အခန်း [၁၁၂] : မနေ့ညက အတူတူအိပ်ခဲ့ကြတာလား?
"မီကိုတို... မပြေးနဲ့လေ!" ကူရှီးနားက စိတ်ပျက်လက်ပျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မီကိုတိုက သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းကို ပါးပါးလေး ရှောင်တိမ်းနေသဖြင့် ကူရှီးနားမှာ တစ်ချက်ကလေးမျှ ထိအောင်မတိုက်နိုင်ဘဲ အချည်းနှီးဖြစ်နေရသည်။
"ဘာလို့ မင်းနဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမှာလဲ? ငါက အဲ့လောက်မအဘူးလေ" မီကိုတိုက ခေါင်းခါရင်း ခနဲ့လိုက်သည်။ သူမသည် အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီးနောက် မီးလုံးအတတ် (Fireball Jutsu) ဖြင့် တိုက်စစ်ဆင်လိုက်သည်။
"ရေဓာတ်: ရေတံတိုင်း (Water Wall)!"
ကူရှီးနားက ရေတံတိုင်းဖြင့် ခုခံလိုက်ပြီးနောက် အခွင့်အရေးကို အရယူကာ အနီးကပ် ချဉ်းကပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အဆမတန်ကြီးမားသော ခွန်အားကို အသုံးပြု၍ မီကိုတိုကို လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သော်လည်း ၎င်းမှာ ကိုယ်ပွား (Shadow Clone) သာ ဖြစ်နေပြန်သည်။ နောက်တစ်ကြိမ် လွဲချော်သွားပြန်သဖြင့် ကူရှီးနားမှာ တကယ်ပင် ဒေါသထွက်လာတော့သည်။
"ရှင်းကိုကို... ဘယ်သူနိုင်မယ် ထင်လဲ?" ကိုနန်က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်သူမှ နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး ထင်တယ်" ရှင်းက သူတို့တိုက်ပွဲကို အကဲခတ်ရင်း သုံးသပ်ပြလိုက်သည်။
တကယ်လို့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရလျှင် ကူရှီးနား အနိုင်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း မီကိုတိုက သူမကို ထိုသို့အခွင့်အရေးပေးမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့အတူ မီကိုတိုကလည်း ကူရှီးနားကို အလစ်တိုက်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ ကူရှီးနားက အမြဲတမ်း နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် တိုက်ပွဲက ကြာရှည်သွားလျှင်မူ ကူရှီးနားသာ အသာစီးရပေလိမ့်မည်။ သူမတွင် ပိုမိုများပြားသော ချက္ကရာနှင့် မကုန်ခမ်းနိုင်သော ခံနိုင်ရည်စွမ်းအား ရှိနေသောကြောင့်ပင်။
"မီကိုတို... အမြဲတမ်း ရှောင်နေတာက ဘာထူးမှာလဲ?" ကူရှီးနားက တိုက်ခိုက်မှုကို ခေတ္တရပ်တန့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ညည်းတွားလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ လက်သီးနဲ့ အထိုးမခံချင်လို့ပေါ့ ကူရှီးနားရယ်။ အထိုးခံရရင် ငါ ဆေးရုံတန်းရောက်သွားမှာပေါ့" မီကိုတိုကလည်း တိုက်ပွဲကို ရပ်လိုက်သော်လည်း အလစ်တိုက်ခိုက်မှုကို သတိထားသည့်အနေဖြင့် အကွာအဝေးတစ်ခုမှာပဲ ခပ်ခွာခွာ နေနေသည်။
"မီကိုတို... မင်းက ငါ့ကိုတောင် သံသယဝင်နေတာလား? တကယ် စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ ငါက အလစ်တိုက်တတ်တဲ့သူလို့ တကယ်ထင်နေတာလား?" ကူရှီးနားက ဝမ်းနည်းဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။
မီကိုတိုက ခဏမျှ စဉ်းစားဟန်ပြုပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် ကူရှီးနား... ငါ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီအတိုင်း ထင်တာ"
"အိခ်... ကူရှီးနား၊ မင်းရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက သိပ်တော့ အားကိုးရပုံမပေါ်ဘူးပဲ" ရှင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။ ကိုနန်လေးပင်လျှင် တခိခိ ရယ်နေတော့သည်။
"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း! မဟုတ်ရင် မင်းကိုပါ ထိုးပစ်မယ်!" ကူရှီးနားက ရှင်းကို လှည့်၍ ခြိမ်းခြောက်လိုက်ရာ ရှင်းလည်း ပညာရှိစွာပင် နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ ကူရှီးနားရဲ့ ဒေါသနဲ့ မထိပ်တိုက်ချင်ပေ။
"မီကိုတို... ဒါကို ခံစားလိုက်စမ်း!" ကူရှီးနားက ရုတ်တရက် ကူနိုင်းတစ်ချောင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ မီကိုတို၏ အဝတ်အစားကို ကပ်လျက် ပွတ်ဆွဲသွားသည်။
"မင်း ရှုံးပြီ မီကိုတို!" ကူရှီးနားက အောင်နိုင်သူအပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။ ၎င်းမှာ အဝတ်ကို ပွတ်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း ကူရှီးနားသာ တကယ်အနာတရဖြစ်အောင် လုပ်လိုလျှင် လုပ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း မီကိုတို နားလည်လိုက်သည်။
"ကူရှီးနား... ဒါက အလစ်တိုက်တာပဲလေ!" မီကိုတိုမှာ ရှင်း၏ စကားကြောင့် အာရုံပျံ့လွင့်သွားစဉ် ကူရှီးနားက အခွင့်အရေးကို အမိအရ အရယူသွားခြင်းဖြစ်သည်။
"ဟုတ်တယ်လေ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ပေါ့ဆသွားတာပဲ မီကိုတို။ ဒါကို သင်ခန်းစာတစ်ခုလို့ မှတ်ထားလိုက်ပေါ့"
"ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေမို့လို့ မင်းကို ယုံခဲ့တာ။ တကယ် စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတယ်" မီကိုတိုက စိတ်မကောင်းဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ကဲ... အိမ်ပြန်ကြရအောင်။ နောက်ကျနေပြီ" ရှင်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ နေလည်း ဝင်လုနီးပြီဖြစ်သည်။
"မီကိုတို... မမေ့နဲ့ဦးနော်၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါနိုင်တာ"
"အေးပါ... မင်းနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါတော့ မင်းရှုံးစေရမယ်" မီကိုတိုက အနည်းငယ် စိတ်တိုတိုဖြင့် ဆိုသည်။ အကယ်၍ သူမ အာရုံမပျံ့လွင့်ခဲ့လျှင် ရှုံးမည်မဟုတ်ပေ။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ရှင်းက သူ့အခန်းထဲဝင်ကာ ချက္ကရာကို စုစည်းလေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ ကူရှီးနား၊ မီကိုတို နှင့် ကိုနန် တို့လည်း ကိုယ်ပိုင်လေ့ကျင့်မှုများလုပ်ရန် သူတို့အခန်း အသီးသီးသို့ ဝင်သွားကြသည်။
...
"စနစ် (System)... မင်း ဘာလို့ အခုတလော မစ်ရှင်တွေ မထုတ်ပေးတာလဲ?" ချက္ကရာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ရှင်းက မေးလိုက်သည်။ သူ့တွင် ကိုနိုဟာကို စစ်ပွဲနိုင်အောင် ကူညီပေးရမည့် မစ်ရှင်တစ်ခုသာ ကျန်ရှိပြီး ၎င်းမှာလည်း မပြီးဆုံးသေးချေ။ နောက်ထပ် မစ်ရှင်တစ်ခု မရခင် ထိုမစ်ရှင်ကို အရင်ပြီးအောင် လုပ်ရမည်လား?
"မစ်ရှင်တွေက ကျပန်းထွက်ပေါ်တာပါ" ဟု စနစ်က ပြန်ဖြေသည်။
"အေးလေ..." မစ်ရှင်မရှိလျှင် ရှင်းအတွက် ဘာမှလုပ်စရာထူးထူးခြားခြားမရှိပေ။ စနစ်၏ အကူအညီမပါဘဲ သူ၏အစွမ်းကို တိုးတက်အောင် လုပ်ရန်မှာ ကာလတိုအတွင်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် သူ မလောပါချေ။ သူသည် လုံလောက်အောင် သန်မာနေပြီးသားဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် စတုတ္ထမြောက် နင်ဂျာကမ္ဘာစစ်မှာလည်း လိုပါသေးသည်။ ထိုအချိန်မတိုင်မီ သူ စစ်လမ်းစဉ်ခြောက်သွယ် (Six Paths) အဆင့်ကို ရောက်ရှိနေလျှင် လုံလောက်ပေပြီ။ သို့သော် သူက ရည်မှန်းချက်ကြီးသည်။ စစ်လမ်းစဉ်ခြောက်သွယ် အဆင့်ကိုပင် ကျော်လွန်လိုသည်။ စနစ်၏ အကူအညီနှင့်ဆိုလျှင် ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သူက အသက် ၁၁ နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း 'ကာဂဲ' အဆင့်ထက် ကျော်လွန်သည့် အစွမ်းရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စစ်လမ်းစဉ်ခြောက်သွယ် အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ရန်မှာ သိပ်မခက်ခဲနိုင်ပေ။
ထိုအကြောင်းကို တွေးနေစဉ်မှာပင် သူ့အခန်းတံခါးက ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။ သူ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကူရှီးနား ဖြစ်နေသည်။
"ကူရှီးနား... ဘာလုပ်ဖို့ လာတာလဲ?"
"ငါ... ဟို... တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရမှာ ကြောက်လို့... မင်းနဲ့အတူ အိပ်လို့ရမလား?" ကူရှီးနားက သူ့ကို မကြည့်ဘဲ မျက်နှာလေးနီကာ မေးလိုက်သည်။
ရှင်းမှာ အံ့သြသွားသည်။ ကြောက်လို့လား? ၎င်းမှာ ဆင်ခြေတစ်ခုသာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူကတော့ ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။
"အင်းလေ... မင်းကြောက်နေမှတော့ ငါလည်း မငြင်းရက်ပါဘူး" ရှင်းက မလိုလားသလို မျက်နှာထားမျိုး လုပ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ပျော်နေမိသည်။ ကူရှီးနားက မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီးနောက် သူ့ဘေးတွင် ဝင်လှဲလိုက်တော့သည်။
...
နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် မီကိုတိုက ထုံးစံအတိုင်း စောစောနိုးကာ မနက်စာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ မနက်စာပြင်ပြီးနောက် ကိုနန်ကို အရင်နှိုးကာ စားခိုင်းလိုက်ပြီး ရှင်း နှင့် ကူရှီးနား တို့ကို နှိုးရန် ထွက်လာခဲ့သည်။
သူမက ကူရှီးနားအခန်းကို အရင်သွားသော်လည်း ကူရှီးနားမှာ ရှိမနေပေ။ မီကိုတို၏ စိတ်ထဲတွင် မသင်္ကာမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ရှင်း၏ အခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။ ရှင်းက သူ့တံခါးကို ပုံမှန်အားဖြင့် ဂျိတ်မထိုးတတ်ပေ။ မီကိုတို တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ရှင်း နှင့် ကူရှီးနား တို့ အတူတူ အိပ်ပျော်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?" မီကိုတို၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။ ရှင်းမှာ နိုးနှင့်နေပြီဖြစ်ပြီး ကူရှီးနားမှာလည်း မီကိုတို၏ အသံကြောင့် မျက်လုံးများကို ပွတ်ကာ နိုးလာသည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက် မနေ့ညက အတူတူ အိပ်ခဲ့ကြတာလား?" မီကိုတိုက သူတို့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထပ်မေးလိုက်သည်။
"ကူရှီးနားက တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရမှာ ကြောက်လို့ဆိုပြီး ဒီကို လာခဲ့တာ။ ငါကလည်း လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ပီပီ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးသင့်တယ်လို့ တွေးမိလို့ပါ" ရှင်းက အနေခက်စွာ ချောင်းဟန့်ရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ ကူရှီးနားကလည်း "ဟုတ်တယ်" ဟု ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
မီကိုတိုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ထိုဆင်ခြေမှာ တကယ်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှသည်။