အခန်း ၆ - ဖူလန်မင်း နှင့် မဒမ်

လုယွမ်သည် အလွိုင်းလက်နက်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေမိသည်။ ယခုအခါ သူ၏ တိုက်ပွဲဗီဇတက်တူး ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ၁.၅ မီတာခန့် ရှည်လျားပြီး အေးစက်သော အလင်းရောင်များ လက်နေသည့် အနက်ရောင်ဓားကြီးတစ်လက် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ 'A1 အမျိုးအစား ဘလက်လိုက် အလွိုင်းဓား' ပင်။

အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ရှိ အလွိုင်းပစ္စည်း ဖြစ်သော်လည်း လုယွမ်အတွက် ဒေါ်လာ ၃,၇၀၀ ခန့် ကုန်ကျခဲ့သည်။ ဤဈေးနှုန်းမှာလည်း သူက အသည်းအသန် ဈေးဆစ်ခဲ့၍သာ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် ဒေါ်လာ ၃,၉၀၀ ပေးရမည်ဖြစ်ရာ ၂၀၀ တိတိ ပိုကုန်မည်ဖြစ်သည်။

မူလက လုယွမ်သည် သံချပ်ကာအင်္ကျီပါ ဝယ်ရန် စိတ်ကူးခဲ့သော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေအရမူ...

"ငါက ဘာလို့ ဒေါ်လာ ၄,၀၀၀ ထဲနဲ့ လက်နက်ရော သံချပ်ကာရော ဝယ်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ချက်တွေ ရှိခဲ့တာပါလိမ့်?"

လုယွမ်သည် အိတ်ထဲ၌ ကျန်ရှိနေသော ဒေါ်လာ ၃၀၀ ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အစကတော့ သူ နေထိုင်သည့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြောင်းလဲရန် စိတ်ကူးခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ ထိုအကြောင်းကို အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲတော့ပေ။

(ငါ့မျက်စိကို ဘာတွေက ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာလဲ?)

(ဆင်းရဲမွဲတေမှုပဲပေါ့။)

ဈေးဝယ်ခရိုင်ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် လုယွမ်သည် နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ရဲတော့ပေ။ လာစဉ်က တက္ကစီဖြင့် လာခဲ့သော်လည်း ယခု လက်ကျန် ဒေါ်လာ ၃၀၀ မှာ စားစရိတ်အတွက် လိုအပ်သဖြင့် လမ်းလျှောက်၍သာ ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုမှာ ယခင်ကထက် များစွာ ကောင်းမွန်လာပြီး ပို၍လည်း သန်မာလာခြင်းပင်။

ဈေးဝယ်ခရိုင်နှင့် ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်မှာ ၁၀ ကီလိုမီတာကျော် ဝေးသော်လည်း သူ ခပ်မှန်မှန် ပြေးပြန်ခဲ့ရာ နာရီဝက်ကျော်ခန့်ဖြင့် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်မှာ ညဘက်ထက်စာလျှင် ပို၍ အေးချမ်းသယောင် ရှိသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာအချို့မှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး အချို့မှာမူ ပိန်ချောင်ကာ နွမ်းပါးလှသည်။ လမ်းဘေးဝဲယာ၌ အမှိုက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး အမှိုက်ကောက်နေသော ကလေးငယ်များကိုလည်း တွေ့ရသည်။ လမ်းဘေးတစ်နေရာတွင် ဆံပင်အရောင်စုံ ဆိုးထားသော လူမိုက်အချို့မှာ လက်ကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ လမ်းသွားလမ်းလာများကို ကြည့်ရင်း ကိုယ်နေဟန်ထား အမျိုးမျိုးဖြင့် ရှိနေကြသည်။

လုယွမ်သည် သူတို့ကို အာရုံမစိုက်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ အိမ်ငှားခန်းရှိရာသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ အိမ်ထဲတွင် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူ ငှားနေသည့် အခန်းတွင် စုစုပေါင်း အခန်း ၄ ခန်း ရှိသည်။ တစ်ခန်းမှာ သူနေပြီး၊ နောက်တစ်ခန်းမှာ မမချင်းဟယ် နေထိုင်သည်။ ကျန်နှစ်ခန်းမှာမူ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ဇနီးမောင်နှံတစ်စုံ နေထိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့မှာ အလုပ်သို့ စောစောထွက်သွားတတ်သဖြင့် ဆုံခဲလှသည်။

မမချင်းဟယ်ကမူ ညဘက် အလုပ်လုပ်သူဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် အိပ်ပျော်နေပေလိမ့်မည်။ လုယွမ်သည် တံခါးကို အသာပိတ်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် လက်ပ်တော့ပ်ကို ဖွင့်ကာ တိုက်ပွဲကွန်ရက်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး စစ်တပ်သုံး လက်ဝှေ့နှင့် ဓားသိုင်း ဗီဒီယိုများကို စတင်လေ့လာတော့သည်။

အခန်းကျဉ်းလေး ဖြစ်သော်လည်း သူက အစပျိုးကာ လေ့ကျင့်နေခြင်းဖြစ်သဖြင့် လှုပ်ရှားမှုများကို ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ ပြုလုပ်နေရရာ ပစ္စည်းများကို တိုက်မိခြင်း မရှိပေ။ နေဝင်သည်အထိ သူ ဆက်တိုက်လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများဖြင့် ရွဲနစ်နေပြီး လက်ထဲမှ ဘလက်လိုက် အလွိုင်းဓားကို ပြန်သိမ်းကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ အနားယူလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ တံခါးဖွင့်ပိတ်သံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် မမချင်းဟယ် အလုပ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

လုယွမ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ သူ့အရင်ဘဝမှာသာဆိုလျှင် လီချင်းဟယ်ကဲ့သို့ မိန်းကလေးမျိုးမှာ ဝန်းရံသူ များပြားနေပေလိမ့်မည်။ ဤကမ္ဘာ၌ကဲ့သို့ အသက်ရှင်ရန်ပင် ရုန်းကန်နေရသည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ပေ။

အနားယူပြီးနောက် လုယွမ်သည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စတင်စုပ်ယူလိုက်သည်။ စုပ်ယူနေစဉ်အတွင်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ နွေးထူးလာပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများလည်း ပြေလျော့သွားသည်။ လုယွမ် အံ့သြသွားသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ် ပင်ပန်းနေချိန်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လမ်းညွှန်နည်းစနစ်ကို လေ့ကျင့်ခြင်းက ပုံမှန်ထက် ပို၍ ထိရောက်နေခြင်းပင်။

ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ခန်း နည်းစနစ်များသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မြှင့်တင်ရာတွင် အထောက်အကူပြုသည်ဆိုသည်မှာ ဤအချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု၊ စိတ်စွမ်းအားနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တို့မှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆန့်ကျင်သယောင် ရှိသော်လည်း အပြန်အလှန် အထောက်အကူပြုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လုယွမ်သည် ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရန် တိတ်ဆိတ်သည့် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်၌ပင် တံခါးပွင့်လာပြီး လီချင်းဟယ် ဝင်လာသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ရှန့်ကျန်း (ပေါက်စီကြော်) ထုတ်ကို ကိုင်ထားသည်။ လုယွမ်ကို မြင်သောအခါ သူမက ပြုံးရင်း -

"ညီလေး လုယွမ်၊ ရော့... မမ မုန့်တွေ အများကြီး ဝယ်လာမိလို့။"

လုယွမ်က ပြုံးပြလိုက်ပြီး - "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မမချင်းဟယ်။" ဟု ဆိုကာ မုန့်ထုတ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

"ဩော် ဒါနဲ့ ညီလေး လုယွမ်... မင်း လက်ဝှေ့ကျင့်နေတာလား?"

"မမချင်းဟယ်က ဘယ်လိုသိတာလဲ?"

"မနေ့ညက မင်းအခန်းထဲက အသံတွေ တော်တော်ကျယ်လို့ မမကြားနေရတယ်လေ။"

လုယွမ် ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။ ဤအခန်းများမှာ အသံလုံခြင်း မရှိသည်ကို သူ သိပါသည်။ ထိုဇနီးမောင်နှံ၏ ညဘက် ဆူညံသံများကိုလည်း သူ အမြဲကြားနေရသည် မဟုတ်လား။ သို့သော် သူ လက်ဝှေ့ကျင့်သည့် အသံမှာ ဤမျှအထိ ကြားရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိပေ။

သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် မူလအစနယ်မြေထဲ ဝင်ဖို့ ပြင်နေတာဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်အောင် လေ့ကျင့်နေတာပါ။"

"ဪ..." လီချင်းဟယ်က နားလည်သယောင်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ထို့နောက် သူမက ဆက်ပြောသည် - "မမ လက်ဝှေ့ကျင့်ဖို့ ကောင်းတဲ့နေရာတစ်ခု သိတယ်လေ။"

လုယွမ် အံ့သြသွားပြီး လီချင်းဟယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "တကယ်လား? ဘယ်နေရာမှာလဲ?"

သူက တိတ်ဆိတ်သည့် နေရာတစ်ခု ရှာနေစဉ်မှာပင် လီချင်းဟယ်က သိနေသည်ဆိုတော့... လိုချင်တာက အဆင်သင့် ရောက်လာသလိုပင်။ ဒါဟာ နိုဗယ်တွေထဲက ဇာတ်လိုက်တွေ ရတတ်တဲ့ အခွင့်အရေးမျိုးလား?

(ငါကတော့ ငါပါပဲ။)

"မမက ဒီဆင်းရဲသားရပ်ကွက်မှာ နေတာ ကြာပြီလေ။ မမရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ဖွင့်ထားတဲ့ ကိုယ်ခံပညာ သင်တန်းကျောင်း (Dojo) တစ်ခု ရှိတယ်။ မင်း အဲဒီမှာ သွားကျင့်လို့ ရတယ်။ ခဏနေရင် မမ လိုက်ပို့ပေးမယ်။"

"မမ... ကျွန်တော့်ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်ဆိုတော့ မမ အနားယူတာကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မနေဘူးလား? ညဘက် အလုပ်လုပ်ရတာလည်း ပင်ပန်းမှာပဲကို။"

လီချင်းဟယ်က သူမ၏ ရင်ဘတ်ကြားမှ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ကာ မီးညှိလိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်ချက်ဖွာလိုက်ပြီးမှ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ပြုံးကာ ပြောသည် - "ခဏလေး လိုက်ပို့ပေးတာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

သူမ၏ စကားကြောင့် လုယွမ်လည်း သဘောတူလိုက်သည်။ မနက်စာ စားပြီးနောက် လီချင်းဟယ်က လုယွမ်ကို ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားကြပြီး အနည်းငယ် အလျင်လိုနေကြပုံရသည်။

အကြည့်နည်းနည်း၊ အကြားနည်းနည်းနှင့် သူများကိစ္စတွင် ဝင်မပါခြင်း...

ဒါဟာ လီချင်းဟယ်က လုယွမ်ကို သင်ပေးထားသည့် အချက်ဖြစ်သည်။ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ထဲရှိ သာမန်လူများ၏ အသက်ရှင်သန်နည်းပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အနံ့အသက်မကောင်းသော လမ်းကြားအချို့ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေသော သံတံခါးကြီးတစ်ခု ရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။ တံခါးအထက်တွင် 'ဒါမင်း သင်တန်းကျောင်း' ဟု ရေးထားသော နီယွန်ဆိုင်းဘုတ်မှာ ပျက်လုပျက်ခင် မီးတောက်များဖြင့် လင်းလက်နေသည်။ တံခါးအပြင်ဘက်၌ သန်သန်မာမာ လူအချို့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ စီးကရက်သောက်နေကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အနားသို့ ရောက်သွားသည့်အခါ ထိုလူများက ခေါင်းမော့ကြည့်ကြသည်။ လီချင်းဟယ်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားသည်။ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးတွင် အမာရွတ်ရှိသော လူတစ်ဦးက လီချင်းဟယ်ကို ကြည့်ကာ မျက်ပြစ်ခတ်လျက် လေချွန်လိုက်သည်။

လုယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း လီချင်းဟယ်ကမူ ထိုလူကို ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော အပြုံးမျိုးဖြင့် ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။ အမာရွတ်နှင့်လူက ထရပ်ကာ ပြုံးရင်း -

"အမလေး... မိန်းကလေးက တော်တော်လေးကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတာပဲ။ ကျုပ်ကို လာရှာတာလား?"

လီချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် - "ငါက အစ်ကိုမင်းကို လာရှာတာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေသော အခြားလူများမှာ ငြိမ်ကျသွားသည်။ အမာရွတ်နှင့်လူ၏ အပြုံးမှာလည်း ခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် ဘာစကားမျှ မပြောတော့ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ပြန်ထိုင်ကာ စီးကရက်ကိုသာ ဆက်သောက်နေတော့သည်။

လုယွမ်သည် ရုတ်တရက် ငြိမ်ကျသွားသော ထိုလူသန်ကြီးများကို ကြည့်ကာ နည်းနည်းတော့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ လီချင်းဟယ်က ပြောသည် - "လာ... မမနောက် လိုက်ခဲ့။"

လုယွမ်သည် လီချင်းဟယ်နောက်မှ လိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှာ ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ရေး ကိရိယာမျိုးစုံ ရှိသည့် ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သံရုပ်တုများ၊ အားကစား ကိရိယာများ၊ လက်ဝှေ့စင်များနှင့် အခြားအရာများစွာ ရှိသည်။ လူများစွာမှာ ဟိန်းဟောက်သံများဖြင့် ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခြင်း၊ လက်ဝှေ့ကျင့်ခြင်း၊ ဓားသိုင်းနှင့် အခြားသော တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်များကို လေ့ကျင့်နေကြသည်။ လုယွမ်သည် စက်ရုပ်လက်တု တပ်ဆင်ထားသော လူသန်ကြီးတစ်ဦးက သံရုပ်တုကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်ရာ ရုပ်တုကြီး ပိန်လိမ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုး ရှိနေသည်ကို အံ့သြသွားမိသည်။

သူက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည် - "မမချင်းဟယ်... အစ်ကိုမင်းဆိုတာ ဘယ်သူလဲ? မမက သူ့ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ?"

လီချင်းဟယ်က လုယွမ်ကို ကြည့်ကာ ထူးဆန်းသောအပြုံးဖြင့် မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်သည် - "ညီလေး... မင်း တကယ်ပဲ သိချင်တာလား? ဘယ်လောက်အထိ အသေးစိတ် သိချင်တာလဲ?"

ထိုစကားကြောင့် လုယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားကာ - "... ထားလိုက်ပါတော့" ဟုသာ ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်ရသည်။ လီချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် လုယွမ်ကို သင်တန်းကျောင်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ကျောင်း၏ အတွင်းပိုင်းတွင် ဆံပင်အညိုရောင်နှင့် ၂ မီတာနီးပါး မြင့်မားသော လူသန်ကြီးတစ်ဦးက သံရုပ်တုကို ထိုးနှက်နေသည်။ သူသည် အနက်ရောင် ကိုယ်ကျပ်စွပ်ကျယ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကြွက်သားများက ဖောင်းကြွနေသည်။

ဒုန်း! ဒုန်း! ဒုန်း! ဒုန်း!

လက်သီးတစ်ချက်ချင်းစီမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှပြီး သံရုပ်တုပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော လက်သီးရာများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လုယွမ်၏ မျက်သူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ဤအရာက သံအစစ်ကြီးလေ။ ဒီလူက သံရုပ်တုပေါ်မှာ ဒီလို လက်သီးရာတွေ ထင်ကျန်အောင် လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတော့... ဒီလူက လူသားမှ ဟုတ်ရဲ့လား? သူက မျိုးရိုးဗီဇစစ်သည်တော်များ ဖြစ်နေမလား?

လုယွမ်နှင့် လီချင်းဟယ် အနားသို့ ရောက်သွားသည့်အခါ ထိုလူသန်ကြီးက သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်ကာ သူတို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ လုယွမ်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ လီချင်းဟယ်ထံတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက်တွင် ထူးဆန်းသောအပြုံးဖြင့် အသံဩဩကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "ဘာကိစ္စရှိလို့ လာတာလဲ?"

လီချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် အနားသို့ တိုးသွားကာ ထိုလူသန်ကြီး၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် အသာတို့လိုက်ရင်း - "ရှင်ကလည်း... ကျွန်မက ရှင့်ကို လွမ်းလို့ လာတာပေါ့။"

လူသန်ကြီးက လုယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ - "ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ?"

"သူက ကျွန်မရဲ့ မောင်လေးပါ။ ရှင့်ဆီမှာ ခဏလောက် လေ့ကျင့်ပေးထားချင်လို့၊ ဒါမှ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်မှာလေ။"

"မင်းမောင်လေးလား? ဒါဆိုလည်း ဒီမှာ လေ့ကျင့်ခိုင်းလိုက်လေ။ ငါ မင်းဆီက ပိုက်ဆံမယူပါဘူး။"

ထိုလူသန်ကြီးမှာ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ စကားပြောရ လွယ်ကူနေသဖြင့် လုယွမ် အံ့သြသွားသည်။ ထိုလူမှာ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီချင်းဟယ်က ပြောသည် - "ညီလေး လုယွမ်... သူက ဒီနေရာရဲ့ ပိုင်ရှင် ဖူလန်မင်း တဲ့။ သူ့ကို အစ်ကိုမင်း လို့ပဲ ခေါ်လိုက်။"

လုယွမ်က အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး - "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုမင်း။" ဟု ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဖူလန်မင်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ မျက်နှာပြောင်ပြောင်ဖြင့် ပြုံးလျက် - "မင်းဘာသာ မင်း ပတ်ကြည့်လိုက်လေ။ ချင်းဟယ်... မင်း ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့ဦး။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဘေးဘက်ရှိ အခန်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ လီချင်းဟယ်က လုယွမ်ကို ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေးခဲ့ပြီး - "မင်းဘာသာ မင်း လျှောက်ကြည့်နေဦးနော်... မမ ဝင်သွားလိုက်ဦးမယ်။"

လုယွမ် - "..."

သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။ ဤကဲ့သို့သော အရောင်းအဝယ်မျိုးကို သူကဲ့သို့ အရွယ်မပြည့်သေးသော ကလေးတစ်ယောက်က ကြည့်နေသင့်ရဲ့လား?

လီချင်းဟယ် အခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီး တံခါးပိတ်လိုက်သည့်အခါ ဖူလန်မင်းက လိုက်ကာများကို ဆွဲပိတ်လိုက်သည်။ လုယွမ် ထင်ထားသကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ဖူလန်မင်းသည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်စွာ မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး လီချင်းဟယ်ကို ကြည့်ကာ -

"မဒမ်!"

လီချင်းဟယ်က စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိကာ အညိုရောင် သားရေဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်လိုက်သည်။

"အင်း..."

ဖူလန်မင်းက လီချင်းဟယ်ကို ခိုးကြည့်ကာ သတိထားပြီး မေးလိုက်သည် - "မဒမ်... အပြင်က ကောင်လေးက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ?"

လီချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် - "မတော်တဆ ဆုံခဲ့တဲ့ မောင်လေးတစ်ယောက်ပါ။ စိတ်သဘောထား တော်တော်ကောင်းတဲ့ ကလေးလေးလေ။ သူ ခုလေးတင် မျိုးရိုးဗီဇ နိုးထလာတာ၊ မူလအစနယ်မြေထဲတောင် မဝင်ရသေးဘူး။ သူ့ကို ရှင့်ဆီမှာ လေ့ကျင့်ပေးထားချင်လို့၊ အဆင်ပြေသလိုပဲ သင်ပေးလိုက်ပါ။"

ဖူလန်မင်း နားလည်သွားပြီး သူ၏ အုတ်ခဲကဲ့သို့ မာကျောသော ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြလိုက်ကာ - "စိတ်ချပါ မဒမ်! ကျွန်တော့်ကိုသာ လွှဲထားလိုက်!"

"ဒါပေမဲ့ အလွန်အကျွံ မလုပ်နဲ့ဦး၊ ရှင့်ရဲ့ ဝိသေသတွေကို မပေါ်စေနဲ့။"

"ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ။"

"အင်း... ငါ ဒီမှာ ခဏလောက် နေပြီးမှ ပြန်ထွက်သွားမယ်။"

ထို့နောက် လီချင်းဟယ်သည် သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဂိမ်းစတင်ကစားနေတော့သည်။ ဖူလန်မင်းက တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "... မဒမ်၊ ဒီထက် နည်းနည်းလောက် ပိုကြာကြာ နေပေးလို့ မရဘူးလား?"

လီချင်းဟယ်က ဖူလန်မင်းကို မော့ကြည့်ကာ - "အကြောင်းပြချက်က?"

"ဟို... အချိန်က အရမ်းတိုနေရင်... အပြင်ကလူတွေ ကြားလို့ မကောင်းမှာ စိုးလို့ပါ..."

"ဟင်?"

လီချင်းဟယ်က သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဖူလန်မင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားကာ အမြန်ပင် ပြန်ပြောလိုက်ရသည် - "မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး! ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်! မဒမ် စိတ်ကြိုက်သာ လုပ်ပါ!"

လီချင်းဟယ်က အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး ပြောလိုက်သည် -

"ဩော်... ဒါနဲ့ အပြင်မှာ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးမှာ အမာရွတ်နဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူ့ကို ငါ နောက်ထပ် မမြင်ချင်တော့ဘူး။"

"နားလည်ပါပြီ မဒမ်!"