လုယွမ်ဟာ စတုတ္ထအကြိမ်မြောက်အဖြစ် ကျောက်တုံးတွေကို ထပ်မံပစ်မချတော့ဘဲ ကျောက်နံရံအတိုင်း အောက်ကို ပြန်ဆင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
အနက်ရောင်အက္ခရာ ကျောက်ပြာပိုးကောင်တွေနဲ့ ပေ ၃၀၀ (မီတာ ၁၀၀ ခန့်) အကွာက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းကြားတစ်ခုကို ရောက်တဲ့အခါ သူ ရပ်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ညာလက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့ အလွန်မကြီးမားတဲ့ ပလတ်စတစ်ပုံးတစ်ပုံး ပေါ်လာပါတယ်။
သူဟာ ပုံးကိုဖွင့်ပြီး အတွင်းထဲက စေးပျစ်ကြည်လင်နေတဲ့ အရည်တွေကို လောင်းချလိုက်တယ်။ ဒါကတော့ အရောင်မရှိ၊ အနံ့မရှိတဲ့ လောင်စာဆီအမျိုးအစားသစ် ဖြစ်ပြီး မီးရှို့လိုက်ရင် အချိန်အတော်ကြာ တောက်လောင်နိုင်သလို အပူရှိန်လည်း အလွန်မြင့်မားပါတယ်။ ဒီပစ္စည်းဟာ ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေတွေမှာ အံ့အားသင့်စရာကောင်းလောက်အောင် အသုံးတည့်တာကြောင့် လုယွမ်က အရေးကြုံရင် သုံးဖို့ ကြိုတင်ဝယ်ထားခဲ့တာပါ။ အခုတော့ သူ ထင်ထားတာထက်ကို ပိုပြီး အသုံးဝင်သွားခဲ့ပြီလေ။
လုယွမ်ဟာ အဲဒီဆီတွေကို လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် လောင်းချလိုက်ပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးကို မီးတံတိုင်းနဲ့ ပိတ်ဆို့နိုင်အောင် သေချာပြင်ဆင်ပြီးမှ ကျောက်နံရံပေါ်ကို တစ်ဖန် ပြန်တွယ်တက်သွားပါတယ်။
နံရံထိပ်ကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ အစိမ်းရောင် ပလတ်စတစ်အိတ်တွေကို ထုတ်လိုက်တယ်။ ဒီအိတ်တွေက ခိုင်ခံ့ပြီး ရေလုံတဲ့ အထူးနိုင်လွန်နဲ့ လုပ်ထားတာဖြစ်လို့ ကိစ္စတော်တော်များများမှာ အသုံးဝင်ပါတယ်။ အတွေ့အကြုံသစ်တွေအတွက် တင်ထားတဲ့ ပို့စ်ထဲမှာ ပါတဲ့ 'မရှိမဖြစ်ပစ္စည်း' မို့လို့ လုယွမ်က အိတ်ပေါင်း ၂၀ တောင် ဝယ်ထားခဲ့တာပါ။
လုယွမ်ဟာ အိတ်အားလုံးကို ဖွင့်ပြီး လေတိုက်စားလို့ ကြေမွနေတဲ့ သဲတွေနဲ့ ကျောက်စတွေကို အိတ်ထဲ အတင်းထိုးထည့်တော့တာပဲ။ မြင်သမျှ သဲနဲ့ ကျောက်ခဲတွေကို အိတ် ၂၀ စလုံးထဲ အပြည့်ဖြည့်လိုက်ပြီးနောက် လေးအိတ်ကို ကြိုးတစ်ချောင်းနဲ့ တုပ်ပြီး စုစုပေါင်း ငါးစု ခွဲလိုက်ပါတယ်။
ပြင်ဆင်မှုတွေ အားလုံးပြီးသွားတဲ့အခါ လုယွမ် ပြုံးလိုက်မိတယ်။ အစီအစဉ်က နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်လာပြီလေ။ သူဟာ ရတနာသေတ္တာနဲ့ အနီးဆုံးဖြစ်တဲ့ ကျောက်နံရံထိပ်ဆီကို သွားလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ 'အနက်ရောင်အလင်း အလွိုင်းဓား' ကို ထုတ်ပြီး ကျောက်နံရံထဲ ဓားရိုးပဲကျန်တော့တဲ့အထိ အားကုန်စိုက်သွင်းလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် ထူထဲရှည်လျားတဲ့ ကြိုးတစ်ချောင်းကို ဓားရိုးမှာ ချည်လိုက်တယ်။
ကြိုးကို အားကုန်ဆွဲကြည့်လို့ မြဲပြီဆိုမှ သူ့ရဲ့ကိုယ်နံ့ကို ဖျောက်ဖို့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် အနံ့ပျောက်ဆေးတွေ ဖြန်းလိုက်တယ်။ အရာအားလုံး အသင့်ဖြစ်ပြီဆိုတော့မှ လုယွမ်ဟာ လက်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို မှေးစမ်းလိုက်တယ်။ "ပြင်ဆင်မှုတွေတော့ ပြီးပြီ။ ကျန်တာကတော့ ငါ့ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့မယ်"
သူ့မှာ အစီအစဉ်ရှိပေမဲ့ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း အောင်မြင်မယ်လို့တော့ အာမမခံနိုင်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ 'သတ္တိရှိမှ ရတနာရ' ဆိုသလိုပဲ၊ ရတနာက မျက်စိရှေ့ရောက်နေမှတော့ လုယွမ်တို့ကတော့ အလွတ်ပေးမယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး။ အောင်မြင်နိုင်ခြေ ရှိသရွေ့ သူ စမ်းကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
အောက်ဘက်မှာတော့ ကျောက်တုံးသံတွေ မကြားရတော့တာကြောင့် ပိုးကောင်နှစ်ကောင်ဟာ အစားကို အေးအေးဆေးဆေး စားနေကြတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ သိပ်မကြာခင်မှာ သူတို့တွေ စိတ်တိုရတော့မှာပါ။
လုယွမ်ဟာ ကျောက်တုံးတွေ အရင်ပစ်ချခဲ့တဲ့နေရာကို ပြန်သွားပြီး ပြင်ဆင်ထားတဲ့ နောက်ထပ် ကျောက်တုံးလေးတုံးကို နှစ်တုံးစီခွဲပြီး မတူညီတဲ့ အရပ်မျက်နှာတွေဆီ ပစ်ချလိုက်ပြန်တယ်။
"ဘုန်း!! ဘုန်း!! ဘုန်း!! ဘုန်း!!"
အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံတွေကြောင့် ပိုးကောင်နှစ်ကောင်ဟာ လန့်သွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြတယ်။ မပြီးနိုင်မချင်း နှောင့်ယှက်နေတဲ့ အသံတွေကြောင့် သူတို့တွေ အတော်လေး စိတ်တိုသွားပြီး အပြင်ကို ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားကြပါတော့တယ်။
လုယွမ်ဟာ နံရံထိပ်ကနေ ပိုးကောင်နှစ်ကောင် သူ ဆီလောင်းထားတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေဆီ ပြေးသွားတာကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်တယ်။ သူတို့ ရောက်သွားတာနဲ့ လုယွမ်ဟာ မီးတိုင်တစ်ခုကို ချက်ချင်း မီးညှိပြီး ဆီတွေရှိရာဆီ လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်။
"ဝုန်း!!"
မီးတိုင်နဲ့ ဆီ ထိတွေ့သွားတာနဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ မီးလျှံကြီးက ဟိန်းခနဲ တက်လာပြီး ကျောက်နံရံထိပ်အထိတောင် အပူရှိန်က ရောက်လာတယ်။ လုယွမ်ဟာ သူရှိနေတဲ့နေရာကနေတောင် အပူဒဏ်ကြောင့် အရေပြားတွေ စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်လာရတယ်။ အောက်စီဂျင်တွေပါ ကုန်ခမ်းသွားလို့ အသက်ရှူဖို့တောင် ခက်ခဲလာပေမဲ့ လုယွမ်ကတော့ သူ့အစီအစဉ်ကို မရပ်တန့်ပါဘူး။
သူ့စိတ်ထဲမှာ အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ထားတဲ့အတိုင်း သဲနဲ့ ကျောက်ခဲတွေဖြည့်ထားတဲ့ အိတ်တွေကို မီးတံတိုင်းကြီးပေါ် ပစ်ချလိုက်တယ်။ အပူရှိန်ကြောင့် အိတ်တွေ အရည်ပျော်သွားပြီး သဲနဲ့ ကျောက်ခဲတွေဟာ လေပြင်းနဲ့အတူ လွင့်စင်ကာ မမြင်နိုင်တဲ့ အကာအကွယ်တံတိုင်းကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်သွားပါတယ်။
ပိုးကောင်နှစ်ကောင်ဟာ ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေကို သတိထားမိပြီး ချက်ချင်း ပြန်လှည့်လာပေမဲ့ ရှေ့က မီးတံတိုင်းကြီးကြောင့် ရပ်တန့်သွားကြရတယ်။ အထူးအဆင့် မိစ္ဆာတွေဖြစ်ပေမဲ့ ဒီလောက်ပြင်းတဲ့ အပူရှိန်ကိုတော့ သူတို့လည်း မကျော်ရဲကြဘူးလေ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အရည်ပျော်နေတဲ့ သဲတွေ၊ ကျောက်ခဲတွေက သူတို့ကျောပေါ် ကျလာတာကြောင့် နာကျင်စွာနဲ့ အော်ဟစ်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားကြတော့တယ်။
ပိုးကောင်တွေ ဝေခွဲမရဖြစ်နေတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာပဲ လုယွမ်ဟာ အသင့်ပြင်ထားတဲ့ ကြိုးကိုကိုင်ပြီး အောက်ကို ချက်ချင်း ခုန်ဆင်းလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေထက်တောင် ပိုမြန်နေသေးတယ်။ လေထဲမှာ သဲဖုန်တွေနဲ့ မီးခိုးတွေ ဖုံးနေတာကြောင့် ပိုးကောင်တွေဟာ သူတို့ ရတနာကို တစ်ယောက်ယောက်က လုနေတာကို လုံးဝ သတိမထားမိကြပါဘူး။
လုယွမ်ဟာ မြေပြင်ပေါ် ခြေချမိတာနဲ့ သစ်သားသေတ္တာဆီကို အပြင်းအထန် ပြေးသွားတယ်။ သေတ္တာမှာ သော့မရှိတာကြောင့် တန်းဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ အဖြူရောင် အလင်းလုံးတစ်ခုနဲ့ အစိမ်းရောင် အလင်းလုံးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဖြူရောင်ထဲမှာတော့ ထူးဆန်းတဲ့ ချည်မျှင်တွေရှိပြီး အစိမ်းရောင်ထဲမှာတော့ အနက်ရောင် ဓားကြီးတစ်လက်ရဲ့ ပုံရိပ် ရှိနေပါတယ်။
လုယွမ်ဟာ ဘာမှစဉ်းစားမနေတော့ဘဲ အလင်းလုံးနှစ်ခုလုံးကို သူ့ရဲ့ တိုက်ပွဲတက်တူးထဲ စုပ်ယူလိုက်ပြီး ကြိုးကိုဆွဲကာ ကျောက်နံရံပေါ် အမြန်ပြန်တက်တော့တာပဲ။ ဆယ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပဲ သူ ထိပ်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။
သူဟာ အမောတောင် မဖြေနိုင်ဘဲ ကြိုးကိုသိမ်း၊ စိုက်ထားတဲ့ အလွိုင်းဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး အဲဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးပါတော့တယ်။ မီးငြိမ်းသွားလို့ ပိုးကောင်တွေ သူ့ကို ရှာတွေ့သွားရင် သူ သေချာပေါက် အလောင်းဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်လား။
(အခုလို အခွင့်အရေးရတုန်း ထွက်မပြေးရင် ငါ ဒီမှာ သေဖို့ စောင့်နေရမှာလား?)
မီးလျှံတွေကြားကနေ လုယွမ်ဟာ ကျောက်နံရံအတိုင်း အမြန်ဆုံး ပြေးလာခဲ့တယ်။ တော်တော်ဝေးဝေး ရောက်မှပဲ လှဲချလိုက်ပြီး အမောတကော အသက်ရှူနေမိတော့တယ်။ ခန္ဓာကိုယ်က ပင်ပန်းရုံတင်မကဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ စိတ်ရောကိုယ်ပါ လူက နုံးချိနေပြီလေ။
ဒါပေမဲ့လည်း... သူ့တက်တူးထဲက အလင်းလုံးနှစ်ခုကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ လုယွမ်ဟာ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးမိသွားပါတယ်။ နိုးထလာတာ ရက်ပိုင်းပဲရှိသေးတဲ့ စစ်သည်တော်အသစ်လေးတစ်ယောက်က အထူးအဆင့်မိစ္ဆာ နှစ်ကောင်ဆီကနေ ရတနာသေတ္တာကို ခိုးယူနိုင်ခဲ့တာဟာ တကယ့်ကို ရူးသွပ်စရာ လုပ်ရပ်ပါပဲ။ 'ကျားပါးစပ်က အစာလုတာ' ထက်တောင် ပိုသေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ အောင်မြင်ခဲ့ပြီလေ! အန္တရာယ်ကြီးပေမဲ့ ရလိုက်တဲ့ အရာတွေက အဖိုးမဖြတ်နိုင်ပါဘူး။ သာမန်အဆင့် ထူးခြားမျိုးရိုးဗီဇ ကွင်းဆက်တစ်ခုနဲ့ သူကိုယ်တိုင် သုံးလို့ရမယ့် အထူးအဆင့် ဓားရှည်တစ်လက်!
(ငါ ဖြစ်ရကျိုး နပ်ပါတယ်! လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ အမာခံ ဒေါက်တိုင်ကြီး ဖြစ်လာမယ့် လူသားပဲလေ!)