နောက်ဆုံးတွင်တော့ 'ရတနာဆောင်' ၏ လေလံပွဲကျင်းပမည့် နေ့ရက်သည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
နံနက်ခင်း အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ရွှန်လုံသည် အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေဆဲ ဖြစ်ကာ... ကုတင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးများကို ပိတ်လျက် လှဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျင့်ကြံရန်အတွက်ပင် အချိန်မရှိသလောက် ဖြစ်အောင် ဆေးလုံးများကို မနားတမ်း ဖော်စပ်နေခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ရရှိလာသည့် ရလဒ်များမှာမူ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များကိုပင် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။ သူသည် 'ချီအတားအဆီးဖောက်ဖျက်ဆေးလုံး' များကို ပုလင်းပေါင်း ၁၂ ပုလင်း တိတိ ပြည့်နှက်အောင် ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပြီး စုစုပေါင်း ဆေးလုံးအရေအတွက်မှာ ၁၂၀ တိတိ ဖြစ်ပေသည်။
တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော်... သူသည် လွန်ခဲ့သည့် ၁၄ ရက်တာအတွင်း ဆေးလုံးဖော်စပ်ရာ၌ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မအောင်မမြင် ဖြစ်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ထိုအရာ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အချိန်ကို ရပ်တန့်ပေးနိုင်သော 'ဧကရာဇ်၏ နယ်ပယ်' ဟူသည့် လိမ်ညာမှုတစ်ခုကဲ့သို့သော စွမ်းရည်ကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤမျှလောက် ကြာမြင့်စွာ ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်ပြီးနောက်တွင်မူ ရွှန်လုံ၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အတတ်ပညာမှာလည်း အဆမတန် တိုးတက်မြင့်မားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး အပြည့်အသိပ် ထည့်ထားသည့် ဆေးပုလင်းများကို ကြည့်ရင်း ရွှန်လုံသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်မိသွားသည်။ ၂ နာရီခန့် အနားယူပြီးနောက် သူသည် ကုတင်ပေါ်မှ ထရပ်ကာ ကိုယ်လက်သန့်စင်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ဆေးပုလင်းအားလုံးကို သိမ်းဆည်းကာ 'ရတနာဆောင်' ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။
သူ၏ VIP ကတ်နှင့် လေလံပွဲ ဖိတ်စာအပါအဝင် သူ လိုအပ်မည့် အရာအားလုံး ပါမပါ သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက်၊ ရွှန်လုံသည် လူသူဆိတ်ငြိမ်သော လမ်းကြားတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ ဝတ်ရုံနက်သို့ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီးမှ ရတနာဆောင်၏ အဝင်ဝဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။
'ရတနာဆောင်' ၏ လေလံပွဲစတင်ရန် ၃ နာရီခန့် လိုပါသေးသော်လည်း အဝင်ဝအပြင်ဘက်တွင်မူ လေလံပွဲသို့ တက်ရောက်လိုကြသည့် ဂိုဏ်းသားများ၏ အလွန်အမင်း ရှည်လျားလှသော လူတန်းကြီးတစ်ခုမှာ ရှိနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
ရွှန်လုံသည်လည်း အခြားရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် လူတန်း၏ အနောက်ဆုံးဘက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားကာ ဝင်ရောက်ရန်အတွက် မိမိအလှည့်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
ရွှန်လုံ၏ အရှေ့တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော အပြင်စည်းတပည့် လူငယ်နှစ်ဦးမှာ အချင်းချင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။
"ဟေး... ငါ ကြားရတာတော့ လေလံပွဲထဲ ဝင်ကြေးတင် ဂိုဏ်းအမှတ် ၁၀၀ တဲ့ဗျ။ ငါတို့အရှေ့က လူတွေအားလုံးမှာ အဲဒီလောက်အထိ ဂိုဏ်းအမှတ်တွေ ရှိကြမယ်လို့ မင်း ထင်လား?"
"တောက်... မင်းက ဘာသိလို့လဲကွ? လေလံပွဲထဲမှာ ဂိုဏ်းအမှတ် ၁၀၀ နဲ့ဆိုရင် အပေါဆုံး ပစ္စည်းတစ်ခုကိုတောင် ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီ 'ဝင်ကြေး' ဆိုတာက ဂိုဏ်းအမှတ်လည်း မရှိဘဲနဲ့ လေလံပွဲထဲကို ဝင်ဖို့ ကြိုးစားပြီး လူအုပ်ကြီးကို ပိတ်ဆို့ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်မယ့်သူတွေကို တားဆီးဖို့အတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းသက်သက်ပဲဥစ္စာ" ဒုတိယလူငယ်က သူ၏ ဘေးကလူကို အားမလိုအားမရ ဖြစ်ဟန်ဖြင့် လျှာသပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့ဖြင့် နာရီဝက်ခန့် အချိန်ကုန်လွန်သွားခဲ့စဉ်၊ ရုတ်တရက် ဝတ်စုံစိမ်း ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ဦးသည် တန်းစီနေကြသော လူအုပ်ကြီးကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ လမ်းဘေးမှနေ၍ 'ရတနာဆောင်' ၏ အဝင်ဝဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
"ဟေး... ဒီကောင် ဘယ်သွားမလို့လဲ..." ရွှန်လုံ၏ အရှေ့က လူငယ်က မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ လှမ်းအော်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏ ဘေးကလူက သူ၏ ခေါင်းကို အနောက်မှနေ၍ ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်ပြီး တားဆီးလိုက်သည်။
"မင်း အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီလား? သူ ဝတ်ထားတာ 'အတွင်းစည်းတပည့် ဝတ်ရုံ' ဆိုတာ မမြင်ဘူးလား?"
"အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ? ဒီမှာ တခြား အတွင်းစည်းတပည့်တွေလည်း ရှိတာပဲ၊ သူတို့တောင် ငါတို့အရှေ့မှာ တန်းစီနေကြတာကို... ဒီကောင်က ဘာလို့ အဝင်ဝအထိ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလို့ ရရတာလဲ?"
"မင်းကတော့ တကယ့်ကို တောသားပဲကွာ။ သူက ရတနာဆောင်ဆီကနေ သီးသန့်ဖိတ်စာ ရထားလို့ နေမှာပေါ့" သူ၏ သူငယ်ချင်းက အူကြောင်ကြောင်နိုင်လှသော ထိုလူငယ်ကို အားမလိုအားမရ ဖြစ်ကာ ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက် လှမ်းကန်လိုက်သည်။
ထိုစကား ပြောပြီးသည်နှင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားကြတော့သည်။ ဝတ်စုံစိမ်းနှင့် လူငယ်ကမူ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပြောဆိုနေကြသည်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အဝင်ဝဆီသို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
ထိုနေရာတွင် အပြင်စည်းတပည့် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးငယ်နှစ်ဦးက သူ့ကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုလိုက်ကြပြီး၊ လူငယ်က သူ၏ တောက်ပနေသော ငွေရောင်ဖိတ်စာကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းကို စစ်ဆေးအတည်ပြုပြီးနောက် အမျိုးသမီးငယ်နှစ်ဦးသည် သူ့ကို အတွင်းထဲသို့ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။
ထိုလူငယ်၏ ဖိတ်စာကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသောအခါမှ ရွှန်လုံသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လောက်အထိ အူကြောင်ကြောင်နိုင်ခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
အမှန်တကယ်ပင်... ဖိတ်စာရှိထားသည့်သူများအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ နာရီပေါင်းများစွာ လူတန်းကြီးထဲတွင် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေရန် မလိုအပ်ချေ။
ရွှန်လုံသည် လူတန်းထဲမှ ထွက်လိုက်ပြီးနောက် ရတနာဆောင်၏ အဝင်ဝဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်သွားခဲ့တော့သည်။
"ဟေး... အဲဒါ စောစောက ငါတို့အနောက်မှာ ရှိနေတဲ့သူ မဟုတ်လား? စီနီယာအစ်ကို... မင်းတော့ မပြောနဲ့ဦး၊ အဲဒီလူမှာလည်း ဖိတ်စာရှိနေတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား?"
ရွှန်လုံ အဝင်ဝဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏အရှေ့တွင် ရှိနေခဲ့ကြသော လူငယ်နှစ်ဦးမှာ ထပ်မံ၍ စကားဆိုလာကြပြန်သည်။
'စီနီယာအစ်ကို' ဖြစ်သူကမူ မည်သည့်စကားမျှ ပြန်လည်မပြောကြားဘဲ သူ၏ခေါင်းကိုသာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရမ်းပြလိုက်သည်။ ထိုအရာက ဤလူ့ထံတွင် ဖိတ်စာရှိနိုင်ခြေ မရှိကြောင်း ပြသခြင်းဖြစ်ပြီး... အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရတနာဆောင်၏ သီးသန့်ဖိတ်စာဆိုသည်မှာ လမ်းဘေးမှ ဂေါ်ဖီထုပ်များကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်သောအရာ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
ရွှန်လုံသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပြောဆိုနေကြသည့် စကားများကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ရာ... အပြင်စည်းတပည့် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးငယ်နှစ်ဦးက သူ့ထံမှ ဖိတ်စာကို ယဉ်ကျေးစွာ တောင်းခံလာခဲ့သည်။
ရွှန်လုံက သူ၏ တောက်ပနေသော ငွေရောင်ဖိတ်စာကို ထုတ်ယူပြသလိုက်သောအခါ အမျိုးသမီးငယ်နှစ်ဦးစလုံးမှာ ၎င်းကို သေချာစွာ စစ်ဆေးလိုက်ကြပြီး၊ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးက အတွင်းထဲသို့ အလျင်အစလို ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။
"ဟားဟား... စီနီယာအစ်ကို၊ အဲဒီကောင်က ဖိတ်စာအတုနဲ့ လာတာလို့ မင်း မထင်ဘူးလား? မဟုတ်ရင် သူတို့က သူ့ကို ဘာလို့ အထဲဝင်ခွင့်မပေးသေးဘဲ စောင့်ခိုင်းထားရတာလဲ"
"ဟားဟား... မင်းရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က ယုတ္တိရှိသားပဲ ဂျူနီယာညီလေး၊ ငါ ထင်တာတော့ မင်းပြောတာ မှန်လိမ့်မယ်"
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးက ရွှန်လုံအား 'ဖိတ်စာအတု' ဖြင့် ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ လှောင်ပြောင်သရော်နေကြစဉ်မှာပင်... ရတနာဆောင်၏ အတွင်းပိုင်းဆီမှနေ၍ အလောတကြီး ပြေးထွက်လာသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"စီနီယာ... ကျွန်တော့်ကြောင့် စီနီယာ့ကို အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းစေမိတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါခင်ဗျာ"
အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေကြသော လူအုပ်ကြီးသည် ထိုအသံပိုင်ရှင်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသောအခါ... လူတိုင်း၏ မေးရိုးများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျမတတ် အံ့အားသင့်သွားကြရပြီး၊ ရတနာဆောင်၏ အပြင်ဘက် ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် ချက်ချင်းပင် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရတော့သည်။