အခန်း (၂၀၀) - ကောင်းကင်အမိုးခုံးမြို့တော်မှ အစည်းအဝေး 

​မိုးသီးမုန်တိုင်းထဲမှာ နစ်မြုပ်နေတဲ့ အလှပဂေးမလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း စုရှမ်းယွမ်ရဲ့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နာကျင်မှုနဲ့ ဒေါသတွေကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေပါတယ်။

​သူ ဘယ်လောက်ပဲ မကျေမနပ်ဖြစ်ဖြစ်... အဆုံးသတ်မှာတော့ မိုးသီးမုန်တိုင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ရတာပါပဲ။

​ဘာလို့လဲဆိုတော့ ယီမင်ကျူးက အရှုံးပေးကြောင်း ပြောဆိုပြီးပြီဖြစ်လို့ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် ၎င်းက စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်ရာရောက်ပြီး အဆင့်သတ်မှတ်ခြင်းဂေဟာရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းကို ခံရမှာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။

​ယီမင်ကျူးရဲ့ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က နှင်းမုန်တိုင်းတွေ လွင့်ပြယ်သွားတဲ့အခါ... မှောင်မိုက်သော အယ်လ်ဖ်မျိုးနွယ်ရဲ့ ဆံပင်နီရင့်ရင့်နဲ့ အလှနတ်သမီးလေးဟာ တစ်ကိုယ်လုံး နှင်းခဲအလွှာတွေ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပါတယ်။

​ဒါပေမဲ့ သူမက လက်ကလေးတစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံနဲ့တင် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က နှင်းခဲတွေဟာ အလွယ်တကူပဲ ကွဲအက်ကြေမွ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါတယ်။

​သူမရဲ့ ခရမ်းရောင်မျက်ဝန်းတွေကတော့ တခြားဘယ်အရာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဟန်နဲ့ ရှေ့ကလူငယ်ကိုသာ စိတ်ပျက်အားလျော့စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့တာပါ။

​ယီမင်ကျူးရဲ့ မျက်နှာပေါ်က စိတ်ပျက်နေတဲ့ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ စုရှမ်းယွမ်ဟာ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားပြီး ရင်ထဲကနေ အံကြိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်မိပါတယ်။

​(အမျိုးသမီးပျက်... နင် ငါ့ကို သတ်မပစ်နိုင်ခဲ့လို့ တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်နေတာလား...)

​ဒါပေမဲ့ ယီမင်ကျူးကတော့ သေချာနားလည်ထားပါတယ်။ သူမရဲ့ ဒုတိယမြောက် ဓားမြှောင်နဲ့ စုရှမ်းယွမ်ကို အပြတ်မသတ်နိုင်ခဲ့သလို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာမရစေခဲ့တဲ့အတွက်... ‘နတ်သားသန္ဓေနယ်ပယ် အဆင့် ၁ အစောပိုင်း’ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့တင် သူ့ကို ဆက်ပြိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးဆိုတာကိုပေါ့။

​ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူမက စုရှမ်းယွမ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစတိုင်၊ အားသာချက်၊ အားနည်းချက်တွေကို သူမကိုယ်သူမ သိသလိုမျိုး ကောင်းကောင်းကြီး သိထားတာကိုး။

​အယ်လ်ဖ်မင်းသမီးလေးဟာ ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်ကာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တံခါးထဲကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပါတော့တယ်။

​ခဏအကြာမှာတော့ သူမဟာ အဆင့်သတ်မှတ်ခြင်းဂေဟာရဲ့ ခန်းမဆောင်ထဲကို ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး လူအုပ်ကြီးရဲ့ ရိုသေလေးစားတဲ့ အကြည့်တွေအောက်မှာပဲ ဝင်ပေါက်ဆီကို ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပါတယ်။

​စုရှမ်းယွမ်ကို အရှုံးပေးခဲ့တဲ့အတွက် သူမကို ဘယ်သူမှ လှောင်ပြောင် သရော်ခြင်း မပြုရဲကြပါဘူး။

​ဘာလို့လဲဆိုတော့... သူမက ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် နိမ့်ပါးလျက်နဲ့ စိန်ခေါ်မှုကို စတင်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး ဂေဟာရဲ့ ထိပ်သီးအဆင့် ၁၅၀ အတွင်းမှာရှိတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ဒဏ်ရာရအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့လို့ပါပဲ။

​စုရှမ်းယွမ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တံခါးကနေ ထွက်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူ့ကို ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လှည့်မကြည့်တော့တဲ့ မိန်းမပျိုရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းတွေက မှောင်မှိုင်းနေခဲ့ပါတယ်။

​ယီမင်ကျူး ထွက်ခွာသွားတာကို မြင်တော့ စုရှမ်းယွမ်လည်း ဒီနေရာမှာ ဆက်မနေတော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေလည်း စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချနိုင်ကြပါတော့တယ်။

​လူတိုင်းက ခုနကတင် ပြီးဆုံးသွားတဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တံပွဲအကြောင်း တကြော်ကြော် ဆွေးနွေးနေကြစဉ်... ရွှန်လုံလည်း အဆင့်သတ်မှတ်ခြင်းဂေဟာကနေ ထွက်ခွာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

​သူ့အနေနဲ့ လောလောဆယ် တိုက်ပွဲတွေမှာ ပါဝင်ခွင့်မရှိသေးတဲ့အတွက် ဒီနေရာမှာ အချိန်ကုန်ခံ နေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပါဘူး။

​သူနဲ့ လျိုမေတို့ဟာ ကျားသစ်နက်ကြီးပေါ်ကို ပြန်လည်စီးနင်းလိုက်ကြပြီး အဆင့်သတ်မှတ်ခြင်းဂေဟာကနေ ထွက်ခွာခဲ့ကြပါတယ်။

​မြို့တော်ရဲ့ အနောက်ဘက်အပိုင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက်... ရွှန်လုံနဲ့ လျိုမေတို့ဟာ ‘ရွှေဝက်အင်း’ လို့ခေါ်တဲ့ အင်းဟိုတယ်ကြီးတစ်ခုရဲ့ အရှေ့ကို ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပါတယ်။

​ဒီအင်းဟိုတယ်ကလည်း ‘ရွှေရတနာလဲလှယ်ရေးကုန်သွယ်မှုအဖွဲ့’ ပိုင်ဆိုင်တဲ့နေရာ ဖြစ်ပုံရပါတယ်။

​ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တည်းခိုဖို့နေရာ ရှာနေတာဖြစ်တဲ့အတွက်... ရွှန်လုံက ‘အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး’ (၉၀၀၀) ပေးချေပြီး (၃) လစာအတွက် အလယ်အလတ်စား ဝင်းခြံတစ်ခုကို ငှားရမ်းလိုက်ပါတော့တယ်။

​ရွှန်လုံနဲ့ လျိုမေတို့ ဝင်းခြံထဲက သူတို့အခန်းထဲကို ဝင်ရောက်သွားတဲ့ အချိန်မှာပဲ... ကောင်းကင်အမိုးခုံးမြို့တော်ရဲ့ မြောက်ဘက်ပိုင်းမှာရှိတဲ့ နန်းတော်ကြီးတစ်ခုရဲ့ အထဲမှာတော့... ဘယ်သူမှ အနားမကပ်ရဲတဲ့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လှတဲ့ အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် ‘ညဘက်ကြယ်တာရာတိုက်ကြီး ’ တစ်ခုလုံးရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အရေးကြီးလှတဲ့ ဆွေးနွေးပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေပါတယ်။

​ဒီနန်းတော်ကတော့ ကောင်းကင်အမိုးခုံးမြို့တော်ရဲ့ ထိပ်သီးအင်အားစုကြီးတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ‘ရှုန့်ထျန်းအင်ပါယာ’ ရဲ့ တော်ဝင်မိသားစု နန်းတော်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

​သစ်သားနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ ဝိုင်းဝန်းကြီးမားလှတဲ့ စားပွဲဝိုင်းကြီးတစ်ခုရဲ့ ဘေးမှာ လူပေါင်း (၁၀) ယောက် စုဝေးထိုင်နေကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တည်ကြည်လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြပါတယ်။

​စားပွဲရဲ့ အဓိက သဘာပတိနေရာမှာတော့... ခေါင်းမှာ ဆံပင် လုံးဝမရှိသလောက် ပြောင်သလင်းခါနေတဲ့ အဖိုးအိုတစ်ယောက်ဟာ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားရင်း ထိုင်နေပါတယ်။ ဒီအဖိုးအိုဟာ အသက်အရွယ်အရ ဘဝရဲ့နောက်ဆုံးအချိန်ကို ရောက်နေသလို ထင်ရပေမဲ့... သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှတဲ့ စွမ်းအင်ဖိအားကြီးဟာ သာမန် ‘ဒေါင်ဘုရင် (Dao King)’ ပညာရှင်တစ်ယောက်ကိုပင် အသိစိတ်လွတ်သွားစေလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှတာပါ။

​ဒီလူကတော့ ရှုန့်ထျန်းအင်ပါယာရဲ့ ဘုရင်ဟောင်းဖြစ်သူ ‘ရှုန့်ကျွင်း’ ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

​သူ့ရဲ့ လက်ယာဘက်မှာတော့ အသက် ၅၀ ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ထိုင်နေပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို လေးနက်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကြည့်နေပါတယ်။ ဒီအမျိုးသမီးကတော့ ရှုန့်ထျန်းအင်ပါယာရဲ့ မိဖုရားဟောင်းဖြစ်ပြီး ရှုန့်ကျွင်းရဲ့ ဇနီးဖြစ်သူ ‘ချောင်လီဖန် ’ ပါပဲ။

​ရှုန့်ထျန်းအင်ပါယာရဲ့ အုပ်စိုးသူဟောင်း နှစ်ယောက်အပြင်... ကောင်းကင်အမိုးခုံးမြို့တော်ရဲ့ ကျန်ထိပ်သီးအင်အားစုကြီး (၄) ခုစီကနေ ရောက်လာကြတဲ့ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင် နှစ်ယောက်စီလည်း ဒီစားပွဲဝိုင်းမှာ အသီးသီး ထိုင်နေကြပါတယ်။

​တော်ဝင်ဘုရင်ဟောင်း ရှုန့်ကျွင်းရဲ့ ဘေးမှာတော့ ‘ဆေးဝါးပညာရှင်များအဖွဲ့ချုပ် ’ ရဲ့ ရွှေရောင်ဝတ်စုံတွေကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အဖိုးအိုနှစ်ယောက် ထိုင်နေပါတယ်။ ရွှန်လုံအနေနဲ့ စောစောက ဆေးဝါးပညာရှင်များအဖွဲ့ချုပ်မှာ ဒီအဖိုးအိုနှစ်ယောက်နဲ့ မဆုံခဲ့ရပေမဲ့ ကျင်းဝင်လင်နဲ့ တခြားအကြီးအကဲတွေဆီကနေ သူတို့အကြောင်းကို ကြားဖူးထားပြီးသားပါ။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ဆေးဝါးပညာရှင်များအသင်းရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ‘အဆင့် ၃ ရွှေအဆင့် ဆေးဝါးပညာရှင်’ ကြီးတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။

​ဒီအဖိုးအိုတွေရဲ့ ဘေးမှာတော့ အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှတဲ့ မိန်းမလှကြီး နှစ်ယောက် ရှိနေပါတယ်။

​ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်လုံးမှာ ညိုမှိုင်းတဲ့ အသားအရေ၊ စွင့်ကားတဲ့ နားရွက်ချွန်လေးတွေနဲ့ ဆံပင်နက်နီရင့်ရင့်တွေ ရှိကြပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင်လှတဲ့ ရုပ်ရည်အလှအပဟာ ဘယ်နေရာကိုပဲသွားသွား လူတိုင်းရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်သလို... ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားဟာလည်း အမျိုးသားထုရဲ့ ရင်ထဲက အမှောင်မိုက်ဆုံး ရမ္မက်ဆန္ဒတွေကို နှိုးဆွပေးနိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။

​ဒါ့အပြင် ‘ကြေးစားစစ်သည်များအဖွဲ့ချုပ် ’ ကနေ ရောက်လာတဲ့ အလယ်အလတ်အရွယ် လူကြီးတစ်ယောက်နဲ့ အဘွားအိုတစ်ယောက် ရှိနေသလို၊ ‘ရွှေရတနာလဲလှယ်ရေးကုန်သွယ်မှုအဖွဲ့ ’ ကနေ ရောက်လာတဲ့ လူကြီးနှစ်ယောက်လည်း ရှိနေကြပါတယ်။

​လူတိုင်းရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ လေးနက်တည်ကြည်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေကြပြီး ရှုန့်ထျန်းအင်ပါယာရဲ့ ဘုရင်ဟောင်း ရှုန့်ကျွင်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြပါတယ်။

​ထိုစဉ် ရှုန့်ကျွင်းက မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်ရာ... ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုလုံး ပွင့်လန်းသွားသလိုမျိုး ထင်မှတ်ရပါတယ်။

​သူ့ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို ကြည့်ရင်း... အဖိုးအိုဟာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး လေးနက်တည်ကြည်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်ပါတော့တယ်။

​"ငါတို့မှာ အချိန် (၃) နှစ်တောင် မပြည့်တော့ဘူး...။ ငါ ညဘက်ကြယ်တာရာတိုက်ကြီးရဲ့ တခြား ထိပ်သီးပညာရှင်ကြီးတွေနဲ့ စကားပြောခဲ့ပြီးပြီ၊ ငါ မင်းတို့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်... သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ချက် မရှိကြဘူး။"

​"အခုအချိန်ကစပြီး အရာအားလုံးဟာ ငါတို့ ညဘက်ကြယ်တာရာတိုက်ကြီးရဲ့ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တွေအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့မယ်။"

​"‘အရှင်ဖြူ ’ က လာမယ့် ၃ လအတွင်းမှာ သူ့ရဲ့ သားဖြစ်သူကို ကောင်းကင်အမိုးခုံးမြို့တော်ဆီ စေလွှတ်လိမ့်မယ်။ တခြားထိပ်သီး ပညာရှင်ကြီးတွေလည်း သူတို့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေကို ဒီနေရာဆီ လွှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားကြပြီးပြီ။"

​"ငါ ကြားသိရသလောက်တော့... ‘စစ်သိုင်းကြယ်တာရာတိုက်ကြီး ’ ကလည်း အလားတူပဲ ပြင်ဆင်နေကြတယ်တဲ့။"

​"ဒါဟာ... ငါတို့ ညကြယ်တာရာတိုက်ကြီးအနေနဲ့ ‘မိစ္ဆာဧကရာဇ်နန်းတော်’ ရဲ့ ဘေးရန်ကနေ ရှင်သန်လွတ်မြောက်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ..."