အခန်း [၃၉] - သနားစရာကောင်းသော ဓားပြများ
“နောက်ဆုံးတော့ ရွာအပြင်ဘက် ရောက်ပြီဟေ့!”
ကုရှီးနားက မျက်နှာထက်တွင် ရွှင်ပျသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ရှေ့ကနေ ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားသွားသည်။ သူမ ကိုနိုဟာရွာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးကတည်းက ရွာအပြင်ဘက်သို့ တစ်ခါမှ မထွက်ခဲ့ရသေးပေ။ မီကိုတိုကလည်း ပတ်ဝန်းကျင်မြင်ကွင်းများကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် စိတ်ဝင်တစား လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသည်။
“ဟေး... ရွာအပြင်ဘက်က ပိုအန္တရာယ်များတယ်နော်။ သတိမလွတ်စေနဲ့” ဟု ဆူနာဒဲက သတိပေးလိုက်သည်။ ရှီနိုဘီ အများစုသည် ပေါ့ဆမှုကြောင့် သေဆုံးကြရခြင်းဖြစ်ရာ အချိန်တိုင်း သတိရှိနေရန်မှာ အလွန်အရေးကြီးလှသည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ကုရှီးနားက အတွေးထဲ နစ်မြောနေပုံရသော ရှင့်ဆီသို့ ပြန်ပြေးလာကာ “ရှင်း... နင် ဟိုလူအကြောင်းပဲ စဉ်းစားနေတာလား?” ဟု တံတောင်နှင့် တွန်းကာ မေးလိုက်သည်။
“အင်း... မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်လို့ပါ” ရှင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ခါတိုဒန်ကို မည်သို့အပြတ်ရှင်းရမည်ကို တွေးတောနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဒန်သည် သူ့အပေါ် ရန်ငြိုးထားနေသဖြင့် သူ့အတွက် ရန်သူသာဖြစ်သည်။ ရန်သူကို ကိုင်တွယ်ရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ အန္တရာယ်ကို အညှောင့်ပေါက်ကတည်းက ဆိတ်ပစ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကိုနိုဟာရွာထဲတွင်မူ အခွင့်အရေး မရှိပေ။ အကယ်၍ သူသာ လူမိသွားပါက ရွာမှ ထွက်ပြေးရသည့် အဆင့်သာ ရှိတော့မည်။ သူသည် ကိုနိုဟာတွင် နေထိုင်ရသည်ကို သဘောကျသဖြင့် အမြဲတမ်း ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး ပြေးလွှားနေရသည့် Missing-nin (အပယ်ခံနင်ဂျာ) တစ်ယောက်တော့ မဖြစ်ချင်ပေ။
“ရှီနိုဘီ တစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာနေပြီ”
ရှင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆူနာဒဲကလည်း ရှင့်အကြည့်နောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ဘယ်သူ့ကိုမှ မမြင်ရသေးသော်လည်း ရှင့်၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ယုံကြည်သည်။ ရှင်းသည် ယုံကြည်အားကိုးထိုက်သူဖြစ်ကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် သက်သေပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
ချဉ်းကပ်လာသည့် ရှီနိုဘီ ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှင့်မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ၎င်းမှာ ခါတိုဒန် ဖြစ်နေသည်။
“ဆူနာဒဲစံ... နောက်ဆုံးတော့ မှီပြီ”
ဒန်နှင့် သူ၏ သုံးယောက်တွဲအဖွဲ့ ရောက်ရှိလာကြပြီး မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးများ ချိတ်ဆွဲထားကြသည်။
“ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ ဒန်စံ?” ဆူနာဒဲက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။
ဒန်က သူမ၏ ရန်လိုမှုကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့်ပင် ချောမောပြေပြစ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ “မင်းတို့ရဲ့ မစ်ရှင်မှာ ကူညီပေးဖို့ တတိယမြောက် ဟိုကာဂဲက ကျွန်တော့်ကို လွှတ်လိုက်တာပါ”
“တကယ်လား?” ဆူနာဒဲက သူ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သာမန်ဓားပြနှိမ်နင်းရေး မစ်ရှင်လေးတစ်ခုအတွက် အကူအညီ တကယ်လိုအပ်လို့လား?
“ကျွန်မတို့ အကူအညီ မလိုဘူး။ ပြန်သွားလိုက်တော့” ဆူနာဒဲက လက်ယမ်းကာ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။
ဒန်က ခက်ခဲနေသည့် မျက်နှာထားကို ဟန်ဆောင်ပြလိုက်ပြီး “တောင်းပန်ပါတယ် ဆူနာဒဲစံ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဟိုကာဂဲရဲ့ အမိန့်မို့ ကျွန်တော် မနာခံလို့ မရဘူး”
“ဆူနာဒဲ... ဒါက ဟိုကာဂဲရဲ့ စေတနာပဲဥစ္စာ။ သူတို့အကူအညီကို လက်ခံလိုက်ကြရအောင်။ ဒါဆိုရင် ငါတို့အတွက် ပိုလွယ်သွားတာပေါ့” ဟု ရှင်းက ကြိုဆိုသည့်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
ဆူနာဒဲ၊ ကုရှီးနားနှင့် မီကိုတိုတို့က ရှင့်ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူ၏ ဟန်ဆောင်မှုကို သူတို့ တစ်စက္ကန့်လေးတောင် မယုံကြပေ။ ဒန်၏ အပြုံးက ခေတ္တမျှ တုံ့သွားသည်။ ရှင့်၏ မျက်နှာအမူအရာက သူနှင့် အလွန်တူနေသည်။ ၎င်းမှာ သူကိုယ်တိုင် အမြဲတမ်း လုပ်လေ့ရှိသည့် ဟန်ဆောင်အပြုံးမျိုးပင် ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီလေ... လိုက်ခဲ့ချင်ရင်လည်း လိုက်ခဲ့။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့လမ်းမှာတော့ ပိတ်မရပ်နဲ့” ဟု ဆူနာဒဲက ပြောလိုက်သည်။ ရှင်း ဘာတွေ ကြံစည်နေသည်ကို သူမ မသိသော်လည်း လိုက်လျောပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ဒန်စံ... ခင်ဗျားနဲ့ အတူအလုပ်လုပ်ရမှာကို မျှော်လင့်နေပါတယ်” ဟု ရှင်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ” ဟု ဒန်ကလည်း ရှင့်အမူအရာအတိုင်း ပြန်တုံ့ပြန်သည်။
“အီးးး... ဟန်ဆောင်လွန်းလိုက်တာ” ဟု ကုရှီးနားက တိုးတိုးလေးပြောရင်း ကြက်သီးထသွားသည်။ ဆူနာဒဲနှင့် မီကိုတိုတို့ကလည်း သူမ၏ ခံစားချက်ကို ထပ်တူကျနေကြသည်။
ရှီနိုဘီ များဖြစ်သည့်အတွက် လျင်မြန်စွာ ခရီးနှင်နိုင်ကြရာ နာရီဝက်ခန့်အတွင်း ခရီးဆုံးပန်းတိုင်ဖြစ်သော နိရှိကျေးရွာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
“ဓားပြတွေ ဘယ်မှာလဲ?” ကုရှီးနားက တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်ဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။
“ဒီနားတင်ပဲ။ ဟိုတောင်ကို မြင်လား? သူတို့က အဲဒီက ဂူထဲမှာ ပုန်းနေကြတာ။ စုစုပေါင်း ခြောက်ယောက်၊ အားလုံးက သာမန်လူတွေပဲ”
ရှင်း အံ့သြသွားသည်။ အဖွဲ့ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ဓားပြခြောက်ယောက်လုံးမှာ အလွန်ပိန်ချုံးကာ အာဟာရချို့တဲ့နေပုံရသည်။ သူတို့က ဓားပြထက် ဒုက္ခသည်များနှင့်ပင် ပိုတူနေသေးသည်။
“အဲဒါတွေက တကယ်ပဲ ဓားပြတွေလား? သနားစရာကြီး” ဟု ကုရှီးနားက ဆိုသည်။
“ဖြစ်မှာပါ... သတင်းအရဆိုရင်တော့ သူတို့ပဲ” ဆူနာဒဲပင်လျှင် သိပ်မသေချာတော့ပေ။
“ခေါင်းဆောင်... ဟိုမှာကြည့်စမ်း! မိန်းမတွေ!”
ပိန်လှီနေသော ဓားပြတစ်ယောက်က သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ဟန်တူသော လူရှည်ကြီးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“အေး... ငါ မြင်တယ်။ ယောက်ျားတွေကို သတ်၊ မိန်းမတွေကိုတော့ ချန်ထား” ခေါင်းဆောင်ဆိုသူက သံချေးတက်နေသော ဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသည်။
“ခင်ဗျားတို့ ဦးနှောက်ရော ရှိရဲ့လား? ကျွန်တော်တို့က ရှီနိုဘီ တွေဆိုတာ မမြင်ဘူးလား?”
ရှင်း ပြောစရာ စကားမဲ့သွားသည်။ ဤလူများနှင့် တိုက်ခိုက်ရခြင်းမှာ သူ၏ စွမ်းရည်များကို စော်ကားနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
“မီကိုတို၊ ကုရှီးနား... သူတို့ကို မင်းတို့ပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်တော့။ ငါ မင်းတို့ကို ယုံတယ်နော်”
ဓားပြများမှာ အားနည်းနေသော်လည်း ကုရှီးနားနှင့် မီကိုတိုတို့မှာ စိုးရိမ်တုန်လှုပ်နေကြသည်။
“ကုရှီးနား၊ မီကိုတို... မင်းတို့ တစ်ခုခု မလုပ်ရင် ဒီလူက ငါ့ကို သတ်တော့မယ်!” ရှင်းက သူ့ဆီသို့ ရောက်ခါနီးဖြစ်နေသော ဓားပြခေါင်းဆောင်ကို ကြည့်ကာ သရုပ်ဆောင်ကောင်းကောင်းဖြင့် အော်လိုက်သည်။
“ဟင်?”
ကုရှီးနားနှင့် မီကိုတိုတို့ အသိပြန်ဝင်လာသည်။ ရှင့်ကို တိုက်ခိုက်တော့မည့်အရေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများ တည်ကြည်သွားပြီး ကူနိုင်းများကို တိကျစွာ ပစ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။
ဗြုန်း! ဗြုန်း!
ကူနိုင်းတစ်လက်က လည်ပင်းကို ထိုးဖောက်သွားပြီး နောက်တစ်လက်ကမူ နှလုံးတည့်တည့်ကို မှန်သွားကာ ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားတော့သည်။
“ရှင်း... နင် အဆင်ပြေရဲ့လား? ဘာလို့ မရှောင်တာလဲ?” သူတို့နှစ်ယောက် ရှင့်ဆီသို့ ပြေးလာကြသည်။
“ငါသာ ရှောင်လိုက်ရင် မင်းတို့ တွေဝေနေတာ ပိုကြာသွားမှာပေါ့” ဟု ရှင်းက ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အန္တရာယ်များတယ်လေ! နင် ထိခိုက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?” ကုရှီးနားက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ငေါက်လိုက်သည်။
“ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဟုတ်တယ်မလား? ပြီးတော့ ဒီလိုလူက ငါ့ကို တကယ်ပဲ ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ မင်းတို့ ထင်လို့လား?”
“မင်းတို့ တကယ်ပဲ မကြောက်ဘူးလား?” ရှင်းက ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။
ကုရှီးနားနှင့် မီကိုတိုတို့သည် သေဆုံးသွားသော ဓားပြကို နောက်ဆုံးမှ လှည့်ကြည့်မိကြသည်။ ကုရှီးနား၏ မျက်နှာအမူအရာက တည်တင်းသွားပြီး မီကိုတိုကမူ ဖြူဖျော့နေသည်။
သူတို့သည် ရှင့်အတွက် အလွန်စိုးရိမ်နေခဲ့သဖြင့် သူတို့သတ်လိုက်သည့် ဓားပြအကြောင်းကို သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။ ယခုမှသာ သူတို့ပြုလုပ်ခဲ့သည့် လက်တွေ့အခြေအနေကို သဘောပေါက်လာကြသည်။ ကုရှီးနားသည် အူဇူရှီးယိုရွာ ပျက်စီးစဉ်က မြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ကိုယ်တိုင် အသက်တစ်ချောင်းကို နှုတ်ယူလိုက်ရခြင်းက သူမအပေါ် အလေးအနက် သက်ရောက်မှု ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ မီကိုတိုမှာမူ တုန်လှုပ်နေရှာသည်။
ဆူနာဒဲကမူ ဘာမှဝင်မပြောဘဲ သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ကိုင်တွယ်နိုင်ရန် လွှတ်ထားပေးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ရှီနိုဘီ တိုင်း ဖြတ်သန်းရမည့် လှေကားထစ်တစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။