အပိုင်း ( ၃၁ ) - ကိုးမြီး သောင်းကျန်းမှု ၊ နာမီကာဇေး မီနာတို ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်

နာမီကာဇီ မီနာတို၏ မေးခွန်းသည် ကာကာရှီကို ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ညဆိုးကြီးဆီသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထိုညက... သူသည် မိမိ၏ဘဝတွင် နောက်ဆုံးကျန်ရှိတော့သည့် တစ်ဦးတည်းသော မှီခိုအားထားရာ နှလုံးသားအိမ်ကို ထပ်မံဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် လောကကြီးထဲတွင် အသိစိတ်မဲ့စွာဖြင့်သာ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့ရ၏။ အန်ဘူး အမှောင်တပ်ဖွဲ့မှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီးနောက်မှသာ သူ၏ဘဝက တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုမခံမရပ်နိုင်စရာကောင်းသော အတိတ်ဆိုးများသည် ကာကာရှီကို စက္ကန့်ပိုင်းမျှ ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက်၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်ရှိသော မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် နာမီကာဇီ မီနာတိုကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ မီနာတို... ဆရာနဲ့ သခင်မ ကူရှီနာ သေဆုံးသွားခဲ့ရတာက သူမ သားဖွားတဲ့ ညမှာပဲ ဖြစ်ပွားခဲ့တာပါ။ ထိုညမှာပဲ... ဆရာတို့ဟာ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အမည်မသိရန်သူတစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်။ ထိုရန်သူက သခင်မကူရှီနာ မီးဖွားပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်အားနည်းနေတဲ့အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူမဆီကနေ ကိုးမြီး ဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်သွားခဲ့တာ။ အဲဒီနောက်မှာ ကိုးမြီးက ကိုနိုဟာရွာကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့လို့ ကိုးမြီးအုံကြွသောင်းကျန်း မှုကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့ရပါတယ်..."

ကာကာရှီသည် အသက်ကို တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီးမှ ဆက်လက်၍...

"အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့... ကိုးမြီးကို ရှာရင်းဂန်မျက်လုံးနဲ့ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ သဲလွန်စအချို့ တွေ့ရှိခဲ့ရလို့ တိုက်ခိုက်တဲ့သူက အူချီဟာမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သံသယဝင်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော်က တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ အသက်ငယ်လွန်းသေးလို့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကိုတော့ အကုန်မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးရလဒ်ကတော့... ဆရာက ဆရာ့ရဲ့ အသက်နဲ့လဲပြီး ကိုးမြီးကို ဆရာ့ရဲ့သား ‘နာရူတို’ ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ချိတ်ပိတ်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စနစ်တကျ အနစ်နာခံသွားခဲ့တာပါ။ ဆရာနဲ့ သခင်မ ကူရှီနာ နှစ်ဦးစလုံး အဲဒီတိုက်ပွဲမှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြရတယ်။ ကိုနိုဟာရွာ လည်း အပြင်းအထန် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး နင်ဂျာအမြောက်အမြား သေဆုံးခဲ့ကြရတယ်။ ဒါက ကျွန်တော် သိသမျှ အကုန်ပါပဲ..."

ကာကာရှီသည် ကိုးမြီးအုံကြွမှုကြီးအကြောင်းကို အကျဉ်းချုပ်မျှသာ ရှင်းပြလိုက်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစဉ်က သူကိုယ်တိုင်လည်း အများကြီး မသိရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ကိုး... ကိုးမြီး... အူချီဟာ..."

နာမီကာဇီ မီနာတိုသည် အခြေအနေများကို စတင်ချိတ်ဆက်မိရင်း စဉ်းစားတွေးတောလျက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ အခုတော့ သူ၏ သားဖြစ်သူ နာရူတိုအကြောင်းကို သူ သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မီနာတိုသည် ဒွိဟဖြစ်စရာ ကောင်းလှသော အခြေအနေတစ်ခုကြားတွင် ပိတ်မိသွားခဲ့ရတော့သည်။ သူသည် အနာဂတ်ကို တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲပစ်သင့်လို့လား။ တကယ်လို့ သူသာ အနာဂတ်ကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ရင်... နာရူတိုနဲ့ ကာကာရှီတို့ရဲ့ အနာဂတ်ဟာလည်း သေချာပေါက် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။ ဒါဆိုရင် အနာဂတ်က ရောက်လာတဲ့ ကာကာရှီနဲ့ နာရူတိုတို့ဟာ လောကကြီးထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့မှာလား။

‘မဟုတ်ဘူး... ငါ့မှာလည်း ဒီအမှတ်သား တွေ ရှိနေသေးတာပဲ မဟုတ်လား။’

မီနာတို၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် အတွေးများ တရစပ် လှည့်ပတ်နေသည်။

‘ဒါဆိုရင် အနာဂတ်က အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားတာမျိုးတော့ မဟုတ်နိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ ကာကာရှီ ယူဆောင်လာတဲ့ အချက်အလက်တွေကလည်း ကမ္ဘာ့စည်းမျဉ်းရဲ့ လမ်းကြောင်းထဲမှာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သင့်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့... အိုဘီတိုရဲ့ ကံကြမ္မာကော ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ...’

နာမီကာဇီ မီနာတိုသည် ခေါင်းများပ ကိုက်ခဲလာတော့သည်။ ဤအချိန်ခရီးသွားခြင်း၏ ရှုပ်ထွေးပွေလီလှသော ကွင်းဆက်ကြီးက သူ့ကို လုံးဝ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားစေခဲ့သည်။ ဤအခြေအနေကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်ကို သူ မဝေခွဲတတ်တော့ပါ။

"ဆရာ မီနာတို... ဒါက ကျွန်တော် ပြောချင်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေ အားလုံးပါပဲ။ တောင်းပန်ပါတယ်... ဒီဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ ကပ်ဆိုးကြီးတွေ ထပ်မံမဖြစ်ပွားရအောင် ဒီအဖြစ်အပျက်တွေကို ပြောင်းလဲပေးပါနော်။ တောင်းပန်ပါတယ်..."

ကာကာရှီသည် မီနာတို၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အရိုအသေပေးလျက် ခေါင်းကို ညွှတ်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် အသနားခံလိုက်မိသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ ကာကာရှီသည် ရှာရင်းဂန်၏ မိစ္ဆာမန္တန်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏စွမ်းအားများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့သည်။ ဤမိစ္ဆာမန္တန်ကမ္ဘာကို ထိန်းသိမ်းထားရခြင်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ကြီးမားလှသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အိုရိုချီမာရူ ရွာကနေ သစ္စာဖောက်ထွက်ခွာသွားခြင်းနှင့် အူချီဟာမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး သွေးချောင်းစီး သတ်ဖြတ်ခံရခြင်း စသည့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကိုမူ ကာကာရှီ မပြောပြရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထိုအရာများတွင် လျှို့ဝှက်ချက်များလွန်းလှသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် အားလုံးကို အပြည့်အဝ မသိရှိခဲ့ချေ။ အန်ဘူအမှောင်တပ်ဖွဲ့တွင် ရှိနေခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူသည် လောကကြီး၏ အမှောင်ထုများကို လုံလောက်စွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

"ဆရာ... အားလုံးကို ဆရာ့လက်ထဲပဲ အပ်နှံခဲ့ပါတော့မယ်။"

ကာကာရှီသည် နာမီကာဇီ မီနာတိုကို စစ်မှန်စွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်တုံးကြီးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ၊ အိုဘီတိုနှင့် ရင်း တို့ရှိရာဆီသို့ လိုက်ပါရန် အနောက်သို့ လှည့်ထွက်ခဲ့တော့သည်။ တကယ်လို့ ဒီနေ့ဟာ သူသိခဲ့တဲ့ ကာကာရှီအဖြစ် ဖြတ်သန်းရမယ့် နောက်ဆုံးရက်စွဲ ဖြစ်လာခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း... သူ ဒါကို ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး လက်ခံလိုက်ပါမည်။ ကာကာရှီသည် စိတ်ထဲမှ အပူအပင်အားလုံး လွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးလိုက်မိပြီး အိုဘီတိုနှင့် ရင်း တို့၏ အနောက်သို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

"ရင်း... တကယ်တော့ ငါက..."

အိုဘီတိုသည် ရင်း ကို သူ၏ရင်ထဲက အချစ်များကို ဖွင့်ပြောရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လေထုက စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပဲ၊ ကာကာရှီသည် သူတို့၏ ဘေးနားသို့ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရာ... သူ၏ ပုံမှန်အတိုင်း အချိန်ကိုက်မဖြစ်တတ်သော အလေ့အထကြောင့် ကြည်နူးစရာကောင်းလှသော မြင်ကွင်းလေးမှာ ချက်ချင်း စိတ်ပျက်စရာကောင်းသော အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ပတ်ဝန်းကျင်၏ လေထုသည် အိုဘီတိုနှင့် ကာကာရှီတို့ ရန်ဖြစ်နေကြသည့် အသံများဖြင့် ဆူညံသွားပြီး၊ သူတို့၏ ဘေးနားတွင်တော့ ရင်း ၏ ငွေဆည်းလည်းသံကဲ့သို့ သာယာလှသော ရယ်မောသံလေးများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့တော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကာကာရှီသည် အရာအားလုံးကို ရင်ထဲမှ လွှတ်ချပစ်လိုက်မိသည်။ သူသည် ငယ်စဉ်က... လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာဖြင့် လူငယ်ဘဝ၏ တက်ကြွမှု အပြည့်ရှိခဲ့သည့် ထောင်လွှားသော ပါရမီရှင်လေးတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

"ကာကာရှီ... အိုဘီတို... ရင်း..."

နာမီကာဇီ မီနာတိုသည် ကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရင်း၊ အဝေးရှိရာ သူ၏ တပည့်သုံးဦးကို ခံစားချက်မျိုးစုံဖြင့် ငေးမောကြည့်ရှုနေမိသည်။

"ကာကာရှီ... မင်းတောင်မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနစ်နာခံတတ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးကို နားလည်သွားခဲ့ပြီပဲ။ ငါက မင်းရဲ့ ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လိုမျိုး အနောက်မှာ ကျန်ရစ်နေနိုင်မှာလဲ။"

သူသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်မိပြီးနောက် စောစောက စိုးရိမ်စိတ်များအားလုံး အရည်ပျော် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ပြတ်သားသော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုဖြင့် စိတ်ထဲမှ ကြွေးကြော်လိုက်၏။

‘ယခုအကြိမ်မှာတော့... ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားမှာပါ။ ငါတို့ အားလုံးရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပစ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုတော့ လောကကြီးထဲကနေ ဘယ်လိုမှ ပျောက်ကွယ်မသွားစေရဘူး... ကာကာရှီ။’

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းသို့ မြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ နာမီကာဇီ မီနာတို၏ တမင်သက်သက် စီစဉ်ထားမှုကြောင့် သူတို့ လေးဦးစလုံးသည် အပန်းဖြေခရီးထွက်လာကြသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရွာဆီသို့ ပြန်လည်ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။ ကာကာရှီသည် မီနာတိုဆရာကြီး၏ စေတနာကို နားလည်သဖြင့် ဤအဖိုးတန်လှသော အချိန်လေးများကို အမြတ်တနိုး ဖြတ်သန်းနေမိသည်။ သို့သော်လည်း ပျော်စရာအချိန်များသည် ဘယ်သောအခါမှ ကြာရှည်မခံတတ်ပါ၊ မကြာမီမှာပင် နှုတ်ဆက်ရမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဆရာမီနာတို... အရာအားလုံးကို ဆရာ့လက်ထဲပဲ အပ်နှံခဲ့ပါတယ်နော်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်တော့်ကို ခေတ္တမျှဆိုသော်လည်း ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အချိန်လေးတွေ ပေးခဲ့တဲ့အတွက်..."

ကာကာရှီသည် အိုဘီတိုနှင့် ရင်း တို့၏အနောက်မှ လမ်းလျှောက်လာရင်း ခြေလှမ်းများကို ဖြည်းည်းစွာ လျှော့ချလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဖြတ်ကွာသွားခဲ့သည်။ သူသည် သက်ပြင်းတိုးတိုးလေး ချလိုက်မိပြီးမှ နာမီကာဇီ မီနာတိုကို လှမ်း၍ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်း သွားတော့မလို့လား ကာကာရှီ။ စိတ်မပူပါနဲ့... မင်း တောင်းဆိုခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးကို ငါ အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်သွားပါ့မယ်။ ငါ ကတိပေးပါတယ်..."

မီနာတိုသည် ခြေလှမ်းများကို ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ မိမိသိကျွမ်းခဲ့သည့် မျက်နှာအမူအရာမျိုး ဖြစ်နေသော ကာကာရှီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မီနာတို၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တွန့်ဆုတ်လိုစိတ် အချို့ ရှိနေသော်လည်း သူ ခေါင်းကို ညိတ်ပြလိုက်မိသည်၊ သို့သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ခံစားချက်များ လေးလံနေခဲ့ရရှာသည်။

"အင်း..."

ကာကာရှီသည် နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ရှာရင်းဂန်မျက်လုံးကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။ စက္ကန့်ပိုင်း အချိန်တိုအတွင်းမှာပဲ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မိစ္ဆာမန္တန်အောက်သို့ သွတ်သွင်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏ စိတ်အာရုံအနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် စိတ်ပညာအရ သတိပေးချက်တစ်ခုကို စနစ်တကျ မြှုပ်နှံလိုက်တော့သည်။

ခဏမျှ ကြာပြီးနောက်... ပုံမှန်အတိုင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည့် ကာကာရှီသည် ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး နေရာတွင်တင် ဆွံ့အသွားရတော့သည်။ လက်ရှိနေ့ရက်၏ အမှတ်သားများသည် သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ငယ်ရွယ်သော ကာကာရှီ၏ အမှတ်သားထဲတွင်... သူနှင့် အိုဘီတိုတို့သည် စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းသော တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုအပြီးတွင် ရင်း ကို အောင်အောင်မြင်မြင် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ အိုဘီတိုသည်လည်း သူ၏ ရှာရင်းဂန်မျက်လုံး ပွင့်သွားခဲ့ပြီး၊ ကျောက်တုံးရွာ နင်ဂျာများ၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရချိန်တွင်မူ နာမီကာဇီ မီနာတိုသည် နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ကာ ရန်သူများကို အလျင်အမြန် ချေမှုန်းပေးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိ၊ ငယ်ရွယ်သော ကာကာရှီ၏ ရင်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော အားကိုးရာမဲ့မှု ခံစားချက်ကြီးတစ်ခု အမြဲတမ်း ကိန်းအောင်းနေခဲ့ရသည်။ ဒါဟာ... သူ့ကို မိမိ၏ စွမ်းအားများကို ပိုမိုတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ချင်စိတ်များ ပြင်းပြလာစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကာကာရှီ... သွားကြစို့..."

ရုတ်တရက်ဆိုသလို နာမီကာဇီ မီနာတို၏ စကားသံကြောင့် သူ၏ အတွေးစများ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရသည်။

"အော်... ဟုတ်ကဲ့! လာပါပြီ ဆရာ။"

ငယ်ရွယ်သော ကာကာရှီသည် မိမိ၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံနေသော ရှုပ်ထွေးပွေလီလှသော ခံစားချက်များကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်လိုက်ပြီး အရှေ့သို့ အပြေးအလွှား လိုက်ပါသွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း... နာမီကာဇီ မီနာတို၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ခေတ္တမျှ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှု အငွေ့အသက်ကို ငယ်ရွယ်သော ကာကာရှီတစ်ယောက်... သတိမပြုမိခဲ့ဘူး...။