အခန်း ၁၁ - မူးယစ်နေသော ကူရယ်နိုင်
အူချီဟာ မျိုးနွယ်စု၏ အိမ်တော်။
"သား ပြန်ရောက်ပြီ အမေ!" အူချီဟာ ဆာစကေး က ဖိနပ်ချွတ်ရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။
"အိမ်ပြန်ရောက်ပြီလား ဆာစကေး။" မကြာမီမှာပင် အူချီဟာ မီကိုတို ၏ နူးညံ့သောအသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အစ်ကိုရော ဘယ်မှာလဲ။" ဆာစကေး က ဧည့်ခန်းထဲ ဝင်လာရင်း စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်သည်။
"သားက အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ဘာလို့ အစ်ကို့ကိုပဲ အမြဲရှာနေရတာလဲ။" မီကိုတို က လက်လှမ်းကာ သူ့ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
"ကိစ္စရှိလို့ ရှာတာပေါ့!" ဆာစကေး က နှုတ်ခမ်းဆူကာ နည်းနည်း မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
"သားအစ်ကို ပြန်မရောက်သေးဘူးလေ။" သူ့ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာထားလေးကို ကြည့်ရင်း မီကိုတို ရဲ့ အပြုံးတွေ ပိုမိုတောက်ပသွားသည်။
"ဒါဆို သား သူ့ကို စောင့်နေမယ်။" ဆာစကေး က ဆိုဖာပေါ် ထိုင်ချလိုက်သည်။
"အမေ ညစာသွားပြင်လိုက်ဦးမယ်။" အူချီဟာ မီကိုတို ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် အလှမ်းတွင် တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး လှည့်မေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ သား ကျောင်းစတက်ရတယ် မဟုတ်လား။ အဆင်ပြေရဲ့လား။"
"နင်ဂျာအကယ်ဒမီလောက်ကတော့ ဘာမှ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မရှိပါဘူး။" ဆာစကေး က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောသည်။ "သားလည်း အစ်ကို့လိုပဲ အကယ်ဒမီမှာ ပထမရအောင် ယူပြမယ်!"
"ကံကောင်းပါစေကွယ်!" မီကိုတို က လက်သီးဆုပ်ကာ အားပေးသည့်အနေဖြင့် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် တံခါးပွင့်လာသည်။
"အစ်ကို!" ဆာစကေး ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားသည်။
"ဆာစကေး။" အူချီဟာ အီတာချီ က နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် သူ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ကျုပ်တို့ အူချီဟာ မျိုးနွယ်စုက အရင်ကလောက် မစွမ်းဆောင်နိုင်တော့ဘူးလား။" ဆာစကေး က တိုက်ရိုက်ပင် မေးချလိုက်သည်။
"..."
အီတာချီ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဆာစကေးတောင် သတိထားမိနေပြီလား။ အူချီဟာ မျိုးနွယ်စုသည် တကယ့်ကို အရေးကြီးသည့် အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ၊အကျပ်အတည်းတစ်ခု၏ နှုတ်ခမ်းဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
"ဒီနေ့ ကိုနိုဟာ သမိုင်းအချိန် ရှိတယ်။ ဆရာက ရွာတည်ထောင်ခဲ့တဲ့အကြောင်း ပြောပြတယ်။" ဆာစကေး က အံ့သြတကြီးဖြင့် ပြောသည်။ "အဲဒီတုန်းက အူချီဟာ မျိုးနွယ်စုက ဆန်ဂျူ မျိုးနွယ်စုလိုပဲ လေးစားခံရတာတဲ့။"
'ဒါကြောင့် ဒီမေးခွန်း ပေါ်လာတာကိုး။' အီတာချီ က နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားပြီး စိတ်သက်သာရာရသွားပုံပေါ်သည်။ သူက ဆာစကေး ကို အူချီဟာ မျိုးနွယ်စုနှင့် ကိုနိုဟာ ကြားက တင်းမာမှုတွေထဲ ဆွဲမသွင်းချင်ပေ။
"အူချီဟာ သမိုင်းအကြောင်း ပြောပြတယ်ဆိုတော့ အဲဒီဆရာ မဆိုးဘူးပဲ။" အီတာချီ က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဘာလို့ အဲဒီလိုပြောတာလဲ။" ဆာစကေး က နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။
အူချီဟာ မျိုးနွယ်စုသည် ဖယ်ကြဉ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်နေကြောင်းကို သူ မသိပေ။ ဆရာအများစုသည် အတန်းထဲတွင် သူတို့အကြောင်းကို ထည့်သွင်းပြောဆိုရန် ရှောင်ကြဉ်ကြသည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။" အီတာချီ က ရှင်းပြလိုစိတ်မရှိဘဲ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"အူချီဟာ မျိုးနွယ်စု ပြန်လည်တိုးတက်လာမှာလား။" ဆာစကေး က စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။
"အင်း၊" အီတာချီ က ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါမှပေါ့။" ဆာစကေး က ပြုံးဖြဲဖြဲလုပ်လိုက်သည်။ "အစ်ကို ရှိနေသရွေ့ အူချီဟာ မျိုးနွယ်စုက သေချာပေါက် ပိုအားကောင်းလာမှာပဲ!"
"အင်း။" အီတာချီ ခဏမျှ ကြောင်အသွားသော်လည်း ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အူချီဟာ မျိုးနွယ်စုကို သူ့ရဲ့ မူလနေရာမှန်ဆီ ပြန်ရောက်အောင် ငါ လုပ်ပေးပါ့မယ်။"
---
ညဉ့်နက်လာသည်။
ကိုနိုဟာ ရွာ၏ တိတ်ဆိတ်နေသော လမ်းမများပေါ်တွင် လူရိပ်နှစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"နင်... နင် မူးနေပြန်ပြီ။ အသုံးမကျလိုက်တာ!" ကူရယ်နိုင် ယုဟိ ၏ လှပသော မျက်နှာလေးသည် မက်မွန်ပွင့်ကဲ့သို့ နီမြန်းနေပြီး ကီတာဇာဝါအား ပြောလိုက်သည်။
"နင်သာ မူးနေတာပါ။ ငါ မမူးဘူး။" ကီတာဇာဝါက သူမကို ပြင်ပြောလိုက်သည်။ သူက တစ်ပုလင်းတည်းသာ သောက်ခဲ့သော်လည်း ကူရယ်နိုင် က သုံးပုလင်းတောင် သောက်ထားသည်လေ။
"ဒါဆို... ဘာလို့ နင့်မျက်နှာက နီနေရတာလဲ။" ကူရယ်နိုင် က တခစ်ခစ်ရယ်ကာ ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"သတိထားဦးလေ။" ကီတာဇာဝါက ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးကာ သူမခါးကို ထိန်းကိုင်ပေးလိုက်သည်။
"ဟင့်အင်း... ရပါတယ်။" ကူရယ်နိုင် က သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီချလိုက်သည်။
အရက်နံ့နှင့်အတူ ရောယှက်နေသည့် သူမ၏ ကိုယ်သင်းနံ့ကြောင့် ကီတာဇာဝါသည် အလိုအလျောက်ပင် သူမကို ငုံ့ကြည့်မိသွားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် အလွန်နီးကပ်နေသည်။ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လည်တိုင်အကွေးအဝိုက်နှင့် ကော်လာအောက်ရှိ အနက်ရောင် ကွန်ရက်အင်္ကျီတို့ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။
"တို့တွေ... တို့တွေ အိမ်ရောက်ပြီ။ နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် ငါ ဒကာခံမယ်... နောက်တစ်ခေါက်ပေါ့။" ကူရယ်နိုင် က သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ရယ်မောကာ "နင် တော်တော်တောင့်တာပဲ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"နင် တကယ် မူးနေပြီထင်တယ်။ အထဲကို တွဲပို့ပေးရမလား။" ကီတာဇာဝါက နှုတ်ခမ်းထောင့် တွန့်သွားရင်း မေးလိုက်သည်။
"ငါ မမူးပါဘူး!" ကူရယ်နိုင် က အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုလို ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ "နင် မယုံရင် အထဲဝင်ခဲ့! တို့တွေ ဆက်သောက်ကြမယ်!"
"အေးပါ၊ အေးပါ။ နင် မမူးပါဘူး။" ကီတာဇာဝါက ချော့မော့သည့် လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
"ဟွန်း!" ကူရယ်နိုင် က သူမ၏ သော့ကို ထုတ်ကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် သူမ၏ ကျော့ရှင်းလှပသော ကိုယ်လုံးလေးကို ထင်ရှားစွာ တွေ့မြင်နေရသည်။
"ကီတာဇာဝါ။" ကူရယ်နိုင် က တံခါးကို မှီကာ ပြုံးလျက် "မနက်ဖြန်မှ တွေ့မယ်။"
"အင်း။" ကီတာဇာဝါခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
တံခါးပိတ်သွားသည်နှင့်၊ သူ လှည့်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
အနီးရှိ အီချီရာကူ ခေါက်ဆွဲဆိုင်သည် စည်ကားနေဆဲပင် အငွေ့များ ထောင်းထောင်းထကာ လူတွေ သွားလာလှုပ်ရှားနေကြသည်။ သူ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
သူ့အိမ်က သစ်သားနှစ်ထပ်အိမ်လေး တစ်လုံးဖြစ်သည်။ မြေညီထပ်က ကုန်စုံဆိုင်ဖြစ်သည်။ ဆီ၊ ဆန်၊ ထင်း၊ ဆား၊ သရေစာများနှင့် ဆိုဒါ အစရှိသည့် အရာအားလုံးကို ရောင်းချသည်။
ဒုတိယထပ်ကတော့ သူနေထိုင်ရာ နေရာဖြစ်သည်။ အခန်းများ၊ မီးဖိုချောင်တစ်ခုနှင့် ရေချိုးခန်းတစ်ခု ရှိသည်။ သေးငယ်သော်လည်း သူလိုအပ်သည်များ အားလုံး ရှိနေသည်။
အရက်အနည်းငယ် သောက်ထားသည့်အတွက် ကီတာဇာဝါ သည် ဆိုင်ဖွင့်ရန် ပျင်းရိနေသည်။ သူ ရေချိုးလိုက်ပြီး သူ့အခန်းဆီ ပြန်ကာ အိပ်ရာဝင်လိုက်တော့သည်။
နေ့သစ်တစ်နေ့။ တံခါးခေါက်သံတစ်ခု။
ကီတာဇာဝါ ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ မူးဝေနေသော ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူ အဝတ်အစားလဲကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။ 'ဘယ်သူက ဒီလောက်စောစောစီးစီး လာတာပါလိမ့်။'
သူ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင်၊ ကူရယ်နိုင် က အပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေသည်။ သူ စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင်၊ သူမက သူ့ကို နံနက်စာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"အရက်နာကျနေတဲ့ကြားက နင့်အတွက် ငါဝယ်လာတဲ့ မနက်စာပဲ။" ကူရယ်နိုင် က တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပဲနော် အတန်းဖော်ဟောင်းကြီး!"
တကယ်တော့ သူမက မနေ့ညက အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပေးသည့်အတွက် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
"ကျေးဇူးပဲ။" ကီတာဇာဝါက လက်ခံယူလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "နင် စားပြီးပြီလား။"
"အင်း။ ငါ အခု ကူရာမာ မျိုးနွယ်စု ဆီ သွားမလို့။" ကူရယ်နိုင် က ခဏရပ်လိုက်ပြီး ထပ်ပြောသည်။ "ငါ့ကျောင်းသားက ကူရာမာ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အမွေဆက်ခံသူ ကူရာမာ ယာကူမို လေ။"
"အဲဒီ မျိုးနွယ်စုအကြောင်း ငါ ကြားဖူးပါတယ်။ အရင်ခေတ်ကဆို သူတို့ရဲ့ စိတ်အာရုံလှည့်စားမှုစွမ်းရည်တွေက အူချီဟာ မျိုးနွယ်စုနဲ့တောင် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်တာလေ။"
ကီတာဇာဝါက ရိုးရှင်းသော နံနက်စာလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ပေါင်မုန့်နှင့် နွားနို့သာ ဖြစ်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီ မျိုးနွယ်စုပဲ။" ကူရယ်နိုင် က လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အနက်ရောင် ဆံကေသာရှည်များကို သပ်တင်လိုက်ကာ "ငါ သွားတော့မယ်။ နင့်ရဲ့ သင်ကြားရေးနည်းလမ်းတွေကို စမ်းသပ်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ။"
"သူမက မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်ပါ" သူမ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကီတာဇာဝါက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူက ခေတ်သစ်ဝတ္ထုတစ်အုပ်ထဲက စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ရုတ်တရက် ပြန်အမှတ်ရသွားသည် 'မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်ကို လက်လွတ်မခံနဲ့၊ ပြီးတော့ မိန်းမဆိုးတစ်ယောက်ကိုလည်း ဘယ်တော့မှ အလွတ်မပေးနဲ့'
မနက်စာ စားပြီးနောက်၊ ကီတာဇာဝါသည် စာသင်ခန်းဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ မနေ့ကလိုပင်၊ ကျောင်းသား အနည်းငယ်သာ စောစောစီးစီး ရောက်နှင့်နေသည်။
ဒါပေမဲ့ ဟျူဂါ ဟီနာတာ ကတော့ အဲဒီမှာ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ဟျူဂါ မျိုးနွယ်စုတွင် မွေးဖွားလာသူပီပီ၊ သူမက စည်းကမ်းကြီးပြီး အချိန်တိကျသည်။ သို့သော်လည်း ဒီနေ့မှာ တစ်ခုခုက အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသည်။
အနည်းဆုံးတော့... သူမက သူ့ကို အရင် နှုတ်ဆက်လာသည်။
"ဆ... ဆရာ ကီတာဇာဝါ" ဟီနာတာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ သတ္တိမွေးကာ ခေါ်လိုက်သည်။
ကီတာဇာဝါ၏ အကြည့်များက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
သူ့အကြည့်အောက်တွင် ဟီနာတာ ကမန်းကတန်း ဖြစ်သွားသည်။ သူမက ဆံပင်ကို နောက်သို့သပ်လိုက်ပြီး သူမအင်္ကျီအောက်စကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ပါးပြင်လေးများ ပန်းရောင်သမ်းလာသည်။
"မင်္ဂလာမနက်ခင်းပါ၊ ဟီနာတာ။" ကီတာဇာဝါက သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ကြည့်ရင်း မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။ 'ဒီကောင်မလေးက တကယ်ကို တစ်ခုခုပဲ။'