အခန်း ၅၀ - ငါက အမြဲတမ်း သန်မာခဲ့တာပါ

လှုပ်ရှား၍မရတော့သော ကိုင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း နာဝါကီက ရှင်း နားသို့ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ဒါ ဘာနင်ဂျူစုလဲ။ အစ်မက ဒါမျိုးတတ်တယ်လို့ ငါမကြားဖူးပါဘူး"

သူ့အစ်မ ဆရာဆူနာဒဲက ကူရှီးနားကို 'စိန်စီသံကြိုးချိတ်ပိတ်ခြင်းအတတ်' (Adamantine Sealing Chains) သင်ပေးထားသည်ဟု သူ ထင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒါက အူဇူမာကီမျိုးနွယ်စုရဲ့ လျှို့ဝှက်အတတ်ဖြစ်တဲ့ စိန်စီသံကြိုးချိတ်ပိတ်ခြင်းအတတ်ပဲ" ဟု ရှင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဪ... ဒါဆို ကိုင်းလည်း အဲဒါကို တတ်မှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?" နာဝါကီက ကိုင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"သူလား..." ရှင်းက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း "ဒီကောင်က ပါရမီမရှိပါဘူး။ အဲဒီအတတ်ကို ခုထိ သင်ယူနိုင်ဦးမှာ မဟုတ်သေးဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှင်းက အသံကို လျှော့ပြောခြင်းမဟုတ်သဖြင့် ကိုင်းက အတိုင်းသား ကြားလိုက်ရပြီး ဒေါသကြောင့် အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားသည်။ ရှင်းက သူ့ကို လူပုံအလယ်တွင် အသုံးမကျသူဟု တဲ့တိုးကြီး စော်ကားလိုက်ခြင်းပင်။

ကူရှီးနားက ချက္ကရာသံကြိုးများကို သုံးကာ ကိုင်းကို အဝေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ကိုင်းသည် သစ်ပင်တစ်ပင်နှင့် အရှိန်ပြင်းစွာ ရိုက်မိပြီး ညည်းတွားရင်း သတိလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

"ဒါက မင်းအတွက် သင်ခန်းစာ အသေးအဖွဲပဲ ရှိသေးတယ်"

"ကူရှီးနားဆန်က ဒီလောက်တောင် သန်မာတာလား" မိနာတိုက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကိုင်းသည် မကြာသေးမီက သူ့ကို မကြာခဏ လာရောက်နှောင့်ယှက်နေသူဖြစ်၍ ကိုင်း မည်မျှသန်မာသည်ကို သူကောင်းကောင်းသိသည်။ မိနာတိုအနေဖြင့် ကိုင်းကို အနိုင်ယူနိုင်သော်လည်း လွယ်ကူလှသည်တော့မဟုတ်။

ထိုသင်ခန်းစာကို ရရှိပြီးနောက် ကိုင်းသည် ထပ်မံ၍ ပြဿနာမရှာရဲတော့ဘဲ ငြိမ်သွားလေသည်။ တစ်နာရီခန့် ကြာသွားသော်လည်း သူတို့၏ ယာယီ ဂျိုးနင်ဆရာမှာ ရောက်မလာသေးပေ။

နောက်ထပ် နာဝါရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မှ သူတို့၏ ဆရာ ရောက်ရှိလာသည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ ငါ့နာမည်က အာဆာကာဝါ ကီ ပါ။ ဆရာအာဆာကာဝါလို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်။ ခဏတဖြုတ်တော့ မင်းတို့ရဲ့ ဂျိုးနင်ဆရာအဖြစ် ငါတာဝန်ယူမှာပါ" ဟု သူက မိတ်ဆက်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပုံစံပင်။

"ဆရာအာဆာကာဝါ... ကျွန်တော်တို့ တာဝန်တစ်ခုလောက် သွားလို့ရမလား?" နာဝါကီက စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။

"တာဝန်လား... ရတာပေါ့။ ငါလည်း မင်းတို့ကို တာဝန်တစ်ခု ခေါ်သွားဖို့ စဉ်းစားထားပြီးသားပါ" ဟု ဆရာက သဘောတူသည်။

"D-Rank တာဝန်မျိုး မဟုတ်ဘူးနော် ဆရာ။ အဆင့်မြင့်တဲ့ဟာမျိုး သွားချင်တာ" ရှင်းတို့အဖွဲ့ C-Rank တာဝန်တစ်ခုကို အောင်မြင်ခဲ့သည်ဟု ကြားသိရပြီးနောက် နာဝါကီကလည်း ထိုကဲ့သို့ စွမ်းဆောင်လိုနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဆရာအာဆာကာဝါက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူတို့အတွက် အဆင့်မြင့်တာဝန်များ ထမ်းဆောင်ရန် စောလွန်းသေးသည်ဟု သူယူဆသည်။ နာဝါကီက မည်မျှပင် တောင်းဆိုပါစေ ဆရာက ငြင်းဆန်နေသဖြင့် နာဝါကီမှာ စိတ်ကောက်ပြီး နှုတ်ခမ်းဆူနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဆရာအာဆာကာဝါက သူတို့ကို မြက်နှုတ်သည့် တာဝန်တစ်ခုသို့သာ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

"ငါတို့လို အူဇူမာကီ ရှင်းတို့များ မြက်နှုတ်တဲ့ အလုပ်နဲ့မှ တန်ပါ့မလား..." ရှင်းက ကွင်းပြင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတရှိုက်ရှိုက်ဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။

မီကိုတိုကတော့ တခိခိ ရယ်နေသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမှ အထူးဂျိုးနင်တွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့သူက အခု မြက်နှုတ်နေရတာ တကယ်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှသည်။

"ဘာရယ်တာလဲ မီကိုတိုရဲ့?" ဟု ရှင်းက မေးလိုက်သည်။

"ခန့်မှန်းကြည့်လေ" မီကိုတိုက မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြရင်း နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ မီကိုတို ဤသို့ အူမြူးနေသည်ကို ရှင်း ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော ကူရှီးနားကတော့ ရှင်းသည် မီကိုတို၏ အလှတွင် မိန်းမောနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မနာလိုစိတ်များ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ ပရောပရည် လုပ်မနေနဲ့၊ မြက်မြန်မြန် နှုတ်ကြစမ်း!" ကူရှီးနားက စိတ်တိုတိုဖြင့် ဟောက်လိုက်သည်။

"ကူရှီးနား... မင်း စိတ်တိုပြီး ပါးလေးတွေ ဖောင်းနေတာက တကယ် ချစ်စရာလေးနော်" ရှင်းက သူမကို မစရလျှင် မနေနိုင်ဘဲ ပါးလေးကို အသာအယာ ဆွဲလိုက်သည်။

"ငါက ချစ်စရာကောင်းနေတာ မဟုတ်ဘူး!" ကူရှီးနားက စိုက်ကြည့်ရင်း ပြန်ပြောသည်။ သူမကို 'ချစ်စရာကောင်းတယ်' ဟု ပြောသည်ထက် 'လှတယ်' ဟု ပြောသည်ကိုသာ သူမ ပိုလိုလားသည်။

"မီကိုတို... လာ၊ ငါနဲ့အတူ ဒီဘက်မှာ မြက်နှုတ်ရအောင်။ ဒီကောင်နဲ့ ဝေးဝေးမှာနေ၊ သူက လူဆိုးလေး" ဟု ပြောကာ ကူရှီးနားက မီကိုတိုကို ဆွဲခေါ်သွားသဖြင့် ရှင်းမှာ ကြောင်တောင်တောင်ကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"နင်ဂျူစု - ဆတိုးအရိပ်ခွဲပွားအတတ်!"

ရှင့်ဘေးနားတွင် အရိပ်ခွဲပွားပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ပေါ်လာသည်။ သူသာ အမှန်တကယ် လုပ်လိုပါက ထောင်နှင့်ချီ၍ ခွဲထုတ်နိုင်သော်လည်း ယခုတော့ သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းထားခြင်းဖြစ်သည်။

"ကဲ... အလုပ်စကြစို့"

သူက အမိန့်ပေးလိုက်ရာ အရိပ်ခွဲပွားများက မြက်နှုတ်သည့်အလုပ်ကို စတင်ကြတော့သည်။ နာဝါကီနှင့် ကျန်တဲ့သူများက ရှင့်၏ အရိပ်ခွဲပွားတပ်မကြီးကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြသည်။ ဆရာအာဆာကာဝါပင် အံ့ဩသွားရသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုမျှများပြားသော အရိပ်ခွဲပွားများကို မဖန်တီးနိုင်ပေ။

"ငါ ဘာလို့ အဲဒါကို မစဉ်းစားမိတာလဲ!"

ကူရှီးနားက သူမ၏ နဖူးကို သူမ လက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။ သူမသည်လည်း ချက္ကရာ အင်အား အလွန်တရာ ကောင်းသူဖြစ်သဖြင့် အရိပ်ခွဲပွားပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော် ဖန်တီးလိုက်သည်။

"မင်းတို့က ဘာလို့ နင်ဂျူစုတွေ ဒီလောက် တတ်နေကြတာလဲ?" နာဝါကီက မနာလိုစွာ မေးလိုက်သည်။

"နာဝါကီ... မင်း ဘာနင်ဂျူစုမှ မတတ်ဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့ဦးနော်။ အဲဒါဆို ငါ မင်းကို လှောင်ရလိမ့်မယ်" ဟု ရှင်းက စနောက်လိုက်သည်။

"ငါလည်း နင်ဂျူစုတွေ တတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရိပ်ခွဲပွားအတတ်ကို မတတ်သေးတာပါ" နာဝါကီက ပွစိပွစိ ပြောရှာသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ နာဝါကီရာ။ မင်းက ငါ့ထက် နည်းနည်းလေးပဲ နောက်ကျနေတာပါ။ ကြိုးစားရင် ငါ့ကို မီလာမှာပါ" ရှင်းက နာဝါကီ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ အားပေးလိုက်သည်။

"နည်းနည်းလေး ဟုတ်လား... မင်း အပိုတွေ ပြောနေတာပဲ!" နာဝါကီက သူတို့နှစ်ဦး၏ အရိပ်ခွဲပွား အရေအတွက် ကွာခြားချက်ကို ကြည့်ရင်း ပြန်အော်လိုက်သည်။

"အသေးစိတ်တွေကို ဂရုမစိုက်စမ်းပါနဲ့။ ငါ့ရဲ့ အရိပ်ကိုပဲ မှီအောင် လိုက်ခဲ့စမ်းပါ။ ငါ့အရိပ်ကို မမြင်ရရင်တောင်မှ အိပ်မက်တော့ ရှိရမယ်လေ"

"ငါ တကယ်ကို မင်းကို ထိုးချင်လာပြီ" နာဝါကီက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။

"လာလေ... စမ်းကြည့်ပေါ့။ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုမှ မနိုင်ပါဘူး" ရှင်းက ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မယုံဘူး!"

နာဝါကီက မနေနိုင်တော့ဘဲ ရှင်းကို အလစ်အငိုက် လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ သို့သော် ရှင်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် နာဝါကီကို အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားအောင် လုပ်လိုက်ရာ နာဝါကီသည် ရွှံ့ဗွက်ထဲသို့ ခေါင်းစိုက်လျက် ကျသွားတော့သည်။

ရှင်းက နာဝါကီကို ဗွက်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ရင်း "ခုရော ယုံပြီလား?" ဟု ညစ်ပေနေသော နာဝါကီ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှင်း... မင်းက ကျောင်းဆင်းပြီးတာနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သန်မာသွားတာလဲ။ မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်က ဘာလဲ?" နာဝါကီက အရှုံးပေးလိုက်ရသလို မေးလိုက်သည်။

"ငါက အမြဲတမ်း သန်မာနေတာပါ။ မင်းကပဲ သတိမထားမိတာ" ဟု ရှင်းက အပြုံးမပျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။