ရွှန်လုံသည် မူလကတည်းက လေလံပွဲသို့ တက်ရောက်ရန် စိတ်ဝင်စားနေခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ သူ လိုအပ်နေသော နောက်ဆုံး ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်း ၂ မျိုးမှာ ထိုပွဲတွင် ပါဝင်လာနိုင်ခြေ ရှိကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသဖြင့်... ယနေ့မှစ၍ ၁၅ ရက်အကြာတွင် ကျင်းပမည့် လေလံပွဲသို့ တက်ရောက်ခြင်းမှာ သူ၏ အရေးအကြီးဆုံး လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။
"စီနီယာ... အဆင့် ၁ ဆေးပင် ၄၀ စုံ၊ 'အမြစ်ဖြူလင်ဇီး'၊ 'သွေးကြာပန်း' နဲ့ 'လျှာနက်မြွေဟောက်' ရဲ့ အဆိပ်ဖိုးတွေ အားလုံးကို နှုတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ... ကျွန်တော်တို့ 'ရတနာဆောင်' အနေနဲ့ စီနီယာ့ရဲ့ 'ချီအတားအဆီးဖောက်ဖျက်ဆေးလုံး' တွေအတွက် ဂိုဏ်းအမှတ် ၈၄၄ မှတ် ထပ်မံ ပေးချေဖို့ ကျန်ပါသေးတယ်ခင်ဗျာ"
ယင်ရှင်းက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ၏ ဂိုဏ်းသားသက်သေခံ ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ယူကာ ကျန်ရှိနေသော အမှတ်ပမာဏကို ရွှန်လုံ၏ ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှန်လုံသည် ပြဿနာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားခဲ့သည်... ထိုအရာမှာ ယနေ့ သူ ဝယ်ယူခဲ့သော ပစ္စည်းအားလုံးကို သယ်ဆောင်ရန်အတွက် သူ့တွင် ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းမျှ မရှိသေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မျက်နှာအထူကြီး လုပ်ကာ ယင်ရှင်းကို ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့အတွက် အိတ်အကြီးတစ်လုံးလည်း လိုအပ်လိမ့်မယ်"
ယင်ရှင်းသည် ရွှန်လုံ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို နားမလည်သကဲ့သို့ ကြည့်နေခဲ့သဖြင့် ရွှန်လုံက သူ၏ ညာဘက်လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ ဆက်ပြောခဲ့သည်။
"မကြာသေးခင်က... ငါ မတော်တဆမှုတစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ငါ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်က အခိုးခံလိုက်ရတယ်လေ။ တရားခံကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ပြန်မရမချင်းတော့ ငါ့ပစ္စည်းတွေကို ငါကိုယ်တိုင်ပဲ သယ်ဆောင်ရမှာပေါ့။ ဒါကြောင့်မို့လည်း ငါက ဒီပစ္စည်းတွေကို သယ်ယူတဲ့အခါ လူတွေ မမှတ်မိစေဖို့အတွက် ဒီဝတ်ရုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားရတာပေါ့"
ရွှန်လုံကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် နေ့ခင်းကြောင်တောင် အခြေအနေအရ အရေမရ အဖတ်မရ လိမ်ညာပြောဆိုနိုင်စွမ်းရှိသော မိမိကိုယ်ကိုယ် အံ့ဩချီးကျူးမိသွားခဲ့သည်။
ယင်ရှင်းသည် စီနီယာ၏ အခက်အခဲကို ယခုမှ ရိပ်မိနားလည်သွားသည့် အမူအရာမျိုး ပြသလိုက်ပြီး မိယီကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။
"စီနီယာ့အတွက် အိတ်တစ်လုံး အမြန်သွားယူခဲ့စမ်း"
မိယီသည် အပြင်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် အနက်ရောင် အိတ်အကြီးတစ်လုံးနှင့်အတူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ရွှန်လုံသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို ထိုအိတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
ယင်ရှင်းနှင့် ဝမ်ပေါ်တို့၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂိုဏ်းအမှတ် ၁၀၀၀ ကျော် တန်ဖိုးရှိသော ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို လမ်းဘေးမှ ကောက်ရသည့် အညံ့စား ပစ္စည်းများကဲ့သို့ အိတ်ကြီးတစ်လုံးထဲသို့ သောတောကောရော ထည့်သွင်းနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်၊ သို့သော်လည်း သူတို့သည် ထိုအရာနှင့်ပတ်သက်ပြီး မည်သည့်စကားမျှ မပြောဝံ့ခဲ့ကြချေ။
ရွှန်လုံ၏ မျက်နှာမှာ အတော်အတန် ထူလှသဖြင့် သူတို့၏ အမူအရာများကို လျစ်လျူရှုထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် ယခုတစ်ကြိမ် 'ရတနာဆောင်' သို့ လာရောက်သည့် ခရီးစဉ်တွင် သူ လိုအပ်သမျှ အရာအားလုံးကို ဝယ်ယူရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ယင်ရှင်းနှင့် ကျန်ရှိသူများကို နှုတ်ဆက်ကာ တည်းခိုခန်းရှိ သူ၏အခန်းသို့ ပြန်ရန် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။
ရွှန်လုံ အကဲဖြတ်အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ယင်ရှင်းက ဝမ်ပေါ်နှင့် မိယီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီနေ့ အရမ်းကောင်းကောင်း ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားပါ... နောင်အနာဂတ်မှာ ဒီစီနီယာ ကျွန်တော်တို့ 'ရတနာဆောင်' ကို ပြန်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းတို့အနေနဲ့ ငါ့ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားဖို့ သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်ရမယ်"
သူက နောက်ဆုံးစကားလုံးများကို အလေးအနက် အသားပေး ပြောကြားခဲ့ရာ ဝမ်ပေါ်နှင့် မိယီတို့ နှစ်ဦးစလုံးက ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့ကြပြီးနောက် ထိုအခန်းထဲမှ အသီးသီး ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြတော့သည်။
တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်သည့်လမ်းတွင် ရွှန်လုံသည် အရင်ဆုံး သူတည်းခိုသည့် နေရာအနီးရှိ ဆိတ်ငြိမ်သော လမ်းကြားတစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်ပြီး သူ၏ အပြင်စည်းတပည့်ဝတ်စုံကို ပြန်လည်လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီးနောက်တွင်မှ သူ၏အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကာ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများ ပြည့်နှက်နေသည့် အိတ်အမည်းကြီးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ချထားလိုက်သည်။
ရွှန်လုံသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း -
"ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ် မရှိဘဲနဲ့ လျှောက်သွားရတာ တကယ့်ကို ဒုက္ခများတာပဲ။ ငါ အဲဒါတစ်ကွင်းကို အမြန်ဆုံး ရရှိအောင် လုပ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် နောင်အနာဂတ်မှာ ပစ္စည်းတွေ အများကြီးကို ငါကိုယ်တိုင် သယ်နေရရင် ပြဿနာတက်လိမ့်မယ်" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
ရွှန်လုံက ထိုသို့ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ဝတုတ်ဖူကဲ့သို့သော သူဌေးသားတစ်ဦးမှာပင် ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းမျှ မရှိသေးသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုအရာမှာ သေချာပေါက် အလွန်စျေးကြီးမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိထားသည်၊ သို့သော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် 'ရတနာဆောင်' သို့ သွားရောက်သည့်အခါ ထိုအကြောင်းကို စုံစမ်းရန် သူ သန္နိဋ္ဌာန်ချလိုက်သည်။
ရွှန်လုံသည် ဆေးပစ္စည်းများပါသည့် အိတ်အမည်းကြီးကို အခန်းထဲတွင် ထားရှိခဲ့ပြီးနောက် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ထံသို့ သွားရောက်ကာ နောက်တစ်လစာအတွက် ဂိုဏ်းအမှတ် ၄ မှတ်ကို ပေးချေခဲ့သည်။
ယခုအခါ ရွှန်လုံ၏ 'ဂိုဏ်းသားသက်သေခံ ကျောက်စိမ်းပြား' ပေါ်တွင် ဂိုဏ်းအမှတ် ၈၄၅ မှတ် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ အခန်းခအတွက် တစ်လလျှင် ၄ မှတ်ဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် စာဖွဲ့လောက်စရာ မရှိတော့ချေ။
တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ကို ငွေပေးချေပြီးနောက် ရွှန်လုံသည် ယနေ့တွင် အပြင်၌ သွားရောက် စားသောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် နေ့စဉ် တည်းခိုခန်းမှ အခန်းထဲအထိ လာရောက်ပို့ဆောင်ပေးသည့် အစားအစာများကိုသာ စားသုံးခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အရည်အသွေး အနိမ့်ဆုံး အစားအစာများ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့ကို တစ်လနီးပါးခန့် စားသုံးခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ အစာအိမ်မှာ ငြီးငွေ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရွှန်လုံကို လက်ရှိတွင် အလွန်အမင်း ချမ်းသာကြွယ်ဝသူဟု မသတ်မှတ်နိုင်သေးသော်လည်း သူ၏လက်ထဲတွင် ဂိုဏ်းအမှတ် ၈၄၁ မှတ် ရှိနေသဖြင့် သူသည် ဆင်းရဲသူတစ်ဦး လုံးဝ မဟုတ်တော့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် စားသောက်ရန်အတွက် အတော်အတန် ကောင်းမွန်သော စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
သူသည် ဗိုက်ပြည့်သွားသည်အထိ အသားများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို မြိန်ရှက်စွာ စားသောက်ခဲ့သည်။ ဤနေရာရှိ အရက်မှာ 'မွှေးရနံ့ဆန်းဆောင်' ၏ အရက်ကို မမှီနိုင်သော်လည်း လွန်ခဲ့သည့် တစ်လလုံးလုံး အခန်းထဲတွင် ပိတ်မိနေစဉ်အတွင်း သူ နေ့တိုင်း သောက်သုံးခဲ့ရသည့် သာမန် ရေအေးထက်စာလျှင်မူ များစွာ သာလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည်။
ရွှန်လုံသည် စားသောက်ဆိုင်တွင် ကျသင့်ငွေကို ပေးချေပြီး ထွက်လာခဲ့စဉ် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဆူညံလှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ လမ်းမပေါ်ရှိ ဂိုဏ်းသားအများစုမှာ မြို့၏ အရှေ့ဘက် အရပ်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ အပြေးအလွှား သွားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ရွှန်လုံသည် အပြေးအလွှား သွားနေသည့် လူငယ်တစ်ဦးကို လှမ်းတားကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
"အစ်ကို... ခွင့်ပြုပါဦးဗျာ၊ လူတွေအားလုံး ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အလောတကြီး သွားနေကြတာလဲခင်ဗျာ?"
ရွှန်လုံ လှမ်းတားလိုက်သည့် လူငယ်သည် သူ့ကို ဂြိုဟ်သားတစ်ဦးကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်း မကြားမိဘူးလား? ဒီနေ့က ရှောင်ကျူယန် နဲ့ လိုင်ပွန် တို့ရဲ့ တိုက်ပွဲ ရှိတယ်လေဗျာ။ အနိုင်ရတဲ့သူက ထိပ်တန်း အဆင့် ၁၀၀ ထဲကို တက်လှမ်းနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်"
ထိုဂိုဏ်းသားသည် ရှင်းပြပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြို့၏ အရှေ့ဘက် အရပ်ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားခဲ့တော့သည်။
”ကွင်းပြင် တိုက်ပွဲတွေ ဟုတ်လား? စိတ်ဝင်စားစရာပဲ'
ရွှန်လုံသည် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ရင်း သူသည်လည်း အလျင်အစလို သွားနေကြသည့် လူအုပ်ကြီး၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့တော့သည်။