အခန်း (၃၄) - ပြိုင်ပွဲ (၁၁)နှင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ခြင်း

ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးတွင် ထိုအသံကြီး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ၎င်းတွင် စိတ်ပျက်မှုနှင့် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ စွက်ဖက်နေသည်။ လျှပ်စီးတန်းများမှာ နောက်သို့ဆုတ်ခွာသွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ဒရေးကန်သည် ကောင်းကင်ပေါ်မှ အေးခဲနေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာရာ သူကျသည့်နေရာမှနေ၍ အက်ကြောင်းများ ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထို့နောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မျက်လုံးကြီး ကွယ်ပျောက်သွားပြီး လောကကြီးမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်လည်ပတ်လာတော့သည်။

စီစီလင်းက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လဲကျနေသော ဒရေးကန်ကို ခေါင်းလေးစောင်းကာ ကြည့်လိုက်သည်- "ဟင်?" သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်သာ မှန်ကန်မည်ဆိုလျှင် ဒရေးကန်သည် လျှပ်စီးမိုးကြိုးများ ဝန်းရံလျက် ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ရှိနေသင့်သည်။ သို့သော် အခုတော့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်၊ လျှပ်စီးမိုးကြိုးများ မရှိသလို ကောင်းကင်တွင်လည်း တိမ်တိုက်တစ်လိပ်မျှ မရှိပေ။

"ဒါ ငါ့စိတ်ကူးယဉ်မှုများလား?" သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဒရေးကန်၏ ဒဏ်ရာမရှိသော အခြေအနေနှင့် ဒဏ်ရာများအားလုံး ပျောက်ကွယ်လျက် ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည့် မြင်ကွင်းကမူ အခြားပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြောပြနေသကဲ့သို့ပင်! အထက်မှ တိုက်ပွဲကို ကြည့်နေသော နဂါးဧကရာဇ် အပါအဝင် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ဤအတွေးမျိုး ရှိနေကြသည်။

ထိုခဏတွင် ဒရေးကန်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် အားအင်သစ်များ ပြည့်ဝကာ သန်မာနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ "အဲ?" သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ နဂါးမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ အကြည့်များမှာ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေပြီး အံ့အားသင့်ကာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ရှိနေကြသည်။

"အဟမ်း၊ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?" ဒရေးကန်က သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ကို ပွတ်လိုက်သည်။ သူ သတိမေ့နေစဉ်အတွင်း အေးခဲနေသည့် ခံစားချက်မျိုး မဟုတ်ဘဲ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော ခံစားချက်ကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ပြင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို အဆက်မပြတ် ခေါ်နေသည့် အသံကိုလည်း ကြားခဲ့ရသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ကြောက်စရာကောင်းနေသင့်သော်လည်း ဒရေးကန်မှာမူ ထိုသို့မခံစားရပေ။ ယင်းအစား သူ၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တိုးလျှံလာခဲ့သည်။ သူ၏ ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုလုံးက ထိုအရာကို တောင့်တနေသကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် ထိုခံစားချက်မှာ ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ဟူး။" သူက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားတော့သည်။ 'ငါ့ဒဏ်ရာတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ? ပြီးတော့ ငါ့သွေးမျိုးဆက်က ပြောင်းလဲသွားပုံရတယ်?'

ဒရေးကန်သည် စီစီလင်းနှင့် အခြားနဂါးလူမျိုးများကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို ခပ်ရေးရေး သိလိုက်သည်။ သူ၏ သွေးမျိုးဆက်မှာ သိသိသာသာ သန်မာလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း စွမ်းအားများ ပြည့်လျှံနေသည်ကို သူ ခံစားရသည်။ သူ၏ ခွန်အားမှာ အနည်းဆုံး ဆယ်ဆခန့် တိုးလာပြီး ယခုအချိန်တွင်ပင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ထူးဆန်းသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်!

"ဒါ တော်တော်မိုက်တာပဲ။" သူက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အခြေအနေ (Status) ကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ... ကံကြမ္မာအမှတ် (Destiny Points) တစ်သန်း တိုးလာသည်! သွေးမျိုးဆက်မှာလည်း နဂါးငယ် (Lesser Dragon) မှ လျှပ်စီးသူတော်စင်နဂါး (Lightning Saint Dragon) အဖြစ် အဆင့်မြင့်သွားသည်! ထို့ပြင် ဘွဲ့အမည်သစ်တစ်ခုလည်း ထပ်တိုးလာသေးသည်! သူသည် အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ခဏမျှ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

"ငါ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?" နောက်ဆုံးတွင် ဒရေးကန်က ရေရွတ်လိုက်သည်။ စီစီလင်းမှာမူ မှင်တက်နေသဖြင့် ဒရေးကန်ကို ပြန်မဖြေနိုင်ပေ။

"ပွဲကို ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်မယ်။" ဆီဘက်ရှန်း၏ အေးစက်သောအသံက လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူသည်လည်း ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သို့ဖြစ်ရာ လူတိုင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြစဉ်မှာပင် ပွဲကို ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်စလိုက်ကြသည်။

"ဟွန့်" စီစီလင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "မင်းက နဂါးမျိုးနွယ်ကို ဦးဆောင်မယ့် ကံပါလာတဲ့သူ ဖြစ်နေရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ? ငါ့ကို အနိုင်ယူရဦးမှာပဲ။ အဲဒီ ကံပါလာတဲ့ ကယ်တင်ရှင်ဆိုတာ ဘယ်လောက်စွမ်းလဲ ငါကြည့်ရသေးတာပေါ့။"

စကားပြောနေရင်းမှာပင် သူမသည် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ မြန်ဆန်ပြီး တည်ငြိမ်လှကာ ဒရေးကန်အနားသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားပြီး လက်ဖဝါးဖြင့် ချိန်ရွယ်လိုက်သည်- "ရေခဲမှော် - အေးခဲငရဲ (Frozen Hell)။"

ဒရေးကန်သည် ရေခဲနှင့် နှင်းများကြားတွင် တဖြည်းဖြည်း ပိတ်မိသွားသော်လည်း ထိုနေရာမှာပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။

"ဟင်?" စီစီလင်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဒီလောက် လွယ်လွယ်လေးလား?"

ဇိ!

လျှပ်စီးသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ရေခဲများမှာ မျက်စိတမှိတ်အတွင်း အရည်ပျော်သွားသည်။ ထိုနေရာမှ ဖောက်ထွက်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ် ဒရေးကန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဝင်းလက်နေသော လျှပ်စစ်တန်းများကို ချန်ရစ်ကာ သူ ပေါ်လာပြီး လျှပ်စီးတန်းဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?" စီစီလင်း၏ ကျောပြင်တွင် ချွေးအေးများ စိုရွှဲသွားသည်။ လျှပ်စီးများက သူမကို ကရုဏာမဲ့စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ— သူမ တုံ့ပြန်ရန် အလွန်နှေးကွေးသွားသဖြင့် ထိမှန်သွားတော့သည်! သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အာရုံကြောများ ဆူပွက်လာသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ဟန်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်ကျသွားသည်။

ဒရေးကန်က သူမထံသို့ လက်ဖဝါးဖြင့် ချိန်ရွယ်ကာ အေးစက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်- "မင်း အရှုံးပေးမလား?"

"ဟင့်အင်း။"

မှော်စွမ်းအင်များ စုစည်းလာသည်။ သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရေခဲလုံးတစ်လုံး ပေါ်လာပြီး ဒရေးကန်ထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းမှာ အပိုင်းအစများအဖြစ် ကွဲထွက်သွားပြီး ပစ်မှတ်ကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်သော ဒုံးကျည်များအလား ဒရေးကန်ကို ဝိုင်းတိုက်ကြသည်။

"လူမိုက်။" ဒရေးကန်က စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်ပြီး လက်ညှိုးကို သေနတ်တစ်လက်ကဲ့သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ လျှပ်စီးတန်းမှာ ထိုမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်သွားပြီး လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို အရည်ပျော်စေကာ သူမ၏ နားစည်များကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

အားးးး—

နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ စီစီလင်းမှာ အေးခဲနေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သွေးထွက်နေသော နားရွက်ကို ကိုင်ကာ ငိုရှိုက်တော့သည်။

"အခုရော အရှုံးပေးပြီလား?" သူက တည်ငြိမ်ပြီး ခံစားချက်မရှိသော မျက်နှာဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း။" သူမက ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူမ၏ အသံတွင် မကျေနပ်မှုများ၊ မျက်လုံးထဲတွင် နာကျည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် သူမ မော့ကြည့်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် ထိတွေ့မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒရေးကန်မှာ သူမ၏ အရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏ လက်ညှိုးက သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ စီစီလင်းမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်လာပြီး ကျောပြင်တွင် ချွေးအေးများ စိုရွှဲသွားသည်။ သူမ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များမှာလည်း မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အခုရော အရှုံးပေးပြီလား?"

သူမက အော်ဟစ်တော့မည့်အလား ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်ပိတ်လိုက်ကာ အသံကို မနည်းညှစ်ထုတ်၍ ပြောလိုက်သည်- "အေး... အေးပါ။"

"ကောင်းပြီလေ။" ဒရေးကန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပရိသတ်များက ဟစ်ကြွေးလိုက်ကြသည်- "ဒရေးကန်!"

"ဒရေးကန်! ဒရေးကန်! ဒရေးကန်!"

ဟစ်ကြွေးသံများမှာ တပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြိုင်ပွဲကွင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ထိုတုန်ခါမှုကြောင့် စင်မြင့်ကြီးပင် သိမ့်သိမ့်တုန်သွားတော့သည်။

ထိုဟစ်ကြွေးသံများကို ကြားရသော်လည်း ဒရေးကန်မှာ ခံစားချက်မရှိဘဲ ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေရုံသာ။ ဘဝဆိုသည်မှာ တကယ်ပင် အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် သူတို့က သူ့ကို အထင်သေးခဲ့ကြသော်လည်း ယခုမူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကြိုဆိုနေကြပြန်ပြီ။ ထိုနဂါးလူမျိုးများ၏ မျက်နှာတွင် အရင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အထင်သေးမှုနှင့် မာနထောင်လွှားမှု အရိပ်အယောင်များကိုပင် သူ မတွေ့ရတော့ပေ။

ဆီဘက်ရှန်းမှာ ကွင်းထဲသို့ ပေါ်လာပြီး လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်- "ဒရေးကန် နိုင်ပါတယ်။ မင်း နားချင်သလား?"

"မနားတော့ဘူး။" ဒရေးကန်က ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ" ဆီဘက်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး နောက်ထပ် ယှဉ်ပြိုင်မည့်သူကို ခေါ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မျက်မှန်တပ်ထားသော ကိုယ်လုံးသွယ်သွယ်နှင့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကွင်းထဲသို့ လမ်းလျှောက်လာပြီးနောက် သူက ချက်ချင်းပင် အော်ပြောလိုက်သည်- "ငါ အရှုံးပေးပါတယ်။"

"အဲ?" ဒရေးကန်က ဆီဘက်ရှန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အဟမ်း၊ အဟမ်း၊ ဒရေးကန် နိုင်ပါတယ်။ နောက်ထပ် ယှဉ်ပြိုင်မည့်သူကို ခေါ်ပါမယ်။"

နောက်ထပ် ပြိုင်ဘက်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပေါ်လာသော်လည်း ပွဲမစခင်မှာပင် အရှုံးပေးသွားသည်။ ဤသို့ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ ပြိုင်ပွဲဝင် ဆယ်ဦး ကျန်ရှိသော်လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ အရှုံးပေးသွားကြတော့သည်။

"ဒါဟာ သမိုင်းမှာ မရှိဖူးသေးတဲ့ အရာပဲ!" ဟု ပရိသတ်တစ်ဦးက အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အရှုံးပေးတဲ့ နဂါးဆိုတာ ရှားမှရှား၊ အဲဒါကိုမှ အစွမ်းအထက်ဆုံး ပါရမီရှင် လူငယ်နဂါးတွေက အခုလို လုပ်နေကြတာ!"

"ဒါပေမဲ့ သူက ငါတို့အားလုံးကို ဦးဆောင်မယ့်သူပဲလေ။ သူတို့ကို အပြစ်တင်လို့ရမလား?"