အခန်း (၃၈) မီးလျှံကြားက လော့ယန်

ဟူလောင်တံခါးကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ခြေပြီ။ အခြေအနေကို အကဲခတ်တတ်သူ မည်သူမဆို ဤသည်မှာ ဒုံကျွမ် ကိုယ်တိုင် ဆုတ်ခွာသွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာရိပ်မိကြသော်လည်း၊ ယွမ်ရှောက် အဖို့မူ ဤသည်မှာ သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော စစ်အာဏာကြောင့် ရရှိလာသည့် ကိုယ်ပိုင်အောင်မြင်မှုကြီး ဖြစ်နေတော့သည်။ ဒုံကျွမ် တစ်ယောက် အဘယ်ကြောင့် ဟူလောင်တံခါးကို စွန့်လွှတ်သွားသည်ဆိုသည်မှာ အရေးမကြီးတော့ဘဲ၊ ယခုအခါ ငါ ယွမ်ရှောက် ကိုယ်တိုင် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်ဟူသော အချက်ကသာ ပဓာနဖြစ်နေ၏။ တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုကို ကယ်တင်ထောက်ပံ့မည့် စစ်ဆင်ရေးကြီးသည် မကြုံစဖူး ထူးကဲသော အောင်မြင်မှုနှင့် နီးစပ်လာပြီဟု မြင်ရသောအခါ၊ ယွမ်ရှောက်သည် လက်ဟန်ခြေဟန် အပြည့်ဖြင့် အမိန့်ပေးလျက် လော့ယန်မြို့တော်ကြီးကို သိမ်းပိုက်ကာ ဤမဟာလုပ်ငန်းကြီးကို အပြီးသတ်ရန် အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးပမ်းတော့သည်။

မဟာမိတ်တပ်မတော်သည် ရွှေငွေရတနာများနှင့် အာဏာစက်တို့၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် အံ့ဩဖွယ်ရာ ကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်သော နှုန်းဖြင့် စစ်ချီကြသည်။ လျှိုပေ့သည် ချန်းရှီ ၏ အစီအမံများကို နာခံလျက် မဟာမိတ်တပ်မတော်၏ အနောက်ဆုံးကနေသာ နှေးကွေးစွာ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး၊ ထို့အတူပင် ချောင်းချောင်း သည်လည်း အနောက်ဘက် အစွန်းဆုံးနားတွင်သာ မသိမသာ ကပ်လိုက်လာခဲ့သည်။ ပညာရှိသူတို့သည် လော့ယန်တွင် အန္တရာယ်ကြီးမားလှကြောင်း ရိပ်မိကြသော်လည်း၊ လူအများစုမှာမူ သူတို့၏ ရှေ့ဆက်လမ်းတွင် ပြန့်ကြဲနေမည့် အလောင်းကောင်များကို မမြင်နိုင်တော့ဘဲ တောက်ပသော အနာဂတ် ရိပ်မြုံကြီးကိုသာ မျက်စိကျနေကြလေသည်။

လော့ယန်မြို့တော်ကြီး မီးဟုန်းဟုန်းတောက်သွားခဲ့ပြီ။

မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးကပင် အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများကို သဲသဲကွဲကွဲ ကြားနေရသည်။ ချန်းရှီသည် လော့ယန်မြို့ဘက်သို့ ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ ရှေ့တန်းမှ ဦးစွာ ဝင်ရောက်သွားကြသည့် ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့များမှာ ယခုအချိန်တွင် ပြာအတိ ဖြစ်သွားကြလောက်ပြီဟု သူ သိနေ၍ ဖြစ်သည်။

"သည်ဘက်ကို လာခဲ့၊ စွန်းမောက်"

ဆွန်းကျန်းသည် စွန်းမောက် အား ကျယ်လောင်စွာ လှမ်းအော်လိုက်သည်။ သူတို့ လော့ယန်မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာစ၊ ပစ္စည်းဥစ္စာများပင် မလုယက်ရသေးမီမှာပင် ရေလှိုင်းများ တက်လာသကဲ့သို့ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ ချက်ချင်းပင် နမိတ်မကောင်းကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ထို့နောက်တွင်မူ လော့ယန်မြို့တစ်ခုလုံး မီးခိုးလုံးကြီးများ ထွက်လာကာ မီးပင်လယ် ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။ လူမိုက်ပင် ဖြစ်ပါစေဦးတော့၊ သူတို့ လှည့်စားခံလိုက်ရပြီဆိုသည်ကို သိနိုင်ကာ ယခုအခါ ပြန်ဆုတ်ရန် လမ်းမရှိတော့ကြောင်း ဆွန်းကျန်း ကောင်းစွာ နားလည်သွားသည်။

"ကုန်းဖူ၊ တုရီ... လှုပ်ရှားကြစို့"

စွန်းမောက်သည် သူ၏ သံခိုင်ကုန်းမြွေလှံကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ပြင်းထန်သော စွမ်းအား များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးလျှံများကို ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ခဏအကြာတွင် သူသည် ခေါင်းမူးဝေခြင်းကို ခံစားလိုက်ရ၏။ မီးတောက်များက လေထုထဲရှိ အောက်ဆီဂျင် အမြောက်အမြားကို လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်သဖြင့်၊ သာမန်လူများထက် အောက်ဆီဂျင် ပိုမိုလိုအပ်သော စစ်သူရဲကောင်းများအဖို့ ဤလေထု ပြတ်လပ်မှု ဒဏ်ကို ပိုမိုစောစီးစွာ ခံစားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟွမ်ကျုံး နှင့် ဟန်ဆွေ့ တို့သည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ၊ စွန်းမောက် ၏ လှံချက်ကြောင့် မီးတောက်များကြားတွင် ပွင့်သွားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ချက်ချင်းပင် လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။

"မြန်မြန်... မီးငြှိမ်းကြစမ်း"

ယွမ်ရှောက်သည် ပျာပျာသလဲ အမိန့်ပေးနေရှာသည်။ ဒုံကျွမ် တစ်ယောက် တော်ဝင်မင်းနေပြည်တော်ကြီးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်သည်အထိ ဤမျှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ပေ။ သောင်းနှင့်ချီသော စစ်သည်တော်များ ဝိုင်းဝန်းငြှိမ်းသတ်ကြသော်လည်း၊ မီးတောက်များ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုသာ ထိန်းချုပ်နိုင်ကြသည်။ လော့ယန်မြို့၏ နေရာအနှံ့အပြားမှာမူ လောင်ကျွမ်းမြဲ လောင်ကျွမ်းနေဆဲ ဖြစ်ကာ၊ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးတွင်လည်း မီးခိုးလုံးများနှင့် ပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံ အကြွင်းအကျန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင်မှ ချန်းရှီသည် သည်ခေတ်ကြီး၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို အမှန်တကယ် သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။

"ဟူး..."

ချန်းရှီသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ ကောင်းကင်မှ မိုးရေများ ကျဆင်းလာအောင် သူ တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားကြည့်ခဲ့သော်လည်း၊ အထက်ကောင်းကင်ယံတွင် စိုထိုင်းဆ အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိချေ။ သူသည် လော့ယန်မြို့တော်ကြီး ပြာပုံအတိ ဖြစ်သွားသည်ကိုသာ မတတ်နိုင်ဘဲ ငေးကြည့်နေခဲ့ရသည်။ သူ မကယ်တင်ချင်၍ မဟုတ်ပါ၊ ကယ်တင်နိုင်စွမ်း မရှိ၍သာ ဖြစ်သည်။ စစ်ပွဲသခင် များ၏ မဟာမိတ်တပ်မတော်တွင်မူ ထိုစွမ်းအားရှိသော်လည်း၊ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ထိုတပ်မတော်သည် သူ စေခိုင်းနိုင်သည့် တပ်မတော် မဟုတ်ချေ။

"ဇီချွမ်... မင်း အခု ငါ့ခံစားချက်ကို နားလည်နိုင်ပြီမလား"

လော့ယန်မြို့ထဲသို့ ဝင်လာသော လျှိုပေ့၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသတို့ အပြိုင်အဆိုင် ထင်ဟပ်နေသည်။ "သည်နေရာက တော်ဝင်မင်းနေပြည်တော် ကွ။ ငါတို့ မဟာဟန်နိုင်ငံတော်ရဲ့ မြို့တော်ကြီး။ ဒုံကျွမ်က ဘယ်လိုသတ္တိနဲ့ သည်လိုမျိုး လုပ်ရက်ရတာလဲ" လျှိုပေ့၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံသည် ချန်းရှီ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"မှန်ပါတယ်၊ သည်နေရာက တော်ဝင်မင်းနေပြည်တော် လော့ယန်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်တဲ့ အင်အားမရှိဘူး။ ကြိုတင်သိနေခဲ့ရင်တောင်လည်း အချည်းနှီးပါပဲ။ စစ်ပွဲသခင်တွေရဲ့ မဟာမိတ်တပ်မှာတော့ စွမ်းရည်ရှိပေမယ့် အဲဒါက ကျွန်တော်တို့အပိုင် မဟုတ်ဘူး။ အရှင်ရွှမ်တယ် အနေနဲ့ လောကကြီးကို ငြိမ်းချမ်းစေချင်တယ်ဆိုရင် သူတစ်ပါးကို အားကိုးဖို့ မတွေးပါနဲ့တော့။ အာဏာကို ကိုယ့်လက်ထဲမှာ တိတိကျကျ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်မှသာ သည်လို အနိဋ္ဌာရုံမျိုးတွေ မဖြစ်အောင် တားဆီးနိုင်မှာပါ" ဟု ချန်းရှီက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ အခုပဲ ပင်းကျိုး ကို ပြန်ကြမယ်။ သူတို့တွေရဲ့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ လက်ပိုက်ကြည့်နေတဲ့ လုပ်ရပ်ကို ငါ တကယ် ရွံရှာမိတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ... ငါ သည် မဟာဟန်နိုင်ငံတော်ကြီးကို ကယ်တင်ဖို့ သန္နိဋ္ဌာန်ချလိုက်ပြီ"

လျှိုပေ့သည် စကားပြောရင်း ချန်းရှီ၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သာမန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ဤနေရာမျိုးတွင် ချန်းရှီအနေဖြင့် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမူ လျှိုပေ့ ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် မိမိ၏ လက်ကို ကြည့်ပြီး သူ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရသည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောက်ျားကြီးနှစ်ယောက် လူပုံအလယ်တွင် လက်ချင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်မှာ၊ အထူးသဖြင့် ထိုအထဲတွင် မိမိကိုယ်တိုင် ပါဝင်နေသည်မှာ...။

ချန်းရှီသည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့်ပင် မိမိလက်ကို ခပ်ဖွဖွ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လျှိုပေ့အား ဦးညွှတ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ "အရှင်ရွှမ်တယ်... နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက်ပဲ စောင့်ပေးပါဦးမလားခင်ဗျာ"

ထိုအချိန်တွင် အခြားတစ်ဖက်၌မူ ဆွန်းကျန်းသည် ရေတွင်းထဲမှ မိန်းမအလောင်းတစ်လောင်းကို ဆယ်ယူရရှိခဲ့ပြီး၊ ထိုအလောင်းတွင် ပိုးဖဲအိတ်တစ်အိတ် ပါလာခဲ့သည်။ အိတ်ထဲတွင် သေတ္တာငယ်တစ်ခု ရှိနေကာ၊ ၎င်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆွန်းကျန်း တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားရတော့သည်။ ထိုအရာက အခြားမဟုတ်၊ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ် ပင် ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။

ဆွန်းကျန်း၏ နှလုံးခုန်သံသည် ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး၊ ထို့နောက် သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးမှ အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ် သည် လေးလက်မခန့် အရွယ်အစားရှိသော စတုရန်းပုံစံ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းအပေါ်တွင် တောက်ယှက်နေသော နဂါးငါးကောင်ကို ထုဆစ်ထားသည်။ ထောင့်စွန်းတစ်ခုမှာ ပျက်စီးနေသဖြင့် ရွှေဖြင့် အစားထိုး ကွပ်ထားပြီး၊ တံဆိပ်ပေါ်တွင် "ကောင်းကင်ဘုံက အပ်နှင်းသည့် အာဏာစက်၊ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ" ဟု ရှေးဟောင်းစာလုံး ရှစ်လုံးကို ထုထွင်းထားလေသည်။ ဆွန်းကျန်းသည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားရကာ လက်ကို မည်သည့်နေရာတွင် ထားရမှန်းမသိ ဖြစ်နေပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လျက် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများပင် ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်နေတော့သည်။

ထိုအခိုက်တွင် စွန်းမောက်သည် ဆွန်းကျန်း၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော အရာကို လှမ်းမြင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ပထမတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး၊ ထို့နောက်တွင်မူ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားရတော့သည်။ "ဘေးဒုက္ခကနေ လွတ်မြောက်လာတာဟာ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေ ခံစားရတော့မယ်ဆိုတဲ့ အရိပ်အယောင်ပဲ။ အရှင်... အရှင့်ထံကို ကံတရား ရောက်ရှိလာပြီဗျာ။ ကောင်းကင်ဘုံက အရှင့်ကို သည် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်အပ်နှင်းလိုက်တာဟာ နောင်တစ်ချိန်မှာ အရှင် သီဟာသနပလ္လင်ပေါ် တက်လှမ်းရမယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ အရှင်... သည်ရတနာကို မြန်မြန် သိမ်းဆည်းပါ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ဝူအရှေ့ပိုင်း ကို အမြန်ဆုံးပြန်ပြီး ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို စတင် အကောင်အထည်ဖော်ကြစို့"

ထို့နောက် စွန်းမောက်သည် သူတို့အနောက်တွင် ရှိနေသော စစ်သည်များကို စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"သည်လူတွေက ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေချည်းပဲ၊ ဘာစကားမှ အပြင်ပေါက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ လူနည်းစုပဲ ဝူအရှေ့ပိုင်း ကို အမြန်ပြန်ပြီး ငါတို့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို သတိကြီးကြီးထားပြီး စီစဉ်ကြတာပေါ့" ဆွန်းကျန်းသည် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကိုယ်ရံတော် စစ်သည်ခြောက်ဦး၊ ခုနစ်ဦးခန့်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း စွန်းမောက်၏ အကြံပြုချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ" စွန်းမောက်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး သက်ပြင်းချကာ သူ၏ အကြံကို စွန့်လွှတ်လိုက်သော်လည်း၊ လူတိုင်းကိုမူ မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လျှိုပေ့သည် ချန်းရှီ၊ ကွမ်းယု၊ ကျန်းဖေး နှင့် ကျောက်ယွင် တို့နှင့်အတူ တော်ဝင်ဂူဗိမာန်သို့ သွားရောက် ဂါရဝပြုရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ ၎င်းနေရာသည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဟန်နိုင်ငံတော်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိကြသူများ၏ စိတ်နှလုံးတွင်မူ သည်နေရာသည် ဟန်နိုင်ငံတော်ကို စောင့်ရှောက်နေသည့် ဘိုးဘေးများ ကိန်းဝပ်ရာ နေရာပင် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ချန်းရှီသည် ထိုသူတို့အား သူရဲကောင်း ဘိုးဘေးများအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိပူဇော်ပြီးနောက်၊ ကွမ်းယု၊ ကျန်းဖေး၊ ကျောက်ယွင် တို့ကို ခေါ်ဆောင်၍ အခြားဦးတည်ချက်တစ်ခုသို့ လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။

"အခုတော့ ခင်ဗျားတို့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်၊ တတ်နိုင်သမျှ အများကြီး ကယ်တင်ပေးကြပါ" ချန်းရှီသည် မီးတောက်များ ဝါးမျိုနေသည့် ချန်လော် ၏ အိမ်တော်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ လမ်းခရီးတွင် ချန်းရှီသည် ထိုသုံးဦးအား ချန်လော် ၏ အိမ်တော်တွင် စာပေကျမ်းဂန်ပေါင်း လေးထောင်ကျော် ရှိကြောင်း ရှင်းပြခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ယခု သူတို့၏ တာဝန်မှာ မည်သည့်ကျမ်းက မိတ္တူ၊ မည်သည့်ကျမ်းက မူရင်း ဖြစ်သည်ကို ရွေးချယ်မနေတော့ဘဲ၊ မိမိတို့နှင့် အနီးဆုံးရှိသမျှ ကျမ်းစာများကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ကယ်ထုတ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချန်းရှီသည် အခြေအနေကို လုံးဝ လွဲမှားစွာ တွက်ချက်မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သည်လူသုံးယောက်သာ သူတို့၏ စွမ်းအားအပြည့် ထုတ်သုံးလိုက်မည်ဆိုလျှင်၊ သည်မီးတောက်မီးလျှံများ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ငြှိမ်းသတ်ရန်မှာ သူတို့အတွက် အပန်းမကြီးလှချေ။ အစပိုင်းတွင် မီးငြှိမ်းသတ်ခြင်း အလုပ်သည် သည်လူများ သုံးစွဲသည့် နည်းလမ်းများနှင့် ယှဉ်လျှင် ရယ်စရာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ရှေ့၊ နောက်၊ ဝဲ၊ ယာ ကို လက်ဝါးချက်ဖြင့် တစ်ချက်စီ ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အောက်သို့ပါ ရိုက်ချလိုက်ရာ... ကောင်းပြီလေ၊ အောက်ဆီဂျင် လုံးဝ မရှိတော့သဖြင့် မီးများ ချက်ချင်း ငြိမ်းသွားတော့သည်။

"ဟေး... ဟေး... ဟေး... ဒုတိယအစ်ကို၊ ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ" ချန်းရှီသည် ကွမ်းယုတစ်ယောက် ကျမ်းစာလိပ်တစ်ခုကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးထည့်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ ကွမ်းယုသည် ထိုမတိုင်မီကလည်း တစ်လိပ်ကို သိမ်းဆည်းထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

"သည်အရာက ဂူလျန်ရဲ့ မှတ်တမ်းအဖွင့်ကျမ်း မျှသာပဲ၊ အရေးတကြီး ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး" ကွမ်းယုက သည်အတိုင်း ပြန်အပ်မည့် အရိပ်အယောင်မျိုး လုံးဝမပြဘဲ မပူမန်ပန် ပြန်လည်ဖြေကြားပြီး၊ ချန်လော် ကိုယ်တိုင် ပိုးသားပေါ်တွင် ရေးသားထားသည့် ဝတ္ထုအသွားအလာ ဆိုင်ရာ ကျမ်းစာလိပ်ကိုပါ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ သဘာဝကျကျ ထိုးထည့်လိုက်ပြန်သည်။

"ခင်ဗျားက နွေဦး၊ဆောင်းဦးခေတ်နဲ့စစ်ပြိုင်ခေတ် ရဲ့ သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေကို လိုက်စုနေတာလား" ချန်းရှီသည် ကျမ်းစာများကို စီစစ်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ကျမ်းစာများမှာ များစွာ ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စစ်ပွဲသခင် များ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးမှသာ မီးစတင် ရှို့ခံရခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျမ်းစာလိပ် လေးထောင်၏ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ အချို့မှာမူ မီးဟပ်ခံထားရလေသည်။

ကွမ်းယုသည် ချန်းရှီကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ ချန်လော် ကိုယ်တိုင် မှတ်စုရေးထားသည့် ဂုန်းယန်၏ မှတ်တမ်းအဖွင့်ကျမ်းကို ထုတ်ယူကာ ထိုနေရာတွင်ပင် ဖတ်ရှုလေ့လာနေတော့သည်။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော စာပေဝါသနာမှာ ဤသည်သာ ဖြစ်သည်။ နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦးခေတ် လက်ရာများကို လက်တွင် ကိုင်ထားလျှင် သူသည် မဟာပညာရှိကြီးတစ်ဦးနှင့်ပင် အချေအတင် ဆွေးနွေးငြင်းခုံနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ အကြောင်းပြချက်မှာ ရိုးရှင်းပါသည်၊ သူ၏ အိမ်တွင် စာအုပ်တစ်အုပ်တည်းသာ ရှိခဲ့ပြီး၊ မည်သူမဆို တစ်ရက်လျှင် တစ်နာရီထက်မနည်း၊ နှစ်ပေါင်း ၂၀ တိုင်တိုင် မပြတ်မကွက်ဘဲ စာအုပ်တစ်အုပ်တည်းကိုသာ စူးစိုက်လေ့လာခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ ထိုအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးသည့်အခါ အခြားသူများကို အံ့ဩမှင်သက်သွားစေလောက်သည့် အသိပညာမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်မည် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။