"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ ကပ္ပတိန် ဟာတကဲ... သူတို့ကို တိုက်ကြမလား" အာကီမီချီတိုင်းဇိုးက ဟာတကဲဆာတိုရုကို မေးလိုက်သည်။ သူတို့အားလုံး အချိန်မရွေး တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပြီ။
"မလိုဘူး... မင်းတို့ ရှေ့ကိုပဲ တည့်တည့်ပြေးကြ၊ ကျန်တာကို ငါ့ကိုပဲ လွှတ်ထားလိုက်" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဆာတိုရုသည် သူ၏ အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။ ဆာတိုရု မည်သို့ လှုပ်ရှားသွားသည်ကို သူတို့ လုံးဝ မရိပ်မိလိုက်ကြပေ။ ဟျူ့ဂအစ်ကီ၏ 'ဗျကုဂန်' မြင်ကွင်းထဲတွင်မူ ဆာတိုရု၏ ချက္ကရာသည် ရှေ့မလှမ်းမကမ်းရှိ တိမ်ပုန်းရွာ နင်ဂျာအဖွဲ့အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"မင်း ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ" တိမ်ပုန်းရွာ နင်ဂျာအဖွဲ့သည်လည်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဆာတိုရုကို တွေ့ပြီး ချက်ချင်းပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်ကြသည်။
"အဲဒါကို မင်းတို့ စိတ်ပူနေဖို့ မလိုပါဘူး" ဆာတိုရုသည် တိုင်ဂျုဆုကိုသာ အသုံးပြုပြီး ထိုသူများ၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အပြတ်ရှင်းလိုက်သည်။ 'အပြာရောင်' ၏ အဆင့်မြင့်အသုံးချမှုဖြစ်သော လျက်တပြတ် ရွှေ့ပြောင်းခြင်းနှင့် အရှိန်မြင့် လှုပ်ရှားမှုများကို အသုံးပြုကာ ဆာတိုရု၏ ပုံရိပ်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ထို တိမ်ပုန်းရွာ နင်ဂျာများ၏ အသက်ကို ရိတ်သိမ်းနေတော့သည်။
"မကောင်းတော့ဘူး... အရှိန်က မြန်လွန်းတယ်၊ သူ့ကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်လို့ မရဘူး" တိမ်ပုန်းရွာ ဂျိုနင်တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ သူတို့အနေဖြင့် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဝေ့ဝဲနေသည်ကိုသာ မြင်နေရသည်။
"မြေဓာတ်ကို သုံးကြ... အရှိန်ဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန်၊ မြေပြင်က မညီမညာဖြစ်နေရင် ဒီလောက် မမြန်နိုင်တော့ဘူး" "မြေဓာတ် - မြေကွဲလက်ဝါး" တိမ်ပုန်းရွာ နင်ဂျာတစ်ဦးက မြေပြင်ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြေပြင်တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာကာ ခြေထောက်အောက်ရှိ မြေပြင်မှာ မညီမညာ ဖြစ်သွားတော့သည်။
"တောက်" ထိုအခါမှ ဆာတိုရု၏ ပုံရိပ်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။
"ဟိုမှာပဲ... အတူတူ တိုက်ခိုက်ကြ၊ သူ့ကို ပြန်တိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝမပေးနဲ့" "မင်းတို့ မြေပြင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပေမဲ့ ကောင်းကင်ကိုကော ထိန်းချုပ်နိုင်လို့လား" ရုတ်တရက် ဆာတိုရု၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝေဟင်ထက်သို့ တိုက်ရိုက် ပျံတက်သွားသည်။
"ဘာ... ဒီကောင်က တကယ်ပဲ ပျံနိုင်တာလား" တိမ်ပုန်းရွာ နင်ဂျာအများအပြား သူတို့မြင်သည်ကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။ နင်ဂျာလောကတွင် ပျံသန်းနိုင်သော နင်ဂျာ မရှိသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း သူတို့သိသလောက်မှာ တတိယမြောက် ဆုချီကာဂဲ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။
"ငါ့လူတွေလည်း မကြာခင် ရောက်တော့မယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့နဲ့ အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘူး" ဟျူ့ဂအစ်ကီနှင့် အခြားသူများ ရောက်ရှိလာတော့မည်ကို ဆာတိုရု သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် သူတို့မရောက်မီ ဤ တိမ်ပုန်းရွာ နင်ဂျာအုပ်စုကို အပြတ်ရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ကျိန်စာအတတ် တိုးချဲ့ခြင်း - 'အပြာရောင်' (Blue)။ အမြင့်ဆုံး စွမ်းအား" ကောင်းကင်ထက်တွင် ဆာတိုရုက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ တိမ်ပုန်းရွာ နင်ဂျာအများအပြားသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲဖြဲတော့မည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆွဲအားတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဟင့်အင်း... မလုပ်ပါနဲ့!" သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိကြသော်လည်း သူတို့၏ အဖော်များမှာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပြတ်ထွက်တော့မည့်အလား သဘာဝမကျဘဲ လိမ်တွန့်နေသည်ကို မြင်နေရသည်။ သူတို့၏ အော်ဟစ်သံမှာ ကြာရှည်မခံလိုက်ဘဲ ခဏချင်းမှာပင် အားလုံးမှာ ဝါးမြိုခြင်း ခံလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် ကျင်းကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဆာတိုရု၏ မျက်နှာမှာလည်း အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပြသနေသည်။ ဤကမ္ဘာသို့ သူရောက်ရှိလာပြီးနောက် 'အပြာရောင်' ကို အကြိမ်ရေ အများဆုံးနှင့် အားအပြင်းဆုံး ထုတ်သုံးလိုက်ရသည့် နေ့ပင် ဖြစ်သည်။
မကြာမီမှာပင် ဟျူ့ဂအစ်ကီနှင့် အခြားသူများ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ဆာတိုရု၏ ကျောပြင်နှင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကြီးမားလှသော ကျင်းကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်သဖြင့် အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ဟျူ့ဂအစ်ကီမှလွဲ၍ ကျန်သုံးဦးမှာ အခုလေးတင် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိကြပေ။ သို့သော် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာမှ အမှတ်အသားများအရ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း သိနိုင်သည်။
"ကောင်းပြီ... ဆက်သွားကြမယ်၊ နားဖို့နေရာတစ်ခု အရင်ရှာရအောင်" ဆာတိုရု၏ အသံတွင် ပင်ပန်းနေမှုကို အားလုံး ကြားနိုင်ကြသည်။ ယနေ့ တစ်ရက်တည်းမှာပင် ဆာတိုရုသည် တိမ်ပုန်းရွာ နင်ဂျာ တစ်ရာကျော်ကို အပြတ်ရှင်းခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကပ္ပတိန် ဟာတကဲ" "နောက်ပိုင်း ကင်းထောက်တာဝန်ကိုတော့ မင်းပဲ တာဝန်ယူပေးပါတော့ အစ်ကီ" "ဟုတ်ကဲ့"
ဆာတိုရု အနည်းငယ် နားပြီး အားပြန်ဖြည့်ချင်နေသည်။ ခုနက အစ်ကီတို့ကို တိုက်ပွဲထဲ မခေါ်ခဲ့ခြင်းမှာ အချိန်မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့ကိုပါ တိုက်ခိုက်ခိုင်းပါက တစ်ဖက်လူ၏ အချိန်ဆွဲခြင်းကို ခံရမည်မှာ သေချာသည်။
အရှိန်အကုန်တင်၍ သုံးနာရီခန့် သွားပြီးနောက် အားလုံးသည် အတော်အတန် လုံခြုံသော ဂူတစ်ခုကို နားခိုရန် ရှာတွေ့သွားကြသည်။ ထိုအခါမှ လူတိုင်း၏ စိတ်မှာ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားတော့သည်။
"ဒီနေ့တော့ တကယ် အန္တရာယ်များတာပဲ၊ ငါတို့အားလုံး အသက်ပျောက်တော့မလို့" အာကီမီချီတိုင်းဇိုးက အူတူတူလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ နားနားချင်းမှာပင် သူသည် ဘယ်ကထုတ်လိုက်မှန်းမသိသော အာလူးကြော်ထုပ်ကို ထုတ်ကာ စားနေတော့သည်။ အာကီမီချီ မျိုးနွယ်စု၏ အစားအသောက် မက်မောသော အစဉ်အလာကောင်းကို ဆက်ခံထားသည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။
"ဟုတ်တယ်... ကပ္ပတိန် ဟာတကဲသာ ဒီလောက် အစွမ်းမထက်ရင် ငါတို့ နယ်စပ်ကိုတောင် ဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ယာမာနာကာဒိုကိုင်းကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။
"ဒီနေ့အတွက် တကယ် ပင်ပန်းသွားပြီ ကပ္ပတိန် ဟာတကဲ။ ဒီစစ်ပွဲပြီးရင် ငါတို့ အတူတူ သောက်ကြရအောင်။ အခုဆိုရင် ငါတို့က သေဖော်ရှင်ဖက် သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားကြပြီပဲ" နာရာယိုရှီအဲကလည်း ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ... အားလုံး ရွာကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်ကြမယ်ဆိုရင် ငါ အားလုံးကို ပျော်ပျော်ပါးပါး ပြုစုပါ့မယ်"
ဟာတကဲဆာတိုရုသည် သူတို့ထက် အသက်ငယ်သော်လည်း သူတို့သည် ဆာတိုရုကို ကလေးတစ်ယောက်လို မဆက်ဆံကြပေ။ အဆုံးစွန်၌ ဆာတိုရု၏ လက်ရှိ ခွန်အားမှာ သူတို့မျိုးနွယ်စုထဲမှ လူကြီးများထက်ပင် ပိုမိုအားကောင်းနေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"အရင်ဆုံး ကောင်းကောင်းနားကြ၊ မနက်မိုးလင်းမှ ဆက်ပြီး လှုပ်ရှားမယ်" ယနေ့တွင် ပထမဆုံး တိမ်ပုန်းရွာ နင်ဂျာများ၏ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီးနောက် စီးနင်းတိုက်ခိုက်ရေး တာဝန်ကိုပါ ထမ်းဆောင်ခဲ့ရသဖြင့် လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ခဏအကြာတွင် ဆာတိုရု၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မှန်မှန်ထွက်ပေါ်နေသော အသက်ရှူသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "သူ့ကို ကောင်းကောင်း အိပ်ပါစေ၊ သူ ဒီနေ့ တကယ် ပင်ပန်းနေရှာတာ" ဟျူ့ဂအစ်ကီက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ သုံးယောက် အရင်နားကြ၊ ဒီည ငါပဲ ကင်းစောင့်လိုက်မယ်" "ကောင်းပြီလေ"
အရန်မိသားစုမှ အီနို-ရှီကာ-ချို သုံးဦးမှာ ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုကြပေ။ သူတို့နှင့် ယှဉ်လျှင် ဟျူ့ဂမျိုးနွယ်စု၏ 'ဗျကုဂန်' က ညဘက်ကင်းစောင့်ရန် ပို၍ သင့်တော်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ဤတစ်ခေါက်တွင် ဆာတိုရုသည် မိုးလင်းသည့်တိုင်အောင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ နိုးလာသောအခါ ဆာတိုရုသည် ကိုယ်လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး သက်သောင့်သက်သာ ညည်းညူလိုက်ရာ သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေမှာ မနေ့ကနှင့် မတူတော့ဘဲ လန်းဆန်းနေတော့သည်။
"ကပ္ပတိန် ဟာတကဲ... နိုးပြီလား" "အင်း... အပြင်က အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ" ဆာတိုရုက ဟျူ့ဂအစ်ကီကို မေးလိုက်သည်။ "အပြင်မှာ တိမ်ပုန်းရွာ နင်ဂျာတွေ အတော်များများ ရှိနေတယ်၊ သူတို့ ငါတို့ရဲ့ ခြေရာကို လိုက်ရှာနေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အခု ပုန်းနေတဲ့နေရာက တော်တော်ကောင်းတော့ သူတို့ မတွေ့သေးဘူး" "အင်း... မင်း ခဏလောက် အရင်နားလိုက်ဦး၊ နောက်ခဏနေရင် ငါတို့ ထွက်ကြမယ်" "ကောင်းပါပြီ"
ဟျူ့ဂအစ်ကီ၏ 'ဗျကုဂန်' မှာ ကြာရှည်အသုံးပြုခဲ့ရသဖြင့် ညောင်းညာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု ဆာတိုရု နိုးလာပြီး သူ့ကိုယ်စား တာဝန်ယူပေးသဖြင့် သူ တကယ်ပင် စိတ်အေးသွားရသည်။
"ညာဘက်အရှေ့မှာ လေးယောက်တစ်ဖွဲ့၊ ဘယ်ဘက်အရှေ့မှာ လေးယောက်တစ်ဖွဲ့၊ နောက်ဘက်မှာလည်း လေးယောက်တစ်ဖွဲ့။ တိမ်ပုန်းရွာ နင်ဂျာတွေက ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ကို မိအောင်ဖမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံပဲ၊ ဂျိုနင် သုံးယောက်တောင် လွှတ်ထားတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ရောက်လာမှတော့ ဒီဂျိုနင် သုံးယောက်စလုံးကို သတ်ပစ်ရမှာပေါ့"
'ဆဌမမျက်လုံး' မှတစ်ဆင့် ဆာတိုရုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နေရသည်။ သူတို့ အခုချက်ချင်း ထွက်မသွားပါက လွတ်မြောက်နိုင်ခြေ ရှိသေးသော်လည်း၊ ဆာတိုရုကမူ သူတို့ကို လွှတ်ပေးရန် အစီအစဉ် မရှိသဖြင့် သူတို့အားလုံး ဤနေရာမှာပင် ထာဝရ အိပ်ပျော်သွားကြတော့မည် ဖြစ်သည်။