အခန်း (၁၉) လွီပု ရောက်ရှိလာခြင်း

လွီပု၏ နောက်ကွယ်တွင် ထိုင်နေသော ကောင်းရွှန်သည် အမူအရာကင်းမဲ့သော မျက်နှာဖြင့် လီရူးကို ကြည့်ကာ စဉ်းစားနေမိသည် -

'ကွမ်းတုန်း စစ်ဗျူဟာသခင်တွေက တကယ်ပဲ ရွှီးရုံတောင် တားမထားနိုင်တဲ့အထိ အင်အားကြီးသွားကြတာလား။ အကယ်၍ ရွှီးရုံ မတတ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တောင် ဒါဟာ စစ်သည်အင်အား ကွာခြားချက်ကြောင့်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။ အဲဒါကို ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို နောက်တန်းအထိုင် ကာကွယ်ဖို့ ပြန်ခေါ်ရတာလဲ။ ဟန်ဆွေ့ကတော့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ချေမှုန်းခံရမှာမို့ ထည့်တွက်စရာ မလိုပေမယ့် ရွှီးရုံကို ဘာကြောင့် ပြန်ခေါ်ရတာလဲ။'

ကောင်းရွှန်၏ စစ်ဗျူဟာ အမြော်အမြင်သည် ထူးကဲလှသည်မဟုတ်သော်လည်း စစ်သည်တော်များကို ကွပ်ကဲသည့်နေရာတွင်မူ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် စစ်သည်တော် တစ်သိန်းကို ဦးဆောင်နေသော ရွှီးရုံ၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ စွမ်းပကားကို သူ ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။ သူ့အမြင်အရဆိုလျှင် ဟူလောင်တံခါးတွင် စစ်သည်အင်အား ဖြည့်တင်းထားသော ရွှီးရုံသည် စည်းလုံးမှုမရှိဘဲ လူအင်အား ငါးသိန်းသာရှိသည့် ကွမ်းတုန်းမဟာမိတ်တပ်မတော် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည့် ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ချေ။ စဉ်းစား၍မရသဖြင့် သူ ဆက်မတွေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မဟာမိတ်တပ်ထဲတွင် ထူးချွန်ထက်မြက်သူအချို့ ရှိနေ၍လည်း ဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ချန်းရှီသည် မိမိခေါင်းကို ကုတ်နေမိသည်။ ချန်လန်က သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် အခုလေးတင် ငှဲ့ပေးခဲ့ပြီး ထိုလက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ရုံမျှသော အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သဘာဝမကျဘဲ ထူထပ်လွန်းလှသည့် မြူခိုးများ တက်လာခဲ့သည်။ အမြင်အာရုံသည် ဆယ်မီတာကျော်ခန့်သာ မြင်ရတော့ပြီး စောစောက လင်းပန်းနေသော လမင်းကြီးမှာလည်း လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီမြူခိုးတွေက အရမ်းထူလွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်ဖို့လိုလို့လား။ နွေဦးရာသီက မြူထူဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်လည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့" ဟု ချန်းရှီက ခေါင်းကုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့၊ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်။ ဒီလို မီးခိုးမြူပိတ်တဲ့ ရာသီဥတုက တကယ်ကို နေလို့မကောင်းဘူး။"

ချန်းရှီသည် ခေါင်းကို ဆက်ကုတ်ရင်း စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

"ဟင်..."

ဟူလောင်တံခါးနှင့် မိုင်အနည်းငယ်အကွာတွင် လွီပုကို ညတွင်းချင်း ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ခိုင်းနေသော လီရူးသည် သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော မြူခိုးများ ဖြည်းဖြည်းချင်း လွင့်ပြယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့သည်။

"မဟာမိတ်တပ်ထဲမှာလည်း ပညာရှင်တွေ ရှိနေတာပဲ" ဟု ဝတုတ်တုတ်လူတစ်ယောက်က လီရူး၏အနားသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာပြီး ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။ "မင်းက သင့်တော်တဲ့အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူတယ်၊ သူတို့ကလည်း အဲဒီနည်းဗျူဟာအတိုင်းပဲ ပြန်သုံးတယ်။ ဒါက ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာပြီပဲ~"

"ဝမ်ဟယ်... မင်း မကူညီဘူးလား။ ငါတို့ မင်းကို လစာပေးထားတာပဲလေ" လီရူးက လွင့်ပြယ်သွားသော မြူခိုးများကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမရှိဘဲ အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။ မြူခိုးတွေ ပျောက်သွားလည်း ပျောက်ပါစေပေါ့။ လွီပုကတော့ အင်တိုက်အားတိုက် တိုက်ခိုက်ရန် အပြင်းအထန် လှုံ့ဆော်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု မြူခိုးများ ကင်းစင်သွားပြီဖြစ်ရာ တိုက်ခိုက်လိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

"ငါတော့ ကူညီဖို့ မလိုဘူးလို့ မြင်တယ်" ဝမ်ဟယ်က ဟူလောင်တံခါးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မဟာမိတ်တပ်များကို သူ မမြင်ရသော်လည်း လွီပုဟူသော ဤဆိုးသွမ်းလှသည့် ကျားရိုင်းကြီးကို လွှတ်လိုက်သည်နှင့် မြူခိုးများ ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ရလဒ်ကတော့ အဖြေထွက်ပြီးသားဖြစ်ကြောင်း သူ အသေအချာ နားလည်ထားသည်။

"ဒါပေမဲ့ လူတွေရဲ့ လောဘက ဘယ်တော့မှ မရောင့်ရဲနိုင်ဘူးလေ။" လီရူးသည် ဟူလောင်တံခါးရှိရာ အရပ်ဆီသို့ မျက်စိတစ်ဆုံး လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လွီပု၏ ပျောက်ကွယ်သွားသော ပုံရိပ်ကို မြင်နေရသည့်အလား။

"လူတွေရဲ့ လောဘက အတိုင်းအဆမရှိဘူးဆိုရင်တောင်မှ ဆုံးရှုံးမှုဆိုတာ မင်းကိုယ်တိုင် အလိုရှိခဲ့တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးလား" ဝမ်ဟယ်က ဆက်၍ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သဖြင့် လီရူး ဆိတ်ဆိတ်သာ နေလိုက်ရတော့သည်။

"အို... မြူခိုးတွေ ကင်းစင်သွားပြီပဲ" ကျုရှို့သည် ကောင်းကင်ယံတွင် ကြယ်တာရာများ ပြန်လည်လင်းလက်လာသည်ကို သတိပြုမိပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "နက္ခတ်တာရာ ဖြစ်စဉ်တွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ မြောက်ပိုင်းကနေ ပညာရှိတဲ့ အုပ်ချုပ်သူမင်းတစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာတော့မယ်။"

"ရန်သူ့တိုက်ခိုက်မှု။"

ကျုရှို့တစ်ယောက် နောင်ရေးကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခုက သူ့အတွေးကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ မီတာအနည်းငယ်ခန့် ကြီးမားလှသော ရွှေနီရောင် ကမ္ဘာဦးလှံကြီးတစ်စင်းသည် လေထုကို ဖြတ်သန်းပျံသန်းလာပြီး ပင်မစစ်စခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

"..."

ချန်းရှီသည် အဝေးမှနေ၍ ထိုကြီးမားလှသော ကမ္ဘာဦးလှံကြီးနှင့် ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် သဲဗဟုန် လေပြင်းများကို ကြည့်ကာ မည်သူရောက်ရှိလာသည်ကို အသေအချာ သိလိုက်သည်။

နောက်ထပ် ကြီးမားလှသော ကမ္ဘာဦးလှံတစ်စင်း ထပ်မံပျံသန်းလာပြီး မကြာမီမှာပင် အခြားသော ကမ္ဘာဦးလှံ ဆယ်စင်းကျော်သည် ကောင်းကင်ယံ၌ နီရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လျက် တရစပ် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။

"ငြိမ်ငြိမ်နေကြစမ်း။"

ချန်းရှီသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိုးညှင်းသော်လည်း ပြတ်သားသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ယူကျိုးနယ်မှ အထူးစစ်သည်တော်များပင်လျှင် ယခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ညတွင်းချင်း စစ်ဆင်နွှဲမှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ ဤအခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လွီပု ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် နေရာသည် မရှုမလှ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေလောက်ပြီ။

"တကယ်ကို နှောင့်ယှက်လိုက်တာ" ချန်းရှီသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သော စစ်သည်များကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ အထက်နှင့် အောက်ခြေ စစ်ဗျူဟာအမိန့်ပေးစနစ်များက အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း လက်နက်ကိုပင် မကိုင်ဆောင်နိုင်ဘဲ၊ သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာများကိုလည်းမဝတ်ဆင်နိုင်ဘဲ တဲထဲမှ ပြေးထွက်လာကြသော ဤစစ်သည်များကို အထူးစစ်သည်တော်များဟု ခေါ်ဆိုရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းကြစမ်း။"

အခြားသူများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ချန်းရှီသည် မိမိ၏ လူများကိုသာ အရင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ရန် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ မထူးခြားသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် စိတ်ဝဉာဉ်စွမ်းအား မန္တန်ကို ထပ်မံရွတ်ဆိုလိုက်ရာ လူတိုင်းသည် ရေအေးတစ်ပုံးဖြင့် အလောင်းခံရသည့်အလား ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာပြီး စိတ်အာရုံများ ကြည်လင်သွားကြသည်။ သူတို့ လေ့ကျင့်ထားသော ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များ ပြန်လည်နိုးထလာပြီး လျှိုပေ့၏ စစ်စခန်းအတွင်းရှိ ဖရိုဖရဲဖြစ်မှုများသည် ချက်ချင်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်။

"သူခိုး... မင်းခေါင်းကို ယူခဲ့စမ်း။"

ယန့်လျန်သည် မိမိ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ လမ်းတစ်လျှောက် သတ်ဖြတ်ခံနေရသည်ကို မြင်သောအခါ မိမိနှင့် ရန်သူကြားရှိ စွမ်းရည်ကွာခြားချက်ကို လုံးဝ ထည့်မတွေးတော့ဘဲ ဒေါသတကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လေသည်။

"ချလွင်..."

ကျယ်လောင်လှသော မြည်ဟီးသံနှင့်အတူ မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း ပြေးဝင်လာသော နီရောင်အရိပ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသောသူသည် ဦးခေါင်းတွင် ခရမ်းရွှေရောင် ကမ္ဘာဦးသရဖူကို ဆောင်းထားပြီး၊ အနောက်မြစ် ဝါဂွမ်းပန်းရာပါ ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းကာ၊ သားရဲမျက်နှာပါသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာနှင့် ခြင်္သေ့ခါးပတ်ကို ပတ်ထားသည်။ ဘေးတွင် လေးနှင့်မြားကို ဆောင်ထားပြီး ကမ္ဘာဦးလှံကို ဆုပ်ကိုင်လျက် အနီရောင်စစ်မြင်း (Red Hare) ပေါ်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ထိုင်နေသည်။

ယန့်လျန်သည် ထိုမျှလောက် ချောမောခန့်ညားသောသူကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်ကာ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ ထိုသူနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် နှိုင်းယှဉ်မိသောအခါ ဒေါသတရားများ ပိုမိုအုံကြွလာပြီး ရှေ့သို့ပြေးကာ မြင်းပေါ်မှနေ၍ ခုတ်ပိုင်းပစ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ငါ့ဓားက နာမည်မရှိတဲ့ကောင်တွေကို မသတ်ဘူး။ မင်းနာမည်ကို ပြောစမ်း" ဟု ယန့်လျန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟက်..."

လွီပုက အထင်သေးစွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ စောစောက စစ်သည်တော် ဆယ်ဂဏန်းကျော်ကို တရစပ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ရခြင်း မရှိလျှင် သူသည် ယန့်လျန်ကို အလွယ်တကူပင် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လိမ့်မည်။ ဤလူက သူ့ကို ယခုကဲ့သို့ စိန်ခေါ်စကား ပြောရဲလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"သေချင်နေတာပဲ။"

ယန့်လျန်သည် ဒေါသများ အပြည့်နှင့် လွှမ်းမိုးခြင်းချီအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသော စွမ်းအားကြောင့် လရောင်အောက်တွင် နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ ထင်ရှားပြတ်သားစွာ မြင်တွေ့နေရပြီး လွီပု၏ အထင်သေးမှုကိုလည်း သတိပြုမိသွားသည်။

လွီပုသည် ယန့်လျန်၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို မိမိ၏ ကမ္ဘာဦးလှံဖြင့် အလွယ်တကူပင် ခုခံလိုက်ပြီးနောက် လက်ပြန်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ အခွင့်ကောင်းယူရန် ကြိုးစားနေသော စစ်သည်တော် အုပ်စုကြီးကို နှစ်ပိုင်းပြတ်အောင် ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။

"ယွမ်ရှောက်နဲ့ ချောင်းမုံတယ် ဘယ်မှာလဲ။ ပြီးတော့ ဟွာရှုံကို သတ်ခဲ့တဲ့ စစ်သည်တော် ကွမ်းယုကော ဘယ်မှာလဲ။" လွီပုသည် ယန့်လျန်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိချေ။ ဤလူသည် အလွန်အားနည်းလွန်းလှသည်၊ မာနကြီးလှသော လွီပုအတွက်မူ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရန်ပင် မထိုက်တန်သည့်အဆင့် ဖြစ်သည်။

တိုက်ခိုက်မှု ပြန်ကန်ထွက်လာသော အရှိန်ကြောင့် အောက်ထက်မတ်မတ် ဖြစ်နေသော ယန့်လျန်သည် မိမိ၏ ဓားကိုပင် လွတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီးမှ မိမိရှေ့တွင်ရှိသော လူသည် တကယ်ပဲ ကိုယ်တွင်းအသက်ရှုဓာတ် ခွဲထွက်ခြင်းအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ် သခင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

"ငါက ပိုပြီး အားကောင်းတဲ့ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ချင်နေတာ ကြာပြီ" ယန့်လျန်က နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်ရင်း လွီပုကို သားကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လွီပုကမူ ယန့်လျန်ကို ကြည့်ပင်မကြည့်ပေ။ သူ့အတွက်မူ လွှမ်းမိုးခြင်းချီအဆင့် ရှိသူများသည် တစ်ချက်တည်းနှင့် အသေသတ်ရန်ပင် မတန်တဆ ဖြစ်သည်။

"ငါ့ဓားချက်ကို ခံစမ်း။" ယန့်လျန်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ စုစည်းထားသမျှ စွမ်းအင်အားလုံးကို လွီပုထံသို့ ဒေါသတကြီး လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"တကယ်ကို နှောင့်ယှက်တာပဲ။" လွီပုက ယန့်လျန်ကို အထင်သေးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ညတွင်းချင်း စစ်ဆင်နွှဲမှု၏ အရှိန်အဟုန်ကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် စွမ်းအင်အလဟဿ မဖြစ်စေရန်အတွက် လွီပုသည် မိမိ၏ စွမ်းပကားများကို ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သဖြင့် အလွန်အမင်း အားကောင်းသည့်ပုံ မပေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော စွမ်းပကားကြီးတစ်ခုသည် လွီပု၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ လျှံထွက်လာခဲ့သည်။ ညတွင်းချင်း တိုက်ခိုက်မှုသည် ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ရာ လွီပုသည် ဆက်၍ ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေနီရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံသည်လည်း လေမရှိဘဲ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံနေသဖြင့် မဟာလူသား ကမ္ဘာဦးနတ်ဘုရားတစ်ပါး လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

"ဒေါင်..."

ယန့်လျန်သည် မိမိ၏ စွမ်းအားအပြည့် ပါဝင်သော တိုက်ခိုက်မှုကြီးမှာ လွီပု၏ ပါးပြင်နှင့် မီလီမီတာအနည်းငယ်အကွာတွင်တင် ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

"လွင့်စမ်း။"

လွီပုက မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ စုစည်းထားသော အသံလှိုင်း စွမ်းအင်လုံးကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသော ယန့်လျန်သည် လွင့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ သွေးစက်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပန်းထွက်သွားခဲ့သည်။

"ယွမ်ရှောက်... သေဖို့ ပြင်ထားပေတော့။"

လွီပုသည် စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် လူအုပ်ကြီး၏ ကာကွယ်မှုကို ခံယူနေသော ယွမ်ရှောက်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည် ထိုလူအုပ်ကြီးသည်လည်းလွီပုအတွက်မူ ဘာမှမဟုတ်ချေ။

ယန့်လျန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျရင်း သွေးများ အန်နေမိသည်။ ဟဲပေနယ်မှ နာမည်ကျော် စစ်သူကြီးသည် ပြိုင်ဘက်နှင့် သုံးချက်သာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး ထိုသုံးချက်မှာလည်း ပြိုင်ဘက်က သူ့ကို သတ်ရန်ပင် စိတ်မပါခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်ပျက်အားလျော့မှုနှင့် မောပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပြည့်နှက်လာပြီး 'ဒီနေရာမှာတင် လဲကျသေဆုံးသွားရတာဟာ မဆိုးလှတဲ့ အဆုံးသတ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်' ဟု စဉ်းစားနေမိသည်။

"ယွမ်ရှောက်... သေဖို့ ပြင်ထားပေတော့။"

ယန့်လျန်တစ်ယောက် စစ်သည်တော်တစ်ဦးအဖြစ် မိမိ၏ လမ်းစဉ်ကို စွန့်လွှတ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် စောစောက မိမိကို အနိုင်ယူခဲ့သော လူကြီးက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရတော့သည်။