တောင်တစ်လုံးပမာ ကြီးမားလှသည့် ကိုးမြီး ဝိညာဉ်သားရဲသည် စိန်စီသံကြိုး ချိတ်ပိတ်ခြင်းအတတ် ၏ တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်မှုကို ခံထားရပြီး မလှုပ်သာမယှက်သာ ဖြစ်နေရှာသည်။
"အူဇူမာကီ မီတို... မင်းကို ငါသတ်မယ်!"
ကိုးမြီး က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ မီတို ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်လှောင်ခံထားရသဖြင့် ၎င်း၏ လက်ခံရှင်အပေါ်တွင် အလွန်အမင်း နာကျည်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မီတို ကမူ ကိုးမြီး ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ ဝိညာဉ်သားရဲကို နှိပ်ကွပ်ရန်အတွက်သာ သူမ၏ အင်အားအားလုံးကို အာရုံစိုက်ထားသည်။
"ချိတ်ပိတ်ရေးအဖွဲ့... အခုပဲ! အခွင့်အရေးကို အမိအရဖမ်းပြီး ချိတ်ပိတ်စွမ်းအင်ကို သုံးကြစမ်း!" ဟု ဟီရူဇန် က အော်ဟစ်အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ဤအခွင့်အရေးကို သူတို့ လက်လွှတ်၍မဖြစ်ပေ။ အကယ်၍ ကိုးမြီး သာ ရုန်းထွက်သွားပါက ဟီရူဇန် ပင်လျှင် ၎င်းကို တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဟီရူဇန် သည် သူ၏ အထွတ်အထိပ်ကာလ၌ ရှိနေသော ကာဂဲ အဆင့် ရှင်နိုဘီ တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ကိုးမြီး နှင့် ယှဉ်လျှင်မူ အားသာချက်မရှိလှပေ။
"မြန်မြန်လုပ်ကြ! ကိုးမြီး ကို ဘီဂျူးဒါးမား (ဝိညာဉ်သားရဲစွမ်းအင်လုံး) ထုတ်ခွင့်မပေးနဲ့!"
မီတို က ဟီရူဇန် ကို အော်ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ ထိန်းချုပ်မှု လျော့ရဲလာနေပြီဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်သားရဲကို ထုတ်ယူခြင်းသည် လက်ခံရှင်၏ သက်စောင့်အားကို ကုန်ခမ်းစေရာ မီတို သည် သူမ၏ သက်တမ်းကုန်ဆုံးခါနီးအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၍ ကြာရှည်စွာ တောင့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။
ချိတ်ပိတ်ရေးအဖွဲ့သည်လည်း အမှားအယွင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူတို့အားလုံး စုပေါင်းကာ ကိုးမြီး ကို အာကီကို ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စနစ်တကျ ချိတ်ပိတ်လိုက်ကြသည်။
"လေးဘက်လေးတန် တံဆိပ်ခတ်ခြင်း!"
မီတို သည် ကုန်ခမ်းလုနီးပါးဖြစ်နေသော သူမ၏ နောက်ဆုံးအင်အားကို အသုံးပြု၍ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်လိုက်ရာ အာကီကို ၏ ဗိုက်ပေါ်တွင် အူဇူမာကီ မျိုးနွယ်စု ၏ တံဆိပ်နှင့်တူသော အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
အာကီကို သည် သတိလစ်သွားသော်လည်း သူမ၏ မှန်မှန်ကန်ကန် အသက်ရှူနေမှုက ဘေးကင်းကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ မီတို သည်လည်း တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူမ၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို အေးချမ်းစွာ ရှူထုတ်လိုက်လေတော့သည်။
သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ကိုနိုဟာ ကျေးရွာတွင် မီတို အတွက် ဈာပနအခမ်းအနား ကျင်းပခဲ့ရာ တစ်ရွာလုံး ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ နယ်စပ်တွင် တာဝန်ကျနေသော ဆူနာဒေး သည်လည်း ဈာပနအတွက် အချိန်မီ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
"ဆူနာဒေး ဒီအခြေအနေကို လက်ခံနိုင်ဖို့ ခက်နေပုံပဲနော်"
ဈာပနမှ ပြန်ရောက်ကတည်းက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ငြိမ်သက်နေသည့် ဆူနာဒေး ကို ကြည့်ရင်း ရှင်း က ပြောလိုက်သည်။ သူ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးချင်သော်လည်း လူတစ်ဖက်သားကို ချော့မော့နှစ်သိမ့်သည့်နေရာတွင် မကျွမ်းကျင်လှပေ။
"ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါသိပြီးသားပါ... ဒါပေမဲ့ ခုထိတော့ ရင်ထဲမှာ အရမ်းနာကျင်ရတုန်းပဲ"
ဆူနာဒေး သည် စားပွဲပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောပြွမ်းနေသည့် ခံစားချက်တို့ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သူမ၏ အဘွားနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိုးမြီး လွှဲပြောင်းမှုကဲ့သို့ ကြီးမားသောကိစ္စရပ်ကို သူမအား ကြိုတင်အသိပင်မပေးခဲ့ကြသဖြင့် သူမသည် နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်စကားပင် ပြောခွင့်မရလိုက်ချေ။
ရှင်း သည် ဆူနာဒေး ကို ကြည့်ကာ မည်သို့ကူညီရမည်ကို မသိသဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းရင်း သူမကို အေးအေးဆေးဆေး ရှိစေရန်အတွက် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
...
နှစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ဆူနာဒဲ သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကြားမှ ပြန်လည်ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သည်။ မီတို သေဆုံးသည့်သတင်းသည် ရှင်နိုဘီ လောကတစ်ခုလုံးသို့ တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
"အူဇူမာကီ မီတို သေသွားတာ သေချာပြီလား?" ဟု တတိယမြောက် ကာဇီကာဂဲ က သတင်းလာပို့သည့် ရှင်နိုဘီ ကို မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ကာဇီကာဂဲ မင်းကြီး။ ကိုနိုဟာ က ဒီလိုကိစ္စမျိုးနဲ့ နောက်ပြောင်မှာမဟုတ်ပါဘူး"
"ချီယို... မင်း ဘယ်လိုထင်သလဲ?"
ကာဇီကာဂဲ က သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီးဘက်သို့ လှည့်မေးလိုက်သည်။ သူမမှာ ဆူနာဂါကူရီ ၏ အတိုင်ပင်ခံ ချီယိုဖြစ်သည်။
"ဆူနာ က ပြင်ဆင်လာတာ ကြာပါပြီ။ အခုကတော့ ကိုနိုဟာ ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်" ဟု ချီယိုက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
မီတို သေဆုံးသွားခြင်းက ကိုနိုဟာ ၏ အင်အားကို သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားစေသည်။ မီတို သည် ကိုးမြီး ဂျင်ချူရီကီ ဖြစ်သည်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်မဟုတ်ပေ။ ယခု သူမသေဆုံးသွားပြီး လက်ခံရှင်အသစ်မှာလည်း ကျင့်သားမရသေးသည့်အတွက် ကိုးမြီး ကို အသုံးပြုနိုင်ဦးမည်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ အင်အားကြီးလက်နက် ယာယီပိတ်ထားရသကဲ့သို့ပင်။
"ဒါနဲ့ အာမီဂါကူရီ (မိုးကျေးရွာ) နဲ့ရော သဘောတူညီချက် ရပြီလား?" ဟု ချီယိုက မေးသည်။
"မရသေးဘူး။ ဟန်ဇိုးက ပူးပေါင်းဖို့ ငြင်းနေတယ်။ သူက ငါတို့ကို မိုးနိုင်ငံထဲ ဝင်ခွင့်မပြုဘူးလို့ ပြောနေတယ်" ကာဇီကာဂဲ က ဒေါသတကြီး ပြောသည်။
"ဟန်ဇိုးက ငြင်းရင်လည်း သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့တော့။ အဲဒီလောက် အာမီဂါကူရီ လေးက ဆူနာ ကို အာခံရဲမယ်လို့ ကျွန်မ မယုံဘူး" ချီယို၏ မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားမှုများ ရှိနေသည်။
ဆူနာ တပ်ဖွဲ့များသည် မိုးနိုင်ငံ နယ်စပ်သို့ ချီတက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် အိုနိုကီ နှင့် သဘောတူညီမှု ရထားပြီးဖြစ်ရာ မိုးနိုင်ငံမှတစ်ဆင့် မီးနိုင်ငံ ကို တိုက်ခိုက်ကြမည် ဖြစ်သည်။ မိုးနိုင်ငံသည် ကြီးမားသော နိုင်ငံကြီးသုံးနိုင်ငံ၏ စစ်တလင်း ဖြစ်လာပေတော့မည်။
လပေါင်းများစွာ အေးစက်နေသော စစ်ပွဲအခြေအနေမှာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ရှင်နိုဘီကမ္ဘာစစ် ကြီးသည် ဆူနာဂါကူရီ ၏ စတင်မှုဖြင့် အမှန်တကယ် စတင်လာခဲ့လေပြီ။
ချီယိုသည် ထိပ်တန်း ဂျိုးနင် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို စေလွှတ်ကာ နယ်စပ်တွင် တပ်စွဲထားသော ကိုနိုဟာ တပ်ဖွဲ့များကို အငိုက်ဖမ်း တိုက်ခိုက်စေခဲ့သည်။ အငိုက်မိသွားသောကြောင့် ကိုနိုဟာ ဘက်မှ အကျအဆုံး များပြားခဲ့သည်။ လပေါင်းများစွာ စစ်မဖြစ်ဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့ခြင်းကြောင့် ကိုနိုဟာ ရှင်နိုဘီ များမှာ ပေါ့ဆနေခဲ့ကြပြီး အငိုက်ဖမ်းတိုက်ခိုက်မှုတွင် အလွယ်တကူ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆူနာ သည် ကိုနိုဟာ ၏ စခန်းဟောင်းကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး အထောက်အပံ့ ပစ္စည်းအမြောက်အမြားကိုလည်း ရရှိခဲ့ရာ စစ်ဦးအစတွင် သိသိသာသာ အသာစီး ရရှိသွားခဲ့လေတော့သည်။