အခန်း (၃၆) သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်

ဒေါ်လာ ၁၅,၀၀၀!

ဈေးနှုန်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လုယွမ်၏ ရင်ထဲ အနည်းငယ် လေးလံသွားသည်။ ဤဈေးနှုန်းသည် ကုသဆေးရည်ထက် နှစ်ဆနီးပါး ပိုများနေသည်။ တကယ့်ကို ဈေးကြီးလွန်းလှသည်။

သူသည် ဆေးရည်၏ အာနိသင်ကို ဆက်ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။ အစမ်းခန့် (Probational) အဆင့် စစ်သည်များအတွက် သာမန်အဆင့် အမြန်နှုန်းမြှင့်ဆေးရည်သည် အမြန်နှုန်းကို ၂၀% ခန့် မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။ သို့သော် စစ်သည်တစ်ဦးချင်းစီ၏ မျိုးဗီဇအပေါ်မူတည်၍ အာနိသင် အနည်းငယ် ကွဲပြားနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

လုယွမ် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ သူ၏ အမှောင်သံမဏိခန္ဓာ (Blackiron Body) သည် အမြန်နှုန်းကို အနည်းငယ် မြှင့်တင်ပေးနိုင်ရာ သာမန်အမြန်နှုန်းမျိုးဗီဇရှိသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် သိပ်မကွာလှပေ။ အကယ်၍ ဆေးရည်ကြောင့် ၂၀% ထပ်တိုးမည်ဆိုပါက သူသည် အဆင့်တူ သာမန်အမြန်နှုန်းစစ်သည်များထက်ပင် ပိုမြန်သွားနိုင်သည်။

သို့သော် သာမန်အဆင့် အမြန်နှုန်းစစ်သည်များမှာ လုယွမ်အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်ပေ။ 'ဤဆေးကို ဝယ်ဖို့ တကယ်ရော လိုအပ်ရဲ့လား?'

သူ ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ဘေးနားရှိ အဆင့်မြင့် (Fine-grade) အမြန်နှုန်းမြှင့်ဆေးရည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဒေါ်လာ ၅၀,၀၀၀ ဖြစ်နေသဖြင့် မျက်နှာတွန့်သွားတော့သည်။

"ဒီဆေးဖော်စပ်သူတွေကတော့ ပိုက်ဆံရှာတာ တော်လိုက်တာ။ ဆေးတစ်ပုလင်းကို ၅၀,၀၀၀ တောင်လား၊ ဒါကိုသောက်ရင် မသေနိုင်တော့လို့လား?"

သူ ညည်းညူရင်း အာနိသင်ကို ဆက်ဖတ်လိုက်ရာ အဆင့်မြင့်ဆေးရည်သည် အမြန်နှုန်းကို ၅၀% ထိ တိုးပေးနိုင်သည်ဟု တွေ့လိုက်ရသည်။

"အာနိသင်ကတော့ မဆိုးဘူးပဲ"

အမြန်နှုန်း ၅၀% တိုးသွားမည်ဆိုပါက အန္တရာယ်ကြုံလျှင် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အလမ်း အလွန်များသွားပေလိမ့်မည်။

ဈေးနှုန်းက ကြီးသော်လည်း လုယွမ် ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဈေးဝယ်ခြင်းတောင်းထဲ ထည့်လိုက်တော့သည်။

အဆင့်မြင့် အမြန်နှုန်းမြှင့်ဆေးရည် (၅၀,၀၀၀)၊ အဆင့်မြင့် ကုသဆေးရည် (၃၀,၀၀၀) နှင့် သာမန် ကုသဆေးရည် (၈,၀၀၀)။ စုစုပေါင်း ၈၈,၀၀၀ ကျသင့်သွားရာ သူ့တွင် ၃၀,၀၀၀ ကျော်သာ ကျန်တော့သည်။

သဲကျောက် မြေအောက်နန်းတော် မြေပုံအတွက် ၁၀,၀၀၀ ဖယ်ထားရဦးမည်ဖြစ်ရာ အသုံးပြုနိုင်သည့်ငွေမှာ ၂၀,၀၀၀ ခန့်သာ ရှိတော့သည်။ သူသည် အသေအချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ခုခံအားမြှင့်ဆေးရည်ကို ဝယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ခုခံအားသည် သူ၏ အားသာချက်ဖြစ်ရာ ၎င်းကို ထပ်မြှင့်ထားခြင်းဖြင့် သန်မာသည့်သားရဲနှင့် တွေ့လျှင်ပင် အနိုင်ရနိုင်ခြေ ရှိသည်။

သာမန် ခုခံအားမြှင့်ဆေးရည်မှာ ၁၀,၀၀၀ ကျသင့်ပြီး အဆင့်မြင့်ဆေးရည်မှာ ၃၅,၀၀၀ ဖြစ်ရာ သူ့ငွေဖြင့် မလောက်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် သာမန် ခုခံအားမြှင့်ဆေးရည် နှစ်ပုလင်းကိုသာ ဝယ်လိုက်သည်။ အဆုံးတွင် ဆေး ၅ ပုလင်းအတွက် ၁၀၈,၀၀၀ သုံးစွဲခဲ့သည်။

"ငွေပေးချေမှု အောင်မြင်ပါသည်။ ပစ္စည်းကို ယနေ့ပင် ပို့ဆောင်ပေးပါမည်" ဟူသော မက်ဆေ့ချ်ကို မြင်မှ လုယွမ် ပြုံးနိုင်တော့သည်။ ယနေ့ည မူလအစနယ်မြေသို့ မသွားမီ ဆေးများ ရောက်လာနိုင်ပေသည်။ ထို့နောက် မြေပုံကိုပါ ၁၀,၀၀၀ ပေး၍ ဝယ်လိုက်သည်။

သူသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ မသွားတော့ဘဲ အိမ်မှာပင်နေ၍ ပစ္စည်းလက်ခံရန် စောင့်ရင်း ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲများကို စုပ်ယူနေလိုက်သည်။ ညနေစောင်းတွင် ပစ္စည်းများ ရောက်လာသည်။ ကုသဆေးရည်မှာ အနီရောင်ဖျော့ဖျော့၊ ခုခံအားဆေးရည်မှာ အမည်းရောင်ဖျော့ဖျော့နှင့် အမြန်နှုန်းဆေးရည်မှာ အစိမ်းရောင်ဖျော့ဖျော့ဖြစ်ပြီး ဖန်ပုလင်းလေးများဖြင့် လှပနေသည်။ သူသည် ဆေးများကို တိုက်ပွဲတက်တူး နယ်မြေထဲသို့ ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီး လုယွမ်၏ သန့်စင်မှုနှုန်း (Refinement Rate) မှာ ၁၁% သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ ည ၈ နာရီတွင် မူလအစနယ်မြေသို့ သွားရာ အလင်းတံခါးမှာ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သူသည် ချက်ချင်းပင် ဝင်လိုက်တော့သည်။

သဲကျောက် မြေအောက်နန်းတော်အတွင်း မနေ့ညက သူ ထွက်ခွာခဲ့သည့် နေရာမှာပင် ပြန်ပေါ်လာသည်။ လမ်းလျှောက်လမ်းတစ်လျှောက် ဖယောင်းတိုင်မီးများ မှိန်ပျပျ လင်းနေသည်။ သူ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျောက်ခဲပုံများကြားမှ ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်လာသလို အရိပ်မည်းအချို့ကလည်း သူ့ထံသို့ ခုန်အုပ်လာကြသည်။

၎င်းတို့မှာ ကျောက်သားလူသားငယ်များနှင့် အမည်းရောင် ကင်းမြီးကောက်များ ဖြစ်သည်။ လုယွမ်သည် မနေ့က ထိုနေရာကို ရှင်းလင်းခဲ့သော်လည်း မူလအစနယ်မြေမှာ ထူးဆန်းလှသည်။ သားရဲများကို မည်မျှပင် သတ်သတ် ကုန်ဆုံးသွားသည်ဟူ၍ မရှိပေ။

သူသည် တိုက်ခွက်များကို ရှောင်တိမ်းရင်း ဓားရှည်ဖြင့် ကင်းမြီးကောက်များကို သတ်ဖြတ်ကာ ကျောက်သားလူသားများကိုပါ ရှင်းလင်းလိုက်သည်။ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် မြေအောက်နန်းတော်၏ အနက်ပိုင်းသို့ ဆက်လက်ဦးတည်လိုက်သည်။

လုယွမ် အမဲလိုက်နေသည့် နေရာနှင့် မနီးမဝေးတွင် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေသည်။

ရွှူး...!!

မြားတစ်စင်းသည် လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ အက်ဖ် (Elf) လူမျိုး အမျိုးသားတစ်ဦး၏ လည်ပင်းကို ဖောက်ဝင်သွားသည်။ ထိုအမျိုးသားသည် လည်ပင်းကို အုပ်ကာ ရှေ့နားမှ ကြောင်သူတော်မလေး မိုလီ (Moli) ကို စိုက်ကြည့်ရင်း လဲကျသေဆုံးသွားတော့သည်။

မိုလီက အေးစက်စက် မျက်နှာထားဖြင့်ပင် နောက်ထပ် မြားတစ်စင်းကို ထုတ်ယူကာ တခြားတစ်ဦးကို ချိန်လိုက်သည်။ ကြောင်သူတော် ဓားသမား ရှီယဲ့ (Xiye) သည် အက်ဖ်စစ်သည် နှစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ လေထဲတွင် လွင့်နေသော သစ်ရွက်ကဲ့သို့ လျင်မြန်လှပြီး လေးလံသော ဓားချက်များဖြင့် ရန်သူကို ဖိနှိပ်ထားသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ကြောင်သူတော် မှော်ဆရာ နန်ချီ (Nanqi) ကလည်း မီးလုံးများဖြင့် အက်ဖ်စစ်သည်နှစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်နေသည်။ သူတို့အဖော် သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အက်ဖ်စစ်သည်များမှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကြသည်။

"နွားကျောင်းသား မုဆိုးတွေ!"

သို့သော် မုဆိုးများဖြစ်သည့် ရှီယဲ့တို့အဖွဲ့မှာ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။

"နန်ချီ!"

မိုလီက အချက်ပေးလိုက်ပြီး မြားနှစ်စင်းကို တစ်ပြိုင်တည်း ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ (Archery Body Technique: Doubleshot)

နန်ချီကလည်း မီးလုံးသုံးလုံးကို စုစည်းကာ အက်ဖ်ခုခံစစ်သည်ထံ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ထိုစစ်သည်မှာ ဒိုင်းဖြင့် ကာကွယ်လိုက်ရသဖြင့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ထိုအခါ နောက်ကွယ်မှ အက်ဖ် လေးသမားမှာ လွတ်ထွက်သွားပြီး မိုလီ၏ မြားချက်ကြောင့် ရင်ဘတ်ချင်း ဖောက်ကာ သေဆုံးသွားတော့သည်။

ကျန်ရှိနေသော အက်ဖ်စစ်သည်များမှာလည်း မကြာမီမှာပင် သုံးယောက်ပေါင်း တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အသီးသီး လဲကျသေဆုံးကုန်ကြသည်။

ရှီယဲ့နှင့် အဖွဲ့သားများက ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။

"မျိုးဗီဇလက်နက်တွေတောင် ပါသေးတာပဲလား? သားရေဝတ်စုံ နှစ်စုံတဲ့... မဆိုးဘူးပဲ" ဟု နန်ချီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ဒါတွေအားလုံး ငါတို့လက်ထဲ ရောက်လာတာပဲ မဟုတ်လား" ဟု ရှီယဲ့က ဆိုသည်။

သူတို့အဖွဲ့သည် အားအင်ဖြည့်တင်းပြီးနောက် နောက်ထပ်သားကောင်ကို ရှာရန် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ မကြာခင်မှာပင် လမ်းကြောင်းတစ်ခုဆီမှ တိုက်ခိုက်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ခြေသံကို မှိန်ကာ ထိုနေရာသို့ ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။

မိုလီက ထောင့်ချိုးတစ်ခုမှ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လူသတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတော့သည်။ မနီးမဝေးတွင် လူသားစစ်သည်တစ်ဦးသည် ကျောက်သားလူသားငယ် သုံးကောင်နှင့် ကင်းမြီးကောက် နှစ်ကောင်၏ ဝိုင်းရံမှုကို ခံနေရသည်။

သို့သော် ထိုလူသားသည် အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှိနေသည်။ သူ၏ အရေပြားမှာ အမှောင်သံမဏိရောင် ပြောင်းနေပြီး ခုခံအားမှာ အလွန်အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ကင်းမြီးကောက်၏ အဆိပ်မြီးများမှာ သူ၏ အရေပြားကို မဖောက်နိုင်သလို ကျောက်သားလူသား၏ လက်သီးချက်များကိုလည်း ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် တိုက်ရိုက် လက်ခံနေသည်။

မိုလီသည် ထိုလူသားကို ကောင်းကောင်းမှတ်မိသည်။ မနေ့က သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဓားဖြင့် ထိုးခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား! ထိုလူကို မြင်သည်နှင့် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ ပြန်လည် နာကျင်လာသလို ခံစားရပြီး သွားကြိတ်လိုက်မိသည်။

သူမ၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရှီယဲ့က ပုခုံးကို ပုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

မိုလီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော လူသတ်ငွေ့များ ဖြတ်ပြေးသွားကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မနေ့က လူသား ခုခံစစ်သည်ပဲ"

"သူလား?!" နန်ချီက ရုတ်တရက် ရက်စက်သော အပြုံးကို ပြုံးလိုက်သည်။ "သူနဲ့ ပြန်ဆုံမယ်လို့ မထင်ထားဘူး!"

ရှီယဲ့၏ မျက်လုံးများကလည်း ဝင်းလက်သွားပြီး ဓားရှည်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"သူ တစ်ယောက်တည်းလား?"

"အင်း... တစ်ယောက်တည်းပဲ"

"ဒါဆို... သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ကြတာပေါ့!"