အခန်း ၄၂ - ပတ်ဝန်းကျင်မှ သေခြင်းတရား
အမှန်စင်စစ် လုယွမ်သည် ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲများကို ရောင်းချရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း ကုဗတုံးအား စွမ်းအင်ဖြည့်သွင်းရန်နှင့် ကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံရန်အတွက် ၎င်းတို့ကို ဆက်လက်အသုံးပြုရဦးမည်ဖြစ်သည်။
ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း ကုဗတုံးတစ်ခုတည်းပင်လျှင် အထူးမျိုးဗီဇ (Elite Gene) တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ရန် ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ ထောင်ပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ၁၀,၀၀၀ နီးပါးပင် လိုအပ်နေသည်။ နောင်အနာဂတ်တွင် မည်မျှအထိ ထပ်မံလိုအပ်ဦးမည်ကိုမူ သူ မခန့်မှန်းနိုင်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အရာရာကို အလျင်မလိုဘဲ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့်သာ လုပ်ဆောင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လုယွမ်သည် မြေအောက်နန်းတော်အတွင်းသို့ တစ်ဖန်ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လုယွမ်၏ အိတ်ထဲ၌ ပစ္စည်းများ မပြည့်မီမှာပင် အပြင်သို့ထွက်ခွာနိုင်သည့် အလင်းတံခါးမှာ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ပွင့်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“အချိန်စေ့သွားပြီလား”
လုယွမ်သည် ကျောက်သားလူသားငယ်တစ်ကောင်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသည့် ၎င်း၏နှလုံးသားကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူ စိတ်ထဲက ရည်ရွယ်လိုက်သည်နှင့် မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး မှောင်အတိကျသွားတော့သည်။
မျက်စိပြန်ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သူသည် မိမိ၏ ရိုးရှင်းသော အခန်းလေးထဲသို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ အလိုအလျောက် ကြည့်မိသွားသည်။ အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ယံမှာ ပြာလဲ့လဲ့အရောင်သန်းနေပြီး တစ်ညလုံး လင်းထိန်နေခဲ့သော နီယွန်မီးရောင်များမှာလည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီဖြစ်သည်။
“မနက်လင်းပြီလား။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ အရင်တစ်ခေါက်ထက် ပိုကြာသွားတာပဲ”
...
လုယွမ် ဖုန်းကိုထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ မနက် ၇ နာရီရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ည ၉ နာရီ၌ မူလအစနယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ စုစုပေါင်း ၁၀ နာရီခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
"ငါးရက်တောင် ကြာသွားတာလား"
လုယွမ် ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူသည် မူလအစနယ်မြေတွင် မနေ့ကထက် နှစ်ရက်ပို၍ ကြာအောင်နေနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရရှိသည့် အကျိုးအမြတ်မှာလည်း မနည်းလှပေ။ သူ၏ သန့်စင်မှုနှုန်းမှာ တရားဝင် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကာ မနေ့ကနှင့် ယှဉ်လျှင် ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးတက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
ပုံဆောင်ခဲ ၅,၀၀၀ နီးပါး အသုံးပြုပြီးနောက် သူ၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း ကုဗတုံးမှာ အပြည့်အဝ စွမ်းအင်ပြည့်သွားပြီဖြစ်ရာ အမှောင်သံမဏိခန္ဓာကို နောက်တစ်ဆင့်သို့ မြှင့်တင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုချက်ချင်းတော့ ဆင့်ကဲမပြောင်းလဲသေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံရန်အတွက် ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ အမြောက်အမြား အသုံးပြုခဲ့ရသဖြင့် ယခုသူ့လက်ထဲတွင် ၃၄၂ တုံးသာ ကျန်တော့သည်။
ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲများအပြင် အခြားရရှိမှုများလည်း ရှိသေးသည်။ ရရှိထားသော ပစ္စည်းပေါင်း နှစ်ရာကျော်နှင့် ဂျီနိုလက်နက် (Geno Weapons) လေးခုရှိသည်။ ကြောင်မျိုးနွယ် မုဆိုးသုံးဦးထံမှ ရရှိသော သားရေဝတ်စုံနှစ်စုံအပြင်၊ သဲပုရွက်ဆိတ်ထံမှ ရရှိသော ဓားမြှောင်တစ်စုံရှိသည်။ အခြားသားရေဝတ်စုံတစ်ခုမှာမူ ကင်းမြီးကောက်အမည်းထံမှ ရရှိခြင်းဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် သူအပြင်သို့ မထွက်လာမီကပင် မိမိ၏ မူလဝတ်စုံကို ကျောက်သားလူသားငယ်များထံမှ ရရှိသော ဝတ်စုံဖြင့် လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ယခင်က ရရှိခဲ့သော ပိုးကောင်ချပ်ဝတ်မှာမူ သားရဲပေါင်း ထောင်ချီ၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ မျိုးဗီဇအတွင်းရှိ အရိပ်မှာပင် လုံးဝပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ရာ သူ မပြင်ဆင်နိုင်တော့ပေ။ ဒေါ်လာသောင်းချီတန်သော ချပ်ဝတ်တစ်စုံ ဆုံးရှုံးသွားသဖြင့် သူ အနည်းငယ် နှမြောမိသွားသည်။
အသစ်ရရှိသော ကျောက်သားလူသားငယ် ချပ်ဝတ်မှာလည်း အရင်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ရိုးရိုးအဆင့်သာဖြစ်သည်။ သို့သော် အရင်ဝတ်စုံနှင့်ယှဉ်လျှင် ဤဝတ်စုံက ခံစစ်စွမ်းအားကို ပိုမိုမြင့်တင်ပေးနိုင်သည်။ ဤသည်မှာ ကျောက်သားလူသားငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သန့်စင်မှုအဆင့် ပိုမြင့်မားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဒါကတော့ လုယွမ်ကို ပျော်ရွှင်စေသည့် တစ်ခုတည်းသောအချက်ပင်။
“စောသေးတာပဲ။ ပိုစ့်တွေကို အရင်ဖတ်ကြည့်ဦးမယ်၊ ပြီးမှ ဝံပုလွေရိုင်း ပစ္စည်းအရောင်းဆိုင်ကို သွားပြီး ပစ္စည်းတွေရောင်းရမယ်။ ဆိုင်ရှင်က ဂျီနိုလက်နက်တွေကိုပါ ဝယ်မဝယ်တော့ မသိဘူး။ အကယ်၍ မဝယ်ဘူးဆိုရင်လည်း Battle Network ပေါ်တင်ပြီး ရောင်းလိုက်ရုံပါပဲ”
မျိုးဗီဇစစ်သည်ဖြစ်လာပြီဆိုလျှင် မည်သူမဆို ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ဖွင့်၍ ပစ္စည်းများ ရောင်းချနိုင်သည်။ လုယွမ်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။ သို့သော် သူက အလုပ်ရှုပ်မည်ဟု ထင်နေသဖြင့် ပစ္စည်းအရောင်းဆိုင်တွင်သာ ရောင်းချခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု ယူဆသည်။
လုယွမ် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားရင်း ထိုင်နေစဉ်မှာပင် ဘေးခန်းဆီမှ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဝိန်း! နိုးပါဦး ဝိန်းရဲ့! ဘာဖြစ်တာလဲ ဝိန်း!?”
လုယွမ် မှင်တက်သွားသည်။ "ဒီအသံက... ဘေးခန်းက ဇနီးမောင်နှံဆီကလား"
သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။ သူသည် ထိုဇနီးမောင်နှံ၏ အခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လားဗျ”
တံခါးခေါက်သံကို ကြားသည်နှင့် အထဲမှ အလျင်အမြန် ပြေးလာသော ခြေသံများကို ကြားရသည်။ မကြာမီ တံခါးပွင့်လာပြီး အနက်ရောင်ညအိပ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ဆံပင်အနက်ရောင်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေပြီး ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေသည်။
လုယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် “မမ၊ အော်သံကြားလို့ လာကြည့်တာပါ။ အဆင်ပြေရဲ့လား”
အမျိုးသားအမည်မှာ ဖုန်းဝိန်းဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးမှာ မာလင်းလင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့အမည်ကို သိသော်လည်း လုယွမ်နှင့် သိပ်ရင်းနှီးမှုမရှိပေ။ မြင်လျှင် ခေါင်းညိတ်ပြုံးပြရုံသာ ရှိသည်။
မာလင်းလင်းသည် ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်ပြီး လုယွမ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အော်ပြောလိုက်သည်။
“မြန်မြန်လာကူပါဦး! ဝိန်း... ဝိန်း အသက်မရှူတော့ဘူး!”
လုယွမ်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး အခန်းထဲသို့ အမြန်ဝင်ခဲ့သည်။ ထိုဇနီးမောင်နှံ၏ အခန်းဖွဲ့စည်းပုံမှာ လုယွမ်၏ အခန်းနှင့် တူသော်လည်း အနည်းငယ် ပိုကျယ်သည်။ စာကြည့်စားပွဲပေါ်တွင် သူတို့နှစ်ဦး ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေသည့် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံနှင့် ပလတ်စတစ်နှင်းဆီပွင့်လေးများ ရှိနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းဝိန်းသည် ကုတင်ပေါ်၌ အတွင်းခံသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လဲလျောင်းနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တောင့်တင်းနေကာ ကြည့်ရသည်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ လုယွမ် ချက်ချင်းပင် အနားသို့ သွားလိုက်သည်။
မာလင်းလင်းက လုယွမ်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ အော်ငိုလိုက်သည်။
“လုယွမ်၊ မင်းက ကျောင်းသားဆိုတော့ ဝိန်းကို ကယ်နိုင်မယ့်နည်းလမ်း ရှိမှာပါနော်? ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ သူ့ကို ကယ်ပေးပါဦး!”
လုယွမ်သည် ဖုန်းဝိန်း၏ နှလုံးခုန်သံနှင့် အသက်ရှူသံကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ အားလုံး ရပ်တန့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အေးစက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မာလင်းလင်းကို ကြည့်ကာ လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မမ၊ စိတ်အေးအေးထားပါ။ ဝိန်း သေသွားပါပြီ”
“ဘာ... မဖြစ်နိုင်တာ! ဝိန်းက ငါ့ကို လက်ထပ်မယ်လို့ ပြောထားတာလေ၊ သူ ဘယ်လိုလုပ် သေမှာလဲ! ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မှာလား” မာလင်းလင်းက ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေသည်။
လုယွမ်သည် သူမ၏ ပုခုံးကို ကိုင်၍ လှုပ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မမ၊ စိတ်ထိန်းပါ။ အရင်က တစ်ခုခု ထူးခြားတာမျိုး သတိထားမိတာ ရှိလား။ သူမှာ နှလုံးရောဂါလိုမျိုး ရှိဖူးလား”
လုယွမ်၏ အင်အားမှာ မနည်းလှပေ။ လုယွမ်၏ လှုပ်လိုက်မှုကြောင့် မာလင်းလင်း အနည်းငယ် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်မှ ဖုန်းဝိန်းကို ကြည့်ကာ ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ချလျက် တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေတော့သည်။ လုယွမ်သည် မာလင်းလင်းကို ကြည့်ကာ သနားမိသွားသည်။ ဤဇနီးမောင်နှံမှာ ချစ်ချစ်ခင်ခင် ရှိကြပုံရသော်လည်း တစ်ညအတွင်းမှာပင် သေတလူ နာတလူ ဖြစ်သွားရရှာသည်။ မည်သူမျှ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိပေ။
မာလင်းလင်း ခဏမျှ ငိုပြီးနောက် လုယွမ်က မေးလိုက်သည်။
“မမ၊ အရင်က ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။ သူ့မှာ ဘာရောဂါမှ မရှိဘူးလား”
မာလင်းလင်းက ခေါင်းခါပြကာ မျက်ရည်သုတ်ရင်း “ဝိန်းက အမြဲတမ်း ကျန်းမာရေးကောင်းတာပါ၊ ဘာရောဂါမှ မရှိပါဘူး”
“အမြဲတမ်း ကျန်းမာရေးကောင်းနေတာလား”
လုယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အခြေအနေက ထင်သလောက် မရိုးရှင်းကြောင်း သူ ခံစားမိသည်။
“ဒါဆို သူ့ကို ရန်ငြိုးထားပြီး ဒုက္ခပေးချင်တဲ့သူ ရှိလား”
လုယွမ်၏ စကားကြောင့် မာလင်းလင်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံဖြင့် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။
“ငါ အိပ်နေတုန်းက ဝိန်းက အဆင်မပြေဖြစ်နေတဲ့ အသံမျိုး ကြားလိုက်ရတယ်။ ငါ ထကြည့်လိုက်တော့ သူ့အပေါ်မှာ မရေမရာတဲ့ အရိပ်မည်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဝိန်းရဲ့ အသံက ချက်ချင်း တိတ်သွားပြီး အဲ့ဒီအရိပ်ကလည်း ပျောက်သွားတယ်။ ငါက မျက်စိမှားတာလို့ ထင်ပြီး ပြန်အိပ်လိုက်တာ”
သူမ ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဖုန်းဝိန်းကို ကြည့်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိသည်။ လုယွမ်၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ထိတ်လန့်မှုတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသည်။
ဖုန်းဝိန်း၏ ဖြူလျော်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရသည်မှာ အသက်ရှူကျပ်၍ သေဆုံးသွားပုံရသည်။ ထို့အပြင် မာလင်းလင်း ပြောသော အရိပ်မည်းအကြောင်း... ဒါက ထိုကျိန်စာသင့်စရာ အရာပဲလား။
"မဖြစ်နိုင်တာ၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီလား"
“မမ သေချာလား” သူက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။
မာလင်းလင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက် ခေါင်းခါလိုက်ဖြင့် “ငါ... ငါ အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေတော့ သေချာတော့ မသိဘူး။ တကယ်မြင်လိုက်တာလားတော့ မသေချာဘူး”
လုယွမ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး “မမ၊ ရဲကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ၊ သူတို့ လာဖြေရှင်းပါလိမ့်မယ်”
မာလင်းလင်း ခေါင်းညိတ်လျက် ရဲကို ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ လုယွမ်သည် ကုတင်ပေါ်မှ ဖုန်းဝိန်း၏ အလောင်းကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအရိပ်မည်းမှာ ထပ်မံပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
အရင်တစ်ခေါက်က သူ့အခန်းထဲမှာဖြစ်ပြီး ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ သူ့အခန်းဘေးက အခန်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။
"၎င်းတို့က ငါ့ဆီကို ဦးတည်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"
ထိုအရိပ်မည်းမှာ ညအချိန်တွင်သာ ပေါ်လာလေ့ရှိပြီး သူသည် ညအချိန်တိုင်း မူလအစနယ်မြေတွင် ရှိနေတတ်သည်။ ထိုအရိပ်မည်းက သူ့ကို ရှာမတွေ့သဖြင့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို တိုက်ခိုက်နေတာလား။
လုယွမ် ချက်ချင်းပင် လီချင်းဟဲကို သတိရသွားသည်။
“ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီအရိပ်မည်းက ချင်းဟဲမမကိုရော ဒုက္ခပေးမှာလား”
ဗီဇပြောင်းလဲမှု ဖြစ်စဉ်ပြီးနောက် လူတိုင်းမှာ လုယွမ်နှင့် ဝေးဝေးနေခဲ့ကြသော်လည်း လီချင်းဟဲ တစ်ဦးတည်းသာ သူ့ကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်ပေးခဲ့သည်။ လုယွမ်သည်လည်း သူမကို သူ့အပေါ် ဂရုစိုက်ပေးသည့် မမအရင်းတစ်ဦးလို သဘောထားခဲ့သည်။
ယင်းမှာ မူလပိုင်ရှင်၏ ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူက မှတ်ဉာဏ်များအားလုံးကို လက်ခံထားပြီးဖြစ်ရာ လီချင်းဟဲအပေါ် တစ်ခုခုဖြစ်သွားမည်ကို မလိုလားပေ။ သို့သော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် လီချင်းဟဲသည် ညအချိန်တွင် အပြင်မှာသာ ရှိနေတတ်သဖြင့် တစ်ခုခုဖြစ်နိုင်ခြေမှာ နည်းပါးလှသည်။ ဒီည အိမ်ပြန်မလာဖို့သာ သူမကို မှာထားရမည်။
လုယွမ် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် အခန်းအပြင်ဘက်မှ တံခါးဖွင့်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ ရဲကို ဖုန်းဆက်ပြီးကာစ ဖြစ်သော မာလင်းလင်းမှာ ထိုအသံကြောင့် တုန်လှုပ်သွားပြီး လုယွမ်၏ အကျီကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
လုယွမ်က သူမကို ကြည့်လျက် “မမ၊ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပါ။ ကျွန်တော် အပြင်ထွက်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်”
မာလင်းလင်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လုယွမ်၏ အကျီကို သတိထားကာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
လုယွမ်သည် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ထွက်လာခဲ့ရာ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ခဲလျက် တံခါးကို ခြေထောက်ဖြင့် ပိတ်နေသော လီချင်းဟဲကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပေါက်စီထုတ်တစ်ထုတ်နှင့် ပဲနို့နှစ်ထုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။
သူမသည် လုယွမ်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး “ယွမ်လေး၊ မင်း အိမ်က မထွက်သေးဘူးဆိုတာ ငါသိသားပဲ။ ကျင့်စဉ်တွေ ကျင့်နေလို့ ကျောင်းမသွားတာလား။ မင်းအကြိုက်ဆုံး အသားပေါက်စီတွေ ဝယ်လာတယ်လေ”
သူမက လက်ထဲက ပေါက်စီကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
လုယွမ်သည် လီချင်းဟဲ၏ လက်ထဲမှ ပေါက်စီကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်။ သူက ပြုံးလျက် “ချင်းဟဲမမ၊ ကျွန်တော် အခု ချမ်းသာနေပြီ။ နောက်ဆို မမကို ကျွန်တော် ပြန်ကျွေးမယ်”
“ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ အတောင်စုံပြီပေါ့လေ။ မင်းကို ပေါက်စီကျွေးနိုင်တဲ့ ပိုက်ဆံတော့ ငါ့မှာ ရှိပါသေးတယ်ဟ”
လီချင်းဟဲသည် ဆေးလိပ်ကို လက်ဖြင့်ကိုင်ကာ မီးခိုးငွေ့တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး လုယွမ်ကို မျက်စောင်းထိုးပြလိုက်သည်။
လုယွမ် ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ ပြုံးနေစဉ်မှာပင် လီချင်းဟဲက ရုတ်တရက် အံ့သြတုန်လှုပ်ဟန်ဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကာ...
“နေပါဦး... ယွမ်လေး၊ မင်း ဘာလို့ အဲ့ဒီ ဇနီးမောင်နှံရဲ့ အခန်းထဲက ထွက်လာတာလဲ”