အခန်း (၁၈) - ချာကရာ ထိန်းချုပ်မှု လေ့ကျင့်ရေး

"ဆာစကေး"

အီနိုက လျှောက်လာပြီး သူ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဆာစကေးက သူမကို လျစ်လျူရှုထားပြီး သူ့ခြေထောက်ထဲရှိ ချာကရာစီးဆင်းမှုကို ထိန်းသိမ်းရန်သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေသည်။ စိတ်ဓာတ်အနည်းငယ် ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အီနိုက ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဟီနာတာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟီနာတာက သစ်ပင်ပေါ်တွင် ဒေါင်လိုက် လမ်းလျှောက်နေပြီဖြစ်ကာ သူမ၏ခြေထောက်များက သစ်ခေါက်ပေါ်တွင် မြဲမြံစွာ ကပ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက လေးနက်တည်ကြည်နေပြီး အပြာရောင်ဆံပင်တိုလေးများက အောက်ဘက်သို့ တွဲလောင်းကျနေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အီနို၏ စိတ်ထဲ၌ ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်တစ်ခု ရှားရှားပါးပါး နိုးကြားလာခဲ့သည်။ ဆာစကေးက သူမကို လျစ်လျူရှုထားသောကြောင့် သူမကိုယ်သူမ သက်သေပြရန် သစ်ပင်တက်လေ့ကျင့်ခန်းကို အရင်ဆုံး ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုအတွေးဖြင့် သူမက ချာကရာများကို ခြေထောက်ဆီသို့ အမြန်စုစည်းလိုက်ပြီး သစ်ပင်စတင်တက်တော့သည်။

ကီတာဇာဝါက ခဏတာ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ ထိုသုံးယောက်ထဲတွင် ဟျူဂါ ဟီနာတာက ချာကရာ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေသည်။

ဗျကုဂန် ကြောင့်များလား။ ဟျူဂါမျိုးနွယ်စု၏ တိုက်ခိုက်ရေးစတိုင်က ပြိုင်ဘက်၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချာကရာစီးဆင်းမှုကို ဗျကုဂန်ဖြင့် အကဲခတ်ကာ နူးညံ့သောလက်သီး တိုက်ခိုက်မှုများကို အသုံးပြုပြီး ထိုစီးဆင်းမှုကို ဖြတ်တောက်ရန်အပေါ် အခြေခံထားသည်။

တစ်ချက်အထိုးခံရသည်နှင့် ပစ်မှတ်၏ ချာကရာကို အသုံးပြု၍မရတော့ဘဲ အကူအညီမဲ့နေသော သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ သေချာသည်က ဤအရာကို တိကျစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ရန် ထူးခြားသော ချာက္ကရာသိမြင်နိုင်စွမ်းနှင့် ထိန်းချုပ်မှု လိုအပ်သည်။ ၎င်းသည် ဟျူဂါမျိုးနွယ်တိုင်း ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ရမည့် အရာဖြစ်သည်။

အူချီဟာ ဆာစကေး သည် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ချာက္ကရာထိန်းချုပ်မှုတွင် အနည်းငယ် နောက်ကျကျန်နေသေးသည်။

မူလဇာတ်လမ်းထဲတွင် ဆာကူရာက သူ့ထက်အရင် သစ်ပင်တက်လေ့ကျင့်ခန်းကို ပြီးမြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် အီနိုက အော်သံလေးတစ်ချက်ထွက်လာကာ ပြုတ်ကျသွားသည်။ "အာ့..."

ကီတာဇာဝါက ရှေ့သို့လှမ်းသွားပြီး သူမကို ဖမ်းထိန်းလိုက်သည်။ သူ့လက်မောင်းထဲရှိ သူမ၏နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးက လူအရွယ်အစားရှိ ရုပ်တုလေးတစ်ခုကို သတိရသွားစေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကီတာဇာဝါ"

အီနိုက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်"

ကီတာဇာဝါက သူမကို ညင်သာစွာ ပြန်ချပေးလိုက်သည်။

"…?"

ဆာစကေးက လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းထုတ်စရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ 'မနေ့က ငါပြုတ်ကျတုန်းကတော့ ဘာလို့ ဖမ်းမပေးတာလဲ။ ဒါက ယောက်ျားလေးတွေ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးရမယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား။'

"ဟီနာတာက အဲဒီလောက်တောင် အမြင့်ကြီး တက်နိုင်သွားတာလား။"

ဟန်ချက်ပြန်ထိန်းနိုင်သွားပြီးနောက် အီနိုက သစ်ပင်ထိပ်သို့ ရောက်လုနီးပါးဖြစ်နေသော ဟျူဂါ ဟီနာတာကို အံ့ဩတကြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဟီနာတာ ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး အောက်သို့ ထိုးကျလာသည်။

အီနို လန့်သွားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် လျှာလေးထုတ်လိုက်မိသည်။ 'ကျိန်ရဲပါတယ်။ ငါ သူ့ကို ရိုးရိုးလေး ချီးကျူးလိုက်ရုံပါ!'

ကီတာဇာဝါက မြန်ဆန်လှသည်။ ဟီနာတာ မြေကြီးပေါ်သို့ မကျခင်မှာပင် လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

"ကျေး.. ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ဟီနာတာက ပါးပြင်လေးများ ရဲတက်သွားကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

"မခိုင်ဘူးလို့ ခံစားရရင် မပြုတ်ကျခင် ခုန်ချလိုက်ပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းကြီး ဖိအားမပေးနဲ့။"

ကီတာဇာဝါက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဝုန်း!

မိန်းကလေးများ ပြုတ်ကျသည့်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေရန် အချိန်မရလိုက်ပါ—နောက်တစ်လှည့်က အူချီဟာ ဆာစကေး ဖြစ်လာသည်။

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။"

ရှက်ရွံ့မှုကို ထိန်းချုပ်ကာ ဆာစကေးက သူတို့၏ အကြည့်များကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

အဝတ်အစားပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူက လှည့်ကာ သစ်ပင်ကို ပြန်တက်တော့သည်။ ယာမာနာကာ အီနို သို့မဟုတ် ဟျူဂါ ဟီနာတာကို သူ ဂရုမစိုက်သော်လည်း ဖိအားများ မြင့်တက်လာသည်ကိုတော့ သူ ခံစားနေရသည်။

အူချီဟာ တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူက ရှေ့ဆုံးကနေ ပြေးနေရမည်။ အမြဲတမ်း ပထမ ဖြစ်နေရမည်။

ယာမာနာကာ အီနိုနှင့် ဟီနာတာတို့လည်း လေ့ကျင့်ရေးတွင် ပြန်လည်ပါဝင်လာကြသည်။ ကီတာဇာဝါက ဆက်လက်၍ စောင့်ကြည့်လမ်းညွှန်ပေးနေပြီး သူတို့ ပြုတ်ကျသည့်အခါတိုင်း တစ်ခါတစ်ရံ လှမ်းဖမ်းပေးခဲ့သည်။

အချိန်တွေ ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မကြာမီမှာပင် အတန်းဆင်းကြောင်း အချက်ပြခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာခဲ့သည်။

"မင်းတို့ သုံးယောက် အတက်အဆင်း ပြီးအောင် လုပ်လိုက်ကြကျန်တဲ့သူတွေကို ဆရာ သွားပြောလိုက်ဦးမယ်။"

ကီတာဇာဝါက လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဘက်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

---

"ဆရာကီတာဇာဝါ!"

နာရူတိုက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးလာသည်။ "ကျွန်တော် ရွေ့နေတဲ့ပစ်မှတ်ကို မှန်အောင် ပစ်နိုင်သွားပြီ!"

"ကောင်းတယ်ကွာ။"

ကီတာဇာဝါက လေ့ကျင့်ရေးအရုပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အလယ်ဗဟိုကို တည့်တည့်မမှန်သော်လည်း သင်ခန်းစာ တစ်ခုတည်းအတွင်း ရွေ့လျားနေသော ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်အောင် ပစ်နိုင်ခြင်းက အခြားသူများထက်တော့ ပိုကောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

"ဟီး ဟီး"

နာရူတိုက ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးဖြီးလိုက်သည်။

"အတန်းဆင်းပြီ။ အိမ်ကို ဂရုတစိုက် ပြန်ကြ။"

ကီတာဇာဝါက လက်ခုပ်တီးကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "အတန်းဆင်းလို့ရပြီ!"

"နှုတ်ဆက်ပါတယ် ဆရာကီတာဇာဝါ!"

အားလုံးက ချက်ချင်းပင် ပြေးထွက်သွားကြသည်။

ကျောင်းကနေ ပြန်ရမှာကိုမှ စိတ်မလှုပ်ရှားဘူးဆိုရင်တော့ သင့်မှာ တစ်ခုခုလွဲချော်နေပြီ ဖြစ်ရမည်။

"ဆရာကီတာဇာဝါ၊ နောက်လက်တွေ့သင်ခန်းစာမှာ ကျွန်တော်တို့ ဘာသင်ရမှာလဲဟင်။" နာရူတိုက မေးလိုက်သည်။

"နောက်သင်ခန်းစာကတော့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်ရေးပဲ" ကီတာဇာဝါက ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြေလိုက်သည်။

"ပြေးရမှာလား။" နာရူတိုက မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကာ မေးသည်။

"အင်း၊ ပြေးရမှာ။" ကီတာဇာဝါမှာ မထင်မှတ်ထားသဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်းက ပြေးရတာ ကြိုက်လို့လား။"

"ကျွန်တော်က ကမ္ဘာပေါ်မှာ အမြန်ဆုံး နင်ဂျာကြီး ဖြစ်ချင်တာ!" နာရူတိုက လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်သည်။ "ဒါမှ စတုတ္ထမြောက် ဟိုကာဂဲ ကို ကျော်တက်နိုင်မှာလေ!"

"သြော်၊ ဒီလိုကိုး။"

ကီတာဇာဝါက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ နာရူတိုက နာမီကာဇဲ မီနာတို အကြောင်းကို တတိယမြောက် ဟိုကာဂဲ ဆီက ကြားခဲ့ပုံရသည်။

[သင့်ဘဝတစ်လျှောက်လုံး၏ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်သော အူဇူမာကီ နာရူတို က သင့်ကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာလေ့ကျင့်ရေးတွင် စိန်ခေါ်လိုက်သည်။ သင်က ဤစိန်ခေါ်မှုကို လိုလိုလားလား လက်ခံခဲ့သည်။]

[တိုက်ပွဲတာဝန်အသစ် : ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်ရေးတွင် ပထမရအောင် ယူပါ။

ဆုလာဘ် : ကိုနိုဟာ ပြင်းထန်လေပွေ]

[လက်ခံမည်လား?]

ကီတာဇာဝါ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ၎င်းက အခမဲ့ ဆုလာဘ်များ ပေးနေသလို ခံစားရသည်။ ဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လေ့ကျင့်ရေးတွင် သူလည်း ပါဝင်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

'ဒါပေမယ့် သူ့ဘဝရဲ့ တစ်သက်တာပြိုင်ဘက်က အူချီဟာ ဆာစကေး ဖြစ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ နာရူတိုဆီ ပြောင်းသွားရတာလဲ။'

"မနက်ဖြန်မှ တွေ့ကြတာပေါ့။"

ကီတာဇာဝါက နာရူတိုကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး လေ့ကျင့်နေသော သစ်ပင်ဆီသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် အနားရောက်သွားချိန်တွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ယာမာနာကာ အီနိုက ဖြူလျော့နေပြီး ဟျူဂါ ဟီနာတာ အား မှီထားရသည်။

သူမ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်က မြေကြီးပေါ်တွင် ရှိနေသော်လည်း ညာဘက်ခြေထောက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်ထားသည်။

"ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။" အီနိုက အရင်စပြောသည်။ "အောက်ဆင်းလာတုန်းက အနေအထား နည်းနည်းမှားပြီး ထောက်မိသွားလို့ပါ။"

"ထိုင်လိုက်။ ဆရာ ကုပေးမယ်။" ကီတာဇာဝါက ရှေ့ကို တိုးလာသည်။ "ဆာစကေး၊ ဟီနာတာ မင်းတို့နှစ်ယောက် အိမ်ပြန်လို့ရပြီ။"

"မလိုပါ... အား..!" အီနိုက စကားတစ်ဝက်တွင် နာကျင်မှုကြောင့် အသံထွက်သွားသည်။

"ကဲပါ၊ ခေါင်းမာမနေနဲ့တော့။" ကီတာဇာဝါက သူမကို ထိုင်ရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။ "ဆရာက ဒီလို ဒဏ်ရာမျိုး ကုသတဲ့နေရာမှာ တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်ပါတယ်။"

သူ အငယ်တန်းနင်ဂျာဘဝတုန်းက ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းများ ရှားပါးခဲ့သည်။ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လျှင် အဖွဲ့ဝင် လေးယောက်ပါရှိသော်လည်း ဆေးကုသပေးမည့်သူ မကြာခဏဆိုသလို မပါဝင်တတ်ပေ။ ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် သူတို့ဘာသာသူတို့သာ ဖြေရှင်းခဲ့ရသည်။

ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမဟုတ်သရွေ့ အခြေခံကုသမှုများ ပြုလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" အီနိုက ထပ်မငြင်းတော့ပေ။

စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် သူမက ဖိနပ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ ဖြူဖွေးပြီး သေးငယ်သော သူမ၏ခြေထောက်လေးက ကီတာဇာဝါ၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

အီနိုမှာ ပြာယာခတ်သွားပြီး ခြေချောင်းလေးများကို ရှက်ရွံ့စွာ ကွေးထားရင်း ခေါင်းကို လွှဲထားလိုက်သည်။

ကီတာဇာဝါက သူ၏လက်ဝါးထဲသို့ ဆေးရည်အချို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူမ၏ ခြေထောက်ကလေးက သူ၏လက်တစ်ဖက်တည်းနှင့် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်လောက်အောင် သေးငယ်လှသည်။ သူက ခေါင်းကိုငုံ့ကာ သူမ၏ အသားအရေပေါ်သို့ ဆေးကို သေချာစွာ ပွတ်လိမ်းပေးလိုက်သည်။

အီနိုက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ 'သူသာ ငါနဲ့ ရွယ်တူဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်...' ဟု သူမ ထပ်တွေးမိလိုက်သည်။ 'အဲဒီလိုဆိုရင် အူချီဟာ ဆာစကေး ကို ဆာကူရာ့ဆီ ကျေကျေနပ်နပ်ကြီးကို ပေးလိုက်မှာပဲ'

"ပြီးပြီ။ အိမ်ရောက်တာနဲ့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ နင်ဂျာတစ်ယောက်ယောက်ကို ပြကြည့်ဦး။ ဒါမှ အမြန်ဆုံး ပြန်ကောင်းလာမှာ။" ကီတာဇာဝါက လက်ကိုလွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အကြံပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" အီနိုက ထိုအတွေးများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကီတာဇာဝါ။"

"ဆရာ ကျောပိုးသွားမယ်။" ကီတာဇာဝါက လှည့်ကာ အနည်းငယ် ငုံ့ထိုင်လိုက်သည်။

အီနိုက တွေဝေသွားသော်လည်း သူမ၏ ဖိနပ်ကို ကိုင်ထားရင်း ကီတာဇာဝါ၏ လည်ပင်းကို သူမ၏ လက်များဖြင့် ရစ်သိုင်းလိုက်သည်။ သူ့ကျောပေါ်သို့ မှီချလိုက်စဉ် သူမတွေးမိသည်က 'ဆရာက တကယ်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ'ဟူ၍ဖြစ်သည်။

ကီတာဇာဝါကတော့ သူ နောက်ထပ် "လူကောင်း" ကတ်တစ်ခု ထပ်ရသွားမှန်း လုံးဝမသိခဲ့ပေ။ ယာမာနာကာ ပန်းဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ သူက သူမကို ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်သည်။

"ဆရာကီတာဇာဝါ"

အီနိုက ဖိနပ်ကိုကိုင်ရင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်မှ တွေ့ကြတာပေါ့။"