အခန်း (၁၄) - ပြဿနာလား? ၊ အတိတ်လား?
ကျွန်ုပ်တို့ သိထားကြသည့်အတိုင်း '၀င်ပေါက်တံခါး' (Gate) ဆိုသည်မှာ အခြားဖက်မှ ကမ္ဘာမှ သတ္တဝါဆိုးများ ထွက်ပေါ်လာရာ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပြီး၊ 'နိုးထသူ' (Awakeners) များမှာ လူသားမျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးကို ကယ်တင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လူသိရှင်ကြား ထုတ်ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ ဝှက်ဖုံးထားသည့် စာမျက်နှာတစ်ခု ရှိနေသည်။ ဤကမ္ဘာတွင် နိုးထသူများအနေဖြင့် 'ကံကြမ္မာအမှတ်' (Destiny Points) များ ရရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း သူတို့အတွက် ဤ၀င်ပေါက်များထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခုတော့ ရှိနေဆဲပင်။
၀င်ပေါက်များအတွင်း၌ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ပါရမီများကို အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ရရှိကြသည်! သူတို့သည် 'ကံအကျိုးပေး' (Karma) ကို မရရှိနိုင်သော်လည်း၊ သတ္တဝါဆိုးများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် မိမိတို့၏ ပါရမီတစ်ခုတည်းကိုသာ ပိုမိုသန်မာလာအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ ဤသည်မှာ နိုးထသူများက ၀င်ပေါက်များကို တကူးတက ရှာဖွေပြီး အမဲလိုက်ရန် စွန့်စားဝင်ရောက်ကြသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။ လောကကြီးမှာ နေရောင်ခြည်နှင့် တရားမျှတမှုများချည်းသာ ရှိနေသည်မဟုတ်သလို၊ နိုးထသူများမှာလည်း ရိုးအအ ရှိလှသူများ မဟုတ်ကြချေ။ ရိုးအသူများမှာမူ သူတို့ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် ကမ္ဘာများထဲမှာပင် သေဆုံးကုန်ကြပြီဖြစ်သည်။ အကြွင်းမဲ့ အာဏာရှိသည့်နေရာတိုင်းတွင် အမှောင်ဖက်ခြမ်းဆိုသည်မှာ အမြဲရှိနေစမြဲပင်။
"ဒါဆို မင်းတို့က ဒီကို သွားချင်တာပေါ့?"
အဲရစ်သည် စက္ကူအပိုင်းအစပေါ်မှ ဦးခေါင်းခွံရုပ်လေးပါသည့် ကြက်ခြေခတ်အမှတ်အသားကို ညွှန်ပြရင်း ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်" ထိုအမျိုးသမီးက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
"..."
အဲရစ် သူမ၏ နောက်ဖက်သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ စစ်တပ်သုံး အပေါ်ထပ်အင်္ကျီများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဗလကောင်းကောင်း အမျိုးသားနှစ်ဦး၊ မျက်မှန်နှင့် ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားတစ်ဦးတို့ ရပ်နေကြသည်။ ဒုတိယမြောက် အမျိုးသမီးမှာမူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် — ဆိုဒ်ကြီးအင်္ကျီတစ်ထည်နှင့် ဘောင်းဘီတိုကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမက ထိုဝတ်စုံနှင့် တော်တော်လေး ချစ်စရာကောင်းနေသဖြင့် အဲရစ်မှာ နောက်တစ်ချက်ခိုးကြည့်မိခြင်းကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။
"မင်း သိလား?"
အဲရစ်သည် သူမ၏ အကြည့်ကို တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဆုံလိုက်ပြီး — "မသိဘူး" ဟု ပြန်ပြောကာ လှည့်ထွက်ခဲ့တော့သည်။
"ငါလည်း ဒီမှာ ဧည့်သည်ပဲ။ ဒေသခံတွေကိုပဲ သွားမေးလိုက်ပါ" ဟု လက်ကာပြရင်း သူက ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင် ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် သူဝေးဝေးမရောက်ခင်မှာပင် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခုကြောင့် ခြေလှမ်းများ တန့်သွားရသည်။
"ဟေ့! နင်က ဘယ်သူမို့လို့ ငါ့ကို အဲဒီလို လာကြည့်ရတာလဲ!?"
ဆိုဒ်ကြီးအင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီတို ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးမှာ ခါးကိုလက်ထောက်၊ ရှေ့သို့ ကိုင်းလျက် ရန်စသည့် အမူအရာဖြင့် အော်လိုက်သည်။ အဲရစ်က သူမကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ကြည့်နေပြီးမှ ပြန်လှည့်ထွက်သွားပြန်သည်။
'ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လိုက်ပြီး အချိန်မကုန်ချင်ပါဘူး။ ခေါင်းပဲ နောက်ရုံရှိမှာ' ဟု သူ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"နင်..." အဲရစ်၏ အပြုအမူကြောင့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ရပါတယ်၊ လွှတ်ထားလိုက်ပါ။ ငါတို့က သာမန်အရပ်သားတစ်ယောက်ကို အကြောင်းမဲ့ သွားပြီး မနှောင့်ယှက်သင့်ဘူး လူးနား"
လူးနားက ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ လှည့်လိုက်ပြီး "ဟွန်း" ဟု နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
"သွားရအောင် ဘဲလ်"
သူမက ဂရုမစိုက်တော့ဟန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။ လူးနား၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဘဲလ်က သက်ပြင်းချကာ နောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်သွားတော့သည်။ ဗလကောင်းကောင်း အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာမူ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် နောက်မှ လိုက်သွားကြပြီး၊ ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားမှာမူ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ သူသည် အိတ်ကပ်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော အိမ်မြှောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ သွားကြိတ်လျက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားတော့သည်။
ဝူး!
လေတိုးသံနှင့်အတူ အဲရစ်သည် တောအုပ်ထဲတွင် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သဘာဝ၏ ရနံ့များက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေပြီး၊ လေပြေများက သူ၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဝတ်စုံကို တိုက်ခတ်နေသဖြင့် အင်္ကျီလက်များမှာ လွင့်ပျံနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ၎င်းမှာ အလွန် စိတ်ကျေနပ်စရာကောင်းသော ခံစားချက်ပင်။
မြေပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟင်း... ဟိုလူတွေက တော်တော် သန်မာပုံရတယ်။ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ?"
အကယ်၍ အဲရစ်သာ သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် သူတို့ထံမှ ထူးခြားမှုကို အာရုံခံမိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူက သာမန်လူ မဟုတ်တော့ဘဲ — သူသည် 'နိုးထသူ' ဖြစ်သည်။
"ငါက အထွတ်အထိပ်-အဆင့် နိုးထသူပဲလေ။ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေပါ့မလား" ဟု အဲရစ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ငါ အာရုံခံလို့ ရတယ် — သူတို့ထဲက နှစ်ယောက်၊ ဟိုဆိုဒ်ကြီးအင်္ကျီနဲ့ အမျိုးသမီးရယ်၊ ပိန်ပိန်ပါးပါး လူရယ်မှာ မှော်စွမ်းအင် ရှိနေတယ်။ ကျန်တဲ့ သုံးယောက်ကတော့... ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ပြင်းထန်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ရှိနေတယ်"
သူက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ပထမနှစ်ယောက်မှာ နိုးထသူများဖြစ်ကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိသည်။ ကျန်သုံးယောက်မှာမူ သူ၏ ထင်မြင်ချက်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မေးခွန်းတစ်ခုက သူ့စိတ်ထဲ ပေါ်လာသည် — သူတို့ ဒီကို ဘာလို့ ရောက်နေတာလဲ?
ဤနေရာမှာ လူသူဝေးရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မြို့ပြနှင့် နီးစပ်သော်လည်း ဤနေရာတွင် တန်ဖိုးရှိသည့်အရာ ဘာမှမရှိပေ။ အကယ်၍... ၎င်းကသာ... မဟုတ်ခဲ့ရင်ပေါ့...
"၀င်ပေါက် (Gate)"
အဲရစ်သည် ဘယ်ဖက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လေထုထဲတွင် ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသော စွမ်းအင်များကို အာရုံခံမိသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျသွားသည်။
"၀င်ပေါက် ဟုတ်လား...? ဒီမှာလား? လူသူမရှိတဲ့ တောထဲမှာလား?"
သူသာ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်လျှင် ဝင်မပါဘဲ လှည့်ထွက်သွားနိုင်သော်လည်း...
စပ်စုချင်စိတ်က သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ လေထုထဲမှ စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုနောက်သို့ လိုက်ရင်း၊ အဲရစ်သည် စွမ်းအင်မှုန်များ၏ လှုပ်ခတ်မှုလမ်းကြောင်းအတိုင်း လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည် — သူ၏ ရှေ့တွင် မှောင်မည်းပြီး အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ်းပါးကြီးကဲ့သို့သော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးနှင့် အာကာသထဲမှ ဝဲကယက်တစ်ခုသဏ္ဌာန် ဖြစ်ပေါ်နေသည့် နေရာတစ်ခု။
"ဒါက... ၀င်ပေါက် တစ်ခုလား?"
သူသည် တုန်ရင်နေသော မိမိ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် အတိတ်မှ ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာတော့သည် —
[အတိတ်မှ ပုံရိပ်]
ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ။ ပျက်စီးခြင်း မီးလျှံများက အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုနေသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကိုယ်လက်များ ကွေးလိမ်လျက် လဲကျနေပြီး၊ ကားတစ်စီးက သူ၏ ခြေထောက်များကို ဖိထားသည်။ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးနှင့် ကလေးငယ်များ၏ အော်ဟစ်သံများက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ကမောက်ကမ ဖြစ်ရပ်များကြားတွင်၊ တဟားဟား ရယ်မောသံတစ်ခုမှာ လောင်ကျွမ်းနေသော အပျက်အစီးများကြားမှ ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။