အပိုင်း ( ၁၁ ) - လေးမြီးသားရဲ သောင်းကျန်းတဲ့တိုက်ပွဲ ၊ ကာကာရှီ ပြန်လာပြီ
နာရုတို၏ ဟစ်အော်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါမှ တတိယမြောက်ဟိုကာဂဲ စာရုတိုဘီ ဟီရူဇန်၏ ရင်ထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် လျော့ပါးသွားတော့သည်။ နာရုတိုသည် သတိလွတ်မသွားဘဲ မိမိကိုယ်တိုင် ကိုးမြီး၏ စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်ကို အတည်ပြုနိုင်လျှင်တင် လုံလောက်ပြီ။ ကိုနိုဟာရွာကြီးအနေဖြင့် ကိုးမြီး၏ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် သောင်းကျန်းပုန်ကန်မှုကို ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် နာရုတို၏ ကိုးမြီးစွမ်းအား ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်ရန် လိုအပ်သလို၊ တစ်ဖက်မှလည်း မျိုးဆက်သစ်နင်ဂျာများကို အမြီကောင်သားရဲ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါကို သိမြင်စေရမည်။
ထိုတဒင်္ဂအတွင်းမှာပင်ဟီရူဇန်သည် စိတ်ကူးပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ ဝင်ရောက်တားဆီးခြင်း မပြုတော့ဘဲ နာရုတိုနှင့် သူ၏လူကိုယ်ပွားများ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် သောင်းကျန်းလျက် ကိုနိုဟာနင်ဂျာများကို အလဲလဲအကွဲကွဲ တိုက်ခိုက်နေသည်ကို အသာစီးကြည့်နေလိုက်တော့သည်။
ကိုးမြီးချာကရာများ စိမ့်ထွက်နေသော နာရုတို၏ လူကိုယ်ပွားများသည် ယခုအခါ အစစ်အမှန်ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မခြားနားသော ခွန်အားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ ချာကရာခွဲဝေမှုတွင် ဟာကွက်မရှိသဖြင့် ၎င်းတို့ကို နှိမ်နင်းရန် ပိုမိုခက်ခဲသွားခဲ့ရသည်။
‘ဒါက ငါ့အဖေ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေက ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားမျိုးလား။ မဟုတ်သေးပါဘူး၊ အခု ငါရင်ဆိုင်နေရတာက အမြီးလေးခုအဆင့်ရှိတဲ့ လူကိုယ်ပွားတစ်ခုသက်သက်ပဲ။ အဲဒီတုန်းက အဖေရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာက အစစ်အမှန် ကိုးမြီး မြေခွေးနတ်ဆိုးကြီးလေ။ ငါ တကယ်ကို အားနည်းလွန်းသေးတာပဲ’
နာရုတို၏ ချာကရာလက်သည်းချက်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားရသော ယူဟီ ကူရဲနိုင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျောမချိ ကျရောက်သွားပြီးနောက် စုတ်ပြဲသွားသော အဝတ်အစားများကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အလျင်အမြန် ဖုံးအုပ်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ရီဝေလှပသော မိမိ၏ နီမြန်းသည့် မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် အမြီးလေးခုထွက်နေသော နာရုတိုကို ငေးမောကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ မကျေမနပ် ရေရွတ်နေမိတော့သည်။
‘တကယ့်ကို အမိုက်စားပဲ။ ဒါမျိုးမှ ငါသဘောကျတဲ့ ပုံစံမျိုး’
သားရဲချာကရာအင်္ကျီအောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော နာရုတိုသည် ကူရဲနိုင်းထံမှ မျက်ဝန်းများကို မချင့်မရဲ လွှဲဖယ်လိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးမိသွားသည်။ ကူရဲနိုင်းသည် ကိုနိုဟာရွာ၏ ထိပ်တန်းအလှပဂေးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကောက်ကြောင်းအလှတရားကို အပြည့်အဝ ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် နာရုတိုတွင် အချိန်သိပ်မကျန်တော့သဖြင့် တစ်ချက်မျှသာ ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး အခြားသူများထံသို့ ဆက်လက်ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ တတိယမြောက်ဟိုကာဂဲကြီးကပင် ဝင်ရောက်မတားဆီးသဖြင့် နာရုတိုသည်လည်း ခွန်အားများကို လျှော့ချထားခြင်း မရှိတော့ပေ။
“ရှေ့ပြေးကြာပွင့်အတတ်...”
မိုက်ဂိုင်သည် ဝေဟင်ထက်သို့ ခုန်တက်သွားသော အမြီးလေးခု နာရုတို၏ နောက်ကျောဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းရောက်ရှိသွားပြီး ၎င်းကို ချုပ်ကိုင်ကာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် အောက်သို့ ဝေ့ဝဲဆင်းသက်လိုက်သည်။ အမြီးလေးခုနာရုတိုက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ အမြီးလေးခုဖြင့် မိုက်ဂိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ခဏအတွင်း သိုင်းဖက်ရစ်ပတ်လိုက်ရာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ တူတူကျရောက်သွားတော့သည်။ ထိုအခြေအနေကို သတိပြုမိလိုက်သည့် အချိန်တွင် မိုက်ဂိုင်၏ မျက်နှာ ဖြူလျော်သွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ ရှေ့ပြေးကြာပွင့်အတတ်သည် မြေပြင်နှင့် မထိမှန်မီ စက္ကန့်ပိုင်းအလိုတွင် ပြိုင်ဘက်ကို လက်လွှတ်လိုက်ရမည်ဖြစ်ပြီး ပြိုင်ဘက်သာ ထိခိုက်မှုကို အပြည့်အဝ ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ အတူတူ ရိုက်ခတ်မိရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း မဟုတ် ။ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုက ကိုးမြီးနာရုတိုကဲ့သို့ ခံနိုင်ရည်မရှိပါ။
“ပဉ္စမမြောက် ဂိတ်... ဖွင့်...”
အရေးကြီးသော အချိန်တွင် မိုက်ဂိုင်သည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ချာကရာများမှာ ထပ်မံပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် တောက်ပသော စိမ်းစိုသည့် အရောင်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
“နောက်ပြန်ကြာပွင့်အတတ်...”
မိုက်ဂိုင်က ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်ပြီး အမြီးလေးခုနာရုတို၏ ရင်ဘတ်ကို အားပြင်းစွာ ကန်ကျောက်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်လှသော ရိုက်ခတ်မှုဒဏ်ကြောင့် အမြီးလေးခုနာရုတိုသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ကျရောက်သွားပြီး ကြီးမားလှသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။
ဘုန်း...
ထိုအမြီးလေးခုနာရုတိုသည် အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်။
“ဟူး... ဟူး... လူကိုယ်ပွားတစ်ခုသက်သက်ပဲလား။ တကယ့်ကို ခေါင်းမာတဲ့ ပြိုင်ဘက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ စာမေးပွဲတစ်ခုအတွက်နဲ့ ပဉ္စမမြောက်ဂိတ်အထိ ဖွင့်လိုက်ရတာ နည်းနည်းတော့ ဖြုန်းတီးရာကျသွားသလိုပဲ”
မိုက်ဂိုင်သည် အနည်းငယ် မောဟိုက်စွာဖြင့် လေဟာပြင် ဖြစ်သွားသော ကျင်းကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ စကားသံ ဆုံးလုနီးတွင် တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော စိမ်းစိုသည့် အရောင်အဝါများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး ပဉ္စမမြောက်ဂိတ် ကို ပြန်လည်ပိတ်သိမ်းသွားခဲ့သည်။
“ဆရာဂိုင်…. ဆရာက အတော်ဆုံးပဲ။ ဒါကမှ တက်ကြွတဲ့ လူငယ်ဘဝရဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးပေါ့။ ဆက်ပြီး ကြိုးစားပါဦး ဆရာဂိုင်...”
ဘေးနားတွင် ရှိနေသော ရော့ခ်လီသည် ရင်ထဲတွင် သွေးချင်းချင်းနွေးကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်အားပေးလိုက်သည်။ သူသည် မိုက်ဂိုင်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်ရင်း သွားများပေါ်သည်အထိ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ဘာ... လီ... ငါ့ရဲ့ ဒီနေ့ လေ့ကျင့်ရေးပစ်မှတ်က လူကိုယ်ပွား ဆယ်ခုကို အနိုင်တိုက်ဖို့ပဲ။ မင်း ငါ့အတွက် အရေအတွက် မှတ်ပေးထားနိုင်မလား”
ရော့ခ်လီ၏ စကားကြောင့် မိုက်ဂိုင်သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြန်လည်ပြည့်နှက်လာပြီး အခြားသော အမြီးလေးခုနာရုတိုတစ်ဦးထံသို့ ပြေးဝင်သွားပြန်သည်။
ဆာဆူကီးသည် စွမ်းအားအပြည့်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေသော မိုက်ဂိုင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သတိလစ်နေသော ကာကာရှီထံသို့ မျက်ဝန်းများကို လွှဲပြောင်းကာ အခြေအနေကို သုံးသပ်လိုက်သည်။ တကယ်တော့ လက်ရှိ ကိုနိုဟာ၏ ဂျိုနင်များအကြားတွင် မိုက်ဂိုင်သည် မျက်စိဆွဲရဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အခြားသော နင်ဂျာအားလုံးမှာ အမြီးလေးခုနာရုတို၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံနေရသော်လည်း မိုက်ဂိုင်တစ်ယောက်သာလျှင် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး လူကိုယ်ပွားများကို ခြေမှုန်းနိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့သည်။
“နာရုတို... အချိန်ပြည့်တော့မယ်။ ငါ ချာကရာတွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းတော့မယ်”
နာရုတို တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကြိတ်အနယ် တိုက်ခိုက်နေစဉ်မှာပင် ကိုးမြီး၏ အသံသည် သူ၏ နားထဲတွင် ရုတ်တရက် ဟိန်းထွက်လာသည်။
“နားလည်ပြီ”
နာရုတိုက ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ မော့လျက် အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းနားတွင် သေးငယ်သော ခရမ်းပုပ်ရောင် စွမ်းအားစက်ဝန်းများ စုစည်းလာတော့သည်။
ဒါ မကောင်းတော့ဘူး။
တိုက်ပွဲအခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသော စာရုတိုဘီ ဟီရူဇန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားသည်။ သူသည် မိမိ၏ လက်ချောင်းများတွင် ဓာတ်ကြီးငါးပါး ချာကရာများကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်ဖက်အောင် မြန်ဆန်လှသော အရှိန်ဖြင့် နာရုတိုထံသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
ထိုအခြေအနေကို မြင်လျှင် အခြားသော အမြီးလေးခုနာရုတို လူကိုယ်ပွားများသည်လည်း ပြိုင်ဘက်များနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ကြပြီး တူညီသော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သားရဲစွမ်းအားမီးလုံးကို စုစည်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ လမ်းခရီးတွင် ပိတ်ဆို့ခြင်းခံလိုက်ရသော ဟီရူဇန်သည် နေရာမှာတွင် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရသည်။ သူက တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သော်လည်း အမြီးလေးခုနာရုတိုမှာမူ ဆယ်ဂဏန်းမက ရှိနေခဲ့သည်။ ဟီရူဇန်သည် သားရဲစွမ်းအားမီးလုံးများကို လျင်မြန်စွာ စုစည်းနေကြသော နာရုတိုအမြောက်အမြားကို ကြည့်ကာ မည်သည့်အရာကို အရင်ဆုံး ချိတ်ပိတ်ရမည်ကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။
ရုတ်တရက် သူသည် ခြေလှမ်းများကို ရွှေ့ပြောင်းကာ သတိလစ်နေသော ကာကာရှီရှိရာဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ဆာကူရာအနေဖြင့် ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး မိမိ၏ ဘေးနားရှိ ကာကာရှီမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ကာကာရှီ... နာရုတိုကို မြန်မြန်တားလိုက်စမ်း။ သူ လုပ်တာ လွန်နေပြီ...”
ဟီရူဇန်သည် ကာကာရှီကို ဆွဲကိုင်ကာ ပျာပျာသလဲဖြင့် အလောတကြီး လှုပ်နှိုးလိုက်သည်။ ကာကာရှီသည် ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သားရဲစွမ်းအားမီးလုံးများကို စုစည်းနေကြသည့် အမြီးလေးခုနာရုတို ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
“နာရုတို... တော်တော့။ မင်း စာမေးပွဲ အောင်မြင်သွားပြီလို့ ငါ သဘောတူတယ်...”
ကာကာရှီသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် သတိပြန်ဝင်လာပြီး နာရုတိုထံသို့ အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ ကာကာရှီ၏ အော်ဟစ်သတိပေးသံကြောင့် နာရုတို လှုပ်ရှားမှုရပ်တန့်သွားခဲ့ရုံသာမက အခြေအနေမှန်ကို မသိရှိကြသေးသော ကိုနိုဟာနင်ဂျာများပါ အဖြစ်မှန်ကို သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။
ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိနေကြသော ကိုနိုဟာနင်ဂျာအများစုသည် မိမိတို့၏ မျက်ဝန်းများကို ကာကာရှီထံသို့ လွှဲပြောင်းစိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မကျေနပ်မှုများနှင့် ဒေါသရိပ်များကမူ ကြည့်ရဆိုးလှသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးနီးပါးသည် ထိခိုက်ဒဏ်ရာများ ရရှိထားကြပြီး အချို့မှာမူ မသန်မစွမ်း ဖြစ်လုနီးပါးပင် ပြင်းထန်လှသည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီအရာအားလုံးက ဘာကြီးလဲ။ ဒါက သူတစ်ပါးရဲ့ အောက်ခြေနင်ဂျာစာမေးပွဲ သက်သက်လောက်သာ မဟုတ်နိုင်။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ဂျိုနင်များနှင့် ချူနင်များပီသစွာ ဤအခြေအနေကို မည်သို့ မျက်နှာပြရမည်နည်း။ ပြီးတော့ ကာကာရှီ... မင်းအနေနဲ့ ဒီထက်စောစောကတည်းက သတိရပြီး မတားနိုင်ခဲ့ဘူးလား။ ငါတို့ကို အလကားသက်သက် အရိုက်ခံရအောင် လုပ်ရက်လေခြင်း။