အပိုင်း (၁၆) - နန်းတော်အတွင်းဝယ် 

​ရထားလုံးလေး ရှေ့သို့ တရွေ့ရွေ့ တိုးလာသည်နှင့်အမျှ နန်းမြို့တော်၏ ပုံရိပ်မှာ သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားထင်ရှားလာသည်။ ၃ နာရီခန့် ထပ်မံခရီးနှင်ပြီးနောက် မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာရာ မြို့ရိုးနှင့် တံခါးများမှာ အပြာရောင်သစ်တောမြို့ထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားခိုင်ခံ့သည်ကို ရွှန်လုံ တွေ့လိုက်ရသည်။

​မြို့ထဲသို့ ဝင်လိုသူတိုင်းထံမှ အခွန်ကောက်နေသော စစ်သည်များကိုလည်း တွေ့ရသည်။ လူတစ်ယောက်လျှင် ရွှေဒင်္ဂါး ၁ ပြား၊ ရထားလုံးတစ်စီးလျှင် အပိုရွှေဒင်္ဂါး ၁၀ ပြား ပေးဆောင်ရသည်။ ရွှေဒင်္ဂါး ၁ ပြားဆိုသည်မှာ နန်းမြို့တော်ရှိ သာမန်မိသားစုတစ်စုအတွက် ၆ လစာ စားစရိတ်ဖြစ်သော်လည်း ရွှန်ဖန်းကဲ့သို့ အစီရင်ဆရာတစ်ဦးအတွက်မူ ဤပမာဏမှာ ပြောပလောက်စရာ မရှိပေ။

​မြို့ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ရွှန်လုံနှင့် ရွှန်ဖန်းတို့ ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြသည်။

"နန်းတော်ရိပ်သာ မှာ နောက် ၂ ညတာ တည်းခိုဖို့ ဝင်းကျယ်ကျယ် ၂ ခု သွားဘိုကင်လုပ်လိုက်ချေ" 

 ရွှန်ဖန်းက ရထားလုံးဆရာကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

​ထိုရိပ်သာမှာ နန်းတွင်းမိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ပြီး တည်းခိုခမှာ နိုင်ငံအတွင်းရှိ အခြားမည်သည့်နေရာထက်မဆို ၁၀ ဆကျော် ပိုမိုစျေးကြီးသော်လည်း ဝန်ဆောင်မှုမှာမူ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ရွှန်ဖန်းကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းရှိသူနှင့် ၎င်း၏ မိသားစုဝင်များသာ တည်းခိုခွင့်ရှိသည့် နေရာလည်း ဖြစ်သည်။

​နောက်ရက်များတွင် ရွှန်လုံသည် ဖခင်နှင့်အတူ နန်းမြို့တော်၏ အထင်ကရနေရာများသို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုကာ နာမည်ကြီးစားသောက်ဆိုင်များတွင် အကောင်းဆုံး အစားအသောက်နှင့် ဝိုင်များကို မြည်းစမ်းခဲ့သည်။ ညဘက်ရောက်လျှင်မူ သူသည် အခန်းထဲ၌ အပတ်တကုတ် ကျင့်ကြံအားထုတ်သည်။

​သူ၏ အဓိကရည်မှန်းချက်မှာ ယခင်က ဖန်တီးထားခဲ့သော ချီစွမ်းအင်လုံးများကို ၅၅ လုံးမြောက် ချီလုံးကဲ့သို့ အရည်အသွေးမြင့်မားအောင် ပြန်လည်သန့်စင်ရန်ဖြစ်သည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်မှာ ချွေးထွက်သံယို အလွန်များသော်လည်း ၂ ညအတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် ချီလုံး ၆ လုံးကို အရည်အသွေးမြှင့်နိုင်ခဲ့သည်။ 

သူ၏ အဆင့်မှာ မတိုးတက်သေးသော်လည်း လက်တွေ့တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာမူ သိသိသာသာ အားကောင်းလာသည်။ သူသာ ချီလုံးအားလုံးကို သန့်စင်ပြီး အဆင့် ၇ သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပါက အဆင့် ၉ အလယ်အလတ်ရှိသူကိုပင် အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု ရွှန်လုံ ခန့်မှန်းထားသည်။

​မနက်ခင်း၏ နေရောင်ခြည် ဖြာကျလာသောအခါ နန်းမြို့တော်မှာ စောစောစီးစီးပင် စည်ကားနေပြီဖြစ်သည်။ နန်းတော်ပတ်ပတ်လည်တွင် စစ်သည်များက အထူးသတိဖြင့် ကင်းလှည့်နေကြသည်။ နာမည်ကြီးဂိုဏ်းတစ်ခုမှ အထူးဧည့်သည်တော်များက အပြင်တပည့်သစ်များ ရွေးချယ်ရန် ရောက်ရှိနေသဖြင့် ယနေ့တွင် သာမန်လူများနှင့် မှူးမတ်များပင် နန်းတော်အပြင်ဘက်၌ စောင့်ဆိုင်းနေကြရသည်။

​သတ်မှတ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသော လူငယ်များသာ နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ခွင့်ရှိသည်။ ရွှန်ဖန်းနှင့် ရွှန်လုံတို့ နန်းတော်တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ စစ်သည်တစ်ဦးက တားဆီးလိုက်သည်။

"စမ်းသပ်ပွဲဝင်မယ့်သူ မဟုတ်ရင် နန်းတော်ထဲ ဝင်ခွင့်မရှိဘူး!"

​ရွှန်လုံက ထိုစစ်သည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ကာ - "အဖေ... သား သွားတော့မယ်နော်" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

​ရွှန်ဖန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဂုဏ်ယူရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မျက်တောင်များမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည်။ သူက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်နေသည်ကို ဖုံးကွယ်ရန် စိတ်မရှည်သည့် လေသံဖြင့် - "ဘာရပ်စောင့်နေတာလဲ? သွားတော့လေ!" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

​ရွှန်လုံက ပြုံးလျက် လှည့်ထွက်လာပြီး စစ်သည်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ချီစုစည်းမှု အဆင့် ၆ အလယ်အလတ် အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး -

"ငါက လွင့်မျောတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းရဲ့ စမ်းသပ်ပွဲအတွက် လာတာ၊ လမ်းပြစမ်း" 

ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

​စစ်သည်မှာ အံ့သြသွားသလို၊ သူ့ထက် ကျင့်စဉ်အဆင့်နိမ့်သော ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ ရိုင်းစိုင်းသော ဆက်ဆံမှုကို ခံရသဖြင့် ဒေါသလည်း ထွက်သွားသည်။ (စစ်သည်ကိုယ်တိုင်မှာ အဆင့် ၉ အစောပိုင်းတွင် ရှိသည်)။ သို့သော်လည်း အထက်မှ အမိန့်အရ သတ်မှတ်ချက်ပြည့်မီသူကို နန်းရင်ပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရမည်ဖြစ်ရာ သူ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ လမ်းပြပေးလိုက်ရသည်။

​ရှုပ်ထွေးလှသော နန်းတွင်းစင်္ကြံလမ်းများတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းလာစဉ် လုံခြုံရေးမှာ အလွန်တင်းကျပ်နေသည်ကို ရွှန်လုံ သတိပြုမိသည်။ နန်းတော်အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်လေလေ မြေကမ္ဘာအဆင့် ရှိသော ကိုယ်ရံတော်များကိုပင် တွေ့မြင်လာရလေလေဖြစ်သည်။

​စင်္ကြံလမ်းအဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ စစ်သည်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် - "ဟောဒီမှာ... ဒီလမ်းအဆုံးက အဆောင်ထဲမှာပဲ။ ငါကတော့ အထဲဝင်ခွင့်မရှိဘူး၊ ငါ့တာဝန်ဆီ ငါပြန်ပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ရွှန်လုံက ဒုတိယအကြိမ်အဖြစ် ထိုစစ်သည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျောခိုင်းထွက်လာရာ စစ်သည်မှာ ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို မျိုချလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

'ဒီကောင်လေးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရောက်တတ်ရာရာ နိုင်ရတာလဲ?' ဟု သူက တွေးရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

​ရွှန်လုံသည် အဆောင်တံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ အထဲတွင် လူငယ် ၂၁ ဦးခန့် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဆောင်အတွင်း၌ ကျောက်မျက်ရတနာများ၊ ရွှေစားပွဲများနှင့် ဇိမ်ခံဆိုဖာများဖြင့် ခမ်းနားစွာ ပြင်ဆင်ထားသည်။

​သူ ဝင်လာသည်နှင့် လူငယ်အားလုံး၏ အကြည့်များက သူ့ထံသို့ ရောက်လာကြသည်။ အများစုမှာ အသက် ၂၀ အောက်များဖြစ်သော်လည်း အချို့မှာ အသက် ၂၀ ကျော်ပုံ ပေါ်သည်။ ထိုစဉ် ရွှန်လုံအတွက် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

​"ဝါး... ညီလေးရွှန်၊ ဒီမှာ ဆုံမယ်လို့ မထင်ထားဘူးဗျာ"

​အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦး ပြုံးလျက် ချဉ်းကပ်လာသည်။ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် ချောမောသော ရွှန်လုံနှင့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တို့ ဆုံတွေ့လိုက်သော မြင်ကွင်းမှာ အဆောင်အတွင်းရှိ မိန်းကလေးများကိုပင် မျက်နှာနီမြန်းသွားစေသည်။

​သူသည် အခြားသူမဟုတ်၊ လုဝမ်  ပင် ဖြစ်သည်။ သူက ရွှန်လုံ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ -

"ဟားဟား... ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ မင်း ဒီလောက်အဆင့်တက်လာမယ်လို့ ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ၊ တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ" 

ဆိုကာ တိုးတိုးလေး ထပ်မေးလိုက်သည်။ 

"ဟို ဆရာကြီးပေးတဲ့ ဆေးလုံးကြောင့်လား?"

​လုဝမ်သည် ရွှန်လုံ၏ အဆင့်အတိအကျကို မသိသော်လည်း နန်းတော်ထဲဝင်ခွင့်ရသည်ဆိုကတည်းက အဆင့် ၆ အနည်းဆုံး ရှိရမည်ကို သိသည်။ အမှန်စင်စစ် လုဝမ်သည် အလွန်မောက်မာသူဖြစ်သော်လည်း ရွှန်ဖန်းလက်ဆောင်ပေးခဲ့သည့် ဆေးဖော်အိုးကြောင့် ရွှန်မိသားစုအပေါ် အမြင်ကောင်းနေသူဖြစ်သည်။ 'ငါ့ကို ကူညီရင် ငါက သူငယ်ချင်းလို ဆက်ဆံမယ်၊ မကူညီရင်တော့ မျက်နှာသာပေးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့' ဆိုသည့် ရိုးရှင်းသော စိတ်ဓာတ်ရှိသူလည်း ဖြစ်သည်။

​ရွှန်လုံက လုဝမ်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး နေရာရှာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် သူတို့နှစ်ဦး၏ နောက်ကွယ်မှ ဒေါသနှင့် မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အသံစိမ်းတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​"ဒါဆို... မင်းက ရွှန်လုံ ပေါ့လေ?"