အခန်း ၁၃ - အထူးအဆင့်မိစ္ဆာ၊ ကံဆိုးခြင်းနောက်က ကံကောင်းခြင်း

ကျောက်ပြာပိုးကောင်အုပ်စုကြီးနဲ့ ခွေးခေါင်းလူနှစ်ယောက်တို့ မြင်ကွင်းထဲကနေ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားတော့မှ ဟိုလူလေးဦးလည်း တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် ကြည့်မိကြတော့တယ်။ သူတို့အားလုံးရဲ့မျက်နှာမှာ ကြောင်တောင်တောင် အမူအရာတွေနဲ့ပေါ့။

"...သူတို့တွေက ဘာလားဟ"

"အရင်က အဲဒီလူသားပြောတော့ သူနဲ့အတူပါလာတဲ့အဖော်တွေ ရှိတယ်ဆိုပဲ။ သူ့သူငယ်ချင်းတွေက အဲဒီခွေးခေါင်းလူနှစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား"

"လူသားတွေက ခွေးခေါင်းလူတွေနဲ့ အဖွဲ့ဖွဲ့တယ်ဆိုတာ တော်တော်ရှားတာပဲနော်"

"ငါတို့အဖွဲ့ထဲမှာလည်း ခွေးခေါင်းလူတစ်ယောက် ပါတာပဲဟာ၊ ဘာများ ရှားလို့လဲ"

အက်ဖ် (Elf) ခေါင်းဆောင်ကတော့ ဒါကို သိပ်ထူးဆန်းတယ်လို့ မထင်မိပါဘူး။

'ယဲလ်လို' လို့ခေါ်တဲ့ ခွေးခေါင်းလူနဲ့ လူသားအမျိုးသားတို့ကတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြုံးစိစိ လုပ်နေကြတယ်။

"ကြည့်ရတာတော့ အဲဒီလူသားက ပိုးကောင်အုပ်စုကို မတော်တဆ သွားစမိလို့ အလိုက်ခံနေရပုံပဲ။ အဲဒါကို ဟိုခွေးခေါင်းလူနှစ်ယောက်က သူ့ကိုကူညီဖို့ ပိုးကောင်တွေကို လိုက်ရှင်းပေးနေတာ ဖြစ်မှာပေါ့"

"ခွေးခေါင်းလူတွေက တကယ့်ကို သံယောဇဉ်ကြီးပြီး သစ္စာရှိတာပဲ!"

ယဲလ်လိုရဲ့မျက်နှာမှာ အားကျစိတ်လှုပ်ရှားသွားတဲ့ အမူအရာ ပေါ်လာတယ်။

"ငါတို့နဲ့ အတူတူပါပဲလား!"

ပိန်ပိန်ပါးပါး အက်ဖ်ကလည်း သဘောကျသလို ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။

"ကဲ... သူတို့ကို သွားမနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး၊ ငါတို့လည်း ကိုယ့်လမ်းကိုယ်သွားရအောင်"

အက်ဖ်ခေါင်းဆောင်က လက်ယမ်းပြပြီး အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုဘက်ကို ထွက်ခွာသွားတော့တယ်။

အချိန်တွေ တရွေ့ရွေ့ကုန်လွန်လို့ တစ်နာရီခန့်အကြာမှာတော့ ခွေးခေါင်းလူနှစ်ယောက်မှာ အသက်ကို လုရှူနေရပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

သူတို့ ရှေ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျောက်ပြာပိုးကောင်အရေအတွက်ဟာ အစကထက် ပိုများလာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အခုဆိုရင် ပိုးကောင်အကောင်ရေ ၃၀ ကျော်ရှိနေပြီး အရှိန်အဟုန်နဲ့ ရှေ့ကို အတင်းတိုးဝင်နေကြတာပါ။ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်ရသူတိုင်း "ဒါကြီးကတော့ လွန်လွန်းတယ်" လို့ ခံစားရမှာ အမှန်ပါပဲ။

တကယ်တော့ လုယွမ်ဟာ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ နောက်ထပ်ပိုးကောင်တွေနဲ့ ဆုံဖို့က မလွဲမသွေပါပဲ။ သူကလည်း ပိုးကောင်တွေကို သတ်ဖို့ အချိန်မရဘဲ အတင်းပြေးနေရတာဆိုတော့ ဆုံမိသမျှ ပိုးကောင်အသစ်တွေကပါ ဒီအုပ်စုကြီးထဲ ပေါင်းဝင်လာကြတာပေါ့။

လမ်းမှာဆုံမိတဲ့ တခြားမျိုးရိုးဗီဇစစ်သည်တော်တွေဆိုရင်လည်း ပိုးကောင်အုပ်စုကြီးကို မြင်တာနဲ့ လမ်းဘေးကို အမြန်ကပ်ရှောင်ပေးကြတယ်။ ပိုးကောင်အုပ်စုကြီးကို ဦးဆောင်လာတဲ့ လုယွမ်ကိုကြည့်ပြီး လူတိုင်းက "ဒီကောင်ကတော့ သေချင်ဇောနဲ့ ရူးနေတာပဲ" ဆိုတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေကြတာပါ။

ခွေးခေါင်းလူနှစ်ယောက်မှာတော့ တိုးပွားလာတဲ့ ပိုးကောင်အရေအတွက်ကိုကြည့်ပြီး ခေါင်းနဖူးက အမွေးတွေတောင် ထောင်ထွက်သွားမတတ် ထိတ်လန့်နေကြပြီ။ အကယ်၍သာ သူတို့ ဝိုင်းခံလိုက်ရရင် အရိုးတောင် ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

သူတို့က ပိုးကောင်အုပ်စုကို ကျော်ကြည့်ပြီး ရှေ့ဆုံးကပြေးနေတဲ့ လုယွမ်ဆီကို အာရုံစိုက်လိုက်ကြတယ်။ လုယွမ်ရဲ့ ပြေးနှုန်းက လုံးဝကျမသွားတဲ့အပြင် မောပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ပုံလည်း တစ်စက်ကလေးမှ မပေါ်ပါဘူး။ ဒါက ခွေးခေါင်းလူနှစ်ယောက်ကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေသလို မျှော်လင့်ချက်လည်း ကင်းမဲ့သွားစေပါတယ်။

ညိုရောင်အမွေးနဲ့ ခွေးခေါင်းလူကတော့ လျှာတန်းလန်းထွက်နေရတဲ့အထိ မောနေပြီဖြစ်ပြီး အသက်ကို လုရှူရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"အစ်ကိုကြီး... အဲဒီလူသားက ဘာကောင်လဲမသိဘူး! အရှိန်က ငါတို့ထက် နှေးပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ ခံနိုင်ရည်က ဒီလောက်တောင် ကောင်းနေရတာလဲ!"

မီးခိုးရောင်ခွေးခေါင်းလူကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး လုယွမ်ရဲ့ကျောပြင်ကို မှိုင်တွေစွာ စိုက်ကြည့်နေတယ်။

"ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ... ငါတို့တောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် (Spirit Qi) ကုန်ခါနီးနေပြီ။ သူက ငါတို့ထက် ပိုမောရမှာလေ၊ ဘာလို့ ဘာမှမဖြစ်သလို ပြေးနိုင်နေတာလဲ"

သူ ခေါင်းကွဲမတတ် စဉ်းစားပေမဲ့ အဖြေကတော့ ထွက်မလာပါဘူး။

"အစ်ကိုကြီး၊ အခု ဘာဆက်လုပ်မလဲ။ ငါတို့စွမ်းအင်တွေ ကုန်သလောက်ဖြစ်နေပြီ။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် တခြားရန်သူနဲ့ဆုံတဲ့အခါ ငါတို့အတွက် အန္တရာယ်ရှိလိမ့်မယ်"

မီးခိုးရောင်ခွေးခေါင်းလူလည်း အခြေအနေကို သဘောပေါက်ပါတယ်။ သူက လုယွမ်ရဲ့ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်တယ်။

"အဲဒီလူသားတော့ ကံကောင်းသွားတယ်လို့ပဲ မှတ်လိုက်တော့! သူ့ကို ငါတို့ ဆက်မလိုက်တော့ဘူး။ ဟဲဟဲ... ဒါပေမဲ့ သူ့နောက်မှာ ဒီလောက်များတဲ့ ပိုးကောင်တွေ လိုက်နေတာ၊ သူလည်း အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အရိုးတောင် မကျန်အောင် အစားခံရမှာပဲ!"

"အစ်ကိုကြီး ပြောတာ မှန်တယ်! သူ သေချာပေါက် သေမှာပဲ။ ငါတို့ကပဲ သူ့ကို အသာလေး လွှတ်ပေးလိုက်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်မယ်"

"ကဲ... ရပ်ကြစို့"

ခွေးခေါင်းလူနှစ်ယောက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လုယွမ်နဲ့ ပိုးကောင်အုပ်စုကြီး ဝေးရာကို ထွက်ခွာသွားတာကို ကြည့်နေကြတယ်။ သူတို့ မျက်စိရှေ့က ပျောက်သွားတော့မှပဲ အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုဘက်ကို လှည့်ထွက်သွားကြတော့တယ်။

လုယွမ်ကတော့ နောက်ကအခြေအနေကို ခဏခဏ လှည့်ကြည့်နေဆဲပါ။ အခုတစ်ခါ လှည့်ကြည့်တဲ့အခါမှာတော့ ခွေးခေါင်းလူတွေကို မတွေ့ရတော့ဘဲ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတယ်။

"အဲဒီ ခွေးနှစ်ကောင် နောက်ဆုံးတော့ လက်လျှော့သွားပြီလား! တောက်... သူတို့တွေ ဒီလောက်ထိ ဇွဲကောင်းမယ်လို့ မထင်ထားဘူး!"

တစ်နာရီကျော်လောက် အလိုက်ခံခဲ့ရတာဆိုတော့ လုယွမ်လည်း တော်တော်လေး ဆွံ့အသွားရတယ်။

(ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်နာရီလုံး ငါ ဘယ်လို ရှင်သန်ခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိကြလား?!)

သူဟာ ကျောက်ပြာတောအုပ်ရဲ့ နယ်မြေတော်တော်များများကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီး လမ်းမှာလည်း စစ်သည်တော်အများအပြားနဲ့ ဆုံခဲ့ပါတယ်။ ကံကောင်းတာက သူ အရေးပေါ်အတွက် ဝိညာဉ်ခရစ္စတယ် (Spirit Crystal) တစ်ခု သိမ်းထားခဲ့လို့ပါ။ ဟိုခွေးခေါင်းလူနှစ်ယောက်ဆီက ရခဲ့တဲ့ ခရစ္စတယ်နဲ့ပါဆိုရင် စုစုပေါင်း နှစ်ခုပေါ့။ အဲဒီ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီး အားဖြည့်နေခဲ့လို့သာ အခုလို ခံနိုင်ရည်ရှိရှိ ဆက်တိုက်ပြေးနိုင်ခဲ့တာပါ။

အခုတော့ ဒုတိယမြောက်ခရစ္စတယ်ကိုတောင် သုံးနေရပြီ။ ဒါသာ ကုန်သွားရင်တော့ သူလည်း တကယ်ပဲ ဘာမှလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ တော်သေးတာက အဲဒီခွေးနှစ်ကောင် လက်လျှော့သွားလို့ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့... နောက်ကလိုက်နေတဲ့ ပိုးကောင်အုပ်စုကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ လုယွမ်ရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်ခါသွားရပြန်တယ်။

"တောက်... ဒီလောက်အထိ များပြားလာလိမ့်မယ်လို့ ငါလည်း မထင်ထားဘူး!"

(အစ်ကိုကြီးတို့ရာ... ခင်ဗျားတို့ မမောကြဘူးလား?! ငါက ကျောက်တုံးမှ မဟုတ်တာ၊ သွားပြီး ကျောက်တုံးတွေပဲ ပြန်စားကြပါတော့လား?!)

လုယွမ်ရဲ့အရှိန်က ပိုးကောင်တွေထက် မြန်နေသေးလို့သာ တော်ပါသေးတယ်။ အရင်က ခွေးခေါင်းလူတွေကို ခြောက်ဖို့အတွက် တမင်အရှိန်လျှော့ပြေးနေတာဆိုတော့ အခုဆိုရင် အားကုန်သုံးပြီး အလွယ်တကူ ခါချလိုက်လို့ ရပြီလေ။

ဆယ်မိနစ်လောက် အားစိုက်ပြေးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ နောက်ကနေ ဘာဆူညံသံမှ မကြားရတော့ပါဘူး။ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ပိုးကောင်တွေလည်း မရှိတော့တာ သေချာသွားပါပြီ။

လုယွမ်ဟာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ကျောက်နံရံတစ်ခုကို မှီလျက် ထိုင်ချလိုက်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေတော့တယ်။ ဝိညာဉ်ခရစ္စတယ် နှစ်ခုလုံးလည်း လုံးဝကုန်သွားပါပြီ။ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနေပြီး ချွေးတွေနဲ့ ရွှဲစိုနေတာပေါ့။

သူ ရေသန့်ဗူးကိုထုတ်ပြီး အားရပါးရ မော့သောက်လိုက်တယ်။ ကျန်တဲ့ရေတွေကို ခေါင်းပေါ်ကနေ လောင်းချလိုက်တော့မှပဲ ကျေနပ်သလို သက်ပြင်းချနိုင်တော့တယ်။ အားဖြည့်မုန့်တွေကို ထုတ်စားလိုက်တော့မှ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ နွေးထွေးသွားပြီး ပြန်ပြုံးနိုင်လာတယ်။

"အသက်ရှင်နေရတာ တကယ်ကောင်းတာပဲ"

ခေတ္တနားပြီးနောက် သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်တယ်။ သူရောက်နေတဲ့နေရာက ကျောက်တိုင်ကြီး လေးခုရှိပြီး လမ်းကြောင်းလေးခု ခွဲထွက်သွားတဲ့ ကွင်းပြင်လေးတစ်ခုပါ။ ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်နေတာမို့ လုယွမ်လည်း လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရွေးပြီး ဝင်လိုက်တယ်။

လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ပိုးကောင်တစ်ကောင်နဲ့ ဆုံလို့ သတ်လိုက်ပြီး ခရစ္စတယ်ကို စုပ်ယူလိုက်တဲ့အခါ ခွန်အားတွေ ပြန်ပြည့်လာတယ်။ သူ ရှေ့ကို ဆက်တိုးလာရင်း ဂူတစ်ခုရှေ့ရောက်တော့ ရုတ်တရက် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားရပြန်တယ်။

ဂူထဲမှာ ကျောက်ပြာပိုးကောင် နှစ်ကောင် ကျောက်တုံးစားနေကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က သာမန်တွေ မဟုတ်ပါဘူး။ သုံးပေလောက် မြင့်မားပြီး ကျောပေါ်မှာ အနက်ရောင် ရှေးဟောင်းအက္ခရာပုံစံတွေ ပါနေတာ။

"အနက်ရောင်အက္ခရာ ကျောက်ပြာပိုးကောင် (Black-rune Graystone Beetle)!"

ဒါတွေက အထူးအဆင့်မိစ္ဆာ (Elite-grade) တွေပဲ!

သူတို့ရဲ့ခွန်အားက သာမန်မိစ္ဆာတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်တဲ့အပြင် တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်တွေကလည်း အလွန်အစွမ်းထက်လှတယ်။ ကျောက်ပြာပိုးကောင်တွေထဲမှာ သူတို့က ထိပ်သီးတွေပေါ့။

ဒါပေမဲ့ လုယွမ်ကို ပိုပြီးရင်ခုန်စေတာက အဲဒီပိုးကောင်တွေရဲ့အနောက်မှာ ရှိနေတဲ့ 'သစ်သားသေတ္တာ' တစ်လုံးပါပဲ။

မူလအစနယ်မြေရဲ့ ရတနာသေတ္တာထဲမှာ အဖိုးတန်တဲ့ မျိုးရိုးဗီဇတွေ၊ လက်နက်တွေ၊ ဆေးဝါးတွေနဲ့ ဗဟုသုတတွေ ရှိနေနိုင်တယ်လေ။ စစ်သည်တော်တစ်ယောက်အတွက် ဒါဟာ ကံထူးတာပါပဲ။

(ဒီလောက်အလိုက်ခံရပြီးမှ ဒီလိုရတနာတွေ့တာ... ငါဖြစ်ရကျိုး နပ်သွားတာပဲ!)

(ဒါပေမဲ့... ဟိုပိုးကောင်နှစ်ကောင်ကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ?)

လုယွမ် ခေါင်းခဲသွားရပြန်တယ်။ သာမန်ပိုးကောင်နှစ်ကောင်ကို သတ်ဖို့တောင် ခက်ခဲနေသေးတဲ့ သူ့အတွက် ဒီအထူးအဆင့်နှစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။ တစ်ကောင်တည်းဆိုရင်တောင် သူ မနည်းရုန်းကန်ရမှာ၊ အခု နှစ်ကောင်ဆိုတော့ သူ့ကို ဝိုင်းပြီး ကြိတ်ကြတော့မှာ သေချာနေပြီလေ။