အပိုင်း ( ၂၄ ) -ကာကာရှီ ကန်နာဘီတံတားတိုက်ပွဲသို့ ပြန်လာသောအခါ
ကြယ်တာရာများ စုံလင်စွာ တောက်ပနေသော ညချမ်းအချိန်ဝယ်။ လမ်းမကြီး၏ ဘေးတစ်ဖက်ရှိ တောက်လောင်နေသော ပုံဖိုမီးပုံကြီးသည် လေပြေညင်းနှင့်အတူ ဝေ့ယမ်းလှုပ်ရှားနေပြီး လှပသောအမှောင်ထု ရှုခင်းကို ပုံဖော်ပေးထားသည်။ နာရုတိုနှင့် ကာကာရှီတို့သည် မီးပုံဘေးတွင် ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်ရင်း ကခုန်မြူးထူးနေသော မီးလျှံများကို ငေးမောနေကြသည်။ သို့သော်လည်း ကာကာရှီကမူ သူ၏လက်ထဲရှိ စာအုပ်အနီရောင်လေးကိုသာ ပိုမိုအာရုံစိုက်နေပုံရ၏။ တစ်နေ့တာလုံး ခရီးပြင်းနှင်လာခဲ့ရသဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနေသော ကုန်သည်အဖွဲ့ဝင်များသည် ဝအောင်စား၊ နပ်အောင်သောက်ပြီးနောက် အိပ်မောကျနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ နေ့ခင်းဘက်တွင် အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်စက်ထားခဲ့သော ဆာဆူကီးမှာ အဖွဲ့နှင့်အတူ ကာယလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူသည် လီ၏ ပြင်းပြသော စိတ်အားထက်သန်မှုများကို အတုယူကာ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်သည်အထိ အားသွန်ခွန်စိုက် လေ့ကျင့်ခဲ့သဖြင့် ယခုအခါတွင် ဘေးနား၌ မှောက်ရက်လဲလျက် အိပ်ပျော်နေပြီ။ ဆာကူရာလေးသည်လည်း ကာကာရှီ၏ တာဝန်ပေးချက်အရ နာရုတိုနှင့်အတူ အလှည့်ကျ ကင်းစောင့်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် နားနေရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နာရုတိုသည် ဒိုရေးမွန်ကို ရှုခင်းကြည့် ပုံရိပ်ယောင်စက် အသုံးချ၍ မိုင်တစ်ရာပတ်လည်ကို စစ်ဆေးခိုင်းထားသော်လည်း ရင်ထဲ၌ ဖြစ်ပေါ်နေသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ မိမိ၏ အစီအစဉ်ကို စတင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။
“ဆရာကာကာရှီ... ကျွန်တော် ဆရာ့ကို ပြောစရာ ရှိလို့”
“ဟင်... ဘာကိစ္စလဲ”
ကာကာရှီသည် သူ၏ စာအုပ်အနီရောင်လေးထံမှ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ပျင်းရိငြီးငွေ့သော လေသံဖြင့် ပြန်လည်ထူးလိုက်သည်။
“ဆရာကာကာရှီ... အကယ်၍ ဆရာ့မှာ အတိတ်ကို ပြန်သွားနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးရှိမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုနောင်တမျိုးကို အပြောင်းလဲချင်ဆုံးလဲ”
ကာကာရှီက မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ နာရုတိုသည် မျက်ဝန်းများ တောက်ပလျက် စကားနာထိုး၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“အတိတ်ကို ပြန်သွားဖို့... နောင်တတွေကို ပြောင်းလဲဖို့...”
ကာကာရှီသည် စာဖတ်နေရင်းမှ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် နာကျင်မှုအရိပ်များ ဖြတ်သန်းသွားကာ မသိစိတ်ဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မိမိကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံစည်မှုသည် ကာကာရှီအတွက် ဘယ်တော့မှ မေ့ဖျောက်၍ မရနိုင်သော နာကျင်မှု ဖြစ်သည်။ အိုဘီတိုနှင့် ရင်းတို့၏ သေဆုံးမှုကလည်း သူ၏ တစ်ဘဝလုံးကို ခြောက်လှန့်နေခဲ့၏။ ဆရာဖြစ်သူနှင့် ဆရာကတော်တို့ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်းကလည်း သူ့ကို ဖော်မပြနိုင်သော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကို ပေးသနားခဲ့သည်။ နောင်တတွေက သိပ်ကို များပြားလွန်းလှသည်။ မဟုတ်ဘူး... ငါ အဲဒီနာကျင်မှုတွေကို အသည်းအသန် မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့ပြီးပြီပဲ၊ နောက်ထပ် ပြန်ပြီး မတွေးတောချင်တော့ဘူး။ မေ့ဖျောက်ရန် ခက်ခဲသော အတိတ်ဆိုးများ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့်အမျှ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူသည် မျက်ဝန်းများကို ချက်ချင်းစူးရှလိုက်ပြီး ထိုအတွေးများကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်သည်။
“ဆရာကာကာရှီ... ကျွန်တော့်မှာ ဆရာ့ကို အတိတ်ကာလဆီ ပြန်ပို့ပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းရှိတယ်။ ဆရာ စမ်းကြည့်ချင်လား”
နာရုတိုသည် ကာကာရှီ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်နေရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ ပြတ်သားမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ၎င်း၏ အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်ရာ ကာကာရှီမှာ တစ်ခဏမျှ ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။
“အတိတ်ကို ပြန်သွားဖို့ ဟုတ်လား။ မဖြစ်နိုင်တာ... ဒီလို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အရာမျိုးက ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ”
ကာကာရှီသည် ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ မော့လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် နာရုတိုကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ရင်ထဲမှ လှုပ်ခတ်သွားမှုများကို ထိန်းချုပ်ရင်း အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
“စမ်းကြည့်ရင် သိရမှာပေါ့။ ဆရာ့အတွက် ဘာမှ ဆုံးရှုံးစရာ မရှိဘူးမဟုတ်လား”
နာရုတိုသည် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ဘဝပြန်လည်အသုံးချစက်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး တီပုံသဏ္ဌာန် ခေါင်းစွတ်တန်ဆာကို ကာကာရှီထံသို့ ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ရော့... ဒါကို ခေါင်းမှာ စွတ်ကြည့်လိုက်”
“နာရုတို... ဒီလို ပြက်လုံးမျိုးကို ဆက်ပြီး မလုပ်ပါနဲ့တော့။ မင်းရဲ့ ဆန်းပြားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းလိုက်စမ်းပါ။ ငါကတော့ အဲဒါတွေကို လုံးဝမယုံဘူး”
ကာကာရှီသည် ထိုခေါင်းစွတ်တန်ဆာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
“ဆရာကာကာရှီ... ကျွန်တော်က ဆရာ့ကို ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ။ ဒါကို ကြည့်လိုက်ဦး...”
နာရုတိုသည် ဤကဲ့သို့သော တုံ့ပြန်မှုကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ သူသည် ခေါင်းစွတ်တန်ဆာကို ကာကာရှီ၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်ပြီး ၎င်းကို သေချာစွာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးကို အပေါ်သို့ လှန်လိုက်သောအခါ အပြာရောင် ရာစင်းဂန်စွမ်းအင်ကြီးတစ်လုံး လက်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
“ရာစင်းဂန်... မင်း ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တတ်နေတာလဲ”
ကာကာရှီ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ညာဘက်မျက်လုံးမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဝိုင်းစက်သွားလျက် အလန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
“ဒါက ဆရာကိုယ်တိုင် ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးခဲ့တာလေ။ ဆရာ အတိတ်က ပြန်လာရင် အားလုံးကို နားလည်သွားလိမ့်မယ်။ အခု အဲဒီခေါင်းစွတ်ကို စွတ်ပြီး ဆရာသွားချင်တဲ့ အချိန်ကာလကို ပြင်ဆင်လိုက်တော့။ ဆရာ့ရဲ့ လက်ရှိစွမ်းအားတွေ အားလုံးကို အတိတ်ဆီ သယ်ဆောင်သွားနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာ့အသက် ဆယ်နှစ်မတိုင်ခင် အချိန်တွေကိုတော့ သွားလို့မရဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆရာ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အဲဒီဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်လို့ပဲ။ ဆရာ့မှာ အချိန်တစ်ရက်ပဲ ရမှာမို့လို့ သေချာလေး ရွေးချယ်ပါ...”
နာရုတိုသည် ရာစင်းဂန်ကို ပြန်လည်ဖျောက်ဖျက်လိုက်ပြီး အချိန်ပြင်ဆင်သည့် စက်ကို ကာကာရှီထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူသည် ကာကာရှီအနေဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူ အစွယ်ဖြူနင်ဂျာ၏ သေဆုံးမှုကို သွားရောက်တားဆီးခြင်း မပြုနိုင်စေရန်အတွက် အသက်ဆယ်နှစ်နောက်ပိုင်း အချိန်ကာလကိုသာ ကန့်သတ်ချက်အဖြစ် တမင်တကာ သတ်မှတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောင်တွင်မူ ကာကာရှီသည် အိုဘီတိုနှင့် ရှိခဲ့သော သံယောဇဉ်များကြောင့် ကန်နာဘီတံတား တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့သည့် နေ့ကိုသာ ရွေးချယ်လိမ့်မည်ဟု နာရုတိုက ယုံကြည်နေသည်။ ကာကာရှီမှလွဲ၍ ထိုနေ့ရက်က မည်သည့်နေ့ ဖြစ်သည်ကို မည်သူမှ သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်။
ကိုနိုဟာရွာ၏ အသိဉာဏ်အကြွယ်ဆုံးသော ဂျိုနင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကာကာရှီသည် သူ၏ စိတ်ထဲမှနေ၍ အကျိုးနှင့် အပြစ်ကို အလျင်အမြန် တွက်ချက်ဆန်းစစ်လိုက်သည်။ ရာစင်းဂန်ကို သူနှင့် ဆရာဂျီရိုင်ယာတို့သာ အသုံးချနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ နာရုတိုက ဤပညာကို မိမိက သင်ကြားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုပါက အတိတ်သို့ ခရီးသွားနိုင်သော ဤစက်ပစ္စည်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဤစက်သည် စစ်မှန်ရန် ရာခိုင်နှုန်း အလွန်များပြားလှသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ သံသယများစွာ ရှိနေသော်လည်း ကာကာရှီသည် ဤစက်ကို လောလောဆယ် စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး နာရုတိုနှင့် ဆွေးနွေးမှုများကို နောက်မှသာ ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤစက်၏ စစ်မှန်မှုကို အရင်ဆုံး အတည်ပြုရန် လိုအပ်တယ် မဟုတ်လား။
ကာကာရှီ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ရိပ်များ တောက်ပလာပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းစွတ်တန်ဆာကို စွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘဝတွင် မေ့ဖျောက်၍ မရနိုင်ဆုံးသော နေ့ရက်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။ နာရုတိုသည် ရက်စွဲကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲမှ အမြန်တွက်ချက်လိုက်ပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ စတင်မောင်းနှင်မည့် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပဲ ကာကာရှီသည် မိမိပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အဆုံးမရှိသော ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ နစ်မြုပ်ကာ လည်ပတ်ဆင်းသက်သွားတော့သည်။
လွန်ခဲ့သော ကိုနိုဟာ (၄၆) နှစ်ခန့်က အချိန်ကာလ
ဤအချိန်ကာလသည် တတိယအကြိမ်မြောက် နင်ဂျာကမ္ဘာစစ်ကြီး ဖြစ်ပွားနေသော အချိန် ဖြစ်သည်။
“နင်ဂျာကမ္ဘာမှာတော့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို ချိုးဖောက်တဲ့သူတွေကို အမှိုက်တွေလို့ ခေါ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိမိရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို တန်ဖိုးမထားတဲ့သူကတော့ အဲဒီအမှိုက်တွေထက်တောင် ပိုပြီး အဆင့်အတန်းမရှိတဲ့သူပဲ။ အကယ်၍ အားလုံးက အမှိုက်တွေ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်လည်း ငါက အဲဒီစည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်ပြီး မိမိရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို တန်ဖိုးထားတဲ့သူပဲ ဖြစ်အောင် လုပ်မယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်လာခဲ့ရင် ငါက နင်ဂျာအစစ်အမှန် မဟုတ်ရင်တောင်မှ အဲဒီနင်ဂျာကို ငါ အနိုင်ယူပြမယ်”
ကာကာရှီသည် သတိပြန်လည်ရရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မေ့ဖျောက်၍ မရနိုင်သော ဤအော်ဟစ်သံကြီးကို ပြန်လည်ကြားယောင်လာခဲ့သည်။
“တကယ်ပဲ အဲဒီနေ့ကို ပြန်ရောက်လာတာပဲ။ အိုဘီတို...”
ကာကာရှီသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တုန်ရင်နေသော လက်စုံဖြင့် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်စမ်းသပ်ရင်း မိမိ၏ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်က ဝတ်ဆင်ခဲ့သော နင်ဂျာဝတ်စုံကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ မိမိ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော ရင်းနှီးလှသည့် ကျောပြင်ကြီးကို ပြန်လည်မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
“အိုဘီတို...”
“နေဦး... ဒီအချိန်မှာ ရင်းက အဖမ်းခံလိုက်ရပြီလား။ ကျောက်ဆောင်နင်ဂျာတွေ... မင်းတို့အားလုံးရဲ့ အသက်ကို ငါကိုယ်တိုင် အဆုံးစီရင်ပေးမယ်...”
ကာကာရှီသည် အခြေအနေကို ချက်ချင်းရိပ်မိသွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်ခြင်းရိပ်များ ပြည့်နှက်သွားကာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ သူ၏ ပုံရိပ်သည် ထိုနေရာမှနေ၍ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။ မိမိ၏ အနာဂတ်စွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့သဖြင့် လက်ရှိအချိန်တွင် ကာကာရှီသည် ထိပ်တန်းဂျိုနင်အဆင့် စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
အိုဘီတို... ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ မင်းနဲ့ ရင်းကို ဘေးကင်းအောင် ကာကွယ်ပေးဖို့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းရှိသမျှ ကြိုးစားသွားမှာပါ။ ငါ ကတိပေးပါတယ်...
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကာကာရှီသည် အိုဘီတို၏ နောက်သို့ အမီလိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ စစ်မှန်သော ခံစားချက်များကို ရင်ထဲမှနေ၍ ဆုတောင်းနေမိတော့သည်။