အခန်း (၅၂) - ဆူနာဒဲကို ပြန်ခေါ်မလား။
"ဒီနေရာပဲ။" ကီတာဇာဝါ ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ရှေ့တွင် ချယ်ရီပင်နှစ်ပင်က ဘယ်တစ်ပင်၊ ညာတစ်ပင် မတ်မတ်ရပ်တည်နေကြသည်။
သူက အပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး သစ်ပင်ပင်စည်ပေါ်သို့ ခိုင်မြဲစွာ နင်းလိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီးနောက်၊ ကီတာဇာဝါသည် လေထဲမှ ဆွဲယူရန် ချာကရာကို အသုံးပြုလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် သစ်ရွက်တစ်ဆုပ်ခန့် သူ့လက်ဖဝါးထဲသို့ စုဝေးရောက်ရှိလာသည်။
သူက လက်ကို ဖြည်ချလိုက်သောအခါ ချာကရာစိမ့်ဝင်နေသော သစ်ရွက်လေးများက အောက်ဘက်သို့ တလူလူ လွင့်ဝဲကျလာတော့သည်။
"ဟီနာတာ၊ သစ်ရွက်တွေ အကုန်လုံးကို ဖမ်းလိုက်။" ကီတာဇာဝါက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟီနာတာ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ပြုတ်ကျလာသော သစ်ရွက်များကို ဖမ်းရန် သူမ၏ လက်လေးများကို ဆန့်တန်းကာ လျှပ်စီးပမာ အမြန်နှုန်းဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ဖမ်းမိသည့် သစ်ရွက်များကို ရင်ခွင်ထဲ ထိုးထည့်ရင်း၊ ကျန်နေသေးသော သစ်ရွက်များနောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်ဖမ်းတော့သည်။
သူမ မည်မျှပင် မြန်ဆန်နေပါစေ၊ အချိန်မီ အကုန်လုံးကိုတော့ မဖမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။
"တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာ ကီတာဇာဝါ။" ဟီနာတာက သစ်ရွက်များကို ကိုင်ထားရင်း ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့သွားသည်။ သစ်ရွက်ဖမ်းရုံလောက် ရိုးရှင်းသည့်အရာကိုပင် အဆုံးသတ်အောင် မလုပ်နိုင်သဖြင့် သူမကိုယ်သူမ အသုံးမကျဟု ခံစားနေရသည်။
"ပထမဆုံးအကြိမ် ကြိုးစားမှုအတွက်ဆိုရင် ဒါက အရမ်းကို ကောင်းမွန်နေပါပြီ။ တောင်းပန်စရာမလိုပါဘူး။" ကီတာဇာဝါက ပြုံးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒီ သစ်ရွက်ဖမ်းတဲ့ လေ့ကျင့်ရေးက ဘာအတွက်လဲဆိုတာ မင်း သိလား။"
"မသိပါဘူး" ဟု ဟီနာတာက ရိုးသားစွာပင် ဖြေလိုက်သည်။
"ဒါက မင်းရဲ့ အမြင်အာရုံနဲ့ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း နှစ်ခုလုံးကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်တာပဲ။" ကီတာဇာဝါက မဟုတ်ကဟုတ်ကများကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနည်းလမ်းက မင်းတို့ ဟျူဂါ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေဆီကနေ ဆင်းသက်လာတာလို့ ပြောကြတယ်။"
"ဟင်?" ဟီနာတာ အသေအချာ စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သောအရာကို ပြန်မမှတ်မိနိုင်ပေ။
"မင်းတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီး ပထမဆုံး စမ်းလုပ်ကြည့်တုန်းကဆိုရင် မင်းထက်တောင် အများကြီး ပိုဆိုးသေးတယ်။ သူက သစ်ရွက်တွေရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံကိုတောင် မဖမ်းနိုင်ခဲ့ဘူး။" ကီတာဇာဝါက ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ဟီနာတာ၊ မင်းက တကယ့်ကို ပါရမီပါတာပဲ။"
ဟီနာတာက ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဘိုးဘေးအကြောင်း ဇာတ်လမ်းက အမှန်ဟုတ်မဟုတ် သူမ မသိသော်လည်း၊ ကီတာဇာဝါ၏ စကားများက သူမ၏ ယုံကြည်မှုကို ပြန်လည်ရရှိစေခဲ့သည်။
"ဆက်လုပ်ကြရအောင်။" ကီတာဇာဝါက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သစ်ရွက်များက သူ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ပြန်လည်လွင့်မျောလာသည်။
ဒီ သစ်ရွက်ဖမ်းသည့် နည်းလမ်းက တကယ်တော့ စနစ်ထံမှ ရရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။ ဗျကုဂန် ကို နိုးထလာစေရန် ကူညီပေးဖို့ ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဟီနာတာ၏ သေးသွယ်သော ကိုယ်လေးက အာရုံစူးစိုက်ထားရင်း လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး၊ သူမ၏ လက်များက သစ်ရွက်များကို လိုက်လံဆုပ်ကိုင်နေသည်။
အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မကြာမီမှာပင် သင်တန်းချိန် ပြီးဆုံးသွားတော့သည်။
"ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီလောက်ပဲ။" ကီတာဇာဝါက သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။
သူ၏ စကားကြောင့် ဟီနာတာ ချက်ချင်း အနားရသွားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ဒလဟော ဝင်ရောက်လာပြီး အသက်ကို လုရှူနေရသည်။ နဖူးမှ ချွေးပေါက်များ စီးကျလာပြီး သူမ၏ ဆံပင်များနှင့် ဖြူဝင်းသော အသားအရေတို့ကို စိုရွှဲသွားစေသည်။
"ထိုင်ပြီး ခဏလောက် နားလိုက်ဦး။" ကီတာဇာဝါက သူ၏ အာကာသသိုလှောင်ရေး လက်လိပ်စာစောင်ထဲမှ ရေဘူးတစ်ဘူးကို ထုတ်ကာ သူမအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ ကီတာဇာဝါ။" ဟီနာတာက ရေဘူးကို ယူကာ ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"မင်း အချိန်ရတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်ရေး လေ့ကျင့်ခန်းတွေ ပိုလုပ်သင့်တယ်။" ကီတာဇာဝါက ညင်သာစွာ သတိပေးလိုက်သည်။
"အင်း။" ဟီနာတာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ မေးရန် တွေဝေသွားကာ "အို... ဆရာ ကီတာဇာဝါ..."
ရှက်ရွံ့သွားသဖြင့် သူမ၏စကားက တစ်ပိုင်းတစ်စနှင့် ရပ်သွားသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။" ကီတာဇာဝါက သူမကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"ဘာ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။" ဟီနာတာက ရေဘူးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လက်ချောင်းလေးများနှင့် ထိုးဆွနေသည်။
"ကျောင်းဆင်းပြီဆိုတော့ အိမ်ပြန်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။ သွားကြစို့။" မိနစ်အနည်းငယ် အနားယူပြီးနောက် ကီတာဇာဝါက မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
ဟီနာတာက သူ၏ နောက်မှ အမြန် လိုက်သွားခဲ့သည်။
---
"ဆရာ ကီတာဇာဝါ!" ပထမနှစ် အတန်း(A)မှ ကျောင်းသားများအားလုံး ပြန်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။အူဇူမာကီ နာရူတို မှလွဲ၍ဖြစ်သည်။
"ဒီမှာ။" ကီတာဇာဝါက သူ့ကို လက်လိပ်စာစောင်တစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဒါက မင်းအတွက် ဒီည အိမ်စာပဲ။"
နာရူတိုက မျက်နှာရှုံ့မဲ့ကာ ယူလိုက်သည်။ အတန်းထဲတွင် အဆင့်ဆယ်အတွင်း ဆက်လက်ရပ်တည်နိုင်ရန်အတွက် သူသည် တစ်ပတ်လုံး သူ၏ လေ့ကျင့်မှုပုံစံကို စွဲစွဲမြဲမြဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသည်။ သူ လမ်းတစ်ဝက်တွင် လက်လျှော့၍ မဖြစ်ပေ။
"ဆရာ ကီတာဇာဝါ၊ သမီးလည်း လုပ်ချင်ပါတယ်။" ဟီနာတာက ထိုလက်လိပ်စာစောင်ကို မြင်သောအခါ၊ ပြီးခဲ့သည့်လက လေ့ကျင့်ခန်းများ လုပ်ဆောင်ရသည်မှာ မည်မျှ ကျေနပ်စရာကောင်းကြောင်း ပြန်သတိရသွားသည်။
နာရူတိုက သူမကို မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အိမ်စာကို ဘယ်သူကများ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် တောင်းလုပ်ချင်မှာလဲ။
ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ!
"မင်း လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။" ကီတာဇာဝါက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မင်းက ပထမအဆင့် ရထားပြီးသားဆိုတော့ အချိန်ပိုတွေကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိဘူးလေ။"
ဟီနာတာက စဉ်းစားလိုက်ပြီး အဆိုပါ ကိစ္စကို လိမ္မာစွာပင် လက်လွှတ်လိုက်သည်။
"နာရူတို။" ကီတာဇာဝါက သတိပေးလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် စောစောလာဖို့ မမေ့နဲ့နော်၊ မင်း မှားနေတဲ့ အဖြေတွေကို ငါ အတူတူ ပြန်စစ်ပေးမယ်။"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဆရာ ကီတာဇာဝါ" ဟု နာရူတိုက အားလျော့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
'အိမ်စာဆိုတာ အဆိုးဆုံးပဲ'
---
တစ်ပတ်တာ အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားပြီး၊ စနေနေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာသည်။
ကီတာဇာဝါ အိပ်ရာမှ ထခါစတွင်ပင် တံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ တံခါးသွားဖွင့်လိုက်ရာ အမှန်ပင် ကူရယ်နိုင် ယုဟိ ဖြစ်နေသည်။
"အစောကြီးပါလား။" ကီတာဇာဝါက သမ်းဝေလိုက်သည်။ "မနက်စာ စားပြီးပြီလား။"
"ဟင့်အင်း။" ကူရယ်နိုင် ယုဟိ က အထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သဘာဝကျစွာပင် သူမက ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ဖိနပ်များကို ချွတ်လိုက်သည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ကီတာဇာဝါက သူမ၏ ခြေထောက်များကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။
"ဒီနေ့ ဘာလို့ ခြေအိတ်အမည်း ရှည်တွေ မဝတ်လာတာလဲ။" ကီတာဇာဝါက မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ မေးလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက လိုက်ဖက်တဲ့ ဂါဝန်မှ မဝတ်ထားတာကိုး။" ကူရယ်နိုင်က ဖိနပ်စင်ပေါ်တွင် ဖိနပ်များကို တင်လိုက်ပြီး၊ ဧည့်ခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခြေဗလာဖြင့် လျှောက်သွားသည်။
"မနက်စာ ဘာစားချင်လဲ။" ကီတာဇာဝါက တံခါးကို ပိတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"ရိုးရိုးရှင်းရှင်း တစ်ခုခုပေါ့။" ကူရယ်နိုင်က ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း၊ သူမ၏ အနက်ရောင် ဆံပင်များကြားသို့ လက်ချောင်းများ ထိုးဖွလိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဆူရှီ ဒါမှမဟုတ် ထမင်းဆုပ် ရှိလား။"
"ငါ သွားယူလိုက်မယ်။" ကီတာဇာဝါက မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
သူ ပြန်ထွက်လာသောအခါ ကူရယ်နိုင်က ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသည်။ သူမ၏ ခေါင်းကို လက်တင်ခုံပေါ်တွင် တင်ထားပြီး ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်ကို ကွေးထားကာ၊ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ခြေတံများကို ကျော့ရှင်းစွာ ဆန့်တန်းထားသည်။
"မင်းကိုယ်မင်း တကယ့်ကို ဧည့်သည်တစ်ယောက်လို သဘောမထားတာပဲ။" ကီတာဇာဝါက ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ငါ တစ်ညလုံး မအိပ်ရသေးဘူး။" ကူရယ်နိုင်က သူ့ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "နည်းနည်းလောက် အနားယူလို့ မရဘူးလား။"
"ဘာလို့ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ နေရတာလဲ။" ကီတာဇာဝါက ခဏရပ်ပြီးမှ မေးလိုက်သည်။
"မင်းဘာသာမင်း ကြည့်လိုက်။" ကူရယ်နိုင်က သူမခါးမှ လက်လိပ်စာစောင်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်ပြီး သူ့ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
ကီတာဇာဝါက နွေးတေးတေး ရှိနေဆဲဖြစ်သော လက်လိပ်စာစောင်ကို ဖမ်းလိုက်သည်။ ၎င်းကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ လင်းလက်သွားသည်။
"မင်း တကယ်ပဲ အမှန်တရားအနုပညာ ဂျူစု ကို အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့တာလား။" သူက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"မနေ့က ရုတ်တရက် အကြံဉာဏ်တွေ ရသွားလို့လေ။" ကူရယ်နိုင်က နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို ကွေးညွတ်လိုက်သည်။ "မိုက်တယ်မလား။"
"မင်းက မိုက်ရုံတင်မဟုတ်ဘူး၊ လှလည်းလှသလို ဉာဏ်လည်း အရမ်းကောင်းတာပဲ။" ကီတာဇာဝါက ချီးကျူးလိုက်သည်။
"မဆိုးပါဘူး။" ဆူရှီကို တစ်ကိုက်ကိုက်ရင်း ကူရယ်နိုင်က ကျေနပ်ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ယာကူမို ကို ပြောပြပြီးပြီလား။" လက်လိပ်စာစောင်ကို ပြန်လိပ်ရင်း ကီတာဇာဝါက မေးလိုက်သည်။
"မပြောရသေးဘူး။" ကူရယ်နိုင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက ခဏနေရင် လာမှာပဲလေ။"
"အင်း။" ကီတာဇာဝါက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။ "သူမရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် ဒီ ဂန်ဂျူစု ကို ကျွမ်းကျင်ဖို့ တစ်ရက်တောင် ကြာမှာ မဟုတ်ဘူး။"
"အတိတ်နိမိတ်မကောင်းတာတွေ မပြောစမ်းပါနဲ့။ ငါ ခေါင်းကိုက်နေပြီ။" ကူရယ်နိုင်က ပယ်ချသည့်ဟန်ဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ဒီနေ့အတွက် ဂန်ဂျူစု လေ့လာတာတွေ ဆက်မလုပ်တော့ဘူး။"
"သဘောပေါက်ပါပြီ။" ကီတာဇာဝါက သူမ၏ ပင်ပန်းနေသော မျက်နှာထားကိုကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဒီ အသစ်ဖန်တီးထားတဲ့ ဂန်ဂျူစုအသစ်နှစ်ခုဖြစ်တဲ့ စကားပြောသံ ဂျူစု နဲ့ အမှန်တရားအနုပညာ ဂျူစု ကို ဟိုကာဂဲ ဆီ တင်ပြလို့ရပြီ။" ကူရယ်နိုင်က ထိုင်လိုက်သည်။ "မင်း ခဏနေရင် သွားလိုက်။ ဆုလာဘ် တစ်ခုခု ရခဲ့ရင်လည်း ငါ့ကိုယ်စား လက်ခံခဲ့လိုက်။"
"မင်းကရော။" ကီတာဇာဝါက အံ့ဩစွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
"ငါ အိပ်တော့မှာ" ကူရယ်နိုင်က ရုတ်တရက် အသံမြှင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ကီတာဇာဝါသည် စာလိပ်တွေကို ယူကာ ဟိုကာဂဲ ၏ ရုံးခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
"မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး အလုပ်ကို အကောင်းဆုံး လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။" ဆာရူတိုဘီ ဟီရူဇန် က ထိုနည်းစနစ်များကို စိတ်ဝင်တစား စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ကီတာဇာဝါ နှင့် ကူရယ်နိုင် တို့သည် ဤမျှ အချိန်တိုအတွင်း မူလ ဂန်ဂျူစု အသစ်နှစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
အရေးအကြီးဆုံးမှာ၊ ၎င်းက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆေးဘက်ဝင် နင်ဂျာစနစ်တစ်ခုကို တည်ထောင်ရန် တကယ့်အလားအလာရှိကြောင်း သူ့ကို စဉ်းစားမိစေခဲ့သည်။
"ကိုနိုဟာ ရဲ့ စည်းကမ်းတွေအရ ကိုယ်ပိုင် ဂျူစု ကို တင်ပြမယ်ဆိုရင် ဆုလာဘ်တွေ ရရှိမှာပဲ။" အခိုက်အတန့်ကြာပြီးနောက် ဟီရူဇန် က ပြောလိုက်သည်။ "မင်းနဲ့ ကူရယ်နိုင် တို့က B-အဆင့် ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီအောက် နိမ့်တဲ့ ဂျူစု သုံးခုစီကို ရွေးချယ်ခွင့်ရှိတယ်။"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဟိုကာဂဲ။" ကီတာဇာဝါ ဝမ်းသာသွားသည်။
ယခု သူ ရွေးချယ်စရာ နည်းစနစ်သုံးခု ပိုရလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အန်ဘူ လျှို့ဝှက်တပ်ဖွဲ့ဝင် အစောင့်အရှောက်နှင့်အတူ ကီတာဇာဝါ ထွက်သွားပြီးနောက်၊ ဟီရူဇန် သည် နက်ရှိုင်းသော တွေးတောမှုထဲသို့ နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။
ဆူနာဒဲ ကို ဆက်သွယ်သင့်၊ မသင့် သူ ချင့်ချိန်နေမိသည်။ ကိုနိုဟာ တွင် အားထားရလောက်သော နင်ဂျာခေါင်းဆောင် အရေအတွက် အလွန်နည်းပါးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဟာတာကဲ ဆာကူမို က မိမိကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်သွားခဲ့သည်။ နာမီကာဇဲ မီနာတို ကလည်း ကျဆုံးသွားခဲ့သည်။ အိုရိုချီမာရူ ကလည်း ရွာကို သစ္စာဖောက်သွားခဲ့သည်။
ဂျီရာအီယာ နှင့် ဆူနာဒဲ တို့ နှစ်ယောက်လုံးကလည်း ပျောက်ကွယ်နေသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အူချီဟာ မျိုးနွယ်စု ကလည်း အန္တရာယ်များလောက်အောင် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေဆဲပင်။ အကယ်၍ ဆူနာဒဲ သာ ပြန်လာခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူ၏ ပခုံးထက်မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအချို့ကို သက်သာစေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။