ညကိုးနာရီ။
အလုပ်ဆင်းလာပြီး မောပန်းနွမ်းနယ်နေသည့်တိုင် လိုဝီသည် မနားနိုင်သေးပဲ ညဈေးဘက်သို့ အပြေးအလွှားသွားကာ သူ့ရည်းစားအကြိုက်ဆုံးဖြစ်သည့် အစပ်ကင်ဝက်အူချောင်းကို ဝယ်လာခဲ့သည်။
လက်တစ်ဖက်တွင် မန်းဂိုးပိုမီလိုဆာဂိုတစ်ခွက် ကိုင်ထားရင်း ရည်းစားဖြစ်သူနှင့် အတူနေထိုင်သည့် ငှားရမ်းထားသော တိုက်ခန်းဆီသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်လာခဲ့လေသည်။
လိုဝီ၏လစာက မများလှသလို စုဆောင်းငွေကလည်း လက်တစ်ဆုပ်စာမျှသာ ရှိသည်။ ရွှေငွေလက်ဝတ်ရတနာကဲ့သို့ ဈေးကြီးသည့်လက်ဆောင်များ ဝယ်ပေးနိုင်သည့်အခြေအနေ မရှိပေ။
သို့သော် ရည်းစားဖြစ်သူ ပျော်ရွှင်စေရန် အံ့အားသင့်စရာလေးတွေ ပေးဖို့တော့ နေ့စဉ်နီးပါး အကြံမျိုးစုံ ထုတ်တတ်သည်။
အပေါ်ထပ်သို့ အမြန်တက်လာပြီး အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
သူပြန်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ပုံမှန်အတိုင်း ရည်းစားဖြစ်သူက ဝမ်းသာအားရ ပြေးလာလိမ့်မည်ဟု လိုဝီ ထင်ထားခဲ့သည်။
သို့သော်—
ကျဉ်းကျပ်သည့် တိုက်ခန်းလေးထဲတွင် လူတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။ သူ့ရည်းစား၏ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရတော့ပေ။
သူမ အသုံးပြုနေကျ အဝတ်အစားတွေ၊ ဖိနပ်တွေနှင့် ပစ္စည်းများ အားလုံး ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။
လိုဝီ၏ နှလုံးခုန်သံ ရုတ်တရက် မြန်ဆန်လာသည်။ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
အခန်းအနှံ့ လိုက်ကြည့်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်တွင် စာရွက်တစ်ရွက် ချန်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
စာထဲတွင် ရေးထားသည်မှာ—
“အချစ်ရေ၊ မင်းက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမယ့် ငါလိုချင်တဲ့ဘဝနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုမျိုးကို မင်း မပေးနိုင်ဘူး။
ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပဲ လမ်းခွဲကြရအောင်…”
နှုတ်ဆက်စကားတစ်ခွန်းပင် မပြောဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည့် ရည်းစားဟောင်း၏ စာကိုကြည့်ရင်း လိုဝီ စိတ်ထဲတွင် နာကျင်မှုတစ်မျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် အသည်းကွဲသည့်အထိတော့ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းကတော့ ဒီနေ့ကို သူ အစောကြီးကတည်းက ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့သောကြောင့်ပင်။
သူက ကျေးလက်ဒေသက ဆင်းရဲသည့်လူငယ်တစ်ယောက်…
မိဘနှစ်ပါးစလုံး စောစောစီးစီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြသဖြင့် သူ့အပေါ်တွင် တစ်ဦးတည်းသော ညီမလေး၏ တာဝန်ပါ ကျရောက်နေခဲ့သည်။
မကြာသေးမီကမှ ညီမလေးက တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရထားသဖြင့် ကျောင်းလခ၊ နေထိုင်စရိတ်နှင့် အခြားကုန်ကျစရိတ်များကို အစ်ကိုဖြစ်သူ လိုဝီကပင် တာဝန်ယူပေးနေရသည်။
သူ့လစာက အစကတည်းက မများလှပေ။
လစဉ်အသုံးစရိတ်တွေကို နုတ်လိုက်သည်နှင့် လက်ထဲတွင် ဘာမျှမကျန်တော့။
ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ ဟုန်ဟိုင်လို မြို့ကြီးတစ်မြို့မှာ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ရပ်တည်ဖို့ဆိုတာ ကောင်းကင်တက်ဖို့ထက်တောင် ခက်ခဲလှသည်။
ထို့ကြောင့် သူ့ရည်းစားသည် တစ်နေ့နေ့တွင် သူ့ကို စွန့်ခွာသွားလိမ့်မည်ဟု လိုဝီက အစောကြီးကတည်းက တွေးထားခဲ့သည်။
“အင်း…ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး…”
သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
“အနည်းဆုံးတော့ နှစ်အတော်ကြာ လင်မယားလို အလကားတွဲလာခဲ့တာပဲလေ။ ဟားဟား…”
ရယ်စရာပြောပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရင်ထဲက ဝမ်းနည်းမှုကတော့ မပျောက်သေးပေ။
လိုဝီသည် တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရခဲ့သည်မှာ နှစ်အနည်းငယ်ပင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူနှင့်အတူ ပညာသင်ကြားခဲ့ကြသည့် အတန်းဖော်ဟောင်းများမှာလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကိုယ့်ဘဝကိုယ် အခြေချနေကြပြီဖြစ်သည်။ တချို့က အလုပ်အကိုင်ကောင်းများ ရရှိနေကြသလို၊ တချို့က အိမ်ထောင်ပြုကာ သားသမီးများနှင့် မိသားစုဘဝကို တည်ဆောက်နေကြသည်။
အိမ်ဝယ်နိုင်သူက အိမ်ဝယ်၊ ကားဝယ်နိုင်သူက ကားဝယ်နှင့် လူတိုင်းက ကိုယ့်ဘဝကိုယ် တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ရှေ့ဆက်နေကြသည်။
သူတစ်ယောက်တည်းသာ ဘာတစ်ခုကိုမှ ထူးထူးခြားခြား အောင်မြင်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် အတန်းဖော်ဟောင်းများ ပြန်လည်ဆုံစည်းကြသည့်ပွဲမျိုးကိုပင် သူ့အနေဖြင့် တက်ရောက်ပြီး မျက်နှာမပြရဲတော့ပေ။
“ဒီနေ့ကစပြီး ငါ အားကုန်ကြိုးစားရမယ်…”
လိုဝီ လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်မှာပင်—
သူ့နားထဲသို့ ကြည်လင်ပြတ်သားသည့် အသိပေးသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ဝင်လာသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ရှေ့လေထုထဲတွင် စာကြောင်းသုံးကြောင်း ပေါ်လာသည်။
【ဂုဏ်ယူပါတယ်။ သင်ဟာ နေ့စဉ်ထောက်လှမ်းရေးစနစ်နဲ့ ချိတ်ဆက်ခံလိုက်ရပါပြီ။】
【စနစ်သည် နေ့စဉ် ထောက်လှမ်းရေးအချက်အလက်များကို ကျပန်းပေးအပ်သွားမည် ဖြစ်သည်။】
【host အနေနဲ့ ထောက်လှမ်းရေးအချက်အလက်တိုင်းကို ကောင်းစွာအသုံးချပါ။】
လိုဝီ တုံ့ပြန်ရန်ပင် မအားရသေးခင် လေထဲရှိ စာလုံးများက လှည့်ပတ်သွားပြီး ဂိမ်းထဲက စနစ်မျက်နှာပြင်တစ်ခုနှင့် ဆင်တူသည့် ဘောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အချက်အလက်အမျိုးမျိုး ပေါ်လာသည်။
【host — လိုဝီ】
【ယနေ့ထောက်လှမ်းရေး — ၃】
【မနေ့က ကျန်ရှိနေသော ထောက်လှမ်းရေး — ၀】
【ထောက်လှမ်းရေးအမှတ် — ၀】
【ဆိုင် — မဖွင့်ရသေးပါ】
【အထူးစွမ်းရည် — မရှိ】
【ပစ္စည်းစာရင်း — မရှိ】
【သတိပေးချက် — အိမ်ရှင်သည် ထောက်လှမ်းရေးအချက်အလက်တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ဆုပ်ကိုင်နိုင်တိုင်း ထောက်လှမ်းရေးအမှတ် ၁ မှတ် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။】
【ထောက်လှမ်းရေးအမှတ်များကို ဆိုင်တွင် အထူးပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် အသုံးပြုနိုင်သည်။】
လိုဝီက မျက်လုံးကို အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
သူ့ရှေ့က စနစ်မျက်နှာပြင်က တကယ်ပေါ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားစေရန် စားပွဲပေါ်က အစပ်ကင်ဝက်အူချောင်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
“ဒီဝက်အူချောင်းကို ငါ့ပစ္စည်းစာရင်းထဲ ထည့်လိုက်…”
သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လက်ထဲက ဝက်အူချောင်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အချက်အလက်အသစ်တစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။
【ပစ္စည်းစာရင်း — အစပ်ကင်ဝက်အူချောင်း】
“တကယ်ဖြစ်နေတာပဲ…”
လိုဝီ ဝမ်းသာအားရဖြင့် မျက်လုံးများပင် တောက်ပလာကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အော်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့ရဲ့ ထောက်လှမ်းရေးကို ဖွင့်စမ်း…”
ချက်ချင်းဆိုသလို လေထဲတွင် ပေါ့ပ်အပ်ဝင်းဒိုးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
【ယနေ့ထောက်လှမ်းရေး】
【၁။ ရှန်ယန်ချို စီးပွားရေးခရီးထွက်နေစဉ် သူမ၏ခင်ပွန်းသည် မယားငယ်ကို အိမ်သို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။】
【၂။ ယနေ့ ချန်အိုင်လာ သွားရောက်ခဲ့သည့် အိမ်ဟောင်းတစ်လုံး၏ မီးဖိုချောင်မျက်နှာကျက်အတွင်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အထုပ်တစ်ထုပ် ရှိနေသည်။】
【၃။ ဂူနန်ချောင်သည် ဟုန်ဟိုင်မြို့၊ ယီဒါပလာဇာရှိ Uniqlo ဆိုင်၏ တတိယမြောက် အဝတ်လဲခန်းတွင် ပျောက်ဆုံးသွားသည့် ပုလဲနားကပ်တစ်ဖက်ကို ရှာပေးနိုင်သူအား ယွမ် ၅,၀၀၀ ဆုချမည်ဟု ကြေညာထားသည်။】
လိုဝီသည် ထောက်လှမ်းရေးအချက်အလက် သုံးခုကို အမြန်ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။
ဘာကြောင့် ဒီထောက်လှမ်းရေးအချက်အလက်တွေ အားလုံးက အမျိုးသမီးတွေနဲ့ပဲ ပတ်သက်နေရတာလဲ။
သို့သော် ထိုကိစ္စကို စဉ်းစားနေဖို့ အချိန်မရှိချေ။
လက်ရှိအခြေအနေအရ တတိယအချက်ကသာ အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သည်။
ပုလဲနားကပ်တစ်ဖက်ကို အဝတ်လဲခန်းထဲမှာ ကျန်ခဲ့ပြီး တခြားတစ်ယောက်ယောက်က ကောက်ယူသွားလျှင် ပြန်ရှာဖို့ ခက်ခဲသွားနိုင်သည်။
ယွမ် ၅,၀၀၀ ဆိုတာ လိုဝီအတွက် တစ်လနီးပါး လစာပင်။ ငွေလိုနေသည့် သူ့အတွက် ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုးကို လက်လွှတ်ထားနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ထို့အပြင် ထောက်လှမ်းရေးအချက်အလက်ကို အောင်မြင်စွာ ဆုပ်ကိုင်နိုင်လျှင် ထောက်လှမ်းရေးအမှတ်ပါ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။
ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသည်နှင့် လိုဝီ တံခါးဖွင့်ကာ အပြင်သို့ အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
တက္ကစီတစ်စီး ငှားပြီး ယီဒါပလာဇာဘက်သို့ တန်းသွားလိုက်သည်။
Uniqlo သို့ ရောက်ချိန်တွင် ညဆယ်နာရီထိုးလုနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဆိုင်ဝန်ထမ်းတွေက ကြမ်းပြင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေကြပြီး ဆိုင်ပိတ်ကာ အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီဖြစ်သည်။
လိုဝီက ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ပြီး အဝတ်လဲခန်းဘက်သို့ တန်းသွားလိုက်သည်။ သိပ်မကြာခင်မှာပင် တတိယမြောက် အဝတ်လဲခန်းရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။
ထောက်လှမ်းရေးထဲတွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း အခန်းထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုလဲနားကပ်တစ်ဖက် ကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“တွေ့ပြီ…”
လိုဝီ ပုလဲနားကပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ စနစ်က ပေးသည့် ထောက်လှမ်းရေးအချက်အလက်သည် တကယ်မှန်ကန်ကြောင်း ဤပုလဲနားကပ်က သက်သေပြလိုက်ခြင်းပင်။
သို့သော် ဆိုင်ထဲက ထွက်လာပြီး ပုလဲနားကပ်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားချိန်၌ ပြဿနာအသစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
သူ့အနေဖြင့် ဂူနန်ချောင်ဆိုသည့် အမျိုးသမီးကို မသိပေ။
လိုဝီ စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ပြန်ဖွင့်ပြီး တတိယမြောက် ထောက်လှမ်းရေးကို သေချာပြန်ဖတ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် အဓိကအချက်တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။
ဂူနန်ချောင်သည် ပုလဲနားကပ်ပျောက်ဆုံးမှုအတွက် ယွမ် ၅,၀၀၀ ဆုချမည်ဟု ကြေညာထားသည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် လူတစ်ယောက်က ပစ္စည်းတစ်ခု ပျောက်သွားလျှင် ဒေသခံဝက်ဘ်ဆိုက်များ သို့မဟုတ် ဖိုရမ်များတွင် ရှာဖွေရေးကြေညာချက် တင်တတ်ကြသည်။
လိုဝီ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဒေသခံဝက်ဘ်ဆိုက်တစ်ခုကို ဖွင့်ကာ ‘ဆုငွေ’ ဆိုသည့် စကားလုံးဖြင့် ရှာဖွေလိုက်သည်။
မျက်စိရှေ့တွင် ပျောက်ဆုံးသွားသည့် ကြောင်၊ ခွေးများအကြောင်း ကြေညာချက်မျိုးစုံ ပေါ်လာသည်။
ခဏမျှ ရှာဖွေပြီးနောက် ပျောက်ဆုံးသွားသည့် ပုလဲနားကပ်အတွက် ဆုငွေကြေညာထားသည့် ပို့စ်တစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။
တင်ထားသူမှာ မစ္စဂူ ဖြစ်သည်။
ကြေညာချက်ထဲတွင် ပုလဲနားကပ်၏ ဓာတ်ပုံကိုပါ တင်ထားပြီး ထိုနေ့တွင် သူမ သွားရောက်ခဲ့သည့် နေရာများကိုလည်း တစ်ခုချင်းစီ ဖော်ပြထားသည်။ နားကပ်ကို တွေ့ရှိပြီး ပြန်ပေးနိုင်မည့်သူ ပေါ်လာရန် မျှော်လင့်ထားပုံရသည်။
ဓာတ်ပုံထဲက ပုလဲနားကပ်နှင့် လိုဝီလက်ထဲရှိ ပုလဲနားကပ်က တစ်ထပ်တည်းပင်။
ကြေညာချက်ထဲတွင် ချန်ထားခဲ့သည့် ဖုန်းနံပါတ်ကို လိုဝီ ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။
တစ်ဖက်မှ ဖုန်းကို ပြန်ကိုင်လာသည်။
လိုဝီက ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
တစ်ဖက်မှ ဂူနန်ချောင်၏အသံက သတိထားနေပုံရသည်။
“ကျွန်မကို WeChat မှာ အရင် add ပေးပါလား။ ပြီးရင် နားကပ်ရဲ့ အသေးစိတ်ဓာတ်ပုံတွေ ပို့ပေးပါ…”
ယွမ် ၅,၀၀၀ ဆိုသည့် ဆုငွေက မနည်းလှသဖြင့် အခွင့်ကောင်းယူရန် ကြိုးစားသူတွေ ရှိနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဂူနန်ချောင် သတိထားနေခြင်းကိုလည်း လိုဝီ နားလည်သည်။
WeChat မှာ အချင်းချင်း add ပြီးသည်နှင့် လိုဝီက ပုလဲနားကပ်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားကာ ဓာတ်ပုံအမျိုးမျိုး ရိုက်ပြီး ပို့လိုက်သည်။
မကြာခင်မှာပင် ဂူနန်ချောင်ထံမှ အသံမက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ဝင်လာသည်။
“ဒါ ကျွန်မပျောက်သွားတဲ့ နားကပ်ပဲ။ ကျွန်မက ပီရှူးမနော်ရပ်ကွက်မှာ နေတာပါ။ အခု ယူလာပေးနိုင်မလားရှင်…”
“စိတ်မပူပါနဲ့။ နားကပ်ကို ကိုယ်တိုင်စစ်ဆေးပြီးတာနဲ့ ဆုငွေကို သေချာပေါက် ပေးပါ့မယ်…”
လိုဝီက ငွေကို အလွန်လိုအပ်နေသဖြင့် တုန့်ဆိုင်းမနေဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။
ထို့နောက် တက္ကစီတစ်စီး ထပ်ငှားပြီး ပီရှူးမနော် လူနေအိမ်ရာဘက်သို့ တန်းထွက်လာခဲ့သည်။
ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည့်အချိန်တွင် သူ့ခြေလှမ်းတွေ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
မျက်စိရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် အမျိုးသမီးကို သူ သိပ်မကြာခင်ကပင် မြင်ခဲ့ဖူးသည်။
အတိအကျပြောရလျှင်—
အဲဒီအမျိုးသမီးက သူ့ရည်းစားဟောင်းပင်။