အခန်း ၆၆ - သေဆုံးခြင်းနှင့် နောက်ဆက်တွဲ
"ခေါင်း... ခေါင်းဆောင်ကြီး! ဘာ... ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ။ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"
စျောက်ဝမ်၏ မျက်လုံးများမှာ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြာယာခတ်သွားခဲ့ပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း အာရုံများက သူ၏စိတ်နှလုံးကို စတင်ရိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။
သူသည် ယုံရုနှင့် တစ်ယောက်ချင်းစီ တိုက်ခိုက်ပါက ပိုမိုသန်မာနိုင်သည်ဆိုဦးတော့၊ မိမိကို ဝိုင်းရံထားသည့် မိန်းကလေး ၃ ဦးနှင့်ပါ ပူးပေါင်းလာပါက လုံးဝ အနိုင်ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိထားသည်။ သူ၏အစ်ကို မည်သို့မစွမ်းမသန် ဖြစ်သွားရသနည်း၊ သူ၏ခေါင်းဆောင်ကြီး မည်သို့သေဆုံးသွားရသနည်း ဟူသော အချက်များကို တွေးတောရန် သူ၏စိတ်အခြေအနေမှာ ယခုအချိန်တွင် ထိုအချက်အလက်များကို လက်ခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ မိမိ တတ်နိုင်သမျှ အဝေးဆုံးသို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။
သူက ယုံရုကို ကြည့်ကာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ကို ထွက်သွားခွင့်ပြုပါဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှင်သန်ခြင်းအမှတ်တွေနဲ့ ကျန်တဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ပေးပါ့မယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ!"
စျောက်ဝမ်သည် ဤအချိန်တွင် လက်တွေ့ကျကျ အသည်းအသန် တောင်းပန်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော ရွှန်လုံသည် အဝေးတစ်နေရာမှ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဤမြင်ကွင်းကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ယုံရုသည် စျောက်ဝမ်ကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မိမိ၏အသက်ကို ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်နေသော လူတစ်ယောက်ကို မသတ်ဖြတ်လိုသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ့၌ ရွေးချယ်စရာ သိပ်မရှိလှပေ။ ဤလူများသည် အစောပိုင်းက ၎င်းတို့၏ ရှင်သန်ခြင်းအမှတ်များကိုသာ လုယူချင်ခဲ့ကြခြင်းမဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန်နှင့် သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေးများကိုပါ စော်ကားဖျက်ဆီးရန် ကြံစည်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ ဒုက္ခရောက်နေသည့် အချိန်တွင် အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်နေကြသော်လည်း ယုံရုအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးများကို အသက်ရှင်ခွင့် လုံးဝ မပေးနိုင်ပေ။
"သတ်စမ်း!"
ယုံရုက အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့်အတူ သူနှင့် မိန်းကလေး ၃ ဦးတို့သည် စျောက်ဝမ်ကို စတင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
ယုံရု တစ်ဦးတည်းကပင် သူ၏ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလျက် စျောက်ဝမ်ကို အသာစီးဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည် ဖြစ်ရာ၊ ယခုအခါ အမျိုးသမီးငယ် ၃ ဦးပါ ဤတိုက်ပွဲထဲသို့ ပူးပေါင်းပါဝင်လာသောအခါ စျောက်ဝမ်သည် ဆိုးရွားသော အခြေအနေဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့တော့သည်။
ယုံရု၏ တိုက်ကွက်များအားလုံးမှာ ပြင်းထန်လှပြီး သူ၏ဓားမှာလည်း အလွန်ထက်မြက်လှသလို၊ မိန်းကလေးများကလည်း လက်ထဲ၌ ဓားမြှောင်အသေးစားလေးများကို ကိုင်ဆောင်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
ယုံရု၏ ဓားချက်များက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာများကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သဖြင့် စျောက်ဝမ်သည် ခဏအတွင်းမှာပင် ဒဏ်ရာဗရပွ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ လက်မောင်းများ၊ ခြေထောက်များနှင့် သူ၏မျက်နှာပင်လျှင် ဒဏ်ရာများ ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် စျောက်ဝမ်သည် ပြင်းထန်လှသော တိုက်ကွက်များကို ဆက်လက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် နောက်ဆုတ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။
သူက ယုံရု၏ ဓားချက်ကို မိမိ၏ဓားဖြင့် ခုခံကာကွယ်ပြီး ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး ရှာလိုက်စဉ်၊ ဓားမြှောင်တစ်လက်က သူ၏နောက်ကျောဆီသို့ ရုတ်တရက် ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ၎င်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းအထိ ထိုးဖောက်ကာ နှလုံးသားကိုပါ တည့်တည့် စူးဝင်သွားခဲ့သည်။
ဖေးဖန်သည် စျောက်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဓားမြှောင်ကို ပြန်လည်ဆွဲထုတ်လိုက်စဉ် သူမ၏လက်များတွင် သွေးများ စွန်းထင်သွားခဲ့သည်။
စျောက်ဝမ်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးမှိန်ဖျော့သွားခဲ့ပြီး သူ၏အသက်ရှူသံမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကို သတ်လိုက်သည့်လူ၏ မျက်နှာကိုပင် လှည့်ကြည့်ရန် အင်အားမရှိတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရာ၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အောက်တွင် သွေးကွက်ကြီးတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။
ယုံရုသည် စျောက်ဝမ်၏ အလောင်းကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ‘ဒုန်း’ ခနဲ အသံပြင်းပြင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး မိမိအစ်ကို၏ ခန္ဓာကိုယ် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီးကတည်းက အော်ဟစ်သံ ချက်ချင်းရပ်တန့်သွားခဲ့သော စျောက်လီရှိရာသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ရွှန်လုံသည် အဝေးမှနေ၍ အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ယုံရုက စျောက်လီရှိရာသို့ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းလျှောက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
စျောက်လီသည် စကားပြောရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲက ကြောက်ရွံ့မှုများက သူ၏အသိဉာဏ်ကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယုံရုက သူ၏ဓားကို မြှောက်ကာ မိမိ၏လည်ပင်းဆီသို့ ဝှေ့ယမ်းခုတ်ချလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရစဉ် သူ၏ပါးစပ်မှ ဘာမှန်းမသိသာသော အသံများသာ ထွက်ပေါ်လာနိုင်ခဲ့ရှာသည်။
သူ၏ခေါင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြတ်တောက်ကာ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီး သူ၏လည်ပင်းမှ သွေးများ ရေပန်းပမာ ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။ ခေါင်းပြတ်နေသော အလောင်းကောင်ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်သွားခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားခဲ့တော့သည်။
ရွှန်လုံသည် ဤကမ္ဘာကြီး၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို စောင့်ကြည့်လေ့လာရင်း သူ၏စိတ်ထဲကနေ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
'ငါတွေးတာ မှန်တာပဲ။ မင်း ဘယ်လောက်ပဲ တောင်းပန်နေပါစေ၊ မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ငိုယိုနေပါစေ၊ မင်း မှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မှားသည်ဖြစ်စေ၊ မင်း ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ... နောက်ဆုံးမှာတော့ အရေးအကြီးဆုံးအရာက ဘယ်သူက ပိုပြီး သန်မာလဲဆိုတာပဲ။ 'မိုးတိမ်လွင့်ဂိုဏ်း' က သူ့ရဲ့ တပည့်တွေထက် ပိုပြီး သန်မာလို့၊ သူတို့က တပည့်တွေဆီကနေ အရာအားလုံးကို ဘာအကြောင်းပြချက်မှမရှိဘဲ ယူနိုင်ပြီး သူတို့ပေးချင်တဲ့ 'ဂိုဏ်းအမှတ်' ကိုပဲ ပေးလို့ရတာပေါ့။ ဒီလူတွေကလည်း သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပိုပြီး သန်မာတယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြလို့၊ ငါတို့ဆီကနေ အသက်အပါအဝင် အရာအားလုံးကို ဘာအကြောင်းပြချက်မှမရှိဘဲ လုယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတာလေ။ ဒါပေမဲ့ အခု အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားတဲ့အခါကျတော့၊ သူတို့ထက် ပိုပြီး သန်မာတဲ့ ယုံရုက ဤညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းကို ဆုံးဖြတ်ခွင့် ရသွားခဲ့ပြီ။ အကြောင်းပြချက်တွေ ဒါမှမဟုတ် ယုတ္တိတန်မှုတွေ ရှိနေဖို့တောင် မလိုပါဘူး။ သန်မာတဲ့လူက အသက်ရှင်ပြီး ကြီးပွားချမ်းသာခွင့်ရကာ အားနည်းတဲ့လူကတော့ ဒူးထောက်ပြီး အနင်းခံရမယ်... ဒါမှမဟုတ် သေဆုံးကြရမှာပဲ'
"သခင်... ဒါက ရက်စက်လွန်းတယ်လို့ ထင်ပါသလား"
"မဟုတ်ဘူး... ငါ ဒီကမ္ဘာကြီးကို အခု ကောင်းကောင်း နားလည်သွားပြီ။ အနင်းမခံရဖို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော စည်းမျဉ်းကတော့... ပိုပြီး သန်မာလာဖို့ပဲ။ အကယ်၍ ဝမ်ဟော်သာ ငါ့ထက် ပိုပြီး သန်မာခဲ့ရင် ငါလည်း အခုအချိန်မှာ သေဆုံးသွားလောက်ပြီ"
ရွှန်လုံသည် အနက်လေးနှင့် စကားပြောပြီးသွားသောအခါ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဝမ်ဟော်၏ အလောင်းရှိရာသို့ လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ဟော်၏ ရင်ဘတ်အနီးတွင် သူ၏ကိုယ်ပိုင် 'ဂိုဏ်းခွဲခြားသတ်မှတ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြား' (Sect identifying jade) ကဲ့သို့သော အနီရောင် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခု ရှိနေသည်။
ရွှန်လုံက ၎င်းကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အတွင်းသို့ ပေးပို့ကြည့်လိုက်ရာ၊ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။
၎င်း၏အတွင်း၌ ရှင်သန်ခြင်းအမှတ် ၁၃ မှတ် ရှိနေသည်။ ရှင်သန်ခြင်းအမှတ်များအပြင်၊ သူသည် အိတ်အသေးစားလေးတစ်ခုအတွင်း၌ အဆင့် (၂) ဦးပိုင်း မိစ္ဆာသားရဲအမြုတေ ၂ ခုကိုပါ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
၎င်းတို့ကို ‘အချိန်ကျောက်တုံး’ (Stone of Time) ၏ အတွင်းသို့ စုပ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ရွှန်လုံသည် ယုံရုနှင့် မိန်းကလေး ၃ ဦးရှိရာသို့ လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။
သူ၏ညာလက်နှင့် ဝတ်စုံပေါ်တွင် လတ်ဆတ်သော သွေးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ၎င်းတို့ ၄ ဦးလုံး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြပြီး၊ ယုံရုက မမေးဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား အစ်ကိုရွှန်၊ မင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲဟင်" ရွှန်လုံ မည်သို့ကြောင့် ရုတ်တရက် ဒဏ်ရာရသွားသည်ကို ၎င်းတို့ထဲမှ မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။
"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်၊ မင်းတို့ကော ဘယ်လိုလဲ" ရွှန်လုံက ခေါင်းခါပြရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
"ကံကောင်းလို့ ဘယ်သူမှ ဒဏ်ရာမရခဲ့ပါဘူးဗျာ!" ယုံရုက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ယုံရုသည် ရွှန်လုံ တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့သည်ဟု ထင်မှတ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူက မိမိကိုယ်မိမိ အရှက်မရစေရန်အတွက် ထိုအကြောင်းကို ရှင်းပြချင်ပုံမရပေ။
ယုံရုသည် ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်လက်ပြောဆိုခြင်း မပြုတော့ဘဲ သတိရှိရှိဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း၊ ဝမ်ဟော်၏ ခေါင်းပြတ်နေသော အလောင်းကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ ထင်ရှားစွာဖြင့် တုန်ရင်သော လေသံဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။
"အစ်ကိုရွှန်... စောစောက ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ မင်း တစ်ခုခု သိလားဗျာ။ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ဘယ်လိုလုပ် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် အသတ်ခံလိုက်ရပြီး၊ ဟို စျောက်လီကလည်း ဘာလို့ အခုလို မစွမ်းမသန် ဖြစ်သွားရတာလဲဟင်"