အခန်း ၃၉ - အပေးအယူ

"တောက်... တိုက်ကြဟေ့!"

ရှေ့တည့်တည့်က ပြေးဝင်လာတဲ့ မြေအောက်သဲပုရွက်ဆိတ်တွေကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ ရှီယဲ့၊ နန်ချီနဲ့ မိုလီတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားကြတယ်။ သူတို့ဟာ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လက်ဦးမှုယူကာ အားကုန်စတင် တိုက်ခိုက်တော့တာပဲ။

မီးလုံးတစ်လုံးနဲ့ မြားတစ်စင်း ပျံထွက်သွားပြီး သဲပုရွက်ဆိတ်နှစ်ကောင်ကို နေရာတင် အသက်ပျောက်သွားစေတယ်။ ရှီယဲ့ကလည်း သူ့ရဲ့ဓားကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှေ့ဆုံးက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ရဲ့ ခေါင်းကို နှစ်ပိုင်းပြတ်အောင် ပိုင်းချလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မြေအောက်နန်းတော် သဲပုရွက်ဆိတ်တွေကတော့ စူးရှစွာ အော်ဟစ်ရင်း အမှောင်ထဲကနေ အုပ်စုလိုက်ကြီး အဆက်မပြတ် တိုးထွက်လာနေဆဲပဲ။

ခဏအတွင်းမှာတင် နှစ်ဖက်ကြားမှာ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခု အရှိန်မြင့်လာတော့တယ်။

ရှီယဲ့တို့အဖွဲ့နောက်ကနေ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လာတဲ့ လုယွမ်ကတော့ ရှေ့က ဆူညံသံတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အတွက် အနည်းငယ် ကြောင်သွားမိတယ်။

ဘာတွေများ ဖြစ်နေတာပါလိမ့်?

သူ အရှိန်မြှင့်ပြေးလာရင်းကနေ မြေပြင်ပေါ်က နက်ရှိုင်းလှတဲ့ ကျင်းကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီကျင်းထဲကနေ ရှီယဲ့ရဲ့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတွေ၊ ပုရွက်ဆိတ်တွေရဲ့ စူးစူးဝါးဝါးအော်သံနဲ့ တိုက်ခိုက်သံတွေကို အတိုင်းသား ကြားနေရပြီ။

ဒီလို နက်တဲ့ကျင်း... ပြီးတော့ ဒီအသံတွေဆိုရင်...

"ဒါ... မြေအောက်နန်းတော် သဲပုရွက်ဆိတ်အုံပဲ!"

လုယွမ်ရဲ့ မျက်နှာ အမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။ မနေ့ကတင် သဲကျောက်မြို့တော်ရဲ့ သားရဲလက်စွဲစာအုပ်ကို သူ ဖတ်ထားမိလို့ ဒီပုရွက်ဆိတ်တွေအကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိနေတာ။

လိုဏ်ဂူလမ်းကြောင်းထဲမှာ သဲပုရွက်ဆိတ် အုပ်စုငယ်လေးနဲ့ တွေ့ရင်တော့ သတ်ဖြတ်ပစ်ဖို့ ပြဿနာမရှိပေမဲ့၊ ပုရွက်ဆိတ်အုံနဲ့ တိုးရင်တော့ စာအုပ်ထဲက အကြံပြုချက်က စကားလုံးတစ်လုံးတည်းပဲ... "ပြေး"။

ပုရွက်ဆိတ်အုံထဲ ရောက်သွားတာနဲ့ ကျူးကျော်သူလို့ သတ်မှတ်ခံရပြီး ပုရွက်ဆိတ်အုပ်စုကြီးက တရစပ် ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြမှာပဲ။ တစ်ကောင်က မနိုင်ရင် ဆယ်ကောင်၊ ဆယ်ကောင်က မနိုင်ရင် တစ်ရာ... ကျူးကျော်သူ အသက်ပျောက်တဲ့အထိ အဆက်မပြတ် တိုးထွက်လာကြမှာ။ ပုရွက်ဆိတ်အုံ တစ်ခုထဲမှာတင် အကောင်ရေ သောင်းနဲ့ချီ ရှိနေတာလေ။

သူတို့ ဝိုင်းလိုက်ပြီဆိုရင် ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာတဲ့ စွမ်းအားရှင်ဖြစ်ပါစေ၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းသွားတာနဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေရဲ့ အစာဖြစ်သွားဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။ မျိုးဗီဇစစ်သည်တွေဟာလည်း လူသားတွေပဲမို့ မောပန်းနွမ်းနယ်တတ်ကြတာ မဟုတ်ပါလား။

ဒါ့အပြင် သာမန်အလုပ်သမား ပုရွက်ဆိတ်တွေတင်မကဘဲ Elite အဆင့်ရှိတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်စစ်သည်တွေလည်း ရှိသေးတယ်။ အုံကြီးတစ်ခုဆိုရင်တော့ Boss အဆင့်ရှိတဲ့ သတ္တဝါကြီးတွေတောင် ရှိနေနိုင်တာ။

Elite အဆင့် ပုရွက်ဆိတ်စစ်သည်တွေရဲ့ ဝိုင်းဝန်းမှုကို ခံရပြီဆိုရင်တော့ သေဘေးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရဖို့က သေချာသလောက်ပဲ။ အခု လုယွမ်ရဲ့ ခုခံနိုင်စွမ်းက မဆိုးဘူးဆိုပေမဲ့ Elite အဆင့်နဲ့တွေ့ရင်တော့ ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့တွေက အရင်က သူတွေ့ခဲ့တဲ့ အနက်ရောင်မှော်စာတန်းပါ ပိုးတောင်ပိုတွေထက်တောင် များစွာ သန်မာကြတာလေ။

ဒါတွေကို သိနေတဲ့အတွက် လုယွမ်ဟာ ပုရွက်ဆိတ်အုံထဲဝင်ပြီး အသေမခံဖို့ ချက်ချင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့... အောက်ကနေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ တိုက်ခိုက်သံတွေကို နားထောင်ရင်း သူ့စိတ်ထဲမှာ ဒွိဟဖြစ်နေပြန်တယ်။

(ဒေါ်လာ တစ်သောင်းတန် ခုခံအားဆေးကိုတောင် သောက်ထားရတာလေ... ဘာမှမရဘဲ ဒီတိုင်း ပြန်လှည့်သွားရမှာလား?)

ဒေါ်လာ တစ်သောင်းတောင်လေ!

ဒါပေမဲ့လည်း ဒီပိုက်ဆံလေးအတွက်နဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေကြားမှာ အသက်စွန့်ရမှာကလည်း မတန်ပြန်ဘူး...။

လုယွမ် စိတ်ထဲမှာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ခြေထောက်တွေကတော့ ကျင်းနက်ကြီးအနီးကို တရွေ့ရွေ့ တိုးကပ်သွားမိတယ်။

"ကဲ... အခြေအနေလေး တစ်ချက်လောက်တော့ ချောင်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ ငါ့ရဲ့ ခုခံနိုင်စွမ်းနဲ့ဆို သာမန်အလုပ်သမား ပုရွက်ဆိတ်တွေက ငါ့ကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ Elite အဆင့်တွေနဲ့ မတိုးသရွေ့တော့ အန္တရာယ်မရှိနိုင်ပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီကြောင်သူတော် သုံးယောက် ဘယ်လိုသေမလဲဆိုတာ သွားကြည့်ရမယ်။ သူတို့ဆီက ပစ္စည်းကောင်းလေးတွေ ကျလာရင်တော့ ပိုတောင် အမြတ်ထွက်ဦးမယ်"

လုယွမ်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကြောင်းပြချက်ပေးရင်း ကျင်းအနားကို ရောက်သွားတယ်။ သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ငါးမီတာလောက်နက်တဲ့ ကျင်းကြီးထဲမှာ လမ်းကြောင်းနှစ်ခု ဖြာထွက်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ အမှောင်ထဲကနေ သဲပုရွက်ဆိတ်တွေ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောင်သူတော် သုံးယောက်ကို ဝိုင်းထားကြပြီ။

ကြောင်သူတော် သုံးယောက်ကလည်း မခေဘူး။ ဆေးအရှိန်မကုန်သေးတာကြောင့် သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေက မြင့်တက်နေတုန်းပဲ။ လာသမျှ ပုရွက်ဆိတ်တွေကို အပြတ်အသတ် သတ်ဖြတ်နေကြရာမှာ မြေပြင်ပေါ်မှာ ပုရွက်ဆိတ်အလောင်း ၂၀ ကျော်လောက်တောင် စုပုံနေပြီ။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ အလောင်းတွေနဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်လို့ရမှာပဲ" လုယွမ် စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိတယ်။

ရှီယဲ့ကလည်း အဲဒီအကြံကို ရသွားပြီး ဝမ်းသာအားရ အော်ပြောလိုက်တယ်။ "ပုရွက်ဆိတ်အလောင်းတွေနဲ့ လမ်းကို ပိတ်ကြမယ်ဟေ့!"

"ကောင်းတယ် ရှီယဲ့! မင်းက အားအသန်ဆုံးဆိုတော့ မင်းပဲလုပ်လိုက်၊ ငါတို့က ဘေးကနေ ကာကွယ်ပေးမယ်!" လို့ နန်ချီက ထောက်ခံလိုက်တယ်။

ရှီယဲ့က အလောင်းတွေကို ဆွဲယူဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့... ပါးနပ်လှတဲ့ သဲပုရွက်ဆိတ်အချို့က သူတို့ရဲ့ အပေါင်းအသင်းအလောင်းတွေကို ချက်ချင်းပဲ ဆွဲထုတ်ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ကြတယ်။

နန်ချီက ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုတော့တာပဲ။ "ဒီပုရွက်ဆိတ်တွေက နတ်ဝင်နေတာလား? ဘာလို့ ဒီလောက်ဉာဏ်ကောင်းနေရတာလဲ!"

မိုလီကတော့ အဆက်မပြတ် ထွက်လာနေတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော့နေပြီ။ "ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ? ဒီတိုင်းဆို ငါတို့ မောပြီး သေကုန်တော့မှာပဲ!"

ရှီယဲ့လည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေတုန်းမှာပဲ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီအခါ ကျင်းအပေါ်မှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ကြည့်နေတဲ့ လုယွမ်ကို တွေ့လိုက်ရတော့တာပဲ။

လုယွမ်က လက်လှမ်းပြရင်း "ဟိုင်း... ကြောင်သူတော် သူငယ်ချင်းတို့။ လိပ်လိုနှေးလှပါတယ်ဆိုတဲ့ ငါက မင်းတို့ကို အခုလို ပြန်မှီလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူးမလား"

ကြောင်သူတော် သုံးယောက်လုံး ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သွားကြိတ်ထားမိကြတယ်။ အထူးသဖြင့် စောစောကမှ လှောင်ပြောင်ခဲ့တဲ့ နန်ချီဆိုရင် လုယွမ်ကို မီးလုံးနဲ့ ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေပေမဲ့ ရှေ့က ပုရွက်ဆိတ်ကိုပဲ အရင်ရှင်းနေရတယ်။

နန်ချီက အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ "လူသား! ငါတို့ ကံဆိုးလို့ ပုရွက်ဆိတ်အုံထဲ ရောက်နေတာကို မင်းက ဘေးကနေ ပွဲကြည့်နေတာလား!"

လုယွမ်က ရယ်မောရင်း "ဘယ်သူက ပွဲကြည့်နေလို့လဲ? မင်းတို့ သေတာကို စောင့်နေတာ။ အဲဒီကျမှ မင်းတို့ဆီက ပစ္စည်းတွေ လာကောက်မှာလေ"

မိုလီက အေးစက်စူးရှစွာ ကြည့်ရင်း "မင်းလည်း ဒီပုရွက်ဆိတ်တွေရဲ့ အစာမဖြစ်ဖို့သာ ဆုတောင်းထားဦး" လို့ ပြောပေမဲ့ လုယွမ်ကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြန်လှောင်နေတုန်းပဲ။

"လူသား! ငါတို့ အပေးအယူ တစ်ခုလုပ်ရအောင်" လို့ ရှီယဲ့က ကြားဝင်ပြောလိုက်တယ်။

"ဘာ အပေးအယူလဲ?"

"မင်း ငါတို့ကို အပေါ်တက်ခွင့်ပေးပြီး မတိုက်ခိုက်ဘူးဆိုရင် ငါတို့ မင်းကို ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ (Spirit Crystals) တွေ ပေးမယ်!"

လုယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်။ "ဘယ်လောက်ပေးမှာလဲ?"

ရှီယဲ့က လုယွမ် စိတ်ဝင်စားသွားတာကို မြင်တော့ အရှိန်မြှင့်ပြောတယ်။ "မင်း ငါတို့ကို လွှတ်ပေးရင် တစ်ယောက်ကို ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ ၁,၀၀၀ စီ ပေးမယ်!"

တစ်ယောက်ကို ၁,၀၀၀ ဆိုတော့ စုစုပေါင်း ၃,၀၀၀ တောင်! လုယွမ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတယ်။ ဒီလောက်များတဲ့ ပမာဏကို ရဖို့ဆိုတာ သားရဲပေါင်း ထောင်ချီ သတ်ရမှာလေ။

ဒါပေမဲ့ လုယွမ်ဟာ ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်မှာတော့ အေးစက်စူးရှစွာ ပြုံးလိုက်တယ်။

"မင်းတို့ ကမ်းလှမ်းချက်က တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိပေမဲ့... ငါ ငြင်းတယ်!"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?!" ရှီယဲ့တို့အဖွဲ့ အံ့သြသွားကြတယ်။

"မင်းတို့ ငါ့ကို လိမ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ လွှတ်ပေးလိုက်ရင်လည်း ထပ်ပြေးဦးမှာပဲ။ ပြီးတော့ အဓိက အချက်က..." လုယွမ်က သွားကြိတ်ရင်း ဆက်ပြောတယ်။ "မင်းတို့ကောင်တွေ ငါ့ကို သတ်ဖို့ နှစ်ခါတောင် ကြိုးစားထားတာလေ။ မင်းတို့ကို တစ်ခါလောက် ပြန်မသတ်ရရင် ငါ့ရင်ထဲက ဒေါသက ပြေမှာမဟုတ်ဘူး!"

(ပိုက်ဆံ လိုချင်တာကတော့ မှန်ပေမဲ့ မင်းတို့ကို သတ်ချင်တဲ့စိတ်က ပိုများနေတယ်ကွ! ငါ့ကို လာစမ်းတိုင်း သေရမယ်ဆိုတာ သိအောင် လုပ်ပေးရမယ်!)

ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ ၃,၀၀၀ ဆိုတာ နှမြောစရာကောင်းပေမဲ့

လုယွမ်ကတော့ သူ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မပြင်တော့ဘူး။