"ဆာတိုရု... ဒီမှာ!"
ဆာတိုရုကို မြင်သည်နှင့် မာဆာဟီရိုက အလောတကြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
"မင်းကတော့ တကယ့်ကို နှေးတာပဲ။ နောက်ထပ် ရောက်မလာသေးရင် ငါတို့ကတော့ ချီတက်တော့မလို့ပဲ"
"ဆောရီး ဆောရီးဗျာ" ဟု ဆာတိုရုက အနည်းငယ် အားနာသလို ပြန်ပြောလိုက်သည်။
အမှန်တကယ်တော့ သူတစ်ယောက်တည်း နှေးကွေးနေခြင်း မဟုတ်ပါ။ သူတို့အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အိုရိုချီမာရုပင်လျှင် ရောက်ရှိမလာသေးပေ။
"လာမယ့် တိုက်ပွဲမှာ ငါက မင်းတို့နဲ့အတူ ရှိနေပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်လုံခြုံရေးကို ကိုယ်တိုင် အထူးဂရုစိုက်ကြရမယ်"
ကီတာဇိုနိုနာကာဂျီးမားက အလေးအနက် ပြောကြားလိုက်သည်။ ဒုတိယ နင်ဂျာစစ်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသည်မှာ နှစ်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ စစ်ပွဲတစ်ကျော့ပြန် စတင်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ယာနိုမီဝါ... မင်းကတော့ ဆေးကုသရေးအဖွဲ့နဲ့ လိုက်သွားရမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ နာကာဂျီးမားဆင်ဆေး"
ယာနိုမီဝါသည်လည်း ရှေ့တန်းတွင် သူတို့နှင့်အတူ တိုက်ပွဲဝင်လိုသော်လည်း မိမိ၏ အစွမ်းအစကို မိမိ ကောင်းစွာသိရှိသည်။ ယခု သူ၏ အစွမ်းအစနှင့်ဆိုလျှင် သူတပါးကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်စေရုံသာ ရှိပေမည်။
"မာဆာဟီရို... တိုက်ပွဲထဲမှာ သွေးကြွပြီး မဆင်မခြင် မလုပ်နဲ့။ ပထမဆုံး လုပ်ရမှာက ကိုယ့်လုံခြုံရေးကို ကိုယ် အမြဲသတိထားဖို့ပဲ"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ နာကာဂျီးမားဆင်ဆေး"
"ဆာတိုရုအတွက်ကတော့ ငါ အများကြီး မပြောတော့ဘူး။ မင်းရဲ့ လက်ရှိအစွမ်းအစနဲ့ဆိုရင် မဆင်မခြင် အရမ်းကြီး မလုပ်သရွေ့ အသက်အန္တရာယ် မရှိနိုင်ပါဘူး"
"စိတ်မပူပါနဲ့ နာကာဂျီးမားဆင်ဆေးရာ။ ဆင်ဆေး မရှိတော့ရင်တောင် ကျွန်တော်ကတော့ သေချာပေါက် ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ အသက်ရှင်နေဦးမှာပါ"
"ဟဲ... ခွေးပါးစပ်က နတ်သမီးစာ မထွက်ဘူးဆိုတာ တကယ်ပဲ"
ဆာတိုရု၏ စကားလုံးများမှာ နားဝင်မချိုသော်လည်း နာကာဂျီးမားကိုမူ စိတ်သက်သာရာ ရစေခဲ့သည်။
မကြာမီ အိုရိုချီမာရု ရောက်ရှိလာပြီး သူတို့၏ တပ်မတော်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ အမြန်ဆုံး ချီတက်ကြတော့သည်။ ယခုအခါ သူတို့သည် အမြန်ဆုံး အဟုန်ဖြင့် စမ်းရေပူ နိုင်ငံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရမည် ဖြစ်သည်။ စမ်းရေပူ နိုင်ငံသည် မီးနိုင်ငံ နှင့် မိုးကြိုးနိုင်ငံ ကြားတွင် တည်ရှိသည်။ အစွမ်းထက်သော အင်အား မရှိသည့် နိုင်ငံငယ်လေးများမှာ စစ်တလင်းဖြစ်ရစမြဲပင်။
သူတို့သည် ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့ဖြစ်ပြီး အင်အား ငါးရာခန့် ပါဝင်သည်။ နင်ဂျုဆု တတ်မြောက်သည့် ဂျိုနင် သုံးဆယ်ခန့် ပါဝင်ကာ ကျန်ရှိသူများမှာ ချူနင် နှင့် ဂျီနင် များ ဖြစ်ကြသည်။
လူအင်အား များပြားသဖြင့် ခရီးစဉ်မှာ နှေးကွေးနေသော်လည်း အမြန်ဆုံး ချီတက်ခဲ့ကြရာ လေးရက်ခန့်အကြာတွင် စမ်းရေပူ နိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုနိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ထူးဆန်းနေသည်ကို လူတိုင်း သတိပြုမိကြသည်။
လက်ရှိတွင် စစ်ဖြစ်နေသဖြင့် စမ်းရေပူ နိုင်ငံသားများမှာ ကြောက်လန့်တကြား ပုန်းအောင်းနေကြကာ လမ်းပေါ်သို့ ထွက်လာရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယခု အခြေအနေမှာ အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်လွန်းနေပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
"ကင်းထောက်အဖွဲ့... ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ အကဲခတ်ကြစမ်း။ ဘယ်သဲလွန်စကိုမှ လွတ်မသွားစေနဲ့" ဟု အရာရှိတစ်ဦးက အလောတကြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့!"
ထို့နောက် ယာမာနာကာ မျိုးနွယ်စုဝင်များနှင့် ဟျူ့ဂ မျိုးနွယ်စုဝင် အချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့၏ 'ဗျကုဂန်' များနှင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများကို အသုံးပြုကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စတင်စူးစမ်းကြတော့သည်။
"ဟင်း... တစ်ဖက်လူတွေထဲမှာ ဟျူ့ဂ မျိုးနွယ်ဝင်တွေ ပါလာတာလား"
ကိုနိုဟာ တပ်မတော်ကြီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တိမ်ပုန်းရွာ နင်ဂျာအချို့သည် ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားကို အသုံးပြုကာ ကိုယ်ဖျောက်လျက် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါတို့ လူမိဖို့က အနှေးနဲ့အမြန်ပဲ" ဟု တိမ်ပုန်းရွာ နင်ဂျာတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။
"တိုက်ရိုက်ပဲ ဝင်တိုက်ကြမယ်။ ငါတို့ရဲ့ လက်ရှိအင်အားနဲ့ဆိုရင် ဘယ်သူ နိုင်မယ်၊ ဘယ်သူ ရှုံးမယ်ဆိုတာ မသေချာသေးဘူး"
ဤတိုက်ပွဲကို တာဝန်ယူထားသော တိမ်ပုန်းရွာ နင်ဂျာတပ်မှူးက ကိုနိုဟာ နင်ဂျာများရှိရာဘက်သို့ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ မူလက သူသည် ကိုနိုဟာ နင်ဂျာများ သတိမမူမိချိန်တွင် ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ကိုနိုဟာ နင်ဂျာများမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ အလွန်အမင်း နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေကြသည်။ တစ်ခုခု ထူးခြားသည်နှင့် ချက်ချင်း ရပ်တန့်ကာ အကဲခတ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"အားလုံး... စလုပ်ကြစို့!"
ကိုနိုဟာ ရှိ ဟျူ့ဂ မျိုးနွယ်ဝင်များက သူတို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားချိန်တွင် တိမ်ပုန်းရွာ နင်ဂျာများ၏ လက်ထဲမှ ပေါက်ကွဲစေတတ်သော အင်းစာရွက်များ ကပ်ထားသည့် ကူနိုင်း များမှာလည်း ကိုနိုဟာ ရှိရာဘက်သို့ ပျံသန်းသွားလေပြီ။
"မကောင်းတော့ဘူး၊ ငါတို့ ဝိုင်းထားခံရပြီ!" ဟု ဟျူ့ဂ မျိုးနွယ်ဝင်တစ်ဦးက မျက်နှာပျက်ယွင်းကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ကိုနိုဟာ နင်ဂျာ အားလုံးသည် ပေါက်ကွဲစေတတ်သော အင်းစာရွက်များ ကပ်ထားသည့် ကူနိုင်း ရာပေါင်းများစွာ သူတို့ထံ အလျင်အမြန် ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
"ဆင့်ခေါ်ခြင်း ဂျုဆု"
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သည်နှင့် အိုရိုချီမာရုသည် လက်ကွက်များကို အမြန်ဆုံး ကျစ်လိုက်ရာ ကြီးမားလှသော မြွေဟောက်ကြီး သုံးကောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကိုနိုဟာ နင်ဂျာများကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ကူနိုင်း ရာပေါင်းများစွာသည် ထိုမြွေကြီး သုံးကောင်ပေါ်သို့ ကျရောက် ပေါက်ကွဲကုန်သည်။ ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် မြွေကြီး သုံးကောင်မှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်သွားကြသည်။ တိုက်ခိုက်မှုအပြီးတွင် ထိုမြွေကြီး သုံးကောင်မှာလည်း 'ဗုန်း' ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
"အိုရိုချီမာရုဆာမ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ!"
မြွေကြီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အိုရိုချီမာရု လှုပ်ရှားလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိလိုက်ကြသည်။ လက်ရှိ ကိုနိုဟာ ရွာတွင် အိုရိုချီမာရု တစ်ဦးတည်းသာ မြွေကို ဆင့်ခေါ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မြွေကြီးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ကိုနိုဟာ နင်ဂျာများမှာ ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားသဖြင့် သက်ပြင်းချနိုင်သော်လည်း ကြာရှည် မပျော်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ဟစ်ကြွေးသံများနှင့်အတူ တိမ်ပုန်းရွာ နင်ဂျာ ရာပေါင်းများစွာမှာ သူတို့ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် စတင်တိုက်ခိုက်လာကြသည်။
ကိုနိုဟာ ရွာမှ နင်ဂျာများမှာလည်း အသေခံ ထိုင်စောင့်နေမည် မဟုတ်ဘဲ နှစ်ဖက်လုံးမှာ မကြာမီ ပြင်းထန်စွာ ရောထွေးတိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
ရွာနှစ်ရွာလုံးမှ နင်ဂျာအများအပြားမှာ စစ်ပွဲနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ရင်ဆိုင်ရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် တွေဝေနေ၍ မရပေ။ ဤကဲ့သို့ မြင်ကွင်းမျိုးတွင် အနည်းငယ်မျှ ကြောင်အသွားသည်နှင့် အသက်အန္တရာယ် ကြုံရနိုင်ပေသည်။
နင်ဂျုဆု နည်းစနစ်မျိုးစုံ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ နင်ဂျာများမှာလည်း စက္ကန့်တိုင်းတွင် သေဆုံးနေကြသည်။
"ဒါ... စစ်ပွဲဆိုတာလား"
ပထမဆုံးအကြိမ် လူသတ်ဖူးသည့် ဂျီနင် အများအပြားမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ကာ ကြောင်အသွားကြသည်။ မစ်ရှင်ပေါင်းများစွာ ထမ်းဆောင်ဖူးသည့် ချူနင် များပင်လျှင် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြသည်။
ဤနေရာတွင် အသက်မှာ တန်ဖိုးအရှိဆုံးအရာ ဖြစ်ပုံရပြီး သွေးနံ့များမှာလည်း လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် အိုရိုချီမာရုကိုလည်း တိမ်ပုန်းရွာ မှ ဂျိုနင် သုံးဦးက ဝိုင်းထားကြသည်။ အိုရိုချီမာရုသည် ဒဏ္ဍာရီလာနင်ဂျာသုံးဦး ဘွဲ့ရရှိထားသူဖြစ်ရာ သာမန် ဂျိုနင် တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်ပါက ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ တိမ်ပုန်းရွာ နင်ဂျာများကလည်း ဤအချက်ကို ကောင်းစွာ သိရှိကြသဖြင့် အိုရိုချီမာရုကို ဂျိုနင် သုံးဦး အသုံးပြု၍ ဆွဲထားကာ အိုရိုချီမာရု လက်မအားမီ ကျန်ရှိသော ကိုနိုဟာ နင်ဂျာများကို အပြတ်ရှင်းရန် ကြိုးပမ်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"မင်းတို့ တိမ်ပုန်းရွာ ရဲ့ အမြန်နှုန်းက ဒီလောက် မြန်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့က စစ်ပွဲအတွက် အကြာကြီးကတည်းက ကြံစည်ထားတာလား" ဟု အိုရိုချီမာရုက အေးစက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
မိုးကြိုးနိုင်ငံ နှင့် စမ်းရေပူ နိုင်ငံကြားတွင် လနိုင်ငံ ရှိနေသေးရာ ဤ တိမ်ပုန်းရွာ နင်ဂျာအုပ်စုကို ကြည့်ရသည်မှာ အသင့်ပြင်ထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပုံရသည်။
"ဒါကို မင်း စိတ်ပူနေဖို့ မလိုပါဘူး အိုရိုချီမာရု။ အခု မင်း စဉ်းစားရမှာက ငါတို့လက်ကနေ ဘယ်လို ထွက်ပြေးရမလဲဆိုတာပဲ"
"ထွက်ပြေးရမယ်? ဟဲ..." အိုရိုချီမာရုက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါက ထွက်ပြေးဖို့ လိုမယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား။ လျှို့ဝှက်မြွေရိပ်လက်!"
သူ၏ လက်မောင်း နှစ်ဖက်လုံးမှာ မြွေငယ်လေး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ကို ဝိုင်းထားသော တိမ်ပုန်းရွာ နင်ဂျာ သုံးဦးကို ကိုက်ခဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူမှာ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သည့် ဂျိုနင် များ ဖြစ်ကြရာ ဤလှည့်ကွက်ငယ်လေးကို ခံရမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ လက်ထဲမှ ကူနိုင်း များကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုမြွေငယ်လေး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၏ ခေါင်းများမှာ ချက်ချင်း ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။
အမှန်တကယ်တွင်လည်း အိုရိုချီမာရုသည် ဤလှည့်ကွက်လေးနှင့် ပြိုင်ဘက်ကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါ။
ဤကဲ့သို့သော နင်ဂျုဆု အသေးစားလေးမှာ ဂျီနင် သို့မဟုတ် ချူနင် များကိုသာ ကိုင်တွယ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ဂျိုနင် များကို ဤနည်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ တစ်ဖက်လူကို စော်ကားရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။