အခန်း ၂၂ - ထပ်ဆင့်အနိုင်

ထိုလူငယ်သည် လုယွမ်ကို ကြည်နူးပီတိဖြစ်နေရန် အချိန်အများကြီးမပေးဘဲ ပြုံးလျက်ပင် "ပစ္စည်းလည်းရပြီ၊ ပိုက်ဆံလည်း လွှဲပြီးပြီ။ နောက်ထပ် ကုန်ကြမ်းတွေရရင် ကျွန်တော့်ဆီပဲ လာခဲ့ဦးနော်၊ ကျွန်တော် လုံးဝ မလိမ်ဘူးဆိုတာ အာမခံတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဒီလိုပြောမှတော့ နောက်ပိုင်း ပစ္စည်းရရင်လည်း ခင်ဗျားဆီပဲ လာရတော့မှာပေါ့" ဟု လုယွမ်က ပြန်ပြောရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။

ခွေးလိုဟောင်တတ်သော ဤဆိုင်ရှင်မှာ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသည်ဟု သူ ခံစားရပြီး လုယွမ်၏ အာရုံစိုက်မှုကို အောင်မြင်စွာ ရရှိသွားခဲ့သည်။ နောင်တွင် ဤဆိုင်ရှင်နှင့် ဆက်ဆံရသည်မှာလည်း ဆိုးလှမည်မဟုတ်ပေ။

'ခွမ်းလန့်ကုန်ကြမ်းဆိုင်' မှ ထွက်လာပြီးနောက် လုယွမ်သည် ဈေးဝယ်ရပ်ကွက်သို့ သွားကာ လိုအပ်သော အသုံးအဆောင်များကို ဖြည့်တင်းလိုက်သည်။ အကယ်၍ ထိုစဉ်က သူ့ထံတွင် မီးလောင်လွယ်သောဆီနှင့် ကြိုးများသာ မရှိခဲ့ပါက ထိုရတနာသေတ္တာကို ရရှိရန် လုယွမ်အတွက် နည်းလမ်းမရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ အထူးအခြေအနေများတွင် အခြေခံလိုအပ်ချက်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အသုံးဝင်လှပေသည်။

မှန်ပါသည်၊ ဤပစ္စည်းများကို အဆင့်နိမ့်နယ်မြေများတွင်သာ အသုံးပြုနိုင်သည်။ အကယ်၍ အဆင့်မြင့်သားရဲကြီးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက ဤပစ္စည်းများမှာ ဘာမှ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

လိုအပ်သောပစ္စည်းများကို ဖြည့်တင်းခြင်းအပြင် လုယွမ်သည် တဲများနှင့် အိပ်စင်အိတ်များကဲ့သို့သော ပစ္စည်းအသစ်များကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။ မူလအစနယ်မြေ တွင် နေထိုင်နိုင်သော အချိန်ပမာဏမှာ လူတစ်ဦး၏ စွမ်းအားနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်တွင် လူတိုင်းမှာ စွမ်းအားနိုးကြားလာကာစ ဖြစ်သဖြင့် ၂၄ နာရီသာ နေထိုင်နိုင်သည်။ သို့သော် ဒုတိယအကြိမ်မှစ၍ နေထိုင်နိုင်သည့် အချိန်ပမာဏမှာ မိမိ၏ စွမ်းအားအပေါ်တွင်သာ မူတည်တော့မည်ဖြစ်သည်။

လုယွမ်၏ လက်ရှိစွမ်းအားအရဆိုလျှင် ထိုနေရာတွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာ နေထိုင်ရန်မှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ ထိုအချိန်ကျလျှင် သူသည် တောရိုင်းထဲ၌ ညအိပ်ညနေ နေထိုင်ရဖွယ်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် တဲများနှင့် အိပ်စင်အိတ်များကဲ့သို့သော အရာများကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ လုယွမ်၏ လက်ရှိစွမ်းအားမှာ အနည်းငယ် တိုးတက်လာပြီဖြစ်သည်။ စွမ်းအားတိုးလာသည်နှင့်အမျှ တိုက်ပွဲတက်တူးဟင်းလင်းပြင် (Battle Tattoo Space) မှာလည်း ပိုမိုကျယ်ဝန်းလာပြီး ယခုအခါ နှစ်မီတာခန့် ကျယ်ဝန်းလာသည်။ သို့သော်လည်း အရာအားလုံးကို အတွင်းထဲသို့ ထည့်သွင်းရန်မှာ အနည်းငယ် ခက်ခဲနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ပစ္စည်းအများအပြားကို ဝယ်ယူခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သုံးစွဲရသည့် ငွေပမာဏမှာလည်း သိသိသာသာ များပြားသွားသည်။ လက်ထဲသို့ ရောက်ခါစ ဒေါ်လာ ၁၅,၀၀၀ မှာ လက်ထဲ၌ နွေးထွေးခွင့်ပင် မရလိုက်ဘဲ ၄,၃၀၀ သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

လက်ထဲရှိ ငွေများကို ကြည့်ရင်း လုယွမ်မှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို မိမိကိုယ်ကို အလွန်ဆင်းရဲသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်မှ ပြောင်းရွှေ့ကာ တခြားတစ်နေရာတွင် နေထိုင်ရန်ဟူသော ရည်မှန်းချက်မှာ ပခုံးပေါ်တွင် လေးလံသော တာဝန်ဝတ္တရားများနှင့်အတူ ခရီးရှည်ကြီး ဆက်သွားရဦးမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ သေချာပေါက် ပြောင်းရွှေ့နိုင်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဈေးဝယ်ရပ်ကွက်မှ ထွက်လာပြီးနောက် လုယွမ်သည် ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ နံနက်ပိုင်းက ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကိစ္စသေးသေးလေးမှာ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်အတွင်း မည်သည့်လှုပ်ခတ်မှုမျှ မဖြစ်စေခဲ့ပါ။ ထိုနေရာမှ သာမန်လူများမှာ ထုံးစံအတိုင်းပင် သူတို့၏ ဘဝကို ဆက်လက်ဖြတ်သန်းနေကြသည်။

လမ်းကြုံသဖြင့် လုယွမ်သည် တာမင်ဒိုဂျို (Daming Dojo) သို့ ဝင်ခဲ့သည်။

"ယွမ်ကော!"

"ယွမ်ကော၊ လာပြီလား? ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နောက်ကျနေတာလဲ?"

"ယွမ်ကော၊ မူလအစနယ်မြေထဲ ဝင်ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်? ဘယ်လိုလဲ? သေသွားလို့ အပြင်ကို အတင်းအကျပ် ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်?"

သူ ဒိုဂျိုထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် အားပေးသံများမှာ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သူ့ဆီသို့ စီးဝင်လာသည်။ ဒိုဂျိုမှ အဖွဲ့ဝင်များမှာ လုယွမ်ကို မြင်သောအခါ လေးစားစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်ကြသည်။ နောက်ပြောင်ကျီစယ်နေသူများပင် ရှိသေးသည်။

သူတို့၏ သဘောထားမှာ လုယွမ် ပထမဆုံးရောက်စကနှင့် လုံးဝ ခြားနားသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လုယွမ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ လူတိုင်း၏ လေးစားမှုကို ရရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြသူများကို ပြုံး၍ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်ရင်း ဒိုဂျို၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

ရှောင်ဟု (Little Tiger) မှာ သတ္တုလက်ဝှေ့အိတ်တိုင်ကို ထိုးနှက်နေသည်။ သူ၏ ကြီးမားသော လက်သီးချက်များမှာ သတ္တုတိုင်ကို ထိမှန်တိုင်း ကျယ်လောင်သော မြည်ဟီးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သတ္တုတိုင်၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့မှာ ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်ကြောင့် ချိုင့်ဝင်သွားသည်။ လုယွမ် လမ်းလျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ခဏရပ်လိုက်ပြီး သတ္တုတိုင်တွင် ချိတ်ထားသော တဘတ်ဖြင့် ချွေးများကို သုတ်လိုက်ကာ လုယွမ်ထံသို့ လျှောက်လာသည်။

"အာယွမ်၊ မင်း ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျနေတာလဲ?"

"ပစ္စည်းတချို့ သွားရောင်းနေလို့ပါ"

လုယွမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်ကော ရော? ဘာလို့ မတွေ့တာလဲ?"

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဖူလန်မင် (Fu Langming) သည် ဤနေရာ၌ လက်ဝှေ့လေ့ကျင့်နေကျဖြစ်သော်လည်း လုယွမ် ယနေ့တွင် သူ့ကို မတွေ့ရပေ။

"အော်၊ မင်ကောလား? သူ မနေ့ညက အပြင်သွားပြီး အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုယွမ် မှင်တက်သွားကာ သံသယဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။ "မနေ့ညက အပြင်သွားတယ်? ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

"ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်ကောက တစ်ခါတလေ အပြင်သွားတတ်တယ်၊ တချို့ခရီးတွေက ရက်အနည်းငယ် ကြာတတ်သလို တချို့ခရီးတွေကတော့ တစ်ရက်တည်းနဲ့ ပြန်လာတတ်တယ်။ ဘာကိစ္စလဲဆိုတာတော့ ငါလည်း သိပ်မရှင်းဘူး"

ရှောင်ဟုသည် သူ၏ လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ရိုက်နှက်လိုက်ပြီး လုယွမ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "လာလေ၊ စင်ပေါ်မှာ တစ်ချီလောက် စမ်းကြည့်မလား?"

လုယွမ်သည် ရှောင်ဟုကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း သေချာလား?"

"ဘာလဲ? ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ငါ့ရဲ့ တိုးတက်မှုက သိသိသာသာကြီး ရှိလာတယ်လို့ ငါ ခံစားနေရတယ်။ မင်း မလာရဲဘူးတော့ မပြောနဲ့နော်" ရှောင်ဟုသည် လုယွမ်ကို ရန်စသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ လက်ခလယ်ပင် ထောင်ပြလိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုယွမ် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "မင်းက ဒီလောက်တောင် ပြောနေမှတော့ ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ လေ့ကျင့်ပေးရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ကြိုပြောထားမယ်နော်။ မနေ့ညက မူလအစနယ်မြေထဲ ဝင်ခဲ့ပြီးနောက် ငါ့မှာ တိုးတက်မှုတချို့ ရှိထားတယ်"

"ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်တာပဲလေ၊ အများဆုံးနေရ ၂၄ နာရီပဲ။ မင်းက ဘယ်လောက်တောင် တိုးတက်သွားမှာမို့လို့လဲ? ငါ့ကို ဘာမှမသိတဲ့သူမှတ်လို့ လိမ်လို့ရမယ် ထင်နေတာလား?" ရှောင်ဟုက ထိုအချက်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပါ။

ရှောင်ဟု၏ အထင်သေးသော မျက်နှာပေးကို မြင်သောအခါ လုယွမ် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သည်။ "စင်ပေါ်တက်ကြစို့"

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ စင်မြင့်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် စင်ပေါ်၌ ဗလကောင်းကောင်း လူနှစ်ယောက် လက်ဝှေ့ထိုးနေကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်၌လည်း အဖွဲ့ဝင်အချို့ ရှိနေသည်။ သို့သော် လုယွမ်နှင့် ရှောင်ဟု ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းက သူတို့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

"ယွမ်ကော လာပြီဟေ့!"

"ရှောင်ဟုလည်း ပါလာတာပဲ? မင်းတို့... တစ်ချီလောက် တိုက်ကြမလို့လား?" ဗလကောင်းကောင်း လူတစ်ယောက်မှာ သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ မသေချာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှောင်ဟုသည် သူ၏ လက်မောင်းများကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပိုက်လိုက်ပြီး ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ ငါ့ရဲ့ ကလဲ့စားချေပွဲပဲ။ ငါ ရှောင်ဟုက ဒီကောင့်ကို ဆေးရုံရောက်သွားအောင် ဘယ်လို အလဲထိုးပြမလဲဆိုတာ မင်းတို့ စောင့်ကြည့်လိုက်ကြ!"

ရှောင်ဟု၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားကာ အော်ဟစ်အားပေးကြတော့သည်။ "ဟေ့ ဟေ့၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် မြန်မြန်ဆင်းပေးတော့!"

"ဟုတ်တယ်! မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဘာလို့ ယွမ်ကောနဲ့ ရှောင်ဟုကို စင်ပေါ်တက်ဖို့ လမ်းမဖယ်ပေးသေးတာလဲ?!" စင်ပေါ်မှ ဗလကြီးနှစ်ယောက်သည်လည်း စိတ်မဆိုးကြပါ။ လူတိုင်း၏ တိုက်တွန်းမှုအောက်တွင် သူတို့သည် စင်ပေါ်မှ အလျင်အမြန် ခုန်ဆင်းပေးလိုက်ကြသည်။ လူတိုင်းက လုယွမ်နှင့် ရှောင်ဟုကို စင်ပေါ်သို့ အမြန်တက်ရန် အားပေးတိုက်တွန်းကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး စင်ပေါ်တက်ကာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်လိုက်ကြသည်။

အောက်မှလူများက ဆွေးနွေးငြင်းခုံလာကြသည်။

"ဟေး... ဘယ်သူနိုင်မယ် ထင်သလဲ?"

"ဒါ ပြောနေဖို့ လိုသေးလို့လား? သေချာပေါက် ငါတို့ ယွမ်ကောပဲပေါ့!"

"မင်းရဲ့ ယွမ်ကောက အလကားပဲ! ငါတို့ ဟုကောက သေချာပေါက် နိုင်မှာပါကွ၊ ဟုတ်ပြီလား?!"

"ရှောင်ဟုက မကြာသေးခင်က တော်တော်လေး ကြိုးစားလေ့ကျင့်ထားပြီး တိုးတက်လာတာကို ငါ သိပေမယ့်လည်း ငါကတော့ ယွမ်ကောဘက်ကပဲ!"

"ဒါက ရှင်းနေတာပဲ မဟုတ်လား? ယွမ်ကောက မျိုးရိုးဗီဇစစ်သည်တော် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ၊ ပြီးတော့ မနေ့ကလည်း မူလအစနယ်မြေထဲ ဝင်ခဲ့သေးတယ်။ ယွမ်ကောရဲ့ ပုံစံကိုကြည့်ရတာ အဲဒီနေရာကနေ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာတာဆိုတော့ သူ့ရဲ့ တိုးတက်မှုက သေချာပေါက် နည်းမှာမဟုတ်ဘူး"

ဗလကြီးတစ်ယောက်က ရှောင်ဟုဘက်မှ ဝင်ပြောပေးလိုက်သည်။ "နေဦး၊ မင်းတို့ထဲမှာ ရှောင်ဟု နိုင်မယ်လို့ ထင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလား? ရှောင်ဟုကတော့ သနားစရာကြီး ဖြစ်နေပြီ"

"ဒါဆို မင်းက ရှောင်ဟု နိုင်မယ်လို့ ထင်လို့လား?"

ထိုဗလကြီးသည် သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် "အဟမ်း... ငါကတော့ ယွမ်ကောကိုပဲ ယုံကြည်တာပေါ့!"

"တောက်!" လူတိုင်းက သူ့ကို လက်ခလယ် ထောင်ပြလိုက်ကြသည်။

စင်ပေါ်တွင် ရှောင်ဟုနှင့် လုယွမ်တို့သည် အောက်မှ ပြောဆိုနေကြသည်များကို သေချာပေါက် ကြားနေရသည်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်ဟု၏ ရိုးသားဖြူစင်သော မျက်နှာမှာ ညှိုးငယ်သွားပြီး အလွန်အမင်း စိတ်ဓာတ်ကျသွားလေသည်။ လုယွမ်မှာလည်း ဤအခြေအနေကို ရယ်ချင်မိသွားသည်။

"လာလေ"

"ဟမ့်! ကောင်လေး၊ မင်းကို ငါ့ရဲ့ ရက်အနည်းငယ်က လေ့ကျင့်မှုရလဒ်တွေကို ပြပေးရတာပေါ့!" ရှောင်ဟုသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လုယွမ်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ သူ၏ အဟုန်မှာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော ကြောက်မက်ဖွယ် ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူ အမှန်တကယ်ပင် တိုးတက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် လုယွမ်၏ မျက်နှာမှာ မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှ မပြသလို၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုလည်း မရှိပေ။ ဤမျှလောက်သော တိုးတက်မှုမှာ သူ၏ တိုးတက်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်သလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရှောင်ဟု၏ လက်သီးကို တားဆီးလိုက်သည်။ လေအဟုန်နှင့်အတူ ပါလာသော ရှောင်ဟု၏ လက်သီးမှာ မပြိုလဲနိုင်သော တံတိုင်းကြီးတစ်ခုကို ထိမှန်သွားသကဲ့သို့ တန့်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဟုသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ သူ၏ လက်သီးကို တားထားသော လက်ညှိုးကို ကြည့်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ မှင်တက်သွားလေသည်။

အောက်မှလူများ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်ကုန်ကြသည်။ လေထုတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အားပါးပါး! ငါတို့ ယွမ်ကောကတော့ ထာဝရ အသန်မာဆုံးပဲဟေ့!"

"ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ လက်သီးချက်ကို လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ တားလိုက်တာလား! ယွမ်ကောက လူရော ဟုတ်သေးရဲ့လား?"

"ယွမ်ကောက မနေ့က ဒီလောက်အထိ မသန်မာသေးဘူး မဟုတ်လား? ဒါက မူလအစနယ်မြေထဲ ဝင်ပြီးနောက် ရလာတဲ့ တိုးတက်မှုလား?! ဒါက ချဲ့ကားလွန်းရာ မရောက်ဘူးလား?"

"မတရားဘူးကွာ... ငါတို့ ယွမ်ကောကို ထပ်ပြီး အမြတ်ထုတ်ခွင့် ပေးလိုက်ရပြန်ပြီ"

လူတိုင်းက အော်ဟစ်အားပေးနေကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များထဲတွင် ကြည်ညိုလေးစားမှု အရိပ်အယောင်များပင် ပါဝင်နေသည်။ သူတို့သည် ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်မှ လာသူများ ဖြစ်သဖြင့် ဒိုဂျိုတွင် လေ့ကျင့်နေသူများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရိုးသားကြသည်။ မင်းမှာ စွမ်းအားရှိလျှင် မင်းကို လေးစားကြမည်။ မင်းသာ အလွန်အမင်း သန်မာလျှင် လူများက မင်းကို ကြည်ညိုကိုးကွယ်ကြလိမ့်မည်။

အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေသော ဤကဲ့သို့သော ဒေသတွင် ဥပဒေမှာ အသုံးမဝင်ဘဲ စွမ်းအားကသာ အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုယွမ်သည် ဒိုဂျိုအဖွဲ့ဝင် အများစု ရရှိရန် ခက်ခဲလှသော စွမ်းအားကို ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရရှိသွားခဲ့သည်။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် လူတိုင်း၏ ကြည်ညိုမှုကို သဘာဝကျကျ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုယွမ်သည် သူတို့ထက် အများကြီး ငယ်ရွယ်သော်လည်း ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။

စင်ပေါ်တွင် လုယွမ်သည် မှင်တက်နေသော ရှောင်ဟုကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ လက်ညှိုးဖြင့် အနည်းငယ် တွန်းလိုက်ရာ ရှောင်ဟုသည် စင်၏အစွန်းသို့ ရောက်သည်အထိ နောက်သို့ ဆုတ်သွားရပြီး ပြုတ်ကျလုနီးပါးပင် ဖြစ်သွားသည်။

လုယွမ်က ထိတ်လန့်နေသော ရှောင်ဟုကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ထပ်ပြီး တိုက်ချင်သေးလား?"

ရှောင်ဟုသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မလိုတော့ဘူး၊ မလိုတော့ဘူး။ ငါ မင်းကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး" သူသည် လုယွမ်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေဆဲ ဖြစ်ကာ သူ၏ ခေါင်းကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကုတ်လိုက်သည်။ "ထူးဆန်းတယ်၊ မင်းရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် တိုးတက်လာတာလဲ? မူလအစနယ်မြေ က အဲဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား?"

လုယွမ်က တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကြိုးစားအားထုတ်မှု ရလဒ်ပါ"

အမှန်စင်စစ် သူသည် သူ၏ အစွမ်းကုန်ကို အသုံးမပြုခဲ့ပါ။ အစွမ်းကုန်နေနေသာသာ သုံးပုံတစ်ပုံတောင် အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ မနေ့က ရရှိခဲ့သော တိုးတက်မှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းလှသည်။ သူ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်း အသုံးပြုရခြင်းမှာ မတော်တဆ အထိန်းအကွပ်မဲ့သွားပြီး ရှောင်ဟုကို ဒုက္ခိတဖြစ်သွားအောင် လုပ်မိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်

ဖြစ်သည်။