အခန်း (၁၁၆) : နတ်ဘုရားမုဒ်ကို သင်ကြားပေးခြင်း

(Note : အရင်အပိုင်းတွေတုန်းက(Sage Mode)ကိုဘယ်လို

ပြန်ရမလဲမသိလို့ 'မြတ်သောပုံစံ' ၊ 'မြတ်သာခန္ဓာ'ဆိုပီးပြနဲ့ပါတယ်။အဲဒါထက် 'နတ်ဘုရားမုဒ်' ကပိုခေါ်လို့ကောင်းလို့ပြင်လိုက်ပါတယ်။သည်းခံပြီးဖတ်ရူပေးကြလို့ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။)

ကူရှီးနားနှင့် မီကိုတိုတို့ ရှင့်အခန်းထဲမှ ထွက်သွားကြသည်။ ရှင်းသည် သူတို့နှစ်ဦး ရန်ဖြစ်ကြမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လိုက်ကြည့်ရန် ပြင်သော်လည်း တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ကူရှီးနားက သူ့ကို ပြန်တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "ဝင်မပါနဲ့၊ သွားအိပ်တော့!" သူမက တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်ပြီး မီကိုတိုကို သူမအခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

ကူရှီးနားက မီကိုတိုကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း မီကိုတိုကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ "မီကိုတို... နင် ငါ့ကို ဘာမှ ပြောစရာမရှိဘူးလား?" မီကိုတို၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ကြည့်ပြီး ကူရှီးနားက မေးလိုက်သည်။

"အဲ... ငါ့ကို ဘာပြောစေချင်လို့လဲ?"

"ဘယ်နှစ်ခါလောက် ရှိသွားပြီလဲဆိုတာ အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း" ကူရှီးနားက မီကိုတိုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ၎င်းမှာ တစ်ကြိမ်တည်း မဟုတ်မှန်း သူမ အသေအချာ ရိပ်မိနေသည်။ "မီကိုတို... အမှန်အတိုင်း ပြောနော်။ ငါ့ကို မလိမ်နဲ့၊ မဟုတ်ရင် ငါ တကယ် ဒေါသထွက်မှာ"

"အကယ်၍ ငါ အမှန်အတိုင်း ပြောပြရင်... နင် တကယ် ဒေါသမထွက်ဘူးလား?" မီကိုတိုက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ကူရှီးနား အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီး— "အင်းလေ... ဒေါသမထွက်အောင်တော့ ကြိုးစားကြည့်မယ်"

"နင် ကတိပေးတယ်နော် ကူရှီးနား။ စိတ်မဆိုးရဘူး"

"အို... ပြောမှာဖြင့် ပြောပါတော့!"

"ခွဲလလောက် ရှိပြီ..." မီကိုတိုက ခေါင်းငုံ့ပြီး တိုးတိုးလေး ဝန်ခံလိုက်သည်။

ကူရှီးနား၏ မျက်နှာမှာ ဆတ်ခနဲ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် မျက်လုံးများ ပြူးကာ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်သည်။ "ဘာ?! နင် ရှင်းနဲ့ အတူအိပ်နေတာ ခွဲလတောင် ရှိပြီဟုတ်လား?!"

မီကိုတိုက ဒေါသထွက်နေသော ကူရှီးနားကို ကြည့်ပြီး အမြန် ချော့လိုက်သည်။ "နင် ဒေါသမထွက်ဘူးလို့ ကတိပေးထားတယ်လေ!"

"ငါ ကတိပေးခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့... အခုတော့ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူးဟေ့!" ကူရှီးနားသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မီကိုတိုကို ခေါင်းဖြင့် ဆောင့်တိုက်လိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မိန်းကလေးနှစ်ဦးလုံး သူတို့ခေါင်းများကို ဖိကိုင်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်လေး ထိုင်နေကြတော့သည်။

"အား... နာလိုက်တာ" ကူရှီးနားက သူမခေါင်းကို ပွတ်နေသည်။ တိုက်လိုက်သည့်အရှိန်က တော်တော်ပြင်းသည်။

"ငါက ပိုနာတာပါ..." မီကိုတို၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဘုအကြီးကြီးတစ်ခု ထွက်လာသလို ခံစားနေရသည်။

"ဟွန့်... နင်က များတောင် ညည်းတွားနေသေးတယ်။ မီကိုတို... ငါ နင့်ကို တကယ် အထင်မှားခဲ့တာပဲ။ ဒါနဲ့တင် မပြီးသေးဘူး... မနက်ဖြန်ကစပြီး ငါလည်း ရှင့်အခန်းထဲမှာ သွားအိပ်မယ်!" ကူရှီးနားက ဒေါသတကြီး ကြေညာလိုက်သည်။

မီကိုတိုသည် ခေါင်းကိုက်နေသည့်ကြားကပင် ချက်ချင်း ကန့်ကွက်တော့သည်။ "အဲဒါတော့ မဖြစ်ဘူးလေ!"

"ဘာလို့ မဖြစ်ရမှာလဲ?" ကူရှီးနားက စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မီကိုတိုသည် ရှင်းနှင့်အတူ ခွဲလတောင် အိပ်ခဲ့သည်ကို သူမ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့သည့်အတွက် ကိုယ့်ဘာသာ နံရံနှင့်ပင် ခေါင်းဆောင့်ပစ်ချင်တော့သည်။ မီကိုတိုမှာ ပြောစရာ စကားမဲ့သွားသော်လည်း သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုတော့ ဆက်လက် ကန့်ကွက်နေဆဲပင်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ကူရှီးနား... ဒါပေမဲ့ အဲဒါကိုတော့ ငါ သဘောမတူနိုင်ဘူး"

"နင်က အခုမှ ဒါမျိုး လာပြောနေတာလား!" ကူရှီးနားက စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မီကိုတိုမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းငုံ့နေလေတော့သည်။

...

...

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ရှင်း နိုးလာသောအခါ ကူရှီးနား နိုးနှင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ဤမျှ စောစောစီးစီး နိုးနေသည်မှာ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင်။ ကူရှီးနားက သူ့ကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာလွှဲသွားကာ အဖတ်ပင် မလုပ်တော့ချေ။ သူမ မနာလို ဖြစ်နေခြင်းမှာ သိသာလှသည်။

"အဟမ်း... ကူရှီးနား၊ ဒီနေ့ ငါ နင့်ကို နင်ဂျုဆု အသစ်တွေ သင်ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ?" ရှင်းက သူမ စိတ်ပြေစေရန် ချော့မေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပါဘူး" ကူရှီးနားက အေးစက်စက် ပြန်ပြောသည်။

"ဒါဆိုရင် 'နတ်ဘုရားမုဒ်' (Sage Mode) ရော? စိတ်ဝင်စားလား?"

"နတ်ဘုရားမုဒ် ဆိုတာ ဘာလဲ?" ကူရှီးနား၏ စပ်စုချင်စိတ်က ဒေါသကို ခဏချင်း အနိုင်ယူသွားသည်။

"ဒါမျိုးလေ..." ရှင်းသည် သဘာဝစွမ်းအင် (Natural Energy) ကို စက္ကန့် ၃၀ ခန့် စုစည်းလိုက်ပြီး နတ်ဘုရားမုဒ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် 'တိုမိုး' (Tomoe) သင်္ကေတ သုံးခု ပေါ်လာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အနီရောင် အမှတ်အသားများ ပြန့်နှံ့သွားသည်။

"ဒါတွေက နင့်ဘာသာနင် ဆွဲထားတာလား?" ကူရှီးနားက ရှင့်နဖူးပေါ်က အမှတ်အသားများကို လက်ဖြင့် တို့ကြည့်လိုက်သည်။ ရှင့်မျက်လုံးများ တွန့်သွားသည်။ သူက ဒါတွေကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ့ဘာသာ ဆွဲနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ တကယ် ထင်နေတာလား?

"ဒါက 'နတ်ဘုရားတံဆိပ်' (Sage Mark) လေ။ နတ်ဘုရားမုဒ်ထဲ ဝင်တဲ့အခါ ပေါ်လာတာ" ဟု ရှင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "နတ်ဘုရားမုဒ်က အသုံးပြုသူရဲ့ နင်ဂျုဆု၊ တိုင်ဂျုဆု (Taijutsu) နဲ့ ဂန်ဂျုဆု (Genjutsu) တွေကို အဆပေါင်းများစွာ မြှင့်တင်ပေးတယ်"

"ပိုစွမ်းလာတာပေါ့?" ကူရှီးနား မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ ရှင်း ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ အာရုံကို အောင်မြင်စွာ လွှဲပြောင်းနိုင်ခဲ့ပြီ။ မူလက သူမကို နတ်ဘုရားမုဒ်ကို နောက်မှ သင်ပေးရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ယခုတော့ ချော့စရာ လက်နက်အဖြစ် ထုတ်သုံးလိုက်ရသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ၎င်းကို အပြည့်အဝ မကျွမ်းကျင်သေးပေ။ ယခုအခါ မုဒ်ထဲဝင်ရန် စက္ကန့် ၃၀ ခန့် ကြာမြင့်ပြီး ယခင်ကထက် ပိုမြန်လာသော်လည်း စစ်ပွဲအတွက်မူ နှေးကွေးနေဆဲဖြစ်သည်။ အစွမ်းထက်သော ပြိုင်ဘက်နှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် ထိုမျှအချိန်ရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆို သင်ချင်လား?" ရှင်းက မေးလိုက်သည်။ ကူရှီးနားက စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "မနက်စာ စားပြီးရင် သင်ပေးမယ်လေ" ရှင်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ ကူရှီးနား၏ ဒေါသများ ပြေလျော့သွားပုံရသဖြင့် ရှင့်အကြံ အောင်မြင်သွားသည်ဟု ဆိုရမည်။

မနက်စာ စားပြီးနောက် ရှင်းသည် ကူရှီးနားနှင့် မီကိုတိုကို နတ်ဘုရားမုဒ် စတင်သင်ကြားပေးတော့သည်။ ကူရှီးနားအတွက်ကတော့ သင်ယူရန် ပိုလွယ်ကူလိမ့်မည်။ ချက္ကရာ များလေလေ နတ်ဘုရားမုဒ်ကို သင်ယူရန် ပိုလွယ်လေလေ ဖြစ်သည်။ မီကိုတိုသည် အူချီဟာ တစ်ယောက်အနေဖြင့် ချက္ကရာ အသင့်အတင့် ရှိသော်လည်း ကူရှီးနားနှင့်တော့ မယှဉ်နိုင်ချေ။ ကူရှီးနား၏ ချက္ကရာ ပမာဏမှာ မီကိုတိုထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည်။ ၎င်းမှာ 'နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်' (Sage Body) ရဲ့ အားသာချက်ပင် ဖြစ်သည်။

....

တစ်လခန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ကူရှီးနားနှင့် မီကိုတိုတို့သည် နင်ဂျုဆုများကို လေ့ကျင့်ရင်း နတ်ဘုရားမုဒ်အတွက် အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။ ကူရှီးနားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသော်လည်း မီကိုတိုမှာမူ သဘာဝစွမ်းအင်ကို အာရုံခံနိုင်ရန်ပင် ရုန်းကန်နေရဆဲဖြစ်သည်။ ၎င်းအတွက် ရှင်းက ကူညီပေး၍ မရနိုင်ဘဲ သူမဘာသာ ကြိုးစားရမည်ဖြစ်သည်။

ကူရှီးနားနှင့် မီကိုတိုကို သင်ကြားပေးပြီးနောက် ရှင်းသည် ကိုနန်ကိုလည်း သင်ပြရသေးသလို သူကိုယ်တိုင်လည်း လေ့ကျင့်ရသေးသည်။ သူ အတော်လေး ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သည်။ ဤအတောအတွင်း ကူရှီးနားနှင့် မီကိုတိုတို့သည် ရှင့်အခန်းသို့ လာမအိပ်ကြတော့ချေ။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန် စောင့်ကြည့်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ရှင်းကတော့ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မိသွားသည်။

သူသည် စစ်ပွဲအခြေအနေကို သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်ဖြစ်တော့ချေ။ သူကိုယ်တိုင် စစ်မြေပြင်မှာ ရှိမနေသဖြင့် စိုးရိမ်နေလည်း အပိုပင်။ သို့သော် ကိုနိုဟာသည် ချက်ချင်း အန္တရာယ်ကျရောက်မည့် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်မှန်း သူ သေချာပေါက် သိနေသည်။ အကယ်၍ အန္တရာယ်ရှိလျှင် ရွာက ဤမျှ ငြိမ်းချမ်းနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် သူ့ထံတွင် သတင်းပေးပို့မည့်သူလည်း မရှိသဖြင့် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သိချင်လျှင်ပင် စုံစမ်းရန် နည်းလမ်း မရှိသေးချေ။