အခန်း (၁၃) - အကြောက်တရားကို ကျော်လွှားနိုင်ဖို့၊ ၎င်းကို ရင်ဆိုင်ရမည်

"ဘုတ်" တုံးတိသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အူချီဟာ ဆာစကေး သစ်ပင်ပေါ်မှ ထပ်ကျလာပြန်ခြင်းဖြစ်သည်။

ကီတာဇာဝါက ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပွန်းပဲ့ဖူးရောင်နေသော်လည်း ဆာစကေးက ညည်းညူသံ တစ်ခွန်းမျှ မဟပေ။

အူချီဟာ ဖူဂါကူ နှင့် အူချီဟာ အီတာချီ တို့၏ ချီးကျူးစကားကို ရရှိရန်အတွက် သူ ရှိသမျှခွန်အားအကုန်ထုတ်ကာ ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ အတန်းချိန်တစ်ချိန်လုံး ကုန်သွားသည့်တိုင် သူ သစ်ပင်ထိပ်အထိ ချောချောမွေ့မွေ့ မတက်နိုင်သေးပေ။

"ဆာစကေး" ကီတာဇာဝါက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အချိန်လည်း တော်တော်ရှိနေပြီ။ မနက်ဖြန်မှ ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့။"

"ဆရာ ကီတာဇာဝါ၊ ဆရာသာ အရင်ပြန်နှင့်ပါ" ဆာစကေးက ခေါင်းမာမာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"အလျင်လိုရင် အနှေးဖြစ်တတ်တယ်" ကီတာဇာဝါက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။ "လုံလောက်တဲ့ အနားယူမှုက မင်းကို ပိုကောင်းကောင်း လေ့ကျင့်နိုင်ဖို့ အထောက်အကူဖြစ်စေလိမ့်မယ်။"

ဆာစကေး ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားသည်။ သူ အပြည့်အဝ နားမလည်သော်လည်း၊ အဓိပ္ပာယ်တော့ ရှိနေပုံရသည်။

ကီတာဇာဝါ၏ မီးလုံးကြီးဂျူစု ကို မြင်ခဲ့ရစဉ်က ခံစားခဲ့ရသော အံ့သြမှင်တက်မှုကို ပြန်တွေးမိပြီးနောက်၊ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တွေဝေသွားပြီးမှ သူ သဘောတူလိုက်လေသည်။

"ပြန်ရောက်သွားရင် မင်းရဲ့ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့ ဆေးဘက်ဝင်နင်ဂျာ တစ်ယောက်ယောက်ဆီ သွားပြဖို့ မမေ့နဲ့ဦး" ဟု ကီတာဇာဝါက သတိပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ ကီတာဇာဝါ" ဆာစကေးက ကျောင်းထဲမှ ခြေဆွဲကာ ထွက်သွားလေသည်။

ကီတာဇာဝါက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ အူဇူမာကီ နာရူတို နှင့် ဟျူဂါ ဟီနာတာ တို့မှလွဲ၍ ကျောင်းသားအများစုမှာ ပြန်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဆရာ ကီတာဇာဝါ!" နာရူတိုက မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်းတွေ ဝေဆာလျက် ပြေးလာခဲ့သည်။ "ကျွန်တော် လုပ်နိုင်သွားပြီ!"

"ဘာကို လုပ်နိုင်သွားတာလဲ?" ကီတာဇာဝါက မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်ကို ထိသွားပြီဗျ!" နာရူတိုက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ်" ဟု ကီတာဇာဝါက ပြောလိုက်ပြီးနောက် ခဏရပ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ဘဝင်တော့ မမြင့်သွားနဲ့ဦး။ ဒါက အစပဲ ရှိသေးတယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါဗျာ!" နာရူတိုက အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်မှ တွေ့ကြတာပေါ့။" ကီတာဇာဝါက သူ့ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် ရွေ့လျားနေတဲ့ ပစ်မှတ်တွေကို ထိအောင် ပစ်တဲ့အဆင့်ကို ကူးကြမယ်။"

"အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်!" နာရူတိုက အမြဲတမ်းလိုပင် မည်သည့်အကြောက်တရားမှ မရှိကြောင်း ပြသလေသည်။ သူက ပျော်ရွှင်စွာ လက်ပြနှုတ်ဆက်ရင်း ထွက်ခွာသွားသည်။

"ဟီနာတာ" ကီတာဇာဝါက သူမဘက်သို့ အပြုံးလေးဖြင့် လှည့်လာသည်။ "စိတ်လှုပ်ရှားနေလား?"

"နည်းနည်းပါ" သူ၏ နူးညံ့သောအပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟီနာတာ သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ သက်သာသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"သွားကြရအောင်" ကီတာဇာဝါက လက်ကို ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဟီနာတာ တစ်စက္ကန့်မျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အလိုအလျောက်ပင် လက်ကိုလှမ်းကာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်မှ နွေးထွေးမှုကြောင့် သူမ၏ ပါးပြင်လေးများ ရဲတက်သွားတော့သည်။

သူတို့ ကျောင်းမှထွက်လာခဲ့ပြီး စောစောက ကြိုတင်သဘောတူထားခဲ့သော တောအုပ်ငယ်လေးတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ဟီနာတာ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားသည် — ဤနေရာသည် သူမကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည့် လူမိုက်သုံးယောက်နှင့် ဆုံခဲ့သော နေရာပင်ဖြစ်သည်။ တူညီမှုမရှိသည့် တစ်ခုတည်းသောအချက်မှာ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က နှင်းများကျနေခဲ့ပြီး၊ ယနေ့တွင်တော့ နေသာနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"သူတို့ မရောက်လာကြသေးဘူး။ ငါတို့ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ထားကြရအောင်" ဟု ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကီတာဇာဝါက အကြံပြုလိုက်သည်။

ဟီနာတာက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက ဆရာတစ်ယောက်လေ" ကီတာဇာဝါက လည်ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ "ကျောင်းသားတွေကို ပညာပေးဖို့က ငါ့အလုပ်ပဲ မဟုတ်လား?"

ဟီနာတာ မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်နေသော်လည်း၊ ကောင်းကောင်း နားမလည်သေးပေ။

"မင်း တကယ် နားမလည်သေးဘူးပဲ?" ကီတာဇာဝါက သူမ၏ နူးညံ့သော ပါးလေးကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဖြူဝင်းသော အသားအရေလေးက သူ၏ အထိအတွေ့အောက်တွင် ပန်းရောင်သန်းသွားလေသည်။

"ဟီနာတာ၊ ဒါကို မှတ်ထားပါ ၊ အကြောက်တရားကို ကျော်လွှားနိုင်ဖို့ဆိုရင်၊ မင်းကိုယ်တိုင် အဲဒါကို ရင်ဆိုင်ရမယ်" ဟု ကီတာဇာဝါက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဟီနာတာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက်၊ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ပေါ်လွင်လာသည်။ သူမ ဘေးဘီဝဲယာသို့ ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်ချိန်တွင် ကီတာဇာဝါ ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် အကြောက်တရား လှိုင်းလုံးတစ်ခုက သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ချဉ်းကပ်လာနေသော ကောင်လေးသုံးယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"သူမ တစ်ယောက်တည်း လာတာလား?" တိုရာနိုဆုကဲက အံ့သြစွာဖြင့် ဘေးဘီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ သုံးယောက်လုံးကို သူများ နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား?" ဘယ်ဘက်မှ ကောင်လေးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူ ငါတို့ကို အထင်သေးနေတာ သေချာတယ်!"

"ဟေး!" တိုရာနိုဆုကဲ က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ အော်မေးလိုက်သည်။ "ဒါက ဘာသဘောလဲ?"

ဟီနာတာ အေးခဲသွားသည်။ ကီတာဇာဝါ၏ အားပေးမှုများ ရှိနေသည့်တိုင်အောင်၊ နှစ်ရက်တည်းဖြင့် အပြည့်အဝ ပြောင်းလဲသွားရန်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အကြောက်တရားက သူမကို ပြန်လည်လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူမ၏ စိတ်အာရုံများ လွတ်ထွက်သွားတော့သည်။

'လှုပ်စမ်း၊ ဟီနာတာ!'သူမ ရင်ထဲမှ အော်ဟစ်နေသော်လည်း၊ သူမ၏ ခြေလက်များက လုံးဝ တုံ့ပြန်မှု မပေးချေ။

"နင့်ကို ပြောနေတာလေ!" တိုရာနိုဆုကဲ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "နင်က ဆွံ့အနေတာလား?"

ဟီနာတာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာပြီး နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ 'ဆရာ ကီတာဇာဝါ၊ သမီးကို ကယ်ပါဦး' ဟု တောင်းပန်နေမိသည်။

"နင်က ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကို ဒေါသထွက်အောင် အောင်မြင်စွာ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ!" တိုရာနိုဆုကဲ က စိတ်မရှည်တော့ဘဲ သူမဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် အလွန်ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ရပ် တိုက်ခတ်သွားသည်။ လေဖိအားကြောင့် ဟီနာတာ၏ ဆံပင်များ အပေါ်သို့ လွင့်ထွက်သွားလေသည်။ သူမ အလိုအလျောက် လက်ကိုမြှောက်ကာ ဆံပင်များကို ဖိချထားလိုက်သည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

ထိုလေပြင်းက ကောင်လေးသုံးယောက်ကို မြေကြီးပေါ်မှ လွှင့်စဉ်သွားစေပြီး သစ်ပင်တစ်ပင်စီနှင့် သွားရောက် ဆောင့်မိစေခဲ့သည်။

"အားး!" တိုရာနိုဆုကဲ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲသွားသဖြင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အခြားနှစ်ယောက်မှာလည်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်နှာများ ဖြူရော်နေကာ နာကျင်စွာ ညည်းညူနေကြသည်။

ကီတာဇာဝါ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုလေပြင်းကို ခေါ်ယူရန် လေပုံစံ - မဟာလေပြင်းထိုးဖောက်ခြင်းဂျူစု ကို အသုံးပြုခဲ့သူမှာ သူပင်ဖြစ်သည်။ ဤ (C) အဆင့် လေပုံစံ နည်းစနစ်၏ စွမ်းအားသည် အသုံးပြုလိုက်သော ချက္ကရာ ပမာဏအပေါ် မူတည်၍ ကွဲပြားနိုင်သည်။

မူလဇာတ်လမ်းထဲတွင်၊ အိုရိုချီမာရူ က ထိုဂျူစုကို အသုံးပြုပြီး တောအုပ်ငယ်တစ်ခုလုံးကို လွင့်စင်သွားစေရန် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ?" တိုရာနိုဆုကဲ ၏ နဖူးမှ ချွေးများ စီးကျလာရင်း မေးလိုက်သည်။

"လမ်းကြုံလို့ ဝင်လာတဲ့ နင်ဂျာတစ်ယောက်ပါ" ကီတာဇာဝါက ပြုံး၍ ပြန်ဖြေသည်။ "ကောင်လေးသုံးယောက်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်နေတာ... မင်းတို့ မိဘတွေ သိပ်ဂုဏ်ယူနေမှာပဲ။"

"နေဦး... ခင်ဗျားက ဆရာတစ်ယောက်ပဲ!" ဘယ်ဘက်မှ ကောင်လေးက ထိုင်လျက်သားဖြင့် ရုတ်တရက် သူ့ကို မှတ်မိသွားသည်။ "ကျောင်းမှာ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် မြင်ဖူးတယ်!"

"အရှက်မရှိလိုက်တာ! ဆရာတစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းရဲတယ်ပေါ့?" တိုရာနိုဆုကဲ က ဟီနာတာကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

"တိုရာနိုဆုကဲ၊ ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်" ကီတာဇာဝါ၏ လေသံက အေးစက်သွားသည်။ "အခု မင်းပြောနေတဲ့ ခြင်္သေ့က ဘယ်ခြင်္သေ့ကို ပြောတာလဲ?"

"ဒါက မတရားဘူး!" တိုရာနိုဆုကဲ တွန့်လန့်သွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။

"တရားတာလား?" ကီတာဇာဝါက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။ "အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါ ဒီကိုရောက်နေတာလေ။"

တိုရာနိုဆုကဲ အလိုအလျောက်ပင် နောက်သို့ ဆုတ်သွားမိသည်။

"မင်းတို့ သုံးယောက်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်တာက မတရားဘူး။ ဟီနာတာက ငါ့ကို အကူအညီတောင်းတာကလည်း မတရားဘူး။ အဲဒီတော့ အခု ငါတို့ သရေကျသွားပြီ" ကီတာဇာဝါက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ကစပြီး တစ်လပြည့်တဲ့နေ့ ဒီနေရာမှာ မင်းနဲ့ ဟီနာတာ တစ်ယောက်ချင်းပဲ တရားမျှတတဲ့ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုလုပ်ပေါ့။"

သူပြောခဲ့သလိုပင်၊ အကြောက်တရားကို ရင်ဆိုင်ခြင်းဖြင့်သာ ၎င်းကို ကျော်လွှားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တစ်လဆိုသော အချိန်သည် ဟီနာတာကို ပြောင်းလဲနိုင်ရန် ကူညီပေးဖို့ သူ့အတွက် လုံလောက်သော အချိန်ဖြစ်သည်။ တိုရာနိုဆုကဲ ကို အနိုင်ယူခြင်းက သူမ၏ အမှန်တကယ် ကြီးထွားရင့်ကျက်လာမှုကို သက်သေပြနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ? မင်း သဘောတူလား?" ကီတာဇာဝါက သူ၏ လက်ကိုမြှောက်ကာ လက်သီးဆုပ်ပြလိုက်သည်။

"သဘောတူပါတယ်!" တုတ်ကြီးတစ်ချောင်းလို ဖြစ်နေသော လက်သီးကို ကြည့်ရင်း တိုရာနိုဆုကဲ က အမြန် အော်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ခိုးသွားတဲ့ မာဖလာက ဘယ်မှာလဲ?" ကီတာဇာဝါက သူ၏ တာဝန်ကို သတိရသွားကာ မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီဘက်ကို ကျွန်တော် လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်" တိုရာနိုဆုကဲ က ဘယ်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

"နောက်တစ်ခါ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့" မြေကြီးပေါ်တွင် ကျနေသော မာဖလာကို မြင်ပြီးနောက် ကီတာဇာဝါက အပြုံးကျယ်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ကောင်လေးသုံးယောက်အတွက်တော့ သူ၏အပြုံးက မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ အပြုံးလို ဖြစ်နေသည်။ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူတို့ သုတ်ခြေတင် ပြေးကြတော့သည်။

ကီတာဇာဝါက သူတို့ မိဘတွေကို သွားတိုင်မည်ဆိုသည်ကို မစိုးရိမ်ပေ။ သူ ကြိုတင်စုံစမ်းထားပြီးသား ဖြစ်သည် ။ သူတို့၏ မိဘများမှာ သာမန် အရပ်သား နင်ဂျာများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ထို့အပြင်၊ ထိုကောင်လေးများက အရင် စတင်အနိုင်ကျင့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့်၊ မိမိ၏ ကျောင်းသားများကို ကာကွယ်ပေးခြင်းက မှန်ကန်သော လုပ်ရပ်သာ ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စက ဆာရူတိုဘီ ဟီရူဇန် ထံ ရောက်သွားလျှင်တောင် သူက မှန်နေဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။

"ဟီနာတာ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား?" ကီတာဇာဝါက သူမဘက်သို့ လှည့်မေးလိုက်သည်။

အချိန်တစ်လျှောက်လုံး သူမမှာ အေးခဲနေသည့်နှယ် မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး နွေးထွေးသောအပြုံးကို မြင်လိုက်ရမှသာ ဟီနာတာ နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလာကာ သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

ကီတာဇာဝါ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်တောင်များ ပုတ်ခတ်သွားမိသည်။ သူမ တုန်ယင်နေသည်ကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူမက ကလေးမလေးတစ်ယောက်သာ ရှိသေးသည် မဟုတ်လား။ သူက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။