အခန်း (၄၉) - တိုးတက်လာခြင်း
မေလ၏ ဒုတိယပတ်။
မနက်စာဝယ်ပြီးနောက် ကီတာဇာဝါတစ်ယောက် နင်ဂျာကျောင်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဟီနာတာက သူ၏ရုံးခန်းထဲတွင် စောင့်နေနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
"စားလိုက်ဦးလေ" ကီတာဇာဝါက မနက်စာကို ကော်ဖီစားပွဲပေါ် ချပေးလိုက်သည်။
"ဆရာ ကီတာဇာဝါ" ဟီနာတာက နွားနို့ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "မနေ့က သမီး အဖေနဲ့ လေ့ကျင့်ရေးယှဉ်ပြိုင်ခဲ့တယ်"
"ပျော်နေပုံထောက်ရင် မင်း သူ့ကို နိုင်ခဲ့တာလား" ကီတာဇာဝါက စနောက်သလို မေးလိုက်သည်။
"ဟင့်အင်း... မဟုတ်ပါဘူး..." ဟီနာတာက အနောက်ခံရသဖြင့် မျက်နှာလေးရဲသွားကာ ခပ်တိုးတိုး ပြန်ဖြေသည်။ "သမီးက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် နိုင်ပါ့မလဲ"
သူမစိတ်ထဲတွင် ဖခင်ဖြစ်သူ ဟီယာရှီသည် နင်ဂျာလောက၏ အသန်မာဆုံးသူများထဲတွင် ပါဝင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ခွန်အားတစ်ဝက်ခန့်ကို ရရှိရန်ဆိုသည်ကပင် အိပ်မက်တစ်ခု အမှန်တကယ်ဖြစ်လာသကဲ့သို့ပင်။
"ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ" ကီတာဇာဝါ ပြုံးလိုက်သည်။ "တစ်နေ့ကျရင် မင်း သူ့ကို သေချာပေါက် အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဆရာ ယုံကြည်တယ်"
"ဟင်?" ဟီနာတာ၏ ပါးစပ်လေး အနည်းငယ်ပွင့်သွားပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်းမနိုင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပျော်နေရတာလဲ" ကီတာဇာဝါက ထမင်းဆုပ်ကို တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်ရင်း စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။
"အဖေက သမီး အများကြီး တိုးတက်လာတယ်လို့ ပြောတယ်လေ!" ပြောနေရင်းနှင့်ပင် ဟီနာတာ၏ မျက်လုံးလေးများ ပြန်လည်တောက်ပလာခဲ့သည်။
"ဒါက မင်းမှာ ပါရမီရှိတယ်ဆိုတာကို သက်သေပြလိုက်တာပဲ" ကီတာဇာဝါက ရိုးသားစွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။
ဟီနာတာ၏ အဓိကပြဿနာမှာ ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဤအတွက် ကီတာဇာဝါ၏ ချဉ်းကပ်မှုက ရိုးရှင်းသည်။သူမကို ပိုပြီး ချီးကျူးပေးရန်သာဖြစ်သည်။
"သ-သမီးမှာ ဘာပါရမီမှ မရှိပါဘူး..." ဟီနာတာက သူ့ကို မော့ကြည့်လာသည်။ "ဒါက ဆရာ ကီတာဇာဝါရဲ့ လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးမှုတွေကြောင့် သက်သက်ပါ"
"ဆရာ့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေ အလုပ်ဖြစ်တာက မင်းမှာ ပါရမီရှိလို့ပေါ့" ကီတာဇာဝါက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။
"ဟင်?" ဟီနာတာ ခေါင်းရှုပ်သွားသည်။ စကားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မူလနေရာကို ပြန်ရောက်သွားရတာလဲ။ သူမမှာ တကယ်ပဲ ပါရမီရှိနေတာများလား။
"သမီး... သမီးက အစ်ကိုနဲဂျီထက် အများကြီး အောက်ကျပါတယ်" ပြောရင်းနှင့်ပင် သူမ၏ လေသံလေး တိမ်ဝင်သွားပြီး မျက်နှာအမူအရာလည်း ညှိုးကျသွားသည်။
"အဲဒီလိုချည်းလည်း မဟုတ်ပါဘူး" ကီတာဇာဝါက ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ "သူက မင်းထက် အသက်ကြီးတယ်လေ။ အခုလောလောဆယ် သူပိုသန်မာနေတာက သဘာဝပါပဲ"
ဟီနာတာတွင် အလားအလာကောင်းများ ရှိသည်။ မူလဇာတ်လမ်းအရဆိုလျှင် အိုဆွတ်ဆွတ်ကီ တိုနဲရီနှင့် အခြားသော အိုဆွတ်ဆွတ်ကီ ဝိညာဉ်များကပင် သူမ၏ ဗျကုဂန် ၏ သန့်စင်မှုကို အသိအမှတ်ပြုကာ မျက်လုံးဖြူမင်းသမီးလေးဟုပင် ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသေးသည်။
"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့..." ဟီနာတာက တုံ့ဆိုင်းနေဆဲပင်။
"အလေ့အကျင့်က စုံလင်မှုကို ဖြစ်စေတယ်" ကီတာဇာဝါက သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဆက်လေ့ကျင့်ပါ။ တစ်နေ့ကျရင် ဟျူဂါ နဲဂျီ ကို မင်း အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဆရာ ယုံကြည်တယ်"
သီအိုရီအရ ခက်ခဲသော်လည်း ကီတာဇာဝါတွင် အကူအညီရယူနိုင်သည့် စနစ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူသာ ဗျကုဂန်ကို ရရှိပြီး နူးညံ့သောလက်သီး ရှစ်ကွက် ခြောက်ဆယ့်လေးချက် ကို ကျွမ်းကျင်သွားပါက၊ ဟီနာတာအတွက် အမှန်တကယ် အခွင့်အရေးရှိလာနိုင်ပေသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စနစ်မှ ဆုချီးမြှင့်လိုက်သော နင်ဂျစ်စု များသည် အမြဲတမ်း အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်ပြီးသား ဖြစ်နေတတ်သည်မဟုတ်ပါလား။
ဟီနာတာ အံ့သြစွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ နဲဂျီကို အနိုင်ယူရန်ဆိုသည်မှာ သူမ ဘယ်တုန်းကမှ တွေးပင်မတွေးဖူးခဲ့သော ကိစ္စဖြစ်သည်။ သို့သော် ကီတာဇာဝါ၏ လေးနက်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ ခေါင်းညိတ်မိသွားသည်။
"ဆရာ ကီတာဇာဝါ..." ဟီနာတာ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ "သမီး မေးချင်တာ နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်"
"မေးလေ" ကီတာဇာဝါက ထမင်းဆုပ်ကို စားပြီးသွား၍ ဆူရှီတစ်တုံးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
"အဖေက သမီးရဲ့ ချာကရာက အရင်ကထက် တစ်ဝက်လောက် ပိုများလာတယ်လို့ ပြောတယ်" ဟီနာတာ၏ အသံထဲတွင် နားမလည်နိုင်မှုများ အပြည့်ပါဝင်နေသည်။
"မင်းရော မင်းအဖေပါ ဘာလို့လဲဆိုတာ မသိကြဘူးလား" ကီတာဇာဝါက မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်သည်။
"ဟုတ်" ဟီနာတာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်လလုံးလုံး ချာကရာကို ပုံမှန် စုဆောင်းနေခဲ့သော်လည်း ယခုတိုးလာသည့် ပမာဏက များလွန်းနေသည်ဟု ထင်ရသည်။
"အတန်းထဲမှာ သေချာ ဂရုစိုက်နားမထောင်ဘူး ထင်တယ်" ကီတာဇာဝါက လက်ကိုမြှောက်ကာ သူမ၏ နဖူးလေးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။
"သ-သမီး နောက်ပိုင်း အတန်းမှ မတက်ရသေးတာ..." ဟီနာတာက မျက်နှာရဲရဲလေးဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အဟမ်း" ကီတာဇာဝါ လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး ထိုအကြောင်းအရာကို ကျော်သွားလိုက်သည်။ "ချာကရာကို ဘာနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားလဲဆိုတာ မင်းသိလား"
"ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအင် ပေါင်းစပ်ထားတာပါ" ဟီနာတာက လိမ္မာစွာ ပြန်ဖြေသည်။
"မင်းရဲ့ ချာကရာ တိုးလာတယ်ဆိုတာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ရော ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအင်ပါ တိုးလာတယ်လို့ ဆိုလိုတာပေါ့" ကီတာဇာဝါက ပြောသည်။ "အခု စဉ်းစားကြည့်။ မကြာသေးခင်က မင်း ဘာတွေလုပ်နေခဲ့လဲ"
"သမီး ဘာမှမလုပ..." ဟီနာတာ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသည်။
သူမ မှတ်မိသွားပြီ။ ကီတာဇာဝါ၏ ထောက်ခံမှုဖြင့် သူမ၏ စားချင်သောက်ချင်စိတ်ကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမျိုး သူမ မလုပ်တော့ပေ။
ပြီးခဲ့သည့် တစ်လလုံးလုံး သူမ နေ့တိုင်း ကောင်းကောင်း စားသောက်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပြည့်ဝကာ အာဟာရပြည့်နေချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအင် တိုးလာသည်မှာ အသေအချာပင်။
"ဒါကြောင့်ကိုး..." ဟီနာတာက အကြီးအကျယ် အံ့အားသင့်သွားကာ မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူမက အစားအသောက်ကြီးခြင်းသည် ရှက်စရာကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခု၊ ဟျူဂါတစ်ယောက်အတွက် မသင့်လျော်သော၊ ရိုင်းစိုင်းပြီး အဆင့်အတန်းမရှိသော အရာတစ်ခုဟု အမြဲတမ်း ယုံကြည်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
"စားနိုင်တာက ကောင်းချီးတစ်ခုပဲ" ကီတာဇာဝါက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "အဲဒီအတွက် နောက်ဘယ်တော့မှ မရှက်ပါနဲ့တော့"
ဟီနာတာက သူ့ကို မော့ကြည့်လာသည်။ သူမ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည်။
တိုရာနိုဆူကဲကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်း၊ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ချီးကျူးမှုကို ခံရခြင်းနှင့် သူမ၏ ချာကရာ တိုးလာခြင်းသည် ကောင်းကောင်း စားသောက်နိုင်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေကြောင်း သိလိုက်ရခြင်း...
ထိုအဖြစ်အပျက်များအားလုံး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထပ်တူကျသွားပြီး သူမ အနက်ရှိုင်းဆုံး၌ မြှုပ်နှံထားခဲ့သော ခံစားချက်များက ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။
"ဆရာ ကီတာဇာဝါ..." ဟီနာတာ စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်ချိန်တွင် မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာကြောင်းကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ အမြန်သုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ထပ်၍ မော့မကြည့်ရဲတော့ပေ။
သနားစရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေးပဲ။ ကီတာဇာဝါ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ ဘာမှမပြောဘဲ သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေပေးလိုက်သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာ ကီတာဇာဝါ..." အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဟီနာတာက အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒီအတွက် တောင်းပန်စရာမလိုပါဘူး" ကီတာဇာဝါက ညင်သာစွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟီနာတာအနေဖြင့် မရင်းနှီးသော ပေါ့ပါးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ သယ်ဆောင်ထားခဲ့ရသမျှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများအားလုံး မျက်ရည်များနှင့်အတူ စီးဆင်းထွက်ခွာသွားပြီး တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပုံရသည်။
"သွားကြစို့။ အတန်းတက်ချိန်ရောက်ပြီ" မနက်စာ စားပြီးနောက် ကီတာဇာဝါ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့" ဟီနာတာက လိမ္မာစွာ နောက်မှ လိုက်သွားသည်။
ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည်။
"မစခင် ဆရာ ကြေညာစရာတစ်ခု ရှိတယ်" ကီတာဇာဝါက စင်မြင့်ပေါ်တွင်ရပ်လျက် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဇွန် လဆန်းကျရင် ဆရာတို့အတန်းက ဒုတိယနှစ်အတန်း(A)နဲ့ ချစ်ကြည်ရေး ယှဉ်ပြိုင်ပွဲတစ်ခု လုပ်ရလိမ့်မယ်"
စာသင်ခန်းထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ဆူညံသွားတော့သည်။
"ဒုတိယနှစ် (A) အတန်း? အဲဒါ နဲဂျီရဲ့ အတန်းမလား"
ချိုဂျီ ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "ဒါဆို ငါတို့ ရှုံးမှာသေချာပြီပေါ့။ သူတို့ကို ဘယ်လိုမှ နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"
"အရှုံးမပေးစမ်းပါနဲ့ကွာ!" ကီဘာ က စားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ "ငါတို့ မတိုက်ခိုက်ရသေးဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ပြောနိုင်ရတာလဲ"
"နဲဂျီ ဘယ်လောက်သန်မာလဲဆိုတာ နင်တို့မှ မသိတာ" အီနို က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မသေချာသလို ပြောလိုက်သည်။ "သူက ဆာစကေးထက်တောင် နာမည်ကြီးသေးတယ်။ သူက အစစ်အမှန် ဟျူဂါ ပါရမီရှင်ပဲ"
"ဆာစကေးလောက် ပါရမီပါတဲ့ ကျောင်းသား ဘယ်သူမှ မရှိဘူး!" ဟာရူနို ဆာကူရာ က လက်သီးဆုပ်ထားသည်။ "ဆာစကေးက သူ့ကို သေချာပေါက် နိုင်မှာ!"
"သူ့ကို ငါ အနိုင်ယူမယ်" အူချီဟာ ဆာစကေး က ရုတ်တရက် ထပြောလိုက်သည်။
"ဆာစကေး" ဆာကူရာ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ဤသည်မှာ ဆာစကေးက သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ် စကားပြောခြင်းဖြစ်သည်။
"ဟျူဂါ နဲဂျီ က ကောလာဟလသက်သက် မဟုတ်ဘူး" ရှီကာမာရု က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
နဲဂျီ၏ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဟီနာတာ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူမ စုဆောင်းထားခဲ့သော သတ္တိများက ထပ်မံ၍ ကျုံ့ဝင်သွားသကဲ့သို့ပင်။
"ဟေး!" နာရူတို က မတ်တပ်ရပ်ပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့မှာ ဆရာ ကီတာဇာဝါ ရှိတယ်လေ!"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဟီနာတာက ကီတာဇာဝါဆီသို့ အလိုလို လှည့်ကြည့်မိသွားသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက သူမကို ချက်ချင်းပင် စိတ်အေးသွားစေခဲ့သည်။