အခန်း (၃၁) - ပြိုင်ပွဲ (၈)နှင့် စစ်သည်တော်၏ နှလုံးသား

"အိုရား! အိုရား! အိုရား!"

ဒရေးကန်သည် ဒေါသနှင့် ရူးသွပ်မှုတို့ ရောပြွမ်းနေသော အသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း သွေးရောင်လွှမ်းလာသည်။ ‌ဗေလင်ကတော့ အထင်သေးသည့်အမူအရာဖြင့် တဟားဟားရယ်မောရင်း နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ ဒရေးကန်ကလည်း သူ၏လက်သီးဖြင့်ပင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်သည်။ လက်သီးချင်း ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု! နည်းစနစ်တွေ မလို၊ လှည့်ကွက်တွေ မရှိ။ ယောကျ်ားချင်း ယှဉ်ပြိုင်သည့် ရိုးရှင်းသော လက်သီးထိုးပွဲသာ ဖြစ်သည်။ အသက်နှင့်ရင်း၍ တိုက်ခိုက်နေကြခြင်းပင်!

အစပိုင်းတွင် အတွင်းဒဏ်ရာများ တစ်စတစ်စ များပြားလာသဖြင့် ဒရေးကန်မှာ နောက်ကောက်ကျစပြုလာသည်။ တိုက်ပွဲကြာလာလေလေ သူ အားနည်းလာလေဖြစ်ပြီး ဗေလင်ကတော့ တဖြည်းဖြည်း အသာစီးရလာသည်။ သို့သော်... ဒရေးကန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် မီးလျှံများ တောက်လောင်နေဆဲ။ လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုပစ်တော့မည့်အလား မငြိမ်းသတ်နိုင်သော၊ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော ထိုမီးလျှံများက တရဟော တောက်လောင်နေသည်။ သူ၏ အသားအရေမှာ ပို၍နီရဲလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင် အကြောအပြိုင်းပြိုင်း ထလာသည်။ တိုက်ပွဲဝင်နေရင်းပင် ဒရေးကန်၏ အရွယ်အစားမှာ ပို၍ကြီးမားလာသည်— နိုးထလာသော သားရဲတစ်ကောင်အလား!

"မင်းက..."

ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ဗေလင် ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ နဂါးမျိုးနွယ်များသာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အရာဖြစ်ပြီး သူတို့၏ သွေးထဲ၌ နက်ရှိုင်းစွာ ကိန်းအောင်းနေသော ဗီဇတစ်ခုပင်။ ထိုအရာအတွက် မွေးဖွားလာပြီး ထိုအရာအတွက်ပင် သေပျော်သည်။ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်းနှင့် ပိုမိုသန်မာလာခြင်း! ၎င်းမှာ သူတို့၏ မျိုးရိုးဗီဇနှင့် ဖြစ်တည်မှု၏ အနှစ်သာရထဲတွင် ကမ္ပည်းတင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ နဂါးသွေးမျိုးဆက်ကို အပြည့်အဝ လက်ခံရရှိထားသည့် ဒရေးကန်မှာလည်း ယခုအခါ စစ်မှန်သော နဂါးတစ်ကောင်နှင့် မခြားတော့ပေ။ သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိဘဲ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြုမူနေမိပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟားဟား... လာစမ်း၊ တိုက်ကြမယ်!"

ဗေလင် နောက်မဆုတ်ခဲ့ပေ။ ကြမ်းတမ်းသော ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ သူ၏

လက်သီးကို ရှေ့သို့ ပစ်သွင်းလိုက်ရာ သွေးရူးသုန်ဖူးဖြစ်နေသော ဒရေးကန်၏ လက်သီးနှင့် ပြင်းထန်စွာ ထိတွေ့မိသွားသည်။

ဘုန်း!

ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် လေထုပင် ဖိသိပ်သွားသည်။ နားစည်များ ကွဲထွက်မတတ် အသံမှာ စူးရှလှသော်လည်း ခဏအကြာတွင် လောကကြီးတစ်ခုလုံး အသက်ရှူအောင့်ထားသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုက ပြန်လည်စိုးမိုးသွားသည်။ နှစ်ယောက်သား မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြပြီး မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ အကြည့်ချင်း ဆုံနေကြသည်။ အေးစက်သော လေပြေက သူတို့ကြားမှ တိုးဝှေ့ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ထို့နောက်— ဗေလင်မှာ သွေးများအန်ရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေခယဲ လဲကျသွားတော့သည်။

ဒရေးကန်က မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ကာ သူ၏အသက်ရှူသံနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မုန်တိုင်းကို ငြိမ်သက်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း အေးမြလာပြီး တည်ငြိမ်သော ပုံစံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ သို့သော် သူ၏အရွယ်အစားမှာမူ သုံးမီတာနီးပါးအထိ မြင့်မားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း စွမ်းအားများ ပြည့်လျှံနေသည်။ သူက ဗေလင်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ကူညီတာလဲ?"

ဗေလင်က မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း ခေါင်းခါကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းကို ကူညီတာ? ငါ ဘာမှမကူညီခဲ့ပါဘူး။ ငါ မင်းကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ၊ ဒါပဲ ရှိတယ်။"

"တခြားသူသာဆိုရင် ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ရှောင်တိမ်းပြီး အကွာအဝေးတစ်ခုမှာပဲ နေမှာ။ အဲဒီလိုသာ လုပ်ခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုက ရပ်တန့်သွားနိုင်တယ်။ ငါ အဆင့်(၁) နဂါးအဖြစ်နဲ့ပဲ ကျန်နေခဲ့မှာ။ အဲဒါဆို မင်း နိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းက ပိုများပြီး တကယ်လည်း နိုင်သွားနိုင်တာပေါ့။"

"မဟုတ်ဘူး။"

ဗေလင်က နောင်တရသည့် အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ လမ်းစဉ်ပင်။ စစ်သည်တော်တစ်ဦး၏ လမ်းစဉ်! ဤလမ်းပေါ်တွင် လှည့်စားမှုများ မရှိပေ။ စစ်မှန်သော နှလုံးသား— သွေးနှင့် မီးလျှံများကြားတွင် ထုဆစ်ထားသည့် တိုက်ပွဲဝင် နှလုံးသားတစ်ခုသာ ရှိသည်။ သူက ဒရေးကန်ကို မျက်လုံးချင်းဆုံကာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "အနိုင်အရှုံးက မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး။"

ရုတ်တရက် မြေပြင်မှာ စတင်တုန်ခါလာသည်။

"မိစ္ဆာအာကာသ - ခေါင်းငါးလုံးရှိသော မိစ္ဆာဖြစ်တည်မှု။"

ဗေလင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားလှသော အရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုအရာမှာ ခေါင်းငါးလုံးဖြင့် တပြိုင်နက် ဟိန်းဟောက်နေသော ဝိညာဉ်မိစ္ဆာကြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဗေလင်၏ အနေအထားအတိုင်း အဆင်သင့်ပြင်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဒရေးကန်မှာလည်း အလျှော့မပေးပေ။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အနက်ရောင် မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ထဲတွင် ထူးဆန်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်တည်လာသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တိုက်ခိုက်သူ နှစ်ဦးစလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ဘုန်း!

သူတို့၏ ပုံရိပ်များ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာချိန်တွင် ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တဖန် ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားကြပြန်သည်။ လေထုမှာလည်း သူတို့၏ အရှိန်အဟုန်အောက်တွင် ထပ်ခါတလဲလဲ စုတ်ပြဲသွားကာ လေမုန်တိုင်းများကဲ့သို့ မြည်ဟီးနေသည်။ ပေါက်ကွဲသံများမှာ ပြိုင်ပွဲကွင်းတစ်ခုလုံး မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

နဂါးမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေကြပြီး စစ်မြေပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ နောက်ဆုံးရလဒ်ကို လူတိုင်းက စိတ်မရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"မင်း မြင်ရလား၊ ဂျက်?"

"ဟင့်အင်း... ငါတောင် အရိပ်အယောင်ပဲ မနည်းမြင်နေရတာ။"

"ဘာ? မင်းက အသက်ငါးဆယ်တောင် မပြည့်သေးတဲ့ အဆင့်(၃) နဂါး ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လေ! ဒါတောင် မင်း မမြင်ရဘူးလား?"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ မမြင်ရဘူး။"

သူတို့သည် မင်းသမီးကို မနာလို မဖြစ်နိုင်ကြသလို၊ အခြားအမျိုးသမီးမှာလည်း ဒရေးကန်ကြောင့် သူမ၏ စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို မပြနိုင်ခင်မှာပင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရသည်။ ယခုမှသာ ဒရေးကန်၏ အစွမ်းကို ကောင်းကောင်း ခံစားမိကြတော့သည်။ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော နဂါးမျိုးနွယ် အကြီးအကဲများပင်လျှင် သူတို့နှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲကို အလေးအနက်ထား၍ ကြည့်ရှုနေကြသည်။

"ဒီစွမ်းအားက... အဆင့်(၄) ကိုတောင် ရောက်နိုင်တယ်" ဟု အကြီးအကဲတစ်ဦးက နှုတ်ခမ်းများ ခြောက်သွေ့နေပြီး ပြိုင်ပွဲကွင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဘုန်း!

နောက်ဆုံးတွင် မြေပြင်ကို တုန်ဟိန်းသွားစေသော ရိုက်ခတ်မှုနှင့်အတူ လှုပ်ရှားမှုမုန်တိုင်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ပျက်စီးနေသော မြေပြင်ကြားတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များ ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။ ဒရေးကန်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီကာ ဒဏ်ရာအထပ်ထပ် ဖြစ်နေသည်။ ဗေလင်ကတော့ မားမားမတ်မတ် ရပ်နေဆဲ။ သူ၏ ရပ်တည်ချက်မှာ မြဲမြံနေသည်။

"ဗေလင် နိုင်သွားပြီလား?"

ပရိသတ်တစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ နေရောင်ခြည်မှာ ပြိုင်ပွဲကွင်းထဲသို့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာကျနေပြီး စစ်သည်တော်နှစ်ဦးလုံးကို ထွန်းလင်းပေးထားသည်။ ဗေလင်မှာ ရုပ်ထုတစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေဆဲ။

ဒရေးကန်က အသက်ကို လုရှူရင်း ပြောလိုက်သည်မှာ— "ငါ နိုင်ပြီ။"

ဖြည်းဖြည်းချင်းပင် ဗေလင်၏ ခြေထောက်များ ခွေကျသွားသည်။

ဘုန်း။

သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။ ခဏအကြာတွင် ဒရေးကန်သည်လည်း ကောင်းကင်ကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံရက်သား လဲကျသွားသည်။ လေပြေများက သူ့ကို ပတ်လည်ဝိုင်းနေပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးနံ့များ စွဲကျန်နေသည်။

"ဟားဟား... ဟားဟားဟား..."

"အိုးးးးးးးးးးးးးးး!"

ပရိသတ်များမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာကြသည်။ အားပေးသံများနှင့် ဟိန်းဟောက်သံများမှာ ကွင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး မုန်တိုင်းတစ်ခု ဆိုက်ရောက်လာသည့်အလား ကောင်းကင်သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ဒရေးကန်မှာ နဂါးလူမျိုးစု၏ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ သူက အရင်က လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် သူ့ကို မုန်းတီးကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား? ထိုစွမ်းရည်က သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်ခဲ့တာလား? မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဒရေးကန်၏ သွေးများ ဆူပွက်လာပြီး သူ၏လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် လျှပ်စီးစွမ်းအား၊ အဆင့်(၂) နဂါးကိုယ်ထည်တို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ၏စွမ်းအားမှာ ယခင်ကထက် များစွာ သန်မာလာခဲ့ပြီ။ အကယ်၍ ထိုမြေအောက်ထောင်ထဲက 'အော့ခ်' (Orc - လူတစ်ပိုင်း ဘီလူးတစ်ပိုင်း သတ္တဝါ) နှင့်သာ ပြန်တွေ့လျှင် 'ကြယ်စင်လက်သီးချက်' (Star Strike) ကိုပင် သုံးစရာမလိုဘဲ အပြတ်အသတ် သတ်ပစ်နိုင်မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

'ဒါပေမဲ့... ဝိညာဉ်အမှတ်အသား (SoulMark) သာ မရှိရင်... သူ့ကို အနိုင်ယူဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။'

သူက တင်းတင်းဆုပ်ထားသည့် လက်သီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အပူရှိန်များက တရှိန်းရှိန်း ခံစားနေရဆဲ။

'ငါ ဒီထက် ပိုသန်မာဖို့ လိုတယ်။'

ဒရေးကန်မှာ ယိုင်တိယိုင်ထိုင်ဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မတ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ခြေထောက်များ တုန်ယင်နေသော်လည်း သူ မားမားမတ်မတ် ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဗေလင်ကို ဦးတည်၍ စစ်မှန်သော လေးစားမှုဖြင့် ခါးညွတ်ကာ အလေးပြုလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ဗေလင်၏ အကြောင်းပြချက်ကို သူ အပြည့်အဝ နားမလည်သော်လည်း... သူ လေးစားမိသည်။ ဗေလင်၏ ရွေးချယ်မှု၊ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် စိတ်ဆန္ဒကို သူ လေးစားသည်။ မကြာမီမှာပင် ဗေလင်ကို ဒဏ်ရာများ ကုသရန်အတွက် ဂရုတစိုက် ခေါ်ဆောင်သွားကြတော့သည်။