အခန်း (၄၅) ဆွန်းကျန်း အာ... ဆွန်းကျန်း

... လျှိုပေ့မှာ ဆွံ့အသွားခဲ့ရသလို၊ ကွမ်းယုနှင့် ကျန်းဖေးတို့လည်း ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။

ကျောက်စိမ်းတံဆိပ် သတင်းကို ကြားကြားချင်း သူတို့ ပထမဆုံး လုပ်ခဲ့သည့်အရာမှာ လျှိုပေ့ထံ လာရောက်အကြောင်းကြားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို လျှိုပေ့၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိစေချင်သည့် မျှော်လင့်ချက်ကြောင့် မဟုတ်ပါလော။ သို့သော် ယခုမူ ချန်းရှီက ထိုကျောက်စိမ်းတံဆိပ်မှာ ငါးစာမျှသာဖြစ်သည်ဟု ဆိုနေသည်။

ယခင်က ချန်းရှီ၏ ဆင့်ကဲဆင့်ကဲ ကြံစည်ခဲ့သည့် အစီအမံများကြောင့်သာ ကွမ်းယုနှင့် ကျန်းဖေးတို့၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိထားခြင်း မရှိခဲ့ပါက၊ ယခုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ချန်းရှီကို ပါးရိုက်မိပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

လျှိုပေ့သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် နီမြန်းလျက် ချန်းရှီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်အပေါ်ကို အရမ်း အလေးအနက် ထားမိသွားတာပဲ။ မင်းပြောသလိုပါပဲ... အဲဒါက လောကီရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းတစ်ခုမျှသာပါပဲ။ လီရူးကတော့ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူပဲ"

လျှိုပေ့သည် မိမိနှလုံးသားထဲမှ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ယိုစီးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် လီရူး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်းရှီက ထိုအရာမှာ ငါးစာမျှသာ ဖြစ်သည်ဟု ပြောပြနေသည့်တိုင်အောင် သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် လုယူချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့ဆိုလျှင် ထိုအရာကို ငါးစာမှန်းမသိဘဲ၊ ဆွန်းကျန်းက ရေထဲမှ မတော်တဆ ဆယ်ယူရရှိခဲ့ပြီး သတင်းများ အမှတ်မထင် ပေါက်ကြားသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု တကယ်ထင်မှတ်နေကြမည့် အခြားသူများဆိုလျှင် မည်သို့ရှိမည်နည်း။

"ကျွန်တော်တို့ သွားပြီးတော့ပဲ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ကြရအောင်။ အရှင်ရွှမ်တယ်အနေနဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်ပိုင်း သတ်မှတ်အကြံပြုချက်တွေ ပေးရမယ့်အချိန်ကျရင် ဝင်မပါဖို့ပဲ မှတ်ထားပေးရင် ရပါပြီ။ ကျွန်တော့်အထင်တော့ ဆွန်းကျန်းက ရှက်ရမှန်းမသိတဲ့ လူစားမျိုးဆိုရင်တောင် သေရင်သေသွားပါစေ၊ အဲဒါကို ဝန်ခံမှာမဟုတ်ဘူး"

ချန်းရှီက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။ လီရူး၏ ဤကွက်က ကွမ်းတုန်း စစ်ဗျူဟာရှင်များအတွက်မူ တားဆီးရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သောအရာပင်။ ယခုအခါ ဒုံကျွမ်ကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရန် နေနေသာသာ၊ သူတို့အချင်းချင်း ဤနေရာတင် လက်ရုံးရည်ပြိုင်ပြီး သတ်ဖြတ်မပစ်ကြလျှင်ပဲ အံ့ဖွယ်တစ်ခု ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

လျှိုပေ့က လေးနက်တည်ကြည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဇီချွမ်... နောက်နောင်ကိုလည်း ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေရှိရင် ငါ့ကို ပိုပြီး သတိပေးပါဦး။ လီရူးက တကယ်ပဲ အမြော်အမြင် ကြီးမားတာပဲ။ မင်းပြောခဲ့သလိုပဲ... ဒီစစ်ပွဲက လီရူးရဲ့ ဗျူဟာမြောက် ဆုတ်ခွာမှုသက်သက်ပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်။ သူသာ အနောက်ချင်ကို ပြန်ရောက်သွားရင် တစ်လောကလုံးကို လှုပ်ခတ်စေမယ့် စစ်ဗျူဟာတွေကို ဆက်ပြီး ကြံစည်နေဦးမှာပဲ"

ချန်းရှီသည် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်အကြောင်းကို ထပ်မံ၍ အစမဖော်တော့ပါ။ လျှိုပေ့က ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကိစ္စတွင် ဝင်ရောက်ပတ်သက်မည်မဟုတ်ဟု ပြောဆိုခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ထိုအကြောင်းကို ထပ်မပြောသည်က အကောင်းဆုံးပင်။ အကယ်၍ လျှိုပေ့သည် ဤမျှလောက်သော သွေးဆောင်မှုကိုပင် မထိန်းချုပ်နိုင်ပါက သူသည် လျှိုရွှမ်တယ် ဖြစ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဗျူဟာမြောက် ဆုတ်ခွာမှုသက်သက်တော့လည်း မဟုတ်ပါဘူး"

ချန်းရှီက ခေါင်းကိုခါယမ်းလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အကယ်၍ ဒုံကျွမ်သာ အရင်လို စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိနေသေးရင် ဒါတွေအားလုံးက ငါးစာပါလို့ ကျွန်တော်တို့ ပြောနေဖို့တောင် မလိုပါဘူး။ ဆုတ်ခွာသွားတာက တစ်ဖက်ကမ်းကနေ မီးလောင်တာ ထိုင်ကြည့်နေဖို့ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုက အခြေအနေချင်း မတူတော့ဘူး။ ဒုံကျွမ်က ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီ၊ ပြီးတော့ ဒီအစီအစဉ်တွေကို ဆက်ပြီး အကောင်အထည်ဖော်နေတုန်းပဲ ဆိုပေမဲ့ အဓိကဇာတ်ကောင်က ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ဒုံကျွမ်ရဲ့ စိတ္တဇရည်မှန်းချက်ကြီးတွေ မရှိတော့ရင် သူ့ရဲ့နေ့ရက်တွေ ကုန်ဆုံးဖို့က မဝေးတော့ပါဘူး"

"အော်... ဒါကတော့ ဝမ်းသာစရာ သတင်းပဲ"

လျှိုပေ့သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာရိပ်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း တစ်ခုခုကို ပြောရန် ပါးစပ်ပြင်ပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမပြောဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ထုံးစံအတိုင်း လျှိုပေ့သည် ကွမ်းယု၊ ကျန်းဖေးနှင့် ချန်းရှီတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ စစ်သူကြီးများ အစည်းအဝေးတဲတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ပုံမှန်ရှိတတ်သည့် ရင်းနှီးဖော်ရွေသော အခြေအနေမျိုးနှင့်မတူဘဲ၊ ယခုတစ်ကြိမ် တဲတွင်းရှိ လေထုမှာ အလွန်ပင် ဖိနှိပ်လွန်းလှသဖြင့် စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာ နေရန်ပင် ခဲယဉ်းလှသည်။ လျှိုပေ့ ဝင်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် ကုန်းရုံ၊ တောင်းချန်းနှင့် ချောင်းချောင်းတို့က မျက်ရိပ်ပြ နှုတ်ဆက်သည်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိနေသူများအားလုံးမှာ သံသယစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်နှာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

"မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်... အခုဆိုရင် လော့ယန်ကိုလည်း သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီ၊ ဒုံကျွမ်လည်း ထွက်ပြေးသွားပြီဖြစ်လို့ ကျွန်တော်တို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဗျူဟာမြောက် ရည်မှန်းချက်တွေကို အောင်မြင်စွာ ရရှိခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ ထိုက်ရှန်းတောင်ကို ပြန်ပါတော့မယ်။ အခြားကိစ္စရပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ အားလုံးပဲ စေတနာထားကြဖို့နဲ့ ရှီးလျှောင် တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေရဲ့ လှောင်ပြောင်စရာ အဖြစ်ဆိုးမျိုးဆီကိုမတွန်းပို့ကြဖို့ တောင်းပန်ချင်ပါတယ်"

လျှိုပေ့က လူတိုင်း၏ သံသယဝင်နေသော အကြည့်များကို သတိပြုမိသဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သတင်းစကားတစ်ခုတည်းကပင် စစ်ပွဲသခင်များကို စိတ်ဝမ်းကွဲအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူသည် မိမိ၏ နုတ်ထွက်မည့် အစီအစဉ်ကို တိုက်ရိုက်ပင် အရိပ်အမြွက် ပြောကြားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျှိုပေ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူတို့သည် လျှိုပေ့ ပြောလိုသည့် အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ မသေချာသော်လည်း၊ သူသည် မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ နုတ်ထွက်တော့မည်ဟူသော အရိပ်အမြွက်ကိုမူ အမိအရ ဖမ်းဆုပ်မိလိုက်ကြသည်။ သူသည် နောက်ဆုတ်ပေးတော့မည်ဖြစ်ရာ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို လုယူမည့် ပြိုင်ပွဲတွင် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာရှိ လူတိုင်းအတွက်မူ လျှိုပေ့သည် အနှောင့်အယှက်တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ အသုံးဝင်သော အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် လျှိုပေ့အပေါ် ထားရှိသည့် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများမှာ သိသိသာသာ နွေးထွေးပျူငှာလာခဲ့သည်။

[ဟူး... ငါ မင်းကို တတ်နိုင်သလောက်တော့ ကူညီပေးခဲ့ပြီ။ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ငါပြောတဲ့ အရိပ်အမြွက်ကို သဘောပေါက်သွားပုံရတယ်။ ဇီချွမ်က ကုန်းရုံကို ပညာရှိတယ်လို့ ပြောတာ တကယ်မှန်တာပဲ၊ သူက ငါပြောတဲ့စကားရဲ့ နောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို ရိပ်မိနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ခဏခဏ ပြောင်းလဲနေတဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်ရဖို့က ခက်ခဲမလားပဲ]

လျှိုပေ့သည် စိတ်ဝင်တစား တွေးတောနေမိသည်။ သူက အမှန်တရားကို ရှင်းမပြချင်၍ မဟုတ်ဘဲ၊ ရှင်းပြသော်လည်း အပိုသာဖြစ်လိမ့်မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အလုအယှက် ပြိုင်ပွဲကတော့ ဆက်ရှိနေဦးမည်သာဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ရှင်းပြခြင်းက သူ့ကိုပါ ထိုရွှံ့နွံထဲသို့ ဆွဲသွင်းရာ ရောက်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းက သူ့ကို မိမိတို့ဘက်ပါအောင် ဆွဲဆောင်ရန် ကြိုးပမ်းနေကြခြင်းအပေါ် လျှိုပေ့က ဘာမှတုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ ပြုံး၍သာ နေလိုက်သည်။ သူသည် ကုန်းရုံကဲ့သို့ပင် သက်သေတစ်ဦးအဖြစ်သာ ရပ်တည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ဆွန်းကျန်းထံမှ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို တကယ်ရရှိသွားပြီး သိမ်းဆည်းထားခွင့် ရရှိခဲ့ပါက၊ ဟန်တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုနှင့် ပညာရှိကြီး၏ အနွယ်အတော်များများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် သက်သေထူပြီး ဖြစ်သဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် ပြောစရာ စကားများစွာ ရှိလာနိုင်ပေသည်။

စောင့်ဆိုင်းရသည့် အချိန်မှာ အလွန်ပင် ကြာမြင့်လှသဖြင့် ပန်းများပင် ညှိုးရော်ကုန်ပြီလား အောက်မေ့ရချိန်တွင်... နောက်ဆုံး၌ ဆွန်းကျန်းသည် ချန်းပု၊ ဟွမ်ကဲ၊ဟန်တန်တို့နှင့်အတူ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ညှိုးငယ်နေကြပြီး လူသေမြေချရန် တစ်ဝက်ခန့် ရောက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။

"အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါဦး မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်"

ဆွန်းကျန်းသည် ချောင်းဆိုးသံများကြားမှ မနည်းအသံထွက်ကာ ပြောနေရသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ရောဂါဟောင်းက ပြန်ထလာလို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ဆက်ပြီး မဦးဆောင်နိုင်တော့ဘူး။ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ စေတနာကို အားနာရပါတယ်၊ အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်..."

သူ၏ ချောင်းဆိုးသံများက သူ အမှန်တကယ် ဖျားနာနေကြောင်း သက်သေပြနေသကဲ့သို့ပင်။

"တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့လို့ ကျွန်တော် ဒီနေ့ပဲ လော့ယန်ကနေ ထွက်ခွာပြီး ဝူအရှေ့ပိုင်းကို ပြန်ဖို့ ပြင်ဆင်ရတော့မယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် တစ်ပါးသူရဲ့ မြေပေါ်မှာပဲ အရိုးထုတ်ရမယ့်ကိစ္စ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

သူ၏ စကားလုံးများက တကယ့်ကို အထီးကျန် ဆွေးမြည့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ သန်မာထွားကျိုင်းလှသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် တစ်ညအတွင်းမှာပင် ဆံပင်ဖြူအိုကြီးတစ်ဦးအလား ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်များမှာ အသက်ကို မနည်းလုရှူနေရသည့် သူရဲကောင်းအိုကြီးတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး မိမိ၏ ဇာတိမြေတွင်သာ သေဆုံးခွင့်ရရန် မျှော်လင့်နေရှာသည်။ ဤအခြေအနေက တကယ့်ကို သနားစရာ ကောင်းလှပေသည်။

အကယ်၍ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ် ကိစ္စသာ မရှိခဲ့ပါက ယွမ်ရှောက်သည် ဆွန်းကျန်းကို စကားတစ်ခွန်းမှ မဟဘဲ လွှတ်ပေးလိုက်မည် ဖြစ်ရုံသာမက၊ မိုင်အနည်းငယ်အထိပင် လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့ဦးမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်၏ ရှုပ်ထွေးမှုများကြောင့် ဆွန်းကျန်း အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ၊ သေသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ၊ ထိုတံဆိပ်ကို ရှာဖွေရန်အတွက် သူ့ကို မြေလှန်ရှာရမည်သာ ဖြစ်သည်။

အဓိက ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော ယွမ်ရှောက်သည် အေးစက်စက်ဖြင့် ဆက်တိုက် ရယ်မောလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။

[လျှိုပေ့က ဘယ်လောက်တောင် အလိုက်သိလဲ ကြည့်ဦး၊ မင်းကတော့ ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ ကြံနေသေးတယ်ပေါ့လေ? မင်း သေချင်နေတာပဲ]

ယွမ်ရှောက်က မဲ့ပြုံးပြုံးလျက် ဆွန်းကျန်းကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"ဝမ်တယ် (ဆွန်းကျန်း)... မင်းရဲ့ ဖျားနာမှုက အလိမ်အညာသက်သက်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ရရှိထားတာကတော့ အမှန်ပဲ မဟုတ်လား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆွန်းကျန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။ ယွမ်ရှောက်က မည်သို့ သိသွားရသနည်း။ သူသည် ထိုသတင်းကို အလွန် လုံခြုံအောင် ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက မသိနားမလည်ဟန် ဆောင်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်... ဘာတွေကို ပြောနေတာလဲ။ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး။ ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းက ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ရခဲ့လို့လဲ"

ယွမ်ရှောက်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် -

"မင်း ဘေးပတ်ပတ်လည်က လူတွေကိုသာ မေးကြည့်လိုက်စမ်းပါ၊ မသိတဲ့လူ တစ်ယောက်မှ ရှိလားလို့"

ဆွန်းကျန်း ကြောင်အသွားခဲ့ရသည်။ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ရရှိပြီးကတည်းက သူသည် ပစ္စည်းလုယက်မှုများကို ရပ်တန့်ကာ မိမိစခန်းသို့ တန်းပြန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် စစ်တပ်ကို ပြင်ဆင်ပြီး လော့ယန်မှ ထွက်ခွာကာ မိမိ၏ ဇာတိမြေဖြစ်သော ရန်ကျိုး  သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ မိမိ၏ အင်အားကို တည်ဆောက်ပြီး အချိန်ကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် စခန်းတွင်းရှိ ကောလာဟလများကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ဘဲ၊ မိမိ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဤကိစ္စသည် မည်သူမျှ မသိနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုအဖြစ်သာ တင်းကျပ်စွာ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်ဟု ထင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ဆွန်းကျန်းက လူတိုင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ၊ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုနှင့်အတူ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရသည်။ လူတိုင်းနီးပါးက သူ့ကို လူအတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်နေကြသဖြင့် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်မှာ ပေါက်ကြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ဆွန်းဝမ်တယ်... မင်း အခု ဘာပြောချင်သေးလဲ"

ယွမ်ရှောက်က ယဉ်ကျေးပျူငှာမှု အစအနမျှမရှိဘဲ တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို အပ်စမ်း၊ အဲဒါက မင်း ထိတွေ့ရမယ့် ပစ္စည်းမျိုး မဟုတ်ဘူး"

ဆွန်းကျန်းကလည်း စိတ်ကို တင်းတင်းမွေးကာ ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို လုံးဝ မရရှိခဲ့ပါဘူး၊ ခင်ဗျားကို ဘာကို အပ်ရမှာလဲ"

ယွမ်ရှောက်သည် ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ရသည်။ ဆွန်းကျန်း၏ ခေါင်းမာမှုကြောင့် သူသည် ရူးသွပ်လုမတတ် ဖြစ်သွားကာ -

"ဟဲဟဲ... မင်းကို လူတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရသေးတာပေါ့"

သူက လက်ခုပ်တီးလိုက်သောအခါ တဲအပြင်ဘက်မှ စစ်သားတစ်ဦး ဝင်လာခဲ့သည်။

"သူက မင်း ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ဆယ်ယူခဲ့တာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ခဲ့တဲ့လူပဲ"

ဆွန်းကျန်း ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုသူမှာ မိမိ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လက်ရုံးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီး၊ ယခုမူ ယွမ်ရှောက်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုသစ္စာဖောက်ကို ကွပ်မျက်ရန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

"မင်းက စစ်သားတစ်ယောက်ကို သတ်ဝံ့တယ်ပေါ့။ မင်း ငါ့ကို မထောက်မညှာ လုပ်တာပဲ။ ယန့်လျန်နဲ့ ဝမ်ချို ဘယ်မှာလဲ"

မိမိ၏ ပျော့ပျောင်းသော နည်းလမ်းက အလုပ်မဖြစ်တော့ဘဲ ဆွန်းကျန်းက ဓားဆွဲထုတ်သည်ကို မြင်သောအခါ ယွမ်ရှောက်က အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ယန့်လျန်နှင့် ဝမ်ချိုတို့သည် ယွမ်ရှောက်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ ဓားဦးများကို ဆွန်းကျန်းထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်ပု၊ ဟွမ်ကဲနှင့် ဟန်တန်တို့ကလည်း လက်နက်များကို အသင့်ပြင်ကာ ဆွန်းကျန်း၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်ရန် ရပ်တည်လိုက်ကြသည်။

မျက်တောင်ခတ်အတွင်းမှာပင် တဲတစ်ခုလုံးမှာ ဓားစာထက် ရောက်ရှိသွားပြီး၊ အနည်းငယ်မျှ ဆွတ်ဆွတ်ရုံမျှဖြင့် သွေးချောင်းစီးမည့် အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်သွားခဲ့ရသည်။ စစ်ပွဲသခင်များက ကြားဝင်စေ့စပ်ရန် အပြေးအလွှား လာကြစဉ်မှာပင်၊ ဆွန်းကျန်းက ကောင်းကင်သို့ လက်ညှိုးထိုးကာ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

"အကယ်၍ ကျွန်တော်သာ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ခိုးယူထားခဲ့ရင်၊ နောင်တစ်နေ့မှာ မြားအဆူဆူ ထိမှန်ပြီး သေပါစေဗျာ"

သူသည် မည်သူ့၏ တုံ့ပြန်မှုကိုမျှ စောင့်ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အခြားသူများ သတိမမူမိခင်မှာပင် အသင့်ပြင်ထားပြီးဖြစ်သော မိမိ၏ စစ်သားများနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။