အခန်း (၃၂) - မင်းအတွက် အံ့အားသင့်စရာတစ်ခု
ရှင်း (Shin)၊ ကူရှီးနား (Kushina) နဲ့ မီကိုတို (Mikoto) တို့ဟာ စာမေးပွဲစစ်ဆေးတဲ့နေရာကနေ အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။ မီကိုတိုကတော့ အခုထိ ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ ရှင်းကို ငေးကြည့်နေတုန်းပဲ။
“ရှင်း... နင် ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် သန်မာနေရတာလဲ”
သူမ တကယ်ပဲ အံ့အားသင့်နေမိတာပါ။ ချူးနင်းတစ်ယောက်ကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ အလဲသိပ်လိုက်တယ်ဆိုတာ ဂျိုးနင်းအဆင့်ရှိသူတွေတောင် လုပ်ဖို့ မလွယ်ကူတဲ့ကိစ္စလေ။
“ငါ သန်မာနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူက အားနည်းနေလို့ပါ”
ရှင်းကတော့ မိမိကိုယ်ကိုယ် သန်မာတယ်လို့ မယူဆသေးပါဘူး။ ဟာရှီရာမ ဆင်ဂျူ (Hashirama Senju) နဲ့ အုချီဟ မာဒါရာ (Madara Uchiha) တို့လို အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် သူက ပျံသင်စ ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်ပဲ ရှိသေးတာကိုး။
“ကူရှီးနား... နင်ရော မအံ့သြဘူးလား။ ရှင်းက ဒီလောက်တော်မှန်း နင် ကြိုသိထားတာလား”
မီကိုတိုက ကူရှီးနားကို မနာလိုသလို ကြည့်လိုက်တယ်။ ရှင်းနဲ့ အတူနေတာဆိုတော့ ကူရှီးနားက ရှင်းရဲ့ အစွမ်းတွေကို အကုန်သိနေလိမ့်မယ်လို့ သူမ ထင်နေတာပါ။
“သိတာပေါ့။ ပြောရရင် ရှင်းကို ထားလိုက်ဦး၊ ငါတောင် အဲ့ဒီလူထက် ပိုသန်မာသေးတယ်”
ကူရှီးနား ပြောတာ မမှားပါဘူး။ သူမဟာ ခီမူရာထက် အမှန်တကယ် ပိုသန်မာပါတယ်။ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ နည်းချင်နည်းနိုင်ပေမဲ့ သူမရဲ့ မူလအစွမ်းကတော့ ငြင်းလို့မရအောင် ကြီးမားလှပါတယ်။
သူတို့ဟာ အဖွဲ့ခွဲဝေမှုတွေကို စောင့်ဖို့ စာသင်ခန်းထဲ ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့တည်းဖြစ်တဲ့ မီနာတို၊ အာကီကို (Akiko) နဲ့ အီနူဇူကာ ဆူမေး တို့ ပြန်ရောက်လာကြတယ်။
“ပြန်လာကြပြီလား၊ အောင်ခဲ့ကြလား” မီနာတိုက လှမ်းမေးလိုက်တော့...
“ကျောင်းဆင်းစာမေးပွဲ ကျသွားတယ်ဆိုတာ အရှက်ကွဲစရာကြီးပဲလေ။ နင်တို့လည်း အဲ့ဒီချူးနင်းကို အနိုင်ယူခဲ့တယ် မဟုတ်လား” လို့ ရှင်းက ပြန်မေးလိုက်တယ်။
သူတို့ ဒီလောက်အမြန် ပြန်ရောက်လာတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အောင်ခဲ့မှန်း သိသာပါတယ်။ မီနာတိုနဲ့ အာကီကိုတို့လို လူတွေ ကျရှုံးစရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ။ ခဏနေတော့ နဝါကီ (Nawaki) နဲ့ ဟျူဂါ (Hyūga) ညီအစ်ကိုတို့လည်း ပြိုင်ဘက်ကို အနိုင်ယူပြီး ပြန်ရောက်လာကြတယ်။
“ရှင်း... အဲ့ဒီချူးနင်းက တော်တော်လေး အားနည်းတာပဲ။ ငါတို့ အပြတ်အသတ် နိုင်လိုက်တယ်!” နဝါကီက ကြွားလိုက်တော့ ရှင်းက “အင်း... ပုံမှန်ချူးနင်းတွေကတော့ အတော်လေး အားနည်းတတ်ကြတာပဲ” လို့ ထောက်ခံလိုက်တယ်။
“ရှင်း... ငါတို့က တရားဝင် ချူးနင်းတောင် မဖြစ်သေးဘူးလေ။ အဲ့လိုပြောတာ မကောင်းပါဘူး” လို့ ဟျူဂါ ဟိယာရှီ (Hyūga Hiashi) က ဝင်ပြောပေမဲ့ ရှင်းကတော့ “ငါက သာမန်အရည်အချင်းပဲရှိတဲ့ ချူးနင်းတွေကို ပြောတာပါ” လို့ ခပ်အေးအေးပဲ တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။
မကြာခင်မှာပဲ တာနာကာ-ဆန်ဆေး (Tanaka-sensei) က သေတ္တာတစ်လုံးကိုင်ပြီး အခန်းထဲ ဝင်လာတယ်။
“အခုဆိုရင် မင်းတို့အားလုံး တရားဝင် နင်ဂျာ (Shinobi) တွေ ဖြစ်သွားကြပြီ။ ဒါတွေကတော့ မင်းတို့ရဲ့ နဖူးစည်းတွေပဲ၊ လာယူကြတော့”
သူတို့ဟာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ နင်ဂျာနဖူးစည်းတွေကို ယူလိုက်ကြတယ်။
“အဖွဲ့ခွဲတာကိုတော့ မနက်ဖြန်မနက်မှ ကြေညာမယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် မနက်ဖြန်ကျမှ ပြန်လာခဲ့ကြပါ” လို့ တာနာကာ-ဆန်ဆေးက ပြောပြီး အတန်းလွှတ်လိုက်တယ်။ နဝါကီကတော့ အောင်ပွဲခံဖို့ သူငယ်ချင်းအားလုံးကို ညစာ ဖိတ်ကျွေးလိုက်ပါတယ်။
နေဝင်ရိုးရီအချိန်မှာ ရှင်းနဲ့ ကူရှီးနားတို့ဟာ မီကိုတိုကို နှုတ်ဆက်ပြီး နဝါကီနဲ့အတူ ဆင်ဂျူဝင်းထဲက အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။
“ဟေး နဝါကီ... မင်းမှာ ဒီလောက် ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်ကရတာလဲ” ရှင်းက မေးလိုက်တယ်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်လုံး အမမက ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံတွေ မချေးတော့ဘူးလေ။ အဲ့ဒါကြောင့် ငါစုထားတာ။ အခု ငါက နင်ဂျာတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပိုက်ဆံရှာနိုင်တော့မှာပါ”
ရှင်းကတော့ ခေါင်းယမ်းလိုက်မိတယ်။ နင်ဂျာအလုပ်က ပိုက်ဆံရှာရတာ လွယ်တယ်လို့ နဝါကီ ထင်နေပုံရပါတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဆူနာဒဲ (Tsunade) ပြန်ရောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
“ငါ့ကိုတွေ့လို့ အံ့သြသွားတာလား” ဆူနာဒဲက မေးလိုက်တယ်။
“အင်း... အမမက တာဝန်နဲ့ ရက်အနည်းငယ် ကြာမယ်လို့ ပြောထားတာလေ”
ရှင်းရဲ့ အကြည့်က ဆူနာဒဲရဲ့ ကိုယ်လုံးပေါ် ရောက်သွားတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်အတွင်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာတာကတော့... သူမရဲ့ 'တောင်တန်းကြီး' ကဲ့သို့ ဖွံ့ဖြိုးလာမှုပါပဲ။ ဒါကို ဘယ်လို ကြီးထွားလာသလဲဆိုတာ ရှင်း စဉ်းစားလို့တောင် မရပါဘူး။
“တာဝန်က ဖျက်သိမ်းလိုက်လို့။ ကဲ... အမြန်သွားပြီး ငါ့အတွက် ညစာချက်ပေးစမ်း။ ဗိုက်ဆာနေပြီ”
“ဟွန်း... ရှင်းက ဘာလို့ အမမအတွက် ချက်ပေးရမှာလဲ။ ကျွန်မတို့ စားပြီးပြီ၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ ရှာစားတော့” ကူရှီးနားက ဆူနာဒဲကို လျှာထုတ်ပြလိုက်တယ်။
“ရှင်း... နင်သာ ငါ့ကို ညစာချက်ပေးရင် မနက်ဖြန်ကျရင် နင့်ကို အံ့သြစရာတစ်ခု ပေးမယ်” ဆူနာဒဲက ရှင်းကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်တယ်။
“အံ့သြစရာ?”
“ဟေး... အဲ့ဒီအကြည့်က ဘာလဲ။ အရာရာကို ကြိုသိနေတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ကြည့်တာကို ငါ မကြိုက်ဘူးနော်”
“ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် ညစာချက်ပေးပါ့မယ်။ အမမပေးမယ့် အံ့သြစရာကို မျှော်လင့်နေပါ့မယ်” ရှင်းက ပြုံးရင်း မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားတယ်။
ကူရှီးနားကတော့ “အမမဘာသာ ချက်မစားဘဲ ဘာလို့ ရှင်းကို ဒုက္ခပေးနေတာလဲ” လို့ ညည်းတွားနေတုန်းပါပဲ။
“အဟက်... ငါသာ ချက်တတ်ရင် ဗိုက်ဆာခံနေပါ့မလား” ဆူနာဒဲက မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်ကတော့ ကူရှီးနားနဲ့ အဆင့်တူပါပဲ။
“နေဦး... နင်တို့ စားပြီးပြီလို့ ပြောလိုက်တာလား”
“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မတို့ အကင်တွေ သွားစားခဲ့တာ။ နဝါကီက ကျွေးတာလေ။ အရမ်းစားကောင်းတာပဲ” ကူရှီးနားက တမင်တကာ ပြောလိုက်တာပါ။
ဆူနာဒဲ သွားကြိတ်လိုက်မိတယ်။ “အဲ့ဒီလူဆိုးလေး နဝါကီ... ကိုယ့်အစ်မကို မကျွေးဘဲ တခြားလူတွေကိုကျ ကျွေးတယ်ပေါ့!”
တကယ်တော့ နဝါကီ ခမျာ ဆူနာဒဲ အိမ်ပြန်ရောက်နေမှန်း လုံးဝမသိရှာပါဘူး။