အခန်း (၅၆) - ဆူနာဒဲ ရွာသို့ပြန်ရောက်လာခြင်း
"ဆရာ စည်းကမ်းကို ပယ်ဖျက်ပေးလိုက်လို့ရတယ်။ ဒါဆိုရင် မင်းလည်း အိမ်စာတွေ ဆက်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။" ကီတာဇာဝါက ယာမာနာကာ အီနို၏ အပြာရောင် မျက်လုံးလေးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းက တကယ်ပဲ ဒီအတိုင်း လွှတ်ချထားခဲ့ချင်လို့လား။"
"မလုပ်ချင်ပါဘူး!" အီနိုက တစ်ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဆာကူရာကို သမီးခံစားခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုမျိုးကို မြည်းစမ်းကြည့်စေရမယ်!"
သူငယ်ချင်းကောင်းပီသပါပေတယ်။ ကီတာဇာဝါက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သေချာတာပေါ့၊ ယာမာနာကာ အီနို၏ ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်ကို နှိုးဆွပေးရန် သူက တမင်သက်သက် လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူတို့က ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရလျှင် တစ်သက်တာ ပြိုင်ဘက်များလည်း ဖြစ်ကြသည်။
"ချာကရာထိန်းချုပ်မှုအပိုင်းမှာတော့ ဆာကူရာက မင်းထက် အနည်းငယ် သာလွန်တယ်။" ကီတာဇာဝါက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အခြေခံစွမ်းရည်တွေမှာတော့ သူက အများကြီး နောက်ကျနေသေးတယ်။"
"ဟုတ်တယ်!" အီနိုက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကြိုးစားအားထုတ်မှုက ပါရမီချို့တဲ့မှုကို ကျော်လွှားနိုင်ပါတယ်။" ကီတာဇာဝါက ရှင်းပြသည်။ "မင်းက ချာကရာ ထိန်းချုပ်မှု လေ့ကျင့်ရေးမှာ အချိန်ပိုပေးဖို့ပဲ လိုတာပါ။"
"ဒါဆို သမီး ဘာလုပ်ရမလဲဟင်။" အီနိုက စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။
"အတန်းလစ်လိုက်လေ၊" ကီတာဇာဝါက ပြုံးစစဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
အီနို ဆွံ့အသွားသည်။ တစ်ခဏအကြာတွင် ဟျူဂါ ဟီနာတာ၏ လေ့ကျင့်ရေး အချိန်ဇယားကို ပြန်သတိရသွားပြီး သူ ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာကို နားလည်သွားသည်။
ကီတာဇာဝါ၏ ရည်ရွယ်ချက်က ရှင်းလင်းပါသည်။ သူမ ကျွမ်းကျင်ပြီးသား သင်ခန်းစာများကို မတက်ဘဲနေပြီး၊ ထိုအချိန်များကို ရေပေါ်လမ်းလျှောက်သည့် လေ့ကျင့်ရေးတွင် အသုံးပြုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
"ဆရာ အခုပဲ မင်းအတွက် စီစဉ်ပေးမယ်။" ကီတာဇာဝါက အပတ်စဉ် အချိန်ဇယားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "အီရူကာအတွက် စိတ်မပူနဲ့။ သူ့ကို ဆရာပြောလိုက်မယ်။"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဆရာ ကီတာဇာဝါ!" အီနိုက မျက်နှာပေါ်ကျနေသော သူမ၏ ရွှေရောင်ဆံပင်များကို ပျော်ရွှင်စွာ သပ်တင်လိုက်သည်။
"ကဲ၊ ဒီအပတ်အတွက် ဆရာ ခြစ်ထုတ်ပေးလိုက်တဲ့ အတန်းတွေကို မင်း မတက်ဘဲနေလို့ရတယ်။" ကီတာဇာဝါက အချိန်ဇယားကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အီနိုက အချိန်ဇယားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အတန်းတစ်ဝက်ကျော် ဖျက်သိမ်းခံထားရကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ လေ့ကျင့်ရန် အချိန်အများကြီး ရလာသည့်အတွက် ဟာရူနို ဆာကူရာကို ကျော်တက်နိုင်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေသည်။
"ဆရာ ကီတာဇာဝါ၊" အီနိုက သူ့ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ "သမီးကို လေ့ကျင့်ပေးလို့ ရမလားဟင်။"
"ရတာပေါ့။" ကီတာဇာဝါက တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။ "မင်း ဟီနာတာနဲ့ အတူတူ လေ့ကျင့်လို့ရတယ်။"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဆရာ ကီတာဇာဝါ!" အီနိုက ဟီနာတာဘက်သို့ လှည့်ကာ တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ကူညီလမ်းညွှန်ပေးပါဦးနော်။"
"အင်း... အင်းပါ။" ဟီနာတာက သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသော်လည်း ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"သွားကြစို့။" ကီတာဇာဝါက သူတို့ကို အကယ်ဒမီရှိ လူလုပ်ကန်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
ဟီနာတာက အနီးအနားတွင် သစ်ပင်များရှိနေသရွေ့ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို လေ့ကျင့်နိုင်သည်။ သို့သော် အီနို၏ ရေပေါ်လမ်းလျှောက်သည့် လေ့ကျင့်ရေးကိုမူ ကန်ထဲတွင်သာ ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။
"အီနို။" ကီတာဇာဝါက သစ်ရွက်နှစ်ရွက်ကို လွင့်ထွက်သွားစေရန် လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ဆရာက သစ်ရွက်တွေသုံးပြီး အနှောင့်အယှက် ပေးမယ်။"
အီနို၏ မျက်နှာအမူအရာက တည်ကြည်သွားသည်။ အရှိန်နှင့် အင်အားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကီတာဇာဝါ၏ သစ်ရွက်များက ဆာကူရာ၏ သစ်သား ကူနိုင်းများထက် အများကြီး ပိုအားပြင်းသည်။ အကယ်၍သာ ထိသွားပါက သေချာပေါက် နာကျင်ရမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဆာကူရာကို အိမ်စာနှစ်ဆ လုပ်ခိုင်းနိုင်ရန်အတွက် သူမ ဘယ်လောက်ပဲ နာကျင်ရပါစေ သည်းခံဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။ အီနိုက ခြေဖဝါးများဆီသို့ ချာကရာများ စုစည်းလိုက်ပြီး ရေပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်။
"ဟီနာတာ၊ အဆင်သင့်ပြင်ထား။" ကီတာဇာဝါက သတိပေးလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်လုံးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ချာကရာများ လှိုင်းထသွားပြီး အနီးနားရှိ သစ်ပင်များမှ သစ်ရွက်များကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီဆီသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ဆန္ဒအရ သစ်ရွက်များက လက်နက်များသဖွယ် လွင့်စင်ထွက်သွားကြသည်။
ဟီနာတာနှင့် အီနိုတို့မှာ ချက်ချင်းပင် ကမန်းကတန်း ဖယ်ရှားရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။
နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်မှုကြောင့် မောပန်းနွမ်းနယ်ကာ သူတို့နှစ်ဦးလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ကျသွားကြသည်။
"ဟီနာတာ၊ နင်က တကယ် တော်တာပဲ။" အီနိုက အမောတကောဖြင့် တကယ်ကို အထင်ကြီးလေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဟင်?" ဟီနာတာက ရုတ်တရက် ချီးကျူးခံရမှုကြောင့် လန့်သွားကာ သူမကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"လေ့ကျင့်နေတဲ့အချိန်မှာ နင်က အတော်ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်တယ်။ ငါက နင့်အဆင့်ကို ဘယ်လိုမှ မမီသေးဘူး။" အီနိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြရင်း ရှင်းပြသည်။
ဟီနာတာက အံ့ဩစွာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ခဏတာမျှ ဘယ်လိုပြန်ပြောရမည်ကိုပင် မသိဖြစ်သွားသည်။ ဟျူဂါ ဟီယာရှိလက်အောက်၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ တင်းကျပ်စွာ ကြီးပြင်းလာရမှုကြောင့် သူမတွင် ယုံကြည်မှုများ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။
သို့သော် ကီတာဇာဝါနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်တွင်တော့ သူမ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ ယခုလည်း အီနို၏ ချီးကျူးစကားကြောင့် သူမကိုယ်သူမ အမြဲတွေးထင်ထားသလောက် အားနည်းမနေဘူးဆိုသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။
"ကျေးဇူးပါပဲ" ဟီနာတာက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"နင်က နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်နော်။" အီနိုက တခစ်ခစ်ရယ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အလေးအနက်ထားပြီး ကျေးဇူးတင်နေရတာလဲ။"
"ငါ..." ဟီနာတာက သူမကိုယ်သူမ သတိမထားမိဘဲ ကီတာဇာဝါဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
"နေ့လယ်စာ ဘာစားချင်ကြလဲ။ ဆရာ ဒကာခံမယ်။" ကီတာဇာဝါက သူမ၏ အကြည့်ကို ဖမ်းမိသွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
"အသားကင်!" အီနိုက ဗိုက်ကို ပွတ်ရင်း ခုန်ပေါက်လိုက်သည်။ "အဆီတွေ အများကြီး လောင်ကျွမ်းသွားတာအားပြန်ဖြည့်ရမယ်!"
"သမီးကတော့ ဘာဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်။" ဟီနာတာက တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ခဏနားပြီးနောက် သူတို့ လေ့ကျင့်ရေးကို ပြန်လည်စတင်ခဲ့ကြသည်။
မွန်းတည့်ချိန်တွင်တော့ ကီတာဇာဝါက သူတို့ကို အသားကင်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
ဟီနာတာက ဟျူဂါ ဟီယာရှိကို သူမ လွတ်လွတ်လပ်လပ် စားနိုင်ကြောင်း ပြောထားပြီးဖြစ်၍ သူမ ဆက်ပြီး ထိန်းချုပ်မနေတော့ပေ။
"နင်... နင်က..." အီနိုက မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ကင်ထားသော အသားများအားလုံး ဟီနာတာ၏ ဗိုက်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းက သူမ၏ လောကအမြင်ကို လုံးဝကို စိစိညက်ညက် ကျေသွားစေသည်။
"ငါ... ငါက အမြဲတမ်း ခံတွင်းကောင်းတယ်လေ။" ဟီနာတာက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေပြီး နေရခက်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
ဒီကိစ္စကြောင့် အီနို သူမကို ခပ်ခွာခွာနေသွားမည်ကို သူမ စိုးရိမ်မိသည်။
"အဲဒါက တကယ့်ကို... အားကျစရာပဲ!" အီနိုက သက်ပြင်းချကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဟင်?" ဟီနာတာက နားမလည်စွာဖြင့် ခေါင်းစောင်းသွားသည်။
"ဝမလာဘဲနဲ့ အများကြီး စားနိုင်တယ်ဆိုတာ မိန်းကလေးတိုင်းရဲ့ အိပ်မက်ပဲလေ!" အီနိုက စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှင်းပြသည်။
"အဲဒီလိုလား။" ဟီနာတာက မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်လိုက်ပြီး အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်သေးပေ။
သို့သော် ကီတာဇာဝါ ပြောတာ မှန်ပါသည်။ ကောင်းကောင်း စားနိုင်ခြင်းက ကောင်းချီးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ အမြင်များ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
---
ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် ကီတာဇာဝါက ဆရာများ၏ အစည်းအဝေးခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ လစဉ်စာမေးပွဲနှင့်ပတ်သက်သော နောက်ထပ်အစည်းအဝေးတစ်ခုပင်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကကဲ့သို့ပင် အဓိကအားဖြင့် မေးခွန်းများ သတ်မှတ်ရေးနှင့် ပတ်သက်သည်။
ကီတာဇာဝါက မေလ စာမေးပွဲကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်လှပေ။
အရေးပါသည့် တစ်ခုတည်းသောအရာက အူဇူမာကီ နာရူတို၏ စွမ်းဆောင်ရည်ပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အတန်းထဲတွင် အဆင့်ဆယ်အတွင်း ဝင်နိုင်မလား ဆိုသည်က အရေးကြီးသည်။
"ကီတာဇာဝါ၊" အစည်းအဝေးအပြီးတွင် မီဇူကီ ချဉ်းကပ်လာသည်။ "ငါတို့အတန်းတွေကြားက ချစ်ကြည်ရေးပြိုင်ပွဲကို မမေ့နဲ့နော်။"
"ဘယ်မေ့ပါ့မလဲ။" ကီတာဇာဝါက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ကောင်းတယ်။" မီဇူကီက ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်း နောက်ဆုတ်သွားမှာကို ငါစိုးရိမ်နေတာ။"
"မင်း ရှုံးသွားတဲ့အခါ ငြင်းဆန်မှာကိုပဲ ငါက စိုးရိမ်နေတာပါ၊" ကီတာဇာဝါက အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"မင်း!" မီဇူကီက လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ "ငါ ဘာကိုမှ ငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူး... အာ၊ ငါတို့အတန်းက ရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူးကွ!"
"အချိန်ကျလာရင် မြင်ရမှာပေါ့။" ကီတာဇာဝါက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။
မီဇူကီက နာကြည်းမှုများဖြင့် လွှမ်းမိုးခံနေရပြီး၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ချစ်ကြည်ရေးပြိုင်ပွဲတစ်ခုကို လွန်လွန်ကဲကဲ အာရုံစိုက်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ အဆင်ပြေပါသည်။ ကီတာဇာဝါအတွက် ဆုံးရှုံးစရာ ဘာမှမရှိပေ။
ဆာရူတိုဘီ ဟီရူဇန်သည် ၎င်းတို့၏ အတန်းပြိုင်ပွဲကို ကိုယ်တိုင်လာရောက်မည် သို့မဟုတ် တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်မည်ဟု သူ သေချာပေါက် ယုံကြည်ထားသည်။ အကယ်၍ နာရူတိုသာ စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းမွန်ပါက၊ ဆုချီးမြှင့်မှု တစ်ခုခုပင် ရရှိကောင်း ရရှိနိုင်သည်။
ဗုဒ္ဓဟူးနေ့။
ဟိုကာဂဲ ရုံးခန်း။
ဝုန်းခနဲ ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ တံခါးက ကန်ဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။
"ဘယ်သူကများ ရဲတင်း—" ဆာရူတိုဘီ ဟီရူဇန်က လန့်ဖျပ်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာမှ အေးခဲသွားသည်။ သူမ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ။ သူ့ရုံးခန်းတံခါးကို ဒီလိုကန်ဖွင့်ရဲတာ သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။
ဒန်ဇိုတောင်မှ တံခါးကို ပြင်းပြင်းဆောင့်ပိတ်ရုံသာ လုပ်ဖူးသည်။ ဘယ်တော့မှ ကန်မဖွင့်ဖူးပေ။
"အဘိုးကြီး၊" ဆူနာဒဲက ဗြုန်းစားကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကူရာမာ ယာကူမိုနဲ့ ကီတာဇာဝါတို့ ဘယ်မှာလဲ။ သူတို့ကို ငါတွေ့ချင်တယ်။"