အခန်း [၂၁] - အုချီဟ မီကိုတို၏ မနာလိုမှု

ပထမဆုံးသင်ခန်းစာပြီးသည်နှင့် နဝါကီသည် ရှင်းရှိရာသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။ “ရှင်း... မင်း ငါတို့အတန်းထဲမှာ ပါလာလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝမထင်ထားဘူး!”

“အေးလေ... မင်းဆီက သင်ယူရဦးမှာပေါ့” ဟု ရှင်းက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ပြဿနာမရှိပါဘူး! ဒီအတန်းထဲမှာ ငါက အတော်ဆုံးပဲ!” နဝါကီက ရင်ဘတ်ကိုပင့်ကာ လက်မထောင်ပြပြီး ကြွားလုံးထုတ်လိုက်သည်။

“ဟယ်လို... မိတ်ဆက်ပါရစေ။ ငါက နာရာ ရှီကာကူပါ။ ဒါကတော့ ယာမာနာကာ အီနိုအီချီနဲ့ အာကီမီချီ ချိုဇာတို့ပဲ” ဟု ရှီကာကူက သူ၏သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်နှင့်အတူ အနားသို့ချဉ်းကပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှင်း၏ မျက်ခုံးများ မြင့်တက်သွားသည်။ အီနို-ရှီကာ-ချို သုံးယောက်တွဲက သူ့အတန်းထဲမှာပါလား။ သူ ထိုကိစ္စကို အလေးအနက်မတွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် နာရူတိုဇာတ်လမ်း၏ အချိန်ကာလများ မည်သို့ပြောင်းလဲသွားမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ရှင်နိုဘီကမ္ဘာစစ်ကဲ့သို့ အဓိကဖြစ်ရပ်ကြီးများကတော့ ဖြစ်လာဦးမည်ဟု သူထင်သော်လည်း၊ သူပါဝင်ပတ်သက်နေမှုကြောင့် အရာအားလုံးက မတူညီသောပုံစံဖြင့် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။

“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ငါက အူဇူမာကီ ရှင်းပါ။ ရှင်းလို့ပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ်။ အူဇူရှီယိုဂါကုရေးက လာတာပါ”

ရှီကာကူ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ဝင်စားမှုအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူတို့ ခဏတာ စကားပြောဆိုပြီးနောက် ရှီကာကူနှင့် သူငယ်ချင်းများ ပြန်ထွက်သွားကြသည်။ ရှင်းသည် စာသင်ခန်းအတွင်းသို့ ဝှေ့ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးပြီးသား မျက်နှာများစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့ဘယ်ဘက်တွင် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော ဘယာကူဂန်း မျက်လုံးပိုင်ရှင် နှစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့က ပုံစံတူပင်။ ဟီယာရှီနှင့် ဟီဇာရှီ ဟျူဂါတို့ ဖြစ်နိုင်မည်လား။ သူ၏ အကြည့်ကို ဆက်လက်ဝှေ့ကြည့်ရာ အာကီကိုနှင့် ကိုင်းတို့၏ ရှေ့တွင်ထိုင်နေသော ကျောင်းသားတစ်ဦးထံတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် တောက်ပသောအပြုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ကောင်လေး... နောင်တစ်ချိန်တွင် စတုတ္ထမြောက် ဟိုကာဂဲ ဖြစ်လာမည့် နာမီကာဇေး မီနာတိုပင် ဖြစ်ရမည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် မီနာတိုမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် ဆင်တူနေသည်။ သူ၏ဆံပင်က အနည်းငယ်ရှည်ပြီး ရုပ်ရည်ကလည်း နုနယ်လှသည်။ ရှင်းသာ ကြိုမသိခဲ့လျှင် သူ့ကို မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟု ထင်မိပေလိမ့်မည်။

“ကဲ... ပျော်ရဲ့လား” ဟု ရှင်းက ကူရှီးနားကို မေးလိုက်သည်။

ကူရှီးနားက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ အစပိုင်းတွင် သူမ စိုးရိမ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ပို၍သက်သောင့်သက်သာ ရှိလာပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ လေးယောက်လုံးရှိနေခြင်းအပြင် ဆံပင်နီနီနှင့် ချိုဇာပါ ရှိနေသောကြောင့် ကူရှီးနား၏ ဆံပင်အရောင်ကို မည်သူမျှ လှောင်ပြောင်ခြင်းမပြုကြချေ။ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကိစ္စများမရှိဘဲ ကူရှီးနားသည် အကယ်ဒမီကျောင်းဘဝကို ပျော်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်လာသည်။ အကယ်၍ သူမသာ အုချီဟ မီကိုတို၏ ဘေးတွင် ထိုင်မနေရပါက ပို၍ကောင်းပေလိမ့်မည်။

“ရှင်း... နင်ကြည့်ရတာ သူနဲ့ ငါ ဘယ်သူ ပိုလှလဲ” ဟု ကူရှီးနားက မီကိုတိုကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

“လှတာလား... တစ်ယောက်မှ မလှပါဘူး။ နှစ်ယောက်လုံး ချစ်ဖို့ကောင်းပါတယ်” သူတို့က ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးလေးတွေပဲ မဟုတ်ပါလား။ ‘ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်’ ဆိုသည်မှာ အသင့်တော်ဆုံး စကားလုံးပင်။

“ရှင်း... နင်ကတော့လေ လူဆိုးလေးပဲ! နင့်ကို စကားမပြောတော့ဘူး!” ကူရှီးနားက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားတော့သည်။

မီကိုတိုက ရှင်းကို ရဲရဲတင်းတင်းမရှိဘဲ တို့လိုက်သည်။ “နင်တို့နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေတာလား”

“အေးလေ... ကလေးတွေဆိုတော့လည်း ဒီလိုပါပဲ။ စိတ်ဆိုးလွယ်ကြတာပေါ့” ဟု ရှင်းက ရယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ရှင်း! ငါ့ကို ကလေးလို့ ထင်နေတာလား!”

“မဟုတ်လို့လား။ နင်က တကယ်လည်း ကလေးပဲလေ” ဟု ရှင်းက ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။

“ဟင်းးး!” ကူရှီးနားသည် ရှင်း၏ လက်မောင်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ပြန်မလွှတ်တော့ချေ။

“ကူရှီးနား! နင် ငါ့ကို ကိုက်လိုက်တာလား! အခုချက်ချင်းလွှတ်... မဟုတ်ရင် နင် နောင်တရသွားမယ်နော်! နင့်နဖူးကို ငိုအောင် ငါ တောက်လိုက်မှာ!” ဟု ရှင်းက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ကူရှီးနားသည် ရှင်း၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် သွားရာများ ထင်ကျန်အောင် ကိုက်ပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ “ကြည့်စမ်း... နင် ကိုက်လို့ သွေးထွက်ကုန်ပြီ!” ရှင်းက သူ၏ “ဒဏ်ရာ” ကို ပြလိုက်သည်။ အမှန်တော့ သွေးမထွက်ဘဲ သွားရာလေးများသာ ထင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ကူရှီးနားက ထိုသို့မထင်ဘဲ အားနာသွားကာ ရှင်း၏ လက်မောင်းကို အသာအယာ ပွတ်ပေးရင်း တောင်းပန်သော မျက်လုံးလေးများဖြင့် မော့ကြည့်လာသည်။ “တောင်းပန်ပါတယ် ရှင်းရယ်... ငါ မှားသွားပါတယ်။ ငါ့ကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်။ ငါ့ကို စကားမပြောဘဲ မနေပါနဲ့ဦး” ကူရှီးနားသည် ရှင်းက သူမကို လျစ်လျူရှုမည်ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့နေသည်။

“ငါ စိတ်မဆိုးပါဘူး” ရှင်းက သူမ၏ဆံပင်များကို ဖွလိုက်သည်။ ရှင်း တကယ်စိတ်မဆိုးမှန်း သိလိုက်ရသောအခါမှ ကူရှီးနားက တခိခိရယ်ကာ ရှင်း၏ အနားသို့ ပို၍တိုးကပ်ထိုင်လိုက်သည်။

မီကိုတိုသည် သူတို့ကိုကြည့်ရင်း မနာလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သူမ၏ မိသားစု၊ သူငယ်ချင်း ကင်းမဲ့နေသော ဘဝအကြောင်းကို တွေးမိသည်။ သူမ၏ မျိုးနွယ်စုနှင့်ပင် ဆက်ဆံရေးက မကောင်းလှပေ။ သူမ အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ ရှင်းသည် သူမ၏ အကြည့်ကို သတိထားမိသွားပြီး ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ မီကိုတိုက ပျာပျာသလဲ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

သွားပါပြီ... ငါ စိုက်ကြည့်နေတာကို သူ တွေ့သွားပြီ။ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ... မီကိုတို စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားသည်။

“ငါတော့ ဒီကြားထဲမှာ ပိုနေသလိုပဲ” ဟု နဝါကီက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။

“အိ!” ရှင်းကို မှီထားသော ကူရှီးနားက ရုတ်တရက် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမက နဝါကီကို စိုက်ကြည့်ရင်း “နင် ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုစဉ် နောက်တစ်ချိန်တက်ရန် လူနာရီသံ မြည်လာသည်။ နဝါကီသည် စိတ်မချမ်းမြေ့စွာဖြင့် သူ၏နေရာသို့ ပြန်သွားတော့သည်။ တာနာကာ-ဆန်ဆေး စာသင်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ စကားသံများ ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားသည်။ သူသည် ကျောင်းသားများ၏ လေးစားမှုကို ရရှိထားပုံရသည်။

“ကဲ... အားလုံးပဲ။ ဒီနေ့ ငါတို့ ချက္ကရာ (Chakra) အကြောင်း ဆက်သင်ကြမယ်” တာနာကာ-ဆန်ဆေးက ချက္ကရာနှင့် ပတ်သက်သည့် အခြေခံများကို ရှင်းပြတော့သည်။ ရှင်းကတော့ ဤအကြောင်းအရာများကို တာနာကာ-ဆန်ဆေးထက်ပင် ပို၍သိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

“ချက္ကရာ သန့်စင်နည်း (Chakra Refinement Technique)? အကယ်ဒမီမှာ ဒါပဲ သင်တာလား” ဟု ကူရှီးနားက ရှင်းကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ ဒီလောက်ပဲဆိုလျှင်တော့ တကယ့်ကို ပျင်းစရာကောင်းလှသည်။ သူမက ချက္ကရာသန့်စင်နည်းကို ကျွမ်းကျင်ပြီးသားဖြစ်ပြီး သူမ၌ ချက္ကရာ အမြောက်အမြားလည်း ရှိနေသည်။

အကယ်ဒမီတွင် အခြေခံ နင်ဂျုစု သုံးမျိုး၊ ထောင်ချောက်ဆင်နည်း အခြေခံများ၊ ကူနိုင်းနှင့် ရှူရီကန် ပစ်နည်းများကိုသာ သင်ယူရလိမ့်မည်။ ရုတ်တရက် မီကိုတိုက ရှင်းထံသို့ မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ် ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ရှင်းက တွေးတောစွာဖြင့် စာအုပ်ကို ယူလိုက်သည်။

“ဒါက သင်ခန်းစာတွေ သင်နေတုန်း ငါ မှတ်ထားတဲ့ မှတ်စုတွေပါ။ နင့်အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်မလားလို့” ဟု မီကိုတိုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပါပဲ မီကိုတိုစံ” ရှင်းက ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ စာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ရေးက သပ်ရပ်လှပပြီး ရှင်း၏ လက်ရေးထက် များစွာ သာလွန်သည်။

မီကိုတိုသည် မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားကာ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။ ရှင်းက သူမကို မျိုးနွယ်စုအမည်မပါဘဲ ‘မီကိုတိုစံ’ ဟု ခေါ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ အလွန်ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများသာ ထိုသို့ခေါ်လေ့ရှိကြသည်။

“အူဇူမာကီစံ... ငါတို့ အခု သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားပြီလား” ဟု မီကိုတိုက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှင်း ခဏမျှ တန့်သွားပြီးနောက် ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ဒါပေါ့။ နောက်ပြီး ငါ့ကို ရှင်းလို့ပဲ ခေါ်ပါ၊ ‘အူဇူမာကီစံ’ ဆိုတာက အရမ်း လူစိမ်းဆန်လွန်းလို့”

“ကျေးဇူးပါပဲ... ရှင်းစံ” မီကိုတို ပြုံးလိုက်သည်။ သူမတွင် နောက်ဆုံးတော့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရသွားပြီဖြစ်သည်။