အခန်း ၄၄ - မီကိုတို၏ “ကျေးဇူးတင်ရှိမှု”

"မီကိုတို... နင့်ရဲ့ ရှာရင်ဂန်က တိုမိုယေး (Tomoe) နှစ်ခုအဆင့်ကို တက်သွားပြီပဲ!"

ကူရှီးနားက အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဆူနာဒဲပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ရှင်းက တကယ်ပဲ လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်ကိုး။

တွေဝေငေးမောနေသော မီကိုတိုမှာ နောက်ဆုံးတွင်မှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့နေရှာသည်။

"မီကိုတို... အဆင်ပြေရဲ့လား?" ရှင်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

သူမအတွက် တကယ်တမ်း အန္တရာယ်မရှိမှန်း သူသိသော်လည်း သူအသုံးပြုခဲ့သည့် နည်းလမ်းမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်စရာကောင်းနေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ရှာရင်ဂန်ကို အဆင့်တက်စေရန် လွယ်ကူသောနည်းလမ်းဟူ၍ မရှိပေ။ နာကျင်မှုရှိမှသာ ရလဒ်ကောင်းကို ရနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်" မီကိုတိုက သွားကြိတ်၍ ပြောရင်း ရှင့်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

"အဟားဟား... အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲ။"

ရှင်းက အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။ မီကိုတိုက သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးစားတော့မည့်ပုံစံ ပေါက်နေသည်။ သူပဲ စိတ်ထင်နေတာများလား?

မီကိုတိုက သူမ၏ မြန်ဆန်နေသော နှလုံးခုန်သံကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေရသည်။ သူမ အတော်လေး ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

"မီကိုတို... တိုမိုယေး သုံးခုအဆင့် ရောက်အောင်လည်း ငါကူညီပေးလို့ ရသေးတယ်နော်။ နောက်ထပ် နှစ်ခါလောက် ပြုတ်ကျလိုက်ရင် ရသွားလောက်တယ်။ စမ်းကြည့်မလား?"

မီကိုတို နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ အခွင့်အရေးမရှိတော့။ ထိုခံစားချက်ကို သူမ ထပ်မခံစားနိုင်တော့ပေ။ တိုမိုယေး နှစ်ခုအဆင့်နှင့်သာ ကျေနပ်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပါလိမ့်မည်။

"မလုပ်ပါရစေနဲ့တော့။ ကျွန်မဘာသာပဲ ကြိုးစားပြီး နိုးထလာအောင် လုပ်ပါ့မယ်" ဟု သူမက အမြန်ငြင်းလိုက်သည်။

"အဲဒါက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ကြောက်ဖို့ကောင်းတာလား?" ကူရှီးနားက ဝင်မေးသည်။

မီကိုတိုက သူမကို ကြည့်ကာ "နင်ကိုယ်တိုင် စမ်းကြည့်ပါလား ကူရှီးနား။ အဲဒါဆိုရင် သိရမှာပေါ့" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မလုပ်ပါရစေနဲ့၊ ကျေးဇူးပဲ။"

မီကိုတို ကောင်းကင်ပေါ်က ပြုတ်ကျလာသည်ကို ကြည့်ပြီး ကူရှီးနားတစ်ယောက် တွေးရုံနှင့်ပင် ကြက်သီးထနေမိသည်။

မီကိုတိုအနေဖြင့် ထိတ်လန့်ခဲ့ရသော်လည်း ရလဒ်ကတော့ တန်ဖိုးရှိလှသည်။ သူမ၏ ချက္ကရာက နှစ်ဆတိုးလာပြီး တိုမိုယေး နှစ်ခုပါ ရှာရင်ဂန်နှင့်ဆိုလျှင် သူမသည် အထူးချူးနင်တစ်ယောက်နှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

မီကိုတိုက ငြင်းလိုက်သဖြင့် ရှင်း အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း သူ လေ့ကျင့်ရန် ထွက်သွားတော့မည်အပြုတွင် ဆူနာဒဲက တားလိုက်သည်။

"ဆူနာဒဲ... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ?" ရှင်းက မေးလိုက်သည်။

"နင်က အူချီဟာ မာဒါရာမှာ 'မန်ဂဲခရူး ရှာရင်ဂန်' မဟုတ်ဘဲ 'ထာဝရ မန်ဂဲခရူး ရှာရင်ဂန်' ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်နော်။ အဲဒါက ဘာလဲ? မန်ဂဲခရူးရဲ့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု ပုံစံလား?"

သူမ စောစောက ထိုအချက်ကို မေ့နေခဲ့သော်လည်း ယခုမှ သတိရလာခြင်းဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ထာဝရ မန်ဂဲခရူး ရှာရင်ဂန်ဆိုတာ မန်ဂဲခရူးရဲ့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲထားတဲ့ အဆင့်မြင့်ပုံစံပဲ။ ဆူနာဒဲ... အဲဒါကို မသိဘူးလား?"

ရှင်း အံ့ဩသွားသည်။ ဆန်ဂျူးနှင့် အူချီဟာတို့မှာ ခါးသီးသော ရန်သူတော်များ ဖြစ်ကြရာ မာဒါရာ၏ ထာဝရ မန်ဂဲခရူးအကြောင်း သူမ မသိသည်မှာ ထူးဆန်းနေသည်။

"ငါမသိတာက အဲဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းနေလို့လား?"

ဆူနာဒဲက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း "နင်ကရော အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ?" ဟု ပြန်မေးသည်။

"အဲဒါက... ကျွန်တော် သိနေတာပဲလေ။" ရှင်း မည်သို့ဖြေရမည်ကို မသိတော့ပေ။

ဆူနာဒဲက သူ့ကို နားလည်သလိုမျိုး ကြည့်လိုက်သည်။ ရှင့်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ရှိနေသည်ကို သူမ အစကတည်းက ရိပ်မိထားပြီးသားဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ အတင်းအကျပ် မမေးမြန်းပါ။ သူ မပြောချင်လျှင် သူမလည်း မမေးတော့ပေ။

သူမက စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ "မန်ဂဲခရူးနဲ့ ထာဝရ မန်ဂဲခရူးရဲ့ ခြားနားချက်က ဘာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ခြားနားချက်က အကြီးကြီးပဲ။ ပထမဆုံးက မျက်လုံးစွမ်းအား (Ocular Power)။ မန်ဂဲခရူးရဲ့ စွမ်းအားက မြစ်တစ်စင်းဆိုရင် ထာဝရ မန်ဂဲခရူးရဲ့ စွမ်းအားက သမုဒ္ဒရာလိုပဲ။"

"ထာဝရ မန်ဂဲခရူးက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဆူဆာနိုး (Perfect Susanoo) ကို သုံးနိုင်ပေမဲ့ မန်ဂဲခရူးကတော့ မျက်လုံးစွမ်းအား မလုံလောက်လို့ မသုံးနိုင်ဘူး။"

"နောက်ပြီး ထာဝရ မန်ဂဲခရူးကို ကန့်သတ်ချက်မရှိ သုံးလို့ရပေမဲ့ မန်ဂဲခရူးကတော့ သုံးလိုက်တဲ့ မျက်လုံးစွမ်းအားက ပြန်မပြည့်လာဘူး။ အလွန်အကျွံ သုံးမယ်ဆိုရင် အမြင်အာရုံ ချို့တဲ့လာပြီး နောက်ဆုံးမှာ မျက်စိကွယ်သွားလိမ့်မယ်။"

"ဘာ? မန်ဂဲခရူး ရှာရင်ဂန်က မျက်စိကွယ်စေနိုင်တယ် ဟုတ်လား?!"

ဆူနာဒဲ၊ ကူရှီးနားနှင့် မီကိုတိုတို့ သုံးယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်မိသွားကြသည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော်က ထူးခြားတယ်။ ကျွန်တော် မျက်စိမကွယ်ဘူး" ဟု ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးထဲမှ စိုးရိမ်ရိပ်များကို မြင်သောအခါ ရှင်းက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"တကယ်လား?" ကူရှီးနားက သံယောဇဉ်ဖြင့် စိုးရိမ်သလို ကြည့်သည်။ "ငါတို့ကို လိမ်မပြောနဲ့နော်။"

"ကျွန်တော် ကတိပေးပါတယ်။ ကျွန်တော် လိမ်နေတာဆိုရင် ခွေးလေးပဲ ဖြစ်ပါစေဗျာ။"

ထိုအခါမှ ကူရှီးနား ယုံသွားတော့သည်။

"မစိုးရိမ်ကြပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရှာရင်ဂန်ကို အဆင့်တက်ဖို့ နည်းလမ်းရှိပါတယ်။ ကျွန်တော် သွားပြီး လေ့ကျင့်လိုက်ဦးမယ်။"

ရှင်း လေ့ကျင့်ရန် ထွက်သွားသည်။ မီကိုတိုက အချိန်ကို ကြည့်ကာ ဟင်းချက်ရန် မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားသည်။ ကူရှီးနားနှင့် ဆူနာဒဲတို့သာ အချင်းချင်း ကြည့်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

မကြာမီ မီကိုတို ဟင်းချက်ပြီးသွားကာ ရှင့်ကို ထမင်းစားရန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အနံ့က မွှေးနေတာပဲ။" ရှင်းက အထဲသို့ ဝင်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။ မီကိုတိုက အသက်ငယ်သော်လည်း လက်ရာ အတော်ကောင်းသည်။

"ရှင်း... ဒါက ရှင့်အတွက် ကျွန်မ အထူးတလည် ချက်ထားတဲ့ ကြက်စွပ်ပြုတ်။ ကျွန်မကို တိုမိုယေး နှစ်ခုအဆင့်ရအောင် ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်တဲ့ အနေနဲ့ပါ။"

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး မီကိုတိုရယ်။ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲလေ။ အဲဒီလိုတွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး" ဟု ရှင်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"သူငယ်ချင်း? ဘယ်လို သူငယ်ချင်းမျိုးလဲ?" ကူရှီးနားက ရှင့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဝင်ပြောသည်။

"အဖွဲ့ဖော်တွေပေါ့။ တခြား ဘာဖြစ်ရမှာလဲ?" ရှင်းက အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီ စွပ်ပြုတ်အနံ့က တကယ်မိုက်တာပဲ။"

ကူရှီးနားက ပန်းကန်လုံးကို လှမ်းယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း မီကိုတိုက သူမ၏ လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ကူရှီးနား... ဒါက ရှင့်အတွက်ပဲ။ သူတစ်ယောက်တည်း သောက်ရမှာ။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ။ ရှင်း... ဒါကို အကုန်ကုန်အောင် သောက်ရမယ်နော်" ဟု မီကိုတိုက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန့်... ဘယ်သူက ဂရုစိုက်လို့လဲ? ငါလည်း မသောက်ချင်ပါဘူး" ကူရှီးနားက နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောသည်။

"မီကိုတိုရဲ့ စေတနာဆိုတော့လည်း ငါ အကုန်သောက်လိုက်ပါ့မယ်" ဟု ရှင်းက မီကိုတိုထံမှ ပန်းကန်လုံးကို ယူလိုက်သည်။ အနံ့က တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိလှရာ အလွန်အရသာရှိမည်မှာ သေချာသည်။

သူက စွပ်ပြုတ်ကို မှုတ်၍ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ ထိုခဏ၌ပင် ရှင့်မျက်နှာ ပုံပျက်သွားသည်။ အလွန်အမင်း ငန်နေသည်မဟုတ်ပါလား!

"ဘာဖြစ်လို့လဲ? အရသာမရှိလို့လား?" မီကိုတိုက ပြုံးလျက် မေးသည်။

ရှင်း သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူပဲ စိတ်ထင်နေတာလား၊ သူမ၏ အပြုံးက တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသလိုပဲ။

ဆူနာဒဲမှာတော့ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထမင်းစားရင်း ရှင့်မျက်နှာကို ကြည့်ကာ စွပ်ပြုတ်တွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဆိုသည်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ မီကိုတိုက သူတို့ကို ဘာကြောင့် အသောက်မခံသလဲဆိုသည်မှာ မထူးဆန်းတော့ပေ။

"မီကိုတို... နည်းနည်းလေး ငန်နေသလားလို့" ရှင်းက မျက်နှာချိုသွေးကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ အခုမှ သဘောပေါက်သွားသည်။ ဒါက ကျေးဇူးဆပ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ လက်စားချေတာပဲ။

ရှာရင်ဂန် နိုးထလာအောင် သူ လုပ်ခဲ့သည့် နည်းလမ်းအတွက် မီကိုတိုက အငြိုးထားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငန်လို့လား? ဒါဆိုလည်း ရေများများသောက်ပေါ့" ဟု မီကိုတိုက ရွှင်ရွှင်ပျပျ ပြောလိုက်သည်။

ရှင်း သူမကို စိုက်ကြည့်မိသည်။ သူမက မိစ္ဆာမလေးလား? ဒါ သူသိတဲ့ နူးညံ့တဲ့ မီကိုတို မဟုတ်ဘူး။

"မီကိုတိုရာ... ငါက နင့်ကို ရှာရင်ဂန် အဆင့်တက်အောင် ကူညီပေးခဲ့တာကို နင်က ဒီလိုပဲ ပြန်ပေးဆပ်တာလား?" ရှင်းက ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ရှင် ကျွန်မကို သေမတတ် ကြောက်အောင် လုပ်ခဲ့တာလေ!" မီကိုတိုက သူ့ကို စိုက်ကြည့်သည်။ ထိုအတွေ့အကြုံကြောင့် သူမ အခုထိ အိမ်မက်ဆိုးများ မက်နေရတုန်းပင်။

"အဟမ်း... အဲဒါက လုပ်ငန်းစဉ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲလေ။ ပြီးတော့ ကြည့်ဦး၊ အခု တိုမိုယေး နှစ်ခု ဖြစ်သွားပြီမလား။" ရှင်းက အနေခက်စွာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ သူ အနည်းငယ် ပြင်းထန်သွားခဲ့သည်ကို သူ ဝန်ခံရမည်။

"ထားပါတော့၊ ငါ ဒီစွပ်ပြုတ်ကို အကုန်သောက်ပါ့မယ်။" သူက မီကိုတို၏ လက်စားချေလိုသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မသောက်ပါနဲ့တော့။ ကျွန်မ ဆားနည်းနည်း များသွားတာလည်း ပါပါတယ်။" မီကိုတိုက ဝန်ခံကာ စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

"မီကိုတိုက တကယ်ကို သဘောကောင်းတာပဲ" ရှင်းက ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မီကိုတို မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားကာ သူ့ကို ချစ်စနိုးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကူရှီးနားကတော့ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် မနာလိုစိတ်လေးများ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်နေတော့သည်။