အခန်း (၉) - အဲရစ် (၁)အတွက် ပထမဆုံးအ‌နေဖြင့်နာမည်သစ်ရရှိခြင်း

သူမသည် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။ "သခင်မ... တကယ်ပဲ ဒီလောက် နိမ့်ကျတဲ့ သတ္တဝါကို ငါတို့ရဲ့ နဂါးမိသားစုထဲ ထည့်သွင်းပြီး မျိုးပွားဖို့အတွက်ပဲ အသုံးချတော့မှာလား?"

"မင်းကော ဘယ်လိုထင်လဲ?" အယ်လီနာက ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အဘိုးကြီးကို ကြည့်ကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဒါက... ပရမ်းပတာတွေ ဖြစ်မကုန်ဘူးလား?"

သူမက သနားစရာကောင်းလိုက်တာဟူသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ငါတို့က အဲဒီလူသားတွေထက် အဆမတန် သန်မာနေပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ အခုထိ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေကို တစ်ခုမကျန် မချေမှုန်းသေးတာလဲ မင်းသိလား?"

"လူဦးရေကြောင့်ပါ" ဟု အဘိုးကြီးက အရိုအသေပေးကာ ဖြေလိုက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားသည်။ "သခင်မ... တကယ်ပဲ အဲဒီလို လုပ်တော့မလို့လား?"

"ဟဟ၊ မှန်တာပေါ့။ လူသားခန္ဓာကိုယ် ရှိပေမဲ့ ငါတို့ နဂါးတွေရဲ့ သွေးမျိုးဆက် အပြည့်အဝ ရှိနေတဲ့သူ... ဒါ့အပြင် သူက ပါရမီလည်း ထူးချွန်သလို ဒီကမ္ဘာက လူလည်း မဟုတ်ဘူးလေ"

"သူကော သဘောတူပါ့မလား?"

"သူ့မှာ ငြင်းပိုင်ခွင့်ရှိလို့လား?" သူမက အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ အဘိုးကြီးက တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်သေးသော်လည်း အယ်လီနာက မကျေမနပ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားတော့သည်။

နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး အယ်လီနာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်။ သူမသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော အဲရစ် (၁)ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အားအင်ကုန်ခမ်းနေပုံရသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ဒေါင်လိုက် သူငယ်အိမ်များမှာမူ လုံးဝဥဿုံ နီရဲတောက်ပနေသည်။ သူ၏ လက်များမှာ လက်သည်းချွန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်မှာလည်း ရှည်ထွက်ကာ... နဂါးတစ်ကောင်၏ ရုပ်သွင် ပေါက်နေတော့သည်။

ယနေ့မှစ၍ အဲရစ် (၁) ဟူ၍ မရှိတော့ဘဲ ‘နဂါးအဲရစ် (၁)’ သာ ရှိတော့သည်။

"အရင်က မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ?"

အဲရစ် (၁) က မှေးစင်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲရစ် (၁)..."

"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းကို ဒရေးကန် (Drayken) လို့ ခေါ်မယ်။"

အသံများ ဝေဝါးနေသည့်ကြားမှ ထိုတိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သော အမည်ကိုသာ ဒရေးကန် ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ အမြင်အာရုံများ လုံးဝ အမှောင်ကျသွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် သူ နိုးလာခဲ့သည်။ မျက်လုံးများကို ခက်ခဲစွာ ဖွင့်လိုက်ရပြီး မောပန်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ အမြုတေ (Core) အတွင်းရှိ အမှုန်အမွှားများကို စူးစမ်းကြည့်နေမိသည်။

"ဒါက မှော်စွမ်းအင်ပေါ့၊ ဟုတ်လား? ငါ စိတ်ကြိုက် ထိန်းချုပ်လို့ရတဲ့ အရာပေါ့။" သူက မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ အမြုတေအတွင်းရှိ အမှုန်အမွှားအချို့သည် သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာသည်။

ထို့နောက် ဒရေးကန် စတင် စိတ်ကူးပုံဖော်ကြည့်သည်။ ၎င်းသည် ရိုးရိုးမီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ မဖြစ်စေရဘဲ ခံစားချက်တစ်ခု ပါဝင်နေရမည်။ ဥပမာ... မီးလင်းဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ပေါ့။ အအေးဒဏ်ကို မောင်းထုတ်ပေးမည့် နွေးထွေးသော အပူရှိန်မျိုး။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် မီးလုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် ဝဲနေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို ကွန်ကရစ်နံရံဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ဒုန်း!

လေထဲတွင် မီးခိုးငွေ့အချို့ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး နံရံမှာလည်း အနည်းငယ် လောင်ကျွမ်းသွားသည်။ ဒရေးကန်သည် ပျက်စီးသွားသော နေရာကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဒီမီးတောက်လေးက... ဒီလောက်အထိ မပျက်စီးစေသင့်ဘူး။"

သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ မှော်ပညာကို ရိုးရှင်းသော အဆင့်သုံးဆင့်ဖြင့် ဖော်ပြနိုင်သည်။ ပထမမှာ အမှုန်အမွှားများကို စုစည်းခြင်း၊ ဒုတိယမှာ ထင်ရှားသော ခံစားချက်တစ်ခုနှင့်အတူ ပုံရိပ်ဖော်ခြင်း၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ လက်တွေ့ အကောင်အထည်ဖော်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအသိပညာမှာ ပင်မကိုယ်ထည်ဆီမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အားဖြည့်ထားပုံရသော ဤနံရံကို ထိုမီးတောက်လေးက မပျက်စီးစေနိုင်သင့်ပေ။ သူ၏ လက်ရှိခွန်အားဖြင့်ဆိုလျှင်ပင် ဤနံရံကို အပေါက်ဖြစ်အောင် လုပ်ရန် မလွယ်ကူလှပေ။

ဒရေးကန်သည် အမှုန်အမွှားများကို တစ်ဖန်ပြန်၍ လက်ထဲတွင် စုစည်းလိုက်ပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် မီးတောင်တစ်ခုကို စိတ်ကူးပုံဖော်လိုက်သည်။ လူတစ်ယောက်ကို အရိုးတောင် မကျန်တော့သည်အထိ အရှင်လတ်လတ် လောင်ကျွမ်းစေမည့် နေရာမျိုးပေါ့။ သူ ပုံရိပ်ဖော်လိုက်သည်နှင့် အမြုတေထဲမှ အမှုန်အမွှားများမှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါးအထိ စီးထွက်သွားသည်။

စူးရှသော ခံစားချက်ကြောင့် သူ၏ တောင်ပံများ တွန့်သွားပြီး လက်ဖဝါးမှာလည်း အနည်းငယ် အပူလောင်သွားသည်။ သူ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးတောက်လေးတစ်ခုမှာ သူ၏လက်ထဲတွင် ဝဲနေသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်းကို ရေနွေးငွေ့များက ဝန်းရံထားသည်။ ပုံစံချင်း တူသော်လည်း အပူရှိန်မှာမူ အနည်းဆုံး ဆယ်ဆခန့် ပို၍ မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီ!

"ဒါက ဖျက်ဆီးခြင်းစွမ်းအားပဲ..." သူက သက်ပြင်းချရင်း လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ မီးလုံးလေးမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ထွက်လာသော အမှုန်အမွှားများကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် စုပ်ယူလိုက်သည်။ "မှော်ပညာက တကယ်ကို ဆန်းကြယ်တာပဲ။"

စနစ်ထဲတွင် မည်သည့် အကြောင်းကြားစာမျှ ပေါ်မလာသဖြင့် သူ စိတ်ပျက်သွားမိသော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။ ထိုစဉ် သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည် - ပင်မကိုယ်ထည်က သူ့ကို ဆက်သွယ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ညွှန်ကြားချက်မှာ မှော်စွမ်းအင် (Mana) ကို သူ့ဆီ ပေးပို့ရန် ဖြစ်သည်။ "အဲဒါကော ဖြစ်နိုင်လို့လား?"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ပင်မကိုယ်ထည်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အမြုတေထဲတွင် သိုလှောင်ထားသော အမှုန်အမွှားများကို ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် စနစ်တကျ လည်ပတ်စေလိုက်သည်။ ငါးကြိမ်မြောက် လည်ပတ်ပြီးနောက် မှော်စွမ်းအင်များသည် ထိုနေရာမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဝိုး၊ တကယ်ပဲ ရတာပဲ။" ဒရေးကန်သာမက အဲရစ်ပါ အံ့ဩသွားတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် အားကစားရုံ၌ ကီလိုဂရမ် ၁၀၀ လေးသော အလေးမတုံးကို ဘာအပန်းမှမကြီးဘဲ မနေသည်။ ဤသည်မှာ သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း မကြာသေးမီကမှ မသန်စွမ်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်ကို ထည့်တွေးလျှင်မူ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော တိုးတက်မှုပင်!

လေးနာရီကြာအောင် ဆက်တိုက် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူသည် ချွေးများကို အအေးခံရင်း ထိုင်ချလိုက်သည်။ "ဟူး၊ လန်းဆန်းသွားတာပဲ။" သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကျလာသော ချွေးစက်တိုင်းမှာ သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် တိုးတက်မှုများအတွက် သက်သေပင် ဖြစ်သည်။

သူ ပြန်ရန် ပြင်နေစဉ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ့ကို ပြုံးပြရင်း လက်လှမ်းပြနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ "ဟိုင်း၊ လူချောလေး။"

"ဟိုင်း" ဟု အဲရစ်က ပြုံး၍ ပြန်ထူးလိုက်သည်။

"နေကောင်းလား? ဒီကို အသစ်ရောက်တာလား?"

"ဟုတ်ပါတယ်" သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ရှေ့မှ အမျိုးသမီးမှာ ပိန်သွယ်ပြီး ဆံပင်ပန်းရောင်ရှည်ရှည်ကို နောက်တွင် ထုံးထားသည်။ သူမက အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။ "အားတဲ့အခါ ငါ့ဆီလာခဲ့ဦးလေ၊ အတူတူ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ကြတာပေါ့။ ငါ့နာမည်က လီလီယံ (Lillian) ပါ။" ထို့နောက် သူမသည် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

"အင်း..." အဲရစ်သည် အနေရခက်သော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းကို ပွတ်ရင်း သူ၏ လမ်းကို ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ စိတ်ထဲတွင်မူ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည် - ဘာလို့ မိန်းကလေးတွေက ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် စိတ်ဝင်စားနေကြတာလဲ?

အိမ်ရောက်သောအခါ သူသည် ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲလိုက်ပြီး အပြာရောင် စွမ်းအားပြဘောင် (Panel) ကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။ သူ၏ ပျင်းရိနေသော မျက်လုံးများက အချက်အလက်များကို ဝေ့ကြည့်နေမိသည်။ သူ တစ်ခါမှ မစစ်ဆေးရသေးသည်မှာ ‘ဘွဲ့တံဆိပ်များ’ (Titles) ဖြစ်သည်။ ဤဘွဲ့တံဆိပ်များကို လျှော့တွက်၍ မရပေ - ၎င်းတို့ပေးသော အကျိုးကျေးဇူးများမှာ များပြားလှသည်။

"တစ်ခါက ပထမအဆင့် နိုးထသူ တစ်ယောက်ဟာ ‘နောက်ဆုံးရပ်တည်သူ’ (Last Man Standing) ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲကြီးကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်" အဲရစ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။