အခန်း (၂၃) — ပေါင်းစပ်ဓားကြီးနှင့် ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း

အူချီဟအိုဘီတို ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ဟာတကဲကာကာရှီမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် အလကားသက်သက် လိုက်ရှာနေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို မှီကာ ရပ်တန့်လိုက်ရကာ သူ့၏စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်စုစည်းနေ၏။ ဟာတကဲကာကာရှီက သူ့မျက်ခုံးနှစ်ခုကို ကျုံ့ထားလိုက်သည်။ အရင်ဆုံး သူအတည်ပြုလိုက်သည်မှာ အူချီဟအိုဘီတိုဆိုသည်မှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်သည်ဟူသောအချက်ပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အိုဘီတိုက သေခါနီးအချိန်တွင် ရှာရင်းဂန်းမှာ ဂျိုနင်ဖြစ်လာသည့်အတွက် သူ့ကိုပေးသော လက်ဆောင်ဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသောကြောင့်တည်း။ ဤဂျိုနင်လက်ဆောင်အကြောင်းကို သူ၊ နိုဟာရာရင်နှင့် အူချီဟအိုဘီတိုတို့ သုံးယောက်သာ သိရှိကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရင်သေဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်မူ ဤအကြောင်းကို သိသူမှာ သူတို့နှစ်ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

အူချီဟအိုဘီတို ပြောသွားခဲ့သည့် ဆရာမင်နာတိုနှင့် ဆရာမကူရှီနာတို့ သေဆုံးရသည့်အကြောင်းများနှင့် ပတ်သက်၍မူ ဟာတကဲကာကာရှီ၏ ပထမဆုံးတွေးမိသည်မှာ မယုံကြည်နိုင်စရာဟူ၍သာ ဖြစ်သည်။ နာမီကာဇဲမင်နာတိုနှင့် အူဇုမာကီကူရှီနာတို့မှာ အူချီဟအိုဘီတိုကို အင်မတန်မှ ချစ်ခင်ကြသည် မဟုတ်ပါလော။ သို့သော်လည်း ထိုနှစ်များတုန်းက ကိုးမြီးအရေးအခင်းနှင့် ပတ်သက်၍လည်း မေးခွန်းထုတ်စရာများစွာ ရှိနေဆဲပင်။ ဟာတကဲကာကာရှီက သူ့သွားတို့ကို ကြိတ်ကာ ဘေးရှိသစ်ပင်ကို လက်သီးနှင့် ထိုးလိုက်သည်။ "ငါ အိုဘီတိုကို ထပ်တွေ့ဖို့သာဆိုရင် ထိုနှစ်များက အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်နိုင်မှာပါ... တကယ်လို့ အိုဘီတိုသာ ရင်အတွက် လက်စားချေချင်တယ်ဆိုရင် သူငါ့ကို မသတ်ခဲ့ဘူးဆိုတော့ သူ ရေနိုင်ငံကို သွားတာ ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီမှာ ပုန်းအောင်းနေတာ ဖြစ်ရမည်"

အူချီဟအိုဘီတိုက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချန်ထားခဲ့သည့် စကားများအရ ဟာတကဲကာကာရှီက သူလိုချင်သည့် အချက်အလက်များကို လျင်မြန်စွာပင် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်လိုက်သည်။ ဟာတကဲကာကာရှီက သူ့လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်၏။ သူ့၏ဉာဏ်ရည်မှာ အိုဘီတိုထက် အမြဲတမ်း ပို၍သာလွန်နေခဲ့သည်ဖြစ်ရာ အိုဘီတို ဘယ်ရောက်နေသည်ကို လျင်မြန်စွာပင် တွက်ချက်နိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခုနက အူချီဟအိုဘီတို၏ ခံစားချက်များမှာ နည်းနည်းလေး ခါးသီးနေခဲ့ပြီး သူ့စကားများက သူတို့၏ဒဏ်ရာများကို ခဏခဏ ထိုးနှက်နေခဲ့သည့်အတွက် ကိုယ့်သတင်းအချက်အလက်ကို ကိုယ်တိုင်ဖော်ပြမိသွားသည်ကို သူသတိမထားမိခဲ့ပါချေ။ "အိုဘီတို၊ မင်းကတော့ အရင်အတိုင်းပင် ပေါ့ဆနေတုန်းပဲ..." ဟာတကဲကာကာရှီက သူ့မျက်နှာဖုံးကို ပြန်စွပ်လိုက်သည်။ သူက အိုဘီတို၏ တည်နေရာကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ရေနိုင်ငံကိုသာ သွားလိုက်ပါက အိုဘီတိုကို သေချာပေါက် တွေ့မည်ဖြစ်ပြီး အမြှုပ်ခံထားရသည့် အမှန်တရားအားလုံးကို ဖော်ထုတ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

"ဆန်ပိုင်း... ကျွန်တော်တို့ ရွာကို ပြန်ကြမှာလား" အူဇုကီယူဂါအိုက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည့် ပုံစံနှင့် လျှောက်လာသည်။ ယနေ့တွင် သူမမှာ မယုံကြည်နိုင်စရာ လျှို့ဝှက်ချက်တချို့ကို သိလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ခရမ်းရောင်ဆံပင်ပိုင်ရှင် ကူနိုအိချီလေးမှာလည်း အနည်းငယ် တွေဝေသွားသလိုပင်။ "အင်း... ခဏစောင့်" ဟာတကဲကာကာရှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးမှ အူဇုကီယူဂါအိုကို ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ငါတို့တွေ့ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့နော်။ ဒါက ကိုနိုဟာတွင် မငြိမ်မသက်မှုများကို ဖြစ်စေနိုင်တယ်။ ငါအမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်မပြီးမချင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိစေရဘူး..."

အူဇုကီယူဂါအိုက လေးလေးနက်နက်နှင့် မေးလိုက်သည်။ "ဆန်ပိုင်း၊ ဒီ 'ဘယ်သူ့ကိုမှ' ဆိုသည့်အထဲမှာ ဟိုကာဂဲဆာမလည်း ပါတာလား" "မှန်တယ်၊ အိုဘီတိုနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားသည့် အကြောင်းအရာတွေ အများကြီးရှိတယ်" ဟာတကဲကာကာရှီက သူ့နဖူးကို ပွတ်သပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အူချီဟမျိုးနွယ်စု သုတ်သင်ခံရသည့် နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေကလည်း မပြီးသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် ဟိုကာဂဲဆာမကိုတော့ အခုလောလောဆယ် မသိစေနဲ့ဦး။ ငါအမှန်တရားကို သိပြီဆိုရင် အားလုံးကို သူ့ကို အစီရင်ခံမှာပါ" "...ဟုတ်ကဲ့"

အူဇုကီယူဂါအိုက ဟာတကဲကာကာရှီကို စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။ သူ့မျက်နှာတွင် ပေါ်လာသည့် နောင်တအရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အတွက် သူမက သူ့တောင်းဆိုမှုကို ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်သည်။ အူချီဟအိုဘီတိုသာ မြူပုန်းရွာကို လက်စားချေရန် ကြိုးစားပါက အန္တရာယ်ကြီးမားလာနိုင်သည်ကို စိုးရိမ်သည့်အတွက် ဟာတကဲကာကာရှီက အူဇုကီယူဂါအိုကို ခေါ်ပြီး ကိုနိုဟာရွာသို့ ခဏအနားယူရန် ပြန်သွားခဲ့ပြီးနောက် ဆာရူတိုဘီဟီရူဇန်ဆီကနေ အလုပ်နားခွင့်ကို အမြန်ဆုံး တောင်းခံလိုက်သည်။

အူဟာရာနာရာကူကတော့ သူအလုပ်ကောင်းတစ်ခု လုပ်ပေးလိုက်မိသည်ကို မသိရှာပါချေ။ ကာကာရှီကို အန်ဘူမှ စောစောစီးစီး နုတ်ထွက်သွားအောင် တိုက်ရိုက်လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်ခြင်းမျိုးပင်တည်း။ အခုဆိုလျှင် အူဟာရာမှာ လှိုင်းနိုင်ငံကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မီးနိုင်ငံအနီးရှိ ဤနိုင်ငံလေးမှာမူ အတော်လေးပင် ဆင်းရဲပြီး ကတ်ဒိုဆိုသည့် နာမည်မျိုး ဘာမျှမကြားရပါချေ။ သေချာပေါက်ပင် ချမ်းသာသည့် ကတ်ဒိုက ဤနိုင်ငံလေးကို ပစ်မှတ်မထားသေးခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အူဟာရာနာရာကူက ဤနိုင်ငံအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ဆုံးသွားပြီး လှိုင်းနိုင်ငံရှိ ဆိပ်ကမ်းဘက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားလိုက်သည်။ ငါးဖမ်းလှေတန်းများကို မြင်တော့ သူ မေးလိုက်သည်။ "ဒီကနေ ရေနိုင်ငံကို သွားဖို့ ဘယ်လောက်ပေးရမလဲ"

"..." လှေသမားတို့က ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ ရှေ့ဆုံးက လှေသမားတစ်ယောက်က ပြန်ဖြေသည်။ "ဆာမရေ၊ ရေနိုင်ငံဆိုတာ နင်ဂျာအရှင်သခင်တို့က ကျွန်တော်တို့ကို ချဉ်းကပ်ခွင့်မပေးသည့် ပိတ်ထားတဲ့ နိုင်ငံပါ" အူဟာရာနာရာကူက သူတို့ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အင်း၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ရေနိုင်ငံကို ပို့ပေးရင် ဘယ်လောက်ပေးရမလဲ" "ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ပဲ ပေးပေး၊ ကျွန်တော်တို့ မသွားဘူး" "ပိုက်ဆံဆိုတာ အမြဲရှာလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အသက်က တစ်ချောင်းပဲရှိတာ" "ပိုက်ဆံအတွက်နဲ့တော့ ကျွန်တော်တို့ အသက်ကို စတေးမခံနိုင်ဘူး"

ဤလှေသမားအုပ်စုမှာ အူဟာရာ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ဂုဏ်သိက္ခာရှိကြ၏။ နေရေးထိုင်ရေးခက်ခဲသည့် ဆင်းရဲသည့်နိုင်ငံတွင် မွေးဖွားလာကြသူများဖြစ်သော်လည်း ပိုက်ဆံအတွက်နှင့်တော့ အသက်ကို မစွန့်စားကြပါချေ။ ရုတ်တရက် အသံဗလံများကြားထဲမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ကောင်လေး၊ မင်း ဘယ်လောက်ပေးနိုင်မလဲ။ ဈေးနှုန်းသာ တည့်ရင် မင်းကို ပို့ပေးဖို့ ငါမငြင်းပါဘူး"

"..." လှေသမားအုပ်စုက ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူတိုင်း၏ အကြည့်တို့က အစွန်းဘက်ရှိ လှေငယ်လေးဆီသို့ ရောက်သွားပြီး အဲ့ဒီတွင် ပတ်တီးစည်းထားသည့် မျက်နှာနှင့် လူစိမ်းတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက လှိုင်းနိုင်ငံကလူတော့ မဟုတ်ပုံပင်။ သို့သော် စကားပြောသူမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ပုံစံမျိုးမို့ လှိုင်းနိုင်ငံက လှေသမားတို့ကလည်း သူ့ကို ဘာမျှဝင်မပြောရဲကြပါချေ။ စကားပြောသူကို မြင်တော့ အူဟာရာနာရာကူ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ပေါက်ကွဲစေတတ်သည့် စာရွက်စာတမ်းများကို သူ့လက်ချောင်းထိပ်တွင် ပုံလိုက်သည်။ "ပေါက်ကွဲစေတတ်သည့် စာရွက်စာတမ်း အခုတစ်ရာ၊ ဒီဈေးလောက်ဆိုရင် ရမလား"

"..." သူ့မျက်လုံးတို့ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ပေါက်ကွဲစာရွက်တို့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ခဏတာ အံ့ဩသွားပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရတယ်"

ပေါက်ကွဲစာရွက်တို့၏ ဈေးနှုန်းမှာ နင်ဂျာကမ္ဘာတွင် အမျိုးမျိုးပင်။ တချို့နေရာတို့တွင် စစ်ပွဲများ၊ ထုတ်လုပ်မှုများနှင့် တခြားအကြောင်းအရာတို့ကြောင့် ပေါက်ကွဲစာရွက်တစ်ရွက်ကို ရိုတစ်သောင်းလောက်အထိ ရနိုင်ပြီး တချို့နေရာတို့တွင်မူ ဈေးကွက်ကောင်းမွန်သောကြောင့် ရိုနှစ်ထောင်လောက်အထိ ကျသွားတတ်၏။ အူဟာရာနာရာကူက နှမြောတွန့်တိုနေခြင်း မဟုတ်ပါ။ ပေါက်ကွဲစာရွက် အခုတစ်ရာဆိုသည်မှာ ရေနိုင်ငံလိုမျိုး နေရာတွင်ဆိုလျှင် ရိုသန်းတစ်သန်းလောက် ရောင်း၍ရပေမည်။ တကယ်တော့ နင်ဂျာတို့သာ ဤပေါက်ကွဲစာရွက်တို့ကို လက်ခံရန် စိတ်ဝင်စားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အူဟာရာနာရာကူက လှေငယ်လေးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့က ပတ်တီးစည်းထားသည့်လူကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤတစ်ခါတော့ သူ့ကံကောင်းပုံရသည်။ အရင်ဆုံး ဟာတကဲကာကာရှီနှင့် တွေ့ပြီး နောက်တော့ ကာကာရှီ၏ ရန်သူတော်ကြီး မိုမိုချီဇာဘူဇာနှင့် တွေ့လိုက်ရခြင်းပင်။ ဤအချိန်တွင် မိုမိုချီဇာဘူဇာမှာ မြူပုန်းရွာ၏ ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားတုန်းပင် ဖြစ်သည်။ သူက ပုန်ကန်ရန် မရွေးချယ်ရသေးပုံရပြီး ချစ်စရာကောင်းသည့် 'ကိရိယာ' လူသားလေးမှာလည်း သူ့ဘေးတွင် မရှိပါချေ။ ဒါပေမဲ့ ဒါကိုတော့ အတိအကျ ပြောလို့မရသေးပါပေ။

သို့သော် အူဟာရာနာရာကူက ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လှေပေါ်တွင် ဓားကြီးတစ်လက်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး မိုမိုချီဇာဘူဇာကို တစ်ချက် ပြန်ကြည့်လိုက်မိသည်။ အချိန်အနည်းငယ်လောက်ကမှ အာကာဆူကီမှ ဘီဝါဂျူဇိုက မြူပုန်းရွာတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ပေါင်းစပ်ဓားကြီးကို စတုတ္ထမြောက်မီဇူကာဂဲက ပြန်သိမ်းယူသွားခဲ့ကာ မိုမိုချီဇာဘူဇာလက်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာပင် ရောက်သွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေမည်။

မိုမိုချီဇာဘူဇာက သူ့အကြည့်ကို သတိထားမိသွားသည်။ သို့သော် သူ ဂရုမစိုက်ဘဲ လှေ၏အင်ဂျင်ကို နှိုးလိုက်ပြီး လှိုင်းနိုင်ငံဆိပ်ကမ်းမှ ထွက်ခွာသွားပါတော့သည်။ လှေငယ်လေးမှာ မကြာခင်မှာပင် ကျယ်ပြောလှသည့် ပင်လယ်ပြင်သို့ ရောက်လာသည်။ မိုမိုချီဇာဘူဇာက အူဟာရာနာရာကူကို ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ စကားစပြောသည်။ "ကောင်လေး၊ ဒီဓားကို မင်း မှတ်မိလား"

အူဟာရာနာရာကူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "မြူပုန်းရွာရဲ့ နင်ဂျာဓားခုနစ်လက်ထဲက တစ်လက်၊ ပေါင်းစပ်ဓားကြီးလေ၊ တိုက်ပွဲမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ကျိုးပဲ့သွားပါစေ လူ့သွေးထဲက သံဓာတ်ကို စုပ်ယူပြီး မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ ဓား"

"..." မိုမိုချီဇာဘူဇာက ပိုနားထောင်လေ ပို၍အံ့ဩလေ ဖြစ်လာသည်။ သူ့အကြည့်တို့က တဖြည်းဖြည်းနှင့် အေးစက်လာ၏။ "ကောင်လေး၊ မင်း တော်တော်လေး သိတာပဲ" "သာမန်လူတို့ထက် နည်းနည်းပိုသိရုံပါ" အူဟာရာနာရာကူက သူ့လက်ကို ယဉ်ကျေးစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လျစ်လျူရှုထားသည့် မိုမိုချီဇာဘူဇာကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အင်း၊ မင်းကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ စဉ်းစားပါဦးမည်— မြူပုန်းရွာရဲ့ နင်ဂျာဓားသမားသစ် ခုနစ်လက်ထဲက တစ်လက်၊ နတ်ဆိုး ဇာဘူဇာ မိုမိုချီ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား"

ချလွမ်။ မိုမိုချီဇာဘူဇာက ရုတ်တရက် သူ့၏ပေါင်းစပ်ဓားကြီးကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး အူဟာရာ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တင်လိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့ကို မှတ်မိနေပြီးတော့မှ ငါနဲ့အတူ ရေနိုင်ငံကို လိုက်လာရဲတယ်ပေါ့၊ ကောင်လေး မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ"