အခန်း ၂၁ - ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ

လုယွမ်သည် လူမိုက်နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ လူသူကင်းဝေးသည့် လမ်းကြားတစ်ခုသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် အမှိုက်များထည့်ထားသည့် အနက်ရောင် ပလတ်စတစ်အိတ်များမှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့ကျဲနေသည်။ လမ်းကြား၏ အဆုံးပိုင်းတွင်မူ မှောက်ကျနေသော အမှိုက်အိတ်များမှာ ပို၍ပင် များပြားလှပြီး အနံ့အသက်ဆိုးများနှင့်အတူ ပိုးမွှားများမှာလည်း အပေါ်တွင် ပျံဝဲနေကြသည်။ တောကြောင်အချို့နှင့် လေလွင့်ခွေးအချို့မှာ အမှိုက်အိတ်များကို မွှေနှောက်၍ အစာရှာနေကြသည်။ လုယွမ်တို့ လာသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့က ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ရန်လိုသော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း ဟောင်သံ၊ ညောင်သံများ ပေးလိုက်ကြသည်။

ထိုသတ္တဝါများမှာ သူတို့၏ အစာကို လုယူရန် လာသော ရန်သူများဟု ယူဆပုံရသော်လည်း လုယွမ်ကမူ ထိုတိရစ္ဆာန်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံမှအပ ဘာမှဂရုမစိုက်ပါ။

ဤနေရာ၏ အနံ့အသက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ ထို့ကြောင့် လုယွမ်သည် အော့အန်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လူမိုက်နှစ်ယောက်ကို လမ်းကြားထဲအထိ အဝေးကြီး ခေါ်မသွားရဲပေ။ သူသည် လမ်းကြား၏ အပြင်ဘက်ပိုင်းတွင် ရပ်လိုက်ပြီး လူမိုက်နှစ်ယောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအခါ လူမိုက်နှစ်ယောက်မှာ ကျိုးနေသော လက်များကို ကိုင်ထားကြရသည်။ မျက်နှာများမှာလည်း ဖြူလျော်နေပြီး ချွေးများမှာ မိုးရေစက်များကဲ့သို့ တရဟော ကျဆင်းနေသည်။

လုယွမ်က ပြုံးကာ "တော်တော် နာနေသလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဆံပင်အနီနှင့် လူမိုက်က ငိုမဲ့မဲ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာကြီး... ကျွန်တော်တို့ကို အညှော်လေးတစ်ခုလို သဘောထားပြီး လွှတ်ပေးပါဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ လက်တွေ ဒုက္ခိတဖြစ်ကုန်ပါတော့မယ်!"

လုယွမ်သည် ဤလူမိုက်ကို ပို၍ အားထည့်ကာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဆံပင်အနီနှင့် လူမိုက်၏ လက်မောင်းမှာ ခရမ်းပုပ်ရောင် သန်းနေပြီ ဖြစ်ပြီး ပိတ်မိနေသော သွေးပုပ်များမှာလည်း ထွက်မလာနိုင်တော့ပေ။

လုယွမ်က ရယ်လိုက်ပြီး... "စောစောကတော့ လက်နက်တွေနဲ့ တိုက်ရဲကြပြီး အခုကျမှ ဘာလို့ ကြောက်နေတာလဲ? လက်ကျိုးရင်လည်း စက်ရုပ်လက်တပ်လိုက်ပေါ့... ကြောက်နေစရာ မလိုပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လူမိုက်နှစ်ယောက် : "..."

လုယွမ်က ဆက်လက်ပြောကြားသည်။ "မင်းတို့ စောစောက ပြောနေတဲ့ သရဲခြောက်တဲ့ ကိစ္စကို ငါ တော်တော် စိတ်ဝင်စားတယ်။ အဲဒီအကြောင်းကို အသေးစိတ် ပြောပြနိုင်ရင် မင်းတို့ကို ငါ လွှတ်ပေးမယ်။"

လုယွမ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ လူမိုက်နှစ်ယောက်မှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ "သရဲခြောက်တာ... ဆရာကြီး ပြောတာက ကျွန်တော်တို့ စောစောက ပြောနေတဲ့ 'ဓားအိုကြီး' အကြောင်းလား...?"

"ဟုတ်တယ်။"

"မေးပါ ဆရာကြီး... မြန်မြန်မေးပါ!" ဆံပင်အနီနှင့် လူမိုက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

လုယွမ်က ပြုံးကာ "ဓားအိုကြီး ဘယ်လို သေသွားလဲဆိုတာ မင်းတို့ မြင်လိုက်သလား? မဖြေခင် သေသေချာချာ စဉ်းစားနော်။ မင်းတို့ ငါ့ကို လိမ်ပြောမှန်း သိရင်... ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ မင်းတို့သာ စဉ်းစားကြည့်တော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဆံပင်အစိမ်းနှင့် လူမိုက်က အနည်းငယ် တုန်လှုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်... ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါ... ဒါပေမဲ့! တခြားလူတွေ ပြောတာကို ကျွန်တော်တို့ ကြားခဲ့တာပါ! တကယ် ကြားခဲ့တာပါ! သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို လိမ်ပြောစရာ အကြောင်းမရှိတဲ့အတွက် သူတို့ပြောတာ သေချာပေါက် အမှန်တွေပါ!"

"အင်း... သူတို့ ဘာပြောကြသလဲ?"

"အဲဒီတုန်းက ဓားအိုကြီးနဲ့ တခြားလူအချို့က သူဌေးတစ်ယောက်ဆီကနေ ပိုက်ဆံသွားတောင်းကြတာတဲ့။ ဒါပေမဲ့ လမ်းကြားတစ်ခုကို ဖြတ်အသွားမှာ အမှောင်ထဲကနေ ထူးဆန်းတဲ့ အနက်ရောင် အရိပ်ကြီးတစ်ခု ခုန်ထွက်လာသတဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ အဲဒီအရိပ်က ဓားအိုကြီးရဲ့ ရင်ဘတ်ဆီကို ပြေးဝင်သွားပြီး... ဓားအိုကြီးက သူ့ရင်ဘတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း မျက်နှာကြီး ပြာနှမ်းလာပြီး သေသွားတာပဲလို့ ကြားခဲ့ရပါတယ်"

ဆံပင်အနီနှင့် လူမိုက်က ပြန်ဖြေလိုက်ရင်း သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း အနည်းငယ် ပြာနှမ်းလာသည်။ ပထမအချက်မှာ သူတို့ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ သူ၏ ကျိုးနေသော လက်မှာ လုံးဝ ထုံကျင်သွားကာ ဘာမှ မခံစားနိုင်တော့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

လုယွမ်သည် လူမိုက်၏ စကားကို နားထောင်ရင်း မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှေးလိုက်သည်။ ယခုတော့ သေချာသွားပြီ။ သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ထူးဆန်းသည့် အရာနှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူလှသည်။

ထို့နောက် လုယွမ် တစ်ခုခုကို သတိရကာ မေးလိုက်သည်။ "အဲဒီတုန်းက ဘယ်အချိန်လောက် ရှိပြီလဲ?"

ဆံပင်အစိမ်းနှင့် လူမိုက်က "ကျွန်... ကျွန်တော် ထင်တာတော့ သန်းခေါင်ယံလောက်ပါပဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

လုယွမ် မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်သည်။ မနေ့ညက သူ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခံရပြီးနောက် အချိန်ကြည့်လိုက်ရာ သန်းခေါင်ယံအချိန် ဖြစ်နေသည်။ တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ကြိမ်စလုံးက အချိန်တစ်ခုတည်းမှာလား? အဲဒီလို သတ္တဝါတွေ တစ်ခုထက်မက ရှိနေတာလား? ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ပွားတွေလား?

လုယွမ် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤအရာမှာ ကောင်းသော လက္ခဏာ မဟုတ်ပါ။

"ဓားအိုကြီး သေပြီးနောက်မှာရော ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေတွေ ရှိသေးလား?"

"ဓားအိုကြီး သေပြီးနောက်မှာ ကျန်တဲ့လူတွေက ကြောက်လန့်ပြီး အကုန် ထွက်ပြေးကုန်ကြတာ။ အဲဒီနောက် သူတို့က ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တွေကို သွားအကြောင်းကြားကြတယ်။ ခေါင်းဆောင်တွေ အဲဒီနေရာကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ဓားအိုကြီးရဲ့ အလောင်းက အဲဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ ထူးခြားတာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။"

လုယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဓားအိုကြီးကရော... အရင်က ဘယ်သူ့ကိုမဆို ရန်စခဲ့တာမျိုး ရှိသလား? ဒါမှမဟုတ် မျိုးဗီဇပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ကြုံခဲ့ဖူးသလား?"

"သူကတော့ လူတွေအများကြီးကို ရန်စခဲ့ဖူးတာပေါ့... ဆရာ... ဆရာကြီးရယ်၊ ဆရာကြီးရဲ့ မေးခွန်းကလည်း ကျွန်တော်တို့ အလုပ်သဘောအရ လူပေါင်းများစွာနဲ့ ရန်သူဖြစ်ထားတာပဲလေ။ ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းတွေက ဘယ်အချိန် ပြတ်မလဲ မသိနိုင်ဘူး။ မျိုးဗီဇပြောင်းလဲမှု ဆိုရင်တော့... မရှိဘူးထင်တာပဲ။ တကယ်လို့ ရှိခဲ့ရင်လည်း သူ ဘယ်လို လုပ် အသက်ရှင်နိုင်မှာလဲ?"

လုယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ့မေးခွန်းမှာ အနည်းငယ် ပေါ့ဆသွားသည်မှာ အမှန်ပင်။ လူမိုက်များအတွက် လူနှင့် ရန်မဖြစ်ဘဲ နေမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့ ဘယ်အချိန် သေရမည်ဆိုသည်မှာ သာမန်ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။ ဤမေးခွန်းကို မေးခြင်းမှာ အခြေခံအားဖြင့် အဓိပ္ပာယ် မရှိလှပေ။

သို့ဆိုလျှင် ဤလူမှာ လုယွမ်အတွက် ရည်ညွှန်းစရာ တန်ဖိုး မရှိတော့ပါ။ သူ အနည်းငယ် ခေါင်းခဲသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် လုယွမ်သည် လူမိုက်နှစ်ယောက်၏ ညည်းတွားသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူတို့၏ မျက်နှာများ ပြာနှမ်းလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူတို့လက်များကို ဖမ်းကိုင်ထားမှုကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"သွားကြတော့... နောက်ခါ မင်းတို့ကို ငါ့မျက်စိရှေ့မှာ မမြင်ချင်တော့ဘူး။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူမိုက်နှစ်ယောက်မှာ မှင်တက်သွားကြသည်။ သူတို့ ကြောင်အမ်းနေဆဲ ဖြစ်ပုံရသည်။ ထို့နောက်တွင်မှ သူတို့က အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ခေါင်းညိတ်ကာ ငိုသံပါကြီးနှင့် ပြောလိုက်ကြသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး! ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး! ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ လစ်ပါပြီ!"

သူတို့သည် လမ်းကြားထဲမှ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ လူမိုက်များ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လုယွမ်သည် ထိုဖြစ်ရပ်များကို စဉ်းစားနေမိသည်။ အနက်ရောင်အရိပ်မှာ တစ်ခုထက်မက ရှိနိုင်ပြီး ဓားအိုကြီးမှာ သေဆုံးသွားသည့် တစ်ဦးတည်းသောလူ မဟုတ်နိုင်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မူလပိုင်ရှင်လည်း သေဆုံးခဲ့ရသည်။ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် လူအချို့ သေဆုံးသွားခြင်းကို မည်သူမှ သိမည်မဟုတ်သလို၊ မည်သူမှလည်း ဂရုစိုက်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုသရဲကဲ့သို့သောအရာမှာ အမှန်တကယ် ဘာကို အလိုရှိနေသနည်း? လုယွမ် တစ်နေကုန် စဉ်းစားသော်လည်း ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို မတွေ့သေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆက်မစဉ်းစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လမ်းကြားထဲမှ ထွက်လာပြီးမှသာ လုယွမ်သည် စောစောက ဝယ်ထားသော ပေါက်စီကို ထုတ်စားလိုက်သည်။

(အင်း... အရသာကတော့ စားလို့ရသားပဲ။)

…

ရှီလီမြို့၏ အနောက်ပိုင်းဒေသ၊ ရေကန်ကိုးသွယ် စီးပွားရေးဇုန်။

ဤနေရာမှာ မျိုးရိုးဗီဇစစ်သည်တော်များ အသင်း (Gene Fighter Association) နှင့် နီးကပ်သော စီးပွားရေးဇုန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ မြင့်မားသော အဆောက်အဦးများကို နေရာအနှံ့ တွေ့နိုင်ပြီး၊ ပျံသန်းနိုင်သော ယာဉ်များမှာ ထိုအဆောက်အဦးများ၏ စင်္ကြံများမှတစ်ဆင့် ပျံတက်၊ ပျံဆင်း လုပ်နေကြသည်။ ဤနေရာမှာ အလွန်ပင် စည်ကားဝပြောလှသည်။

လုယွမ် လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေသည်။ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူဂုဏ်ထံများနှင့် လှပသော ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ချမ်းသာသော အမျိုးသမီးများကို ကြည့်ရင်း သူသည် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤနေရာနှင့် ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ကြား ခြားနားချက်မှာ နတ်ပြည်နှင့် ငရဲကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုဒေသနှစ်ခုကြား အကွာအဝေးမှာ လမ်းအနည်းငယ်သာ ခြားနားသည်။

လုယွမ် ဤနေရာသို့ လာရခြင်းမှာ သူ၏ ကျောက်သားသံချပ်ကာအခွံ များကို ရောင်းချရန် ဖြစ်ပြီး၊ များမကြာမီမှာပင် အဝင်တံခါး သိပ်မကြီးလှသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ တံခါးရှေ့ရှိ နီယွန်ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် 'ခွမ်းလန့် ကုန်ကြမ်းဆိုင်' ဟူသော စာသားနှင့် ဟောင်နေသော ဝံပုလွေခေါင်းပုံစံ အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခု ပါရှိသည်။ လုယွမ် ထိုဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်ပြီးနောက် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။

ဆိုင်မှာ သိပ်မကြီးသော်လည်း အမျိုးမျိုးသော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကို ကောင်တာများပေါ်တွင် နေရာအနှံ့ တွေ့နိုင်သည်။ သေချာသည်မှာ လုယွမ်အနေဖြင့် ၎င်းတို့အနက် အများစုကို မသိရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤပစ္စည်းများအားလုံးမှာ မူလအစနယ်မြေ မှ လာခြင်းဖြစ်သည်ကိုမူ သူ သိရှိနိုင်သည်။

ဆိုင်၏အတွင်းပိုင်းတွင် 'မိုဟော့ (Mohawk)' ဆံပင်ပုံစံနှင့်၊ ပန်းပွင့်ပုံစံ အင်္ကျီနှင့် ကမ်းခြေဝတ် ဘောင်းဘီတို ဝတ်ဆင်ထားသော ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်တစ်ဦးမှာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူ၏ဖုန်းဂိမ်းထဲတွင် အာရုံရောက်နေသည်။ တံခါးဖွင့်သံကို ကြားသောအခါ သူက ခေါင်းမော့၍ လုယွမ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဆိုင်ထဲတွင် အလင်းရောင်မှာ အတော်လေး မှိန်နေသော်လည်း ထိုလူငယ်မှာ နေကာမျက်မှန် တပ်ထားသည်ကို လုယွမ် တွေ့လိုက်ရသည်။

(အဲဒီလိုဆို သူ ဘယ်လိုလုပ် မြင်ရမှာလဲ?) လုယွမ် စိတ်ထဲမှ ကွယ်ရာ၌ လှောင်လိုက်မိသည်။

ထိုလူငယ်က လုယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ဖုန်းကို အမြန်ပြန်ငုံ့ကြည့်ကာ ဂိမ်းဆက်ကစားနေသည်။ လူငယ်က ပြောသည်မှာ "မင်းလို ကောင်လေးတစ်ယောက်က ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ? ဘာမှလုပ်စရာ မရှိရင် တခြားမှာ သွားကစားချေ!"

လုယွမ် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း ရှေ့ကောင်တာသို့ လမ်းလျှောက်သွားကာ စားပွဲခုံကို လက်ချောင်းများဖြင့် ခေါက်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ပစ္စည်းတွေ လာရောင်းတာပါ။"

လူငယ်၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူက ခေါင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် မော့လိုက်ပြီး ဖုန်းကို သိမ်းလိုက်ကာ လုယွမ်ကို သေသေချာချာ အကဲခတ်လိုက်သည်။ "မင်းက မျိုးရိုးဗီဇစစ်သည်တော် လား?"

လုယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြကာ "အင်း... ခင်ဗျားတို့ ကုန်ကြမ်းတွေ ဝယ်သလား?"

"အို~ ရတာပေါ့။ ပြောစမ်းပါဦး... ဘာရောင်းမှာလဲ?"

လုယွမ်သည် ကျောက်သားသံချပ်ကာအခွံ အပုံလိုက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဝေါင်း...!!

ကျောက်သားသံချပ်ကာအခွံများကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည့်အခါ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "တောက်! ... အဲဒါတွေကို ကြမ်းပြင်ပေါ် တင်လို့ မရဘူးလား? ငါ့စားပွဲက ကျိုးတော့မှာပဲ!"

လူငယ်က အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ပြီး ကျောက်သားသံချပ်ကာအခွံများကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖယ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက တစ်ချက်ကြည့်ကာ "ကျောက်သားသံချပ်ကာအခွံ တွေလား? ကျောက်ပြာပိုးကောင် တွေဆီက ရတဲ့ ပစ္စည်းပဲ။ အနိမ့်စား သာမန်အရည်အသွေး ကုန်ကြမ်းတွေပဲ။ တစ်ခုကို ၁၅၀ ဒေါ်လာပေးမယ်။ ဒါက သင့်တင့်တဲ့ဈေးပဲ... ဈေးတော့ ထပ်မဆစ်နဲ့တော့!"

လုယွမ် ဤဈေးနှုန်းကို သိရှိပါသည်။ သူ ဤနေရာသို့ မလာခင် တိုက်ပွဲကွန်ရက် (Battleweb) တွင် ရှာဖွေကြည့်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ တစ်ခုလျှင် ၁၅၀ ဒေါ်လာဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် သင့်တင့်သော ဈေးနှုန်းဖြစ်ပါသည်။

သူ ခေါင်းညိတ်ပြကာ "အဆင်ပြေပါတယ်။ ဘယ်နှစ်ခုရှိလဲဆိုတာ ရေတွက်ကြည့်လိုက်ပါ။ အကုန်ရောင်းမှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အု... ဝေါင်း...!! ဟောင်... ဟောင်... ဟောင်!!"

လုယွမ်: "?" သူသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဝံပုလွေလို အူတတ်ပြီး ခွေးလို ဟောင်တတ်သော ထိုလူငယ်ကို ကြည့်ကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ (ဒီလူ ရူးနေတာလား?)

သို့သော် ထိုလူငယ်မှာလည်း မှင်တက်သွားပုံရသည်။ လုယွမ်နှင့် ထိုလူငယ်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြသဖြင့် လေထုမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ထိုလူငယ်က ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"အဟမ်း... မင်းအတွက် တန်ဖိုးတွက်ပေးမယ်... ဝူးးးး ဟောင် ဟောင်~!"

လုယွမ်: "..." သူ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် လေသံကို ပြင်လိုက်ကာ အလိုက်တသိဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။ "...အစ်ကို၊ အစ်ကို ဆေးရုံသွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်ချင်လား?"

လူငယ်မှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ဒါက ငါ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ မျိုးရိုးဗီဇရဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးပါ။ ရောဂါအဟောင်းပါ... ငါ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ရပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူငယ်၏ လေသံထဲရှိ စိတ်ပျက်အားလျော့မှုကို ကြားရသောအခါ လုယွမ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသည်။ အော်... ဒါကြောင့်ကိုး။ တကယ်လို့ မျိုးရိုးဗီဇ မှတ်တမ်းတင်တဲ့ ဖြစ်စဉ်မှာ အောင်မြင်စွာ အဆုံးမသတ်နိုင်ခဲ့ရင် အဲဒီမျိုးရိုးဗီဇပိုင်ရှင် သတ္တဝါရဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာတွေနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ သေချာပေါက် ရှိလာမှာပဲ။

လူသားတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောနေစဉ် ခွေးကဲ့သို့ ဟောင်နေသော ထိုလူငယ်ကို ကြည့်ရင်း လုယွမ် သူကိုယ်စား ရှက်မိသွားသည်။ ၎င်းက လုယွမ်ကို ထိုလူငယ်အပေါ် အနည်းငယ် သနားစိတ် ဝင်သွားစေသည်။ ထို့အပြင် ဤလူ မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် ထူးခြားမျိုးရိုးဗီဇက ဘယ်လိုအဆင့်မျိုးလဲဆိုသည်ကိုလည်း သူ စူးစမ်းမိသည်။ သူ ဟောင်နေပုံက ခွေးလိုလို ဝံပုလွေလိုလို ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် လုယွမ် မမေးမြန်းခဲ့ပါ။ ရင်းနှီးမှုမရှိသော မျိုးရိုးဗီဇစစ်သည်တော်များနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် မိမိမှတ်တမ်းတင်ထားသော မျိုးရိုးဗီဇများကို များသောအားဖြင့် ထုတ်မပြောကြပေ။ မဟုတ်လျှင် မိမိ၏ တိုက်ခိုက်ရေး နည်းဗျူဟာများကို သူတစ်ပါး သိသွားနိုင်ပြီး မိမိ၏ လျှို့ဝှက်လက်နက် အားသာချက်ကို ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောကြတော့ပါ။ လူငယ်က စုစုပေါင်းပမာဏကို အလျင်အမြန် တွက်ချက်လိုက်သည်။ "စုစုပေါင်း ၁၀၂ ခု ရှိတယ်။ ငါ အကြွေဖယ်ပြီး အခု ၁၀၀ နဲ့ပဲ တွက်ပေးမယ်။ စုစုပေါင်း ၁၅,၀၀၀ ဒေါ်လာ ကျမယ်။"

လုယွမ် : "...အကြွေဖယ်တာလား? ငါ့အရိုးကို ရိုက်ချိုးတာလား? ဂဏန်းအဝိုင်းဖြစ်အောင် ၂၀,၀၀၀ ဒေါ်လာ လုပ်ပေးလိုက်လေ။"

လူငယ်က သူ၏ နေကာမျက်မှန်ကို နှာခေါင်းပေါ်သို့ ပင့်တင်လိုက်ပြီး ရင်းနှီးဖော်ရွေစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အဟမ်း... နည်းနည်းလေးပဲ ကွာတာပါ... ဂဏန်းအဝိုင်း မလုပ်ဘဲ ထားလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း နောက်ထပ် အများကြီး သွားရှာလို့ ရတာပဲ။"

လုယွမ်သည်လည်း သူ၏ အရင်းနှီးဆုံး အပြုံးကို ပြသလိုက်ကာ "လစ်လိုက်တော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။ (ဒီလူက ဒီလောက်အထိ အဓိပ္ပာယ်မရှိအောင် ဖြစ်နေတာက သူ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ထူးခြားမျိုးရိုးဗီဇနဲ့ ပတ်သက်နေတာများလား?)

လူငယ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "အဲဒါဆိုရင်လည်း ၁၅,၃၀၀ ဒေါ်လာပေါ့" ဟု ပြောသည်။ "ငွေပေးတော့။"

ထို့နောက် လူငယ်က လုယွမ်၏ ဘဏ်အကောင့်ထဲသို့ ငွေလွှဲပေးလိုက်သည်။ သူ၏ ဘဏ်အကောင့်ထဲတွင် ငွေ ၁၅,၃၀၀ ဒေါ်လာ တိုးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လုယွမ် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်။

(အဖေ၊ အမေ... သား အခုတော့ စွမ်းဆောင်နိုင်ပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံရှိတဲ့လူလို့ သတ်မှတ်လို့ ရသွားပြီ!)