အခန်း (၂၁) - စာမေးပွဲ စတင်ခြင်း

ဆာတိုရု အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကာကာရှီကို အိမ်၌ တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ အမှန်စင်စစ် ဆာတိုရု လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် တာဝန်အရေအတွက်ကို သိရှိပြီးကတည်းက ကာကာရှီသည် တာဝန်များကို အရူးအမူး လုပ်ဆောင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဆာတိုရုနှင့် အလှမ်းဝေးမကျန်ရစ်စေရန် အမြဲကြိုးစားနေခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်တစ်နေ့တွင် ကျင်းပမည့် ချူနင်စာမေးပွဲအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သောအခါမှ ဆာတိုရု နားလည်သွားသည်။

"ဘယ်လိုလဲ ကာကာရှီ၊ ချူနင်စာမေးပွဲမှာ ငါကူညီပေးဖို့ လိုမလား၊ ဒါမှ ငါ့ညီလေးက သမိုင်းမှာ အသက်အငယ်ဆုံး ချူနင် ဖြစ်လာမှာပေါ့"

ဆာတိုရုက ကာကာရှီ၏ ဆံပင်များကို ဖွဖွလေး ဖွရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မလိုဘူး"

ကာကာရှီက ဆာတိုရု၏ လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ဘာသာ ငါ့အရည်အချင်းနဲ့ပဲ ချူနင် ဖြစ်အောင် လုပ်မှာ"

"အော်... အဲဒီလိုလား။ ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့တွေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရင်ဆိုင်ရမယ့် အခြေအနေမျိုး မရောက်ဖို့ မျှော်လင့်ရမှာပဲ ကာကာရှီ၊ မင်းလည်း ငါ့ရဲ့ ခွန်အားအကြောင်းကို ကောင်းကောင်း သိတာပဲ မဟုတ်လား"

"ဟွန်း..."

ကာကာရှီက အရေးမစိုက်သလို အသံပြုလိုက်သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင်မူ အနည်းငယ် လေးလံနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ ဆာတိုရုသာ ဖြစ်နေခဲ့လျှင် သူ အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိပေ။ သူသည် ဆာတိုရု၏ နောက်ကျောကိုပင် မမြင်နိုင်တော့သလို ခံစားနေရသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့် နေရာသို့ စောစောစီးစီး ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ဆာတိုရု၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ချူနင်စာမေးပွဲနှင့် ဘာမှမထူးခြားလှဘဲ ပထမအဆင့်မှာ ရေးဖြေစာမေးပွဲဖြေဆိုခြင်း (Written Test) ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဆာတိုရုကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ဤနေရာရှိ နင်ဂျာအားလုံးမှာ ကိုနိုဟာရွာမှ ဖြစ်နေကြပြီး အခြားရွာများမှ နင်ဂျာတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပါဝင်မလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤသည်မှာ မိမိတို့လူအချင်းချင်းကြားတွင်သာ နေရာလုရမည့် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင်မူ ဆာတိုရု အကြောင်းရင်းကို နားလည်နိုင်ပါသည်။ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် နင်ဂျာကမ္ဘာစစ်ကြီး ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်မှာ နှစ်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးပြီး၊ လက်ရှိ နင်ဂျာလောက၏ အခြေအနေမှာလည်း တတိယအကြိမ်မြောက် နင်ဂျာကမ္ဘာစစ်ကြီး စတင်တော့မည့်အလား အလွန်ပင် တင်းမာနေသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုနိုဟာရွာအနေဖြင့် အခြားသော အဓိက နင်ဂျာရွာကြီးများမှ နင်ဂျာများကို ဝင်ရောက်ခွင့် မပေးခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။

နင်ဂျာရွာငယ်လေးများမှာမူ လာရဲကြမည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကိုနိုဟာ၏ ချူနင်စာမေးပွဲတွင် ပါဝင်ခြင်းမှာ ကိုနိုဟာနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ခြင်းကို ပြသရာရောက်ပြီး၊ ၎င်းမှာ ကျန်ရှိသော အဓိက နင်ဂျာရွာကြီး လေးခုကို အဖုအထစ် ဖြစ်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘေးကင်းစေရန်အတွက် သူတို့ ပါဝင်ခြင်း မပြုကြပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် ယခုအကြိမ် ကိုနိုဟာက ကျင်းပသော ချူနင်စာမေးပွဲမှာ ရွာအတွင်းရှိ နင်ဂျာများအချင်းချင်းကြား ယှဉ်ပြိုင်ရသည့် တိုက်ပွဲတစ်ခုသာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

စာမေးပွဲမေးခွန်းများမှာ ဆာတိုရုအတွက် အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပြီး ခိုးချရန်ပင် မလိုပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မေးခွန်းများမှာ အခြေခံဗဟုသုတများသာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ သူတို့အတန်းရှိ လူအားလုံး ဤအဆင့်ကို အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။ အမှန်စင်စစ် မာဆာဟီရိုနှင့် မီဝါတို့မှာ ဂျီနင်အဆင့်တွင် နှစ်နှစ်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သလို တာဝန်အတွေ့အကြုံများစွာလည်း စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ စာမေးပွဲမေးခွန်းများကို ဖြေဆိုနိုင်ရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးမေးခွန်းတွင် မည်သူမျှ လက်မလျှော့ခဲ့ကြပေ။

လူတိုင်းက ပထမအဆင့် စာမေးပွဲအောင်မြင်မှုကို ဂုဏ်ပြုရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် စာမေးပွဲခန်း၏ တံခါးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်သွားပြီး ဆံပင်အရှည်၊ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာနှင့် အလွန်ပင် အုံ့မှိုင်းသော အသွင်အပြင်ရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး လမ်းလျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။

ထိုသူကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ စာမေးပွဲခန်းတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ထိုသူ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံမိသူတိုင်းမှာ ဧရာမ မြွေဟောက်ကြီးတစ်ကောင်၏ အကြည့်ကို ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရသည်။

"အိုရိုချီမာရုဆာမ၊ ဒုတိယအဆင့် စာမေးပွဲကို တာဝန်ယူပေးပါဦး"

ပထမအဆင့် စာမေးပွဲကို တာဝန်ယူခဲ့သည့် ဂျိုနင်က ထိုသူ့ကို ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤသူမှာ 'ဒဏ္ဍာရီလာနင်ဂျာသုံးဦး ' (Sannin) ဟု လူသိများပြီး 'အေးစက်သော ဘုရင်' ဟုလည်း အမည်တွင်သည့် တတိယဟိုကာဂဲ၏ တပည့် အိုရိုချီမာရုပင် ဖြစ်သည်။

"ရှင်သန်ခြင်း စမ်းသပ်မှုဖြစ်တဲ့ ဒုတိယအဆင့်ရဲ့ စာမေးပွဲစစ်သူက သူဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ"

ဆာတိုရု၏ မျက်လုံးများမှာ နေကာမျက်မှန်အောက်တွင် အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။ အိုရိုချီမာရု၏ ပေါ်ထွက်လာမှုမှာ အတန်ငယ် မမျှော်လင့်ထားသည့် ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။ အိုရိုချီမာရုသည်လည်း ဆာတိုရု၏ အကြည့်ကို သိရှိသွားပုံရပြီး ဆာတိုရုရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"လူတစ်ဝက်လောက် ကျန်နေသေးတာပဲလား။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါ့ရဲ့ စစ်ဆေးမှု ပြီးသွားရင်တော့ ၁၀ ယောက်တောင် မပြည့်တော့ဘဲ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်"

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် ပထမအဆင့် အောင်မြင်သွား၍ ပျော်ရွှင်ရန် အချိန်ပင် မရသေးသော ကျောင်းသားများမှာ လေးလံသော ဖိအားများကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အိုရိုချီမာရုသည် ဟန်ပြပြောနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သိကြသည်။ အိုရိုချီမာရု၏ အမည်ကို သူတို့ အားလုံး ကြားဖူးကြပြီး သူ၏ နည်းလမ်းများမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ကာ သွေးအေးလှသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ့ကို အေးစက်သော ဘုရင်ဟု ခေါ်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

"မင်းတို့အားလုံး ဒုတိယ စစ်ဆေးရေးကွင်းဆီကို တိုက်ရိုက်သွားကြ၊ ငါးမိနစ်အတွင်း ရောက်မလာတဲ့သူတွေကို အရှုံးပေးတယ်လို့ သတ်မှတ်မယ်"

ကြေညာပြီးနောက် အိုရိုချီမာရု၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ "ပေါက်" ခနဲ အသံနှင့်အတူ မီးခိုးငွေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အိုရိုချီမာရု၏ အရိပ်ကိုယ်ပွား သာ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ ကိစ္စမျိုးအတွက် သူ၏ ကိုယ်ပွားကပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ဆာတိုရု၏ ပုံရိပ်မှာလည်း မီးခိုးငွေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ မှန်ပါသည်၊ ယခုအကြိမ် စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် လာခဲ့သည့် ဆာတိုရုမှာလည်း အရိပ်ကိုယ်ပွား တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

"ဒီကောင်ကတော့ကွာ..."

ဆာတိုရုနှင့်အတူ သွားရန် ပြင်ဆင်နေသည့် မာဆာဟီရိုမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ ဤမျှ အရေးကြီးသော ချူနင်စာမေးပွဲသို့ ဆာတိုရုက အရိပ်ကိုယ်ပွားကို လွှတ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ကဲပါ မာဆာဟီရို၊ မြန်မြန်သွားကြရအောင်၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့တွေ နောက်ကျပြီး ပြုတ်သွားလိမ့်မယ်"

ထိုအချိန်တွင် စာမေးပွဲခန်းအတွင်း၌ လူအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အချိုပွဲဆိုင်တစ်ခုတွင် အချိုပွဲ စားသောက်နေသော ဆာတိုရုမှာ ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားပြီး အရိပ်ကိုယ်ပွားဆီမှ မှတ်ဉာဏ်များသည် မူလကိုယ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဒုတိယအဆင့်ရဲ့ စာမေးပွဲစစ်သူက အိုရိုချီမာရု ဖြစ်နေတာလား။ တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ"

ဆာတိုရု၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပေ။ သူ့အတွက်မူ စာမေးပွဲစစ်သူ မည်သူဖြစ်သည်မှာ အရေးမကြီးဘဲ သူ့ကို သော်လည်းကောင်း၊ သူ၏ ဘေးနားရှိ လူများကို သော်လည်းကောင်း လာရောက် မနှောင့်ယှက်သရွေ့ အဆင်ပြေပါသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ငါကိုယ်တိုင် သွားမှ ဖြစ်တော့မယ်"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဆာတိုရုသည် လျှပ်တပြက်ခန္ဓာလှုပ်ရှားနည်းစနစ် (Body Flicker Technique) ကို အသုံးပြုကာ ဒုတိယ စစ်ဆေးရေးကွင်းဖြစ်သည့် 'သေမင်းတောအုပ်' ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ရောက်ရှိပြီး မကြာမီမှာပင် ဆာတိုရုသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဆာတိုရု၊ မင်း တကယ်ပဲ စာမေးပွဲကို အရိပ်ကိုယ်ပွားနဲ့ ဖြေခဲ့တာလား"

မာဆာဟီရို၏ ဒေါသတကြီး မေးမြန်းသံမှာ ဆာတိုရု၏ နောက်ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သလို မာဆာဟီရို၏ လက်သီးမှာလည်း ရွယ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် လက်သီးမှာ ဆာတိုရု၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်ခါနီးတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ မင်းက အရိပ်ကိုယ်ပွား မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"

မထိုးခင်တွင် မာဆာဟီရိုက သေချာအောင် အရင်မေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ အရိပ်ကိုယ်ပွားသာ ဖြစ်ပါက လက်သီးနှင့် ထိုးလိုက်သည်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်ရာ အကျိုးမရှိပေ။

"မဟုတ်ပါဘူး"

"အေး... ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းပြီ"

မာဆာဟီရို၏ မျက်နှာတွင် ရက်စက်သော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး သူ၏ လက်သီးကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် လွှဲလိုက်သော်လည်း လေထဲကိုသာ ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ ဆာတိုရု၏ ပုံရိပ်မှာ ကာကာရှီရှိရာ အဝေးတစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီကောင်ကတော့..."

မာဆာဟီရိုက လက်သီးကို မြှောက်ကာ သွားကြိတ်လိုက်သည်။

"ကဲပါ၊ ကဲပါ မာဆာဟီရိုရယ်၊ ဆာတိုရုရဲ့ စရိုက်ကို နားလည်ပေးလိုက်ပါ"

မီဝါက မာဆာဟီရို ဒေါသထွက်နေမည်ကို စိုးရိမ်၍ ဘေးမှနေကာ အမြန်ပင် ချော့မော့လိုက်သည်။

"ဒီကောင်စုတ်ကို တစ်နေ့နေ့ကျရင် ငါ မြေကြီးပေါ်မှာ လှဲထားပြီး သေချာ ဆုံးမဦးမယ်၊ စီနီယာတွေကို ဘယ်လို လေးစားရမလဲဆိုတာ သင်ပေးရမယ်"

သို့သော် ဆာတိုရုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူဦးရေမှာ လျော့နည်းသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"လူသုံးပုံတစ်ပုံလောက် ရောက်မလာကြဘူးလား။ ကြည့်ရတာ တချို့လူတွေအတွက်တော့ စစ်ဆေးမှုက စနေပြီ ထင်တယ်"

အရိပ်ကိုယ်ပွားဆီမှ ရရှိခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ လူဦးရေနှင့် ယခု ရောက်ရှိနေသော လူဦးရေကို ဆာတိုရု နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သည်။ ငါးမိနစ်ဆိုသည်မှာ လူတိုင်း သေမင်းတောအုပ်သို့ ရောက်ရှိရန် လုံလောက်သော အချိန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ လူသုံးပုံတစ်ပုံ ရောက်မလာကြသေးခြင်းမှာ ယခု ရောက်နှင့်နေသော လူများထဲမှ အချို့က စတင် လှုပ်ရှားနေကြပြီဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆုံးတွင် ဖယ်ထုတ်ခံရမည်အတူတူ စောစောစီးစီး ဖယ်ထုတ်လိုက်ခြင်းက အောင်မြင်ရန် အခွင့်အရေးကို ပိုမို များပြားစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။