အခန်း (၃) - ငယ်ရွယ်သော ဟီနာတာ

နေ့သစ်တစ်နေ့

ကီတာဇာဝါ စောစောနိုးနေခဲ့သည်။ ယနေ့အတွက် ပထမဆုံးသင်ခန်းစာမှာ "မီးတောက်၏ဆန္ဒ" ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင် သင်ကြားရမည်ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ကြည့်လျှင် ဆာရူတိုဘီ ဟီရူဇန် က ဤသင်ခန်းစာကို မည်မျှအလေးထားကြောင်း ထိုအချက်ကပင် သက်သေပြနေသည်။

ဒီအဖိုးကြီးက ကောက်ကျစ်တယ်... ပြီးတော့ ချောင်းကြည့်တတ်တဲ့လူမျိုးပဲ။

တတိယမြောက် ဟိုကာဂဲ သည် သူ၏မှန်လုံးကိုသုံးကာ အတန်းကို ခိုးကြည့်နေမည်မှာ သေချာပေါက်ပင်ဖြစ်ကြောင်း ကီတာဇာဝါ သိနေသည်။ သူ၏အကြောင်းကြောင့်တော့ မဟုတ်ပါ။ အူဇူမာကီ နာရူတို နှင့် တခြားကလေးတွေကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ပထမနှစ် အခန်း (A) သို့ ကီတာဇာဝါ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျောင်းသားငါးယောက်သာ ရောက်နေသေးသည်။ သူက အခန်းထဲသို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အလယ်တန်းတွင် ထိုင်နေသော တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ထံ သူ၏အကြည့်တို့ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူမသည် ကုတ်အင်္ကျီရှည်နှင့် ကိုယ်ကျပ်ဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အပြာရောင်သန်းနေသော အနက်ရောင်ဆံပင်တိုလေးမှာ သပ်ရပ်နေသည်။ သို့သော် အထင်ရှားဆုံးအရာကတော့... သူမ၏ ဖြူစင်နေသော မျက်လုံးအစုံပင် ဖြစ်သည်။

ဗျကုဂန် — ဟျူဂါမျိုးနွယ်စု၏ အမှတ်လက္ခဏာဖြစ်သော မျက်လုံးစွမ်းရည်ဖြစ်ပြီး စွမ်းအားကြီးမားသော ထိုးဖောက်မြင်နိုင်စွမ်းနှင့် ၃၆၀ ဒီဂရီနီးပါး မြင်နိုင်စွမ်းရှိခြင်းကြောင့် နာမည်ကြီးသည်။

ရုတ်တရက် သူ့ရှေ့တွင် စနစ် အသိပေးချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

[လက်ရှိတာဝန် - စားပွဲခုံဖော် ဟျူဂါ ဟီနာတာ ၏ လည်စည်းပဝါကို ပြန်လည်ရယူပေးပါ။]

[တာဝန်ပြီးမြောက်မှု ဆုလာဘ် - ကိုနိုဟာလေဆင်နှာမောင်းကန်ချက်]

[သင် လက်ခံပါသလား?]

(T/N : စားပွဲခုံတစ်ခုထဲမှာအတူတူထိုင်တာကိုပြောတာပါခင်ဗျာ)

ကီတာဇာဝါ၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။

စားပွဲခုံဖော် ဟုတ်လား။ ဟီနာတာရဲ့ စားပွဲခုံဖော်ဖြစ်အောင် သူက ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။ စက္ကန့်အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် စနစ်ကို ဉာဏ်ဆင်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လျှောက်သွားပြီး သူမဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"...?" ဟီနာတာက သူ့ကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ရှက်တတ်သော သဘာဝကြောင့် ဘာမျှမပြောချေ။ သူမက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူမ၏ လက်ညှိုးလေးနှစ်ချောင်းကို ဖိကပ်ထားမိသည်။

"ဆရာက ကီတာဇာဝါ ပါ၊ သမီးတို့ အခန်း (A) ရဲ့ အတန်းပိုင်ဆရာပေါ့" ဟု သူမ၏ နူးညံ့လှပသော မျက်နှာသွင်ပြင်လေးကို ကြည့်ရင်း သူက ပြောလိုက်သည်။ ဖြူလျော့နေသော သူမ၏ အသားအရေက အရုပ်မလေးတစ်ရုပ်နှင့် တူနေသည်။

"ဆရာ... မင်္ဂလာပါရှင်" ဟီနာတာက အမြန်မတ်တပ်ရပ်ပြီး အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

မွန်မြတ်လှသော ဟျူဂါမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက တင်းကျပ်သော ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းများကို သင်ကြားခံခဲ့ရသည်။

"ဒီလောက်အထိ တရားဝင်ဖြစ်နေစရာ မလိုပါဘူး" ကီတာဇာဝါက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "သမီးဘေးမှာ ဆရာ ဝင်ထိုင်လို့ ရမလား"

လည်စည်းပဝါအကြောင်းကို သူ ချက်ချင်း ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။ ထိုသို့ပြောလိုက်လျှင် အလွန် ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းနေမည်ဖြစ်သည်။

"ရ-ရပါတယ်ရှင်..." ဟီနာတာက အလိုအလျောက် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းလေးကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာ သင်ခန်းစာ ပြင်ဆင်တာ မပြီးသေးလို့ကွယ်၊ ပြီးတော့ စင်မြင့်ပေါ်မှာလည်း ထိုင်စရာမရှိလို့လေ" ကီတာဇာဝါက ဖိုင်တစ်ခုကို လှန်လိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် ဆရာ ဒီမှာပဲ ခဏလောက် ဝင်ထိုင်လိုက်မယ်နော်"

လုံးဝ လိမ်ညာပြောဆိုခြင်းပင်။ သို့သော် ဟီနာတာကတော့ သူ့ကို တစ်စက္ကန့်လေးမျှပင် သံသယမဝင်ခဲ့ချေ။

ထိုအချိန်မှာပင် စနစ်ကအသိပေးချက်တစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။

[လက်ရှိတာဝန် - ကျောင်းအုပ်ကြီး ဆာရူတိုဘီ ဟီရူဇန် ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသည့် အတန်းထဲမှ ပထမဆုံးကျောင်းသား ဖြစ်ပါစေ။]

[တာဝန်ပြီးမြောက်မှု ဆုလာဘ် - လေပုံစံ - ကြီးမားသော ထိုးဖောက်မှု]

[သင် လက်ခံပါသလား?]

ဒါကတော့ မထင်မှတ်ထားသောအရာပင်။ စနစ်က သူထင်ထားသလောက် တုံးအ မနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

သူက တာဝန်ကို အမြန်လက်ခံလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယနေ့တွင် ဆာရူတိုဘီ ဟီရူဇန် အပေါ် ခိုင်မာသော အထင်ကြီးမှုတစ်ခု ဖန်တီးရန် သူ အစီအစဉ်ဆွဲထားပြီးဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

နောက်ခံအချိတ်အဆက်များကသာ အရာရာဖြစ်ပြီး သစ္စာရှိမှုက အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သည်။

ဟီနာတာသည် သူမ၏ ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သော ဆရာကို ငေးမောစွာ ကြည့်နေမိသည်။ သူက အလွန်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သလို... အလွန်နွေးထွေးသလို ခံစားရသည်။ သူမ၏ရင်ထဲတွင် အားကျမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အကယ်၍ သူမတွင်သာ ဆရာ့လို ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးမျိုး ရှိခဲ့ပါလျှင် ဖခင်ဖြစ်သူ ဟျူဂါ ဟီယာရှီ အတွက် သူမ ဒီလောက် စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့သူ ဖြစ်နေမည်မဟုတ်ပေ။

"ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ" သူမ၏ ငေးမောနေသော အမူအရာနှင့် အရည်လဲ့နေသော၊ မသေချာမရေရာဖြစ်နေသော မျက်လုံးများကို သတိပြုမိသွားကာ ကီတာဇာဝါက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ဘ-ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးရှင်!" သူမက ပျာယာခတ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သမီးက ဆရာ့ကို နာမည် မပြောရသေးဘူးလေ၊ ဟျူဂါ-ဆန်" ဟု သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ (ဆန်(san) - ဂျပန်ယဉ်ကျေးမှုတွင် လေးစားမှုပြသော အခေါ်အဝေါ်)

"ဟင်?" ဟီနာတာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားသည်။ "ခွင့်လွှတ်ပါရှင်၊ သမီးနာမည်က ဟျူဂါ ဟီနာတာ ပါ!"

"သမီးက အရမ်းယဉ်ကျေးနေပြန်ပြီ" ကီတာဇာဝါက ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်လှမ်းကာ သူမ၏ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "အခုကစပြီး ဆရာတို့က အတန်းဖော်တွေနော်၊ ဆရာနဲ့ တပည့် မဟုတ်ဘူး"

"တ-တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်..." ထိုအပြုအမူကြောင့် ဟီနာတာ ကိုယ်လုံးလေး တောင့်တင်းသွားပြီး ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့ထားလိုက်သည်။

"ထိုင်ပါ၊ စကားလေး ဘာလေး ပြောရအောင်" သူက လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဟီနာတာက လိမ္မာရေးခြားရှိစွာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကာ လက်ကို ဒူးပေါ်တင်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။

"အို... သမီးရဲ့ မျိုးနွယ်နာမည်က ဟျူဂါ ဆိုတာ ဆရာ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲဟင်"

ကီတာဇာဝါက သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ "သမီးရဲ့ ဗျကုဂန် ကို ကြည့်တာနဲ့တင် သိသာနေတာပဲလေ"

"မ-မကြည့်ပါနဲ့..." သူမက ခေါင်းကိုလွှဲကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒါက မလှဘူး..."

"ဆရာကတော့ လှတယ်လို့ ထင်ပါတယ်" ကီတာဇာဝါက ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဘာလို့ မလှဘူးလို့ သမီးက ထင်ရတာလဲ"

"သမီး..." ဟီနာတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

"ဆရာတို့က အခု သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားပြီလေ" ကီတာဇာဝါက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဟီနာတာ၏ မျက်နှာလေး ဖြူလျော့သွားသည်။ "သူတို့က... ဗျကုဂန် က ကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ ပြောကြတယ်..."

သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။ ဇာတ်လမ်းမူရင်းအတိုင်း ကွက်တိပင် ဖြစ်နေသည်— ဆိုးသွမ်းသော ကောင်လေးသုံးယောက်က ဟီနာတာကို ထိုသို့ပြောခဲ့ပြီး သူမ၏ လည်စည်းပဝါကိုပင် လုယူသွားခဲ့ကြသည်။

"အဲ့လိုဖြစ်ခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား။ ဒါဆို သူတို့ကို ဆရာ ဆုံးမရတော့မှာပေါ့" ကီတာဇာဝါ၏ မျက်နှာက တည်ကြည်သွားသည်။

"ဟင်?" ဟီနာတာ အံ့ဩစွာ မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် ဖြစ်သွားသည်။

"သူတို့ ရုပ်သွင်ပြင်ကို သမီး မှတ်မိလား" သူက နွေးထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဆရာက ကျောင်းဆရာပါ— သူတို့ကို ဆရာ ဒုက္ခမပေးပါဘူး"

"မှတ်မိပါတယ်ရှင်..." သူမက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဒါပေမဲ့ သူတို့နာမည်တွေကိုတော့ သမီး မသိဘူး"

"ရပါတယ်" ကီတာဇာဝါက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူတို့ ရုပ်သွင်ပြင်က ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာကိုပဲ ဆရာ့ကို ပြောပြပါ"

"သုံးယောက်ပါရှင်... သမီးအရွယ်လောက်ပါပဲ... အဲဒါပဲ သမီး မှတ်မိတယ်"

"ဒါဆို လုံလောက်ပါပြီ။ ဆရာ သံသယရှိတဲ့လူ နည်းနည်းတော့ ရှိတယ်။ အတန်းပြီးရင် ဆရာ အတည်ပြုလိုက်ပါ့မယ်"

"ဆရာက... တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ!" ဟီနာတာက အမှတ်တမဲ့ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ကီတာဇာဝါသည် သူမ ယုံကြည်အားထားရသော အရွယ်ရောက်ပြီးသူ လူကြီးတစ်ယောက်အဖြစ် နေရာယူသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးကွာ" သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။ "ကိစ္စပြီးသွားရင် ဆရာ သမီးကို အကြောင်းပြန်ပေးမယ်နော်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင် ဆရာ ကီတာဇာဝါ" ထိုစကားကို သူ ပြန်ဖြေရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် စာသင်ခန်းတံခါးဝမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဆာကူရာ... ငါတို့ဆရာက အချောလေးများ ဖြစ်နေမလားဟင်"

"ဆရာချောတာ မချောတာ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်လို့လဲ။ အဓိကက ငါတို့အတန်းထဲမှာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်လေးဘယ်နှယောက် ပါလဲဆိုတာပဲ!"

မိန်းကလေးငယ် နှစ်ယောက် ဝင်လာသည်။

တစ်ယောက်က ဖဲပြားလေးတပ်ထားသော ပန်းရောင်ဆံပင်တိုလေးနှင့်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကျယ်ပြန့်သော နဖူးပြင်ကို အထင်အရှား မြင်နေရသည်။ အခြားတစ်ယောက်ကမူ ရွှေရောင်ဆံပင်ကို ဘေးဘက်သို့ ဆံမြိတ်ချည်ထားပြီး ညာဘက်မျက်လုံးကို ဖုံးကွယ်ထားသော ဆံပင်အရှည်များ ရှိသည်။

ကီတာဇာဝါ သူတို့ကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ ဟာရူနို ဆာကူရာ နှင့် ယာမာနာကာ အီနို။

ပထမတစ်ယောက်က နာရူတို နှင့် ဆာစကေး တို့နှင့်အတူ နင်ဂျာကမ္ဘာကို ကယ်တင်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သော မူရင်းဇာတ်ကောင် မိန်းကလေးများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သို့သော် ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံရလျှင် သူမ၏ ပံ့ပိုးကူညီမှုကတော့... 'အရန်' အဆင့်လောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဒုတိယတစ်ယောက်ကတော့ ထင်ရှားသော "အီနို-ရှီကာ-ချို" သုံးယောက်တွဲအဖွဲ့၏ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ပြီး အာရုံခံနိုင်စွမ်းနှင့် ထိန်းချုပ်မှုအပိုင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သည်။ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်စလုံးက အူချီဟာ ဆာစကေး ကို အသည်းအသန် ကြိုက်နှစ်သက်ကြသော်လည်း အဓိကဇာတ်ကောင် အငွေ့အသက်မရှိသောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင်တော့... အရန်ခုံပေါ်က ရွှေရောင်ဆံပင်ပိုင်ရှင်လေးများသာ ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။

"အရမ်းချောတာပဲ!" ကီတာဇာဝါကို မြင်လိုက်ရသည့်အချိန်တွင် အီနို၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။

"သူက ငါတို့ဆရာလား" ဆာကူရာက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

ကီတာဇာဝါ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ မျိုးဆက်သစ်တွေ ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ။