အပိုင်း (၁၅) - လွင့်မျောတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ 

​ရွှန်လုံ နိုးလာသောအခါ သူ့အခန်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်လာသော မိဘနှစ်ပါးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရွှန်ဖန်းက ပြုံးလျက် 

"အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား သား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

​ရွှန်လုံသည် သူတို့ အပြာရောင်သစ်တောမြို့မှ ထွက်ခွာတော့မည်ကို သိလိုက်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် နန်းမြို့တော်သို့ သွားရန် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အလောတကြီး ဖြစ်နေသည်ကို သူ မသိသော်လည်း လောလောဆယ် မမေးမြန်းတော့ဘဲ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်သည်။

​"သား ဆေးဖော်တဲ့အိုး  တစ်လုံးလောက် လိုချင်တယ်အဖေ။ သယ်ရလွယ်အောင် သိပ်မကြီးရင် ပိုကောင်းမယ်၊ အရည်အသွေး  မြင့်လေ ပိုကောင်းလေပဲ။"

​ရွှန်ဖန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့သားမှာ ကျင့်စဉ်စတင်သည်မှာ တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးဘဲ ဆေးဖော်စပ်နည်းကို လေ့လာချင်နေပြီလား? ၎င်းမှာ လမ်းမလျှောက်တတ်သေးသော ကလေးတစ်ယောက်က အပြေးပြိုင်ချင်နေသကဲ့သို့ပင်။

​ရွှန်အန်းက သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် -

"ဟိဟိ... ရှင် အဲဒီ 'ပစ္စည်းဟောင်းကြီး' ကို နောက်ဆုံးတော့ စွန့်လွှတ်ရတော့မှာပေါ့"

​ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ရွှန်ဖန်း၏ မျက်လုံးများ တွန့်သွားသည်။

"ပစ္စည်းဟောင်း? ငါ အဲဒီအိုးကို သန့်စင်ဖို့ တစ်လကျော် အချိန်ပေးခဲ့ရတာနော်... ထားပါတော့လေ" ဟု ဆိုကာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ပန်းကန်လုံးအရွယ်အစားရှိသော ဆေးဖော်အိုးကလေးကို သွားရောက်ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

​ရွှန်ဖန်း ကိုင်ဆောင်လာသော ထိုအိုးကလေးကို မြင်သည်နှင့် ရွှန်လုံ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ သူသည် ဆေးဆရာ သို့မဟုတ် အစီရင်ဆရာ  တစ်ဦး မဟုတ်သေးသော်လည်း ဤအိုးကလေးမှာ ထူးခြားလှသည်ကို ခံစားမိသည်။ 

၎င်းမှာ စွမ်းအင်မသွင်းရသေးခင်မှာပင် ထူးခြားသော တုန်ခါမှုများကို ထုတ်လွှတ်နေရာ အတွင်း၌ ထွင်းထုထားသော အစီရင်များမှာ မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်မည်ကို ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။

​ရွှန်ဖန်းမှာ သားဖြစ်သူ၏ အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ရင်ဘတ်ကို မတ်လိုက်ပြီး ဇနီးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပေးလိုက်သည်။

​ရွှန်အန်းက ရယ်မောရင်း ရှင်းပြသည်။

"သားအဖေက ဒီအိုးလေးကို သန့်စင်ပြီး အစီရင်တွေ ထွင်းဖို့ ၂ လနီးပါး အချိန်ယူခဲ့ရတာ။ အိုးထဲက အစီရင်တွေအားလုံးက ကြေးညိုအဆင့် ၃  ရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိတယ်၊ အဆင့် ၄ ငွေ အိုးတွေနဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သားအဖေက ငွေအဆင့် အစီရင်ဆရာ မဟုတ်သေးတော့ အစီရင်တွေရဲ့ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက အပြင်ကို ထွက်နေတာပေါ့။"

​ရွှန်အန်းက ထိုသို့ပြောသော်လည်း ရွှန်လုံမှာ ဤအိုး၏ တန်ဖိုးကို နားလည်သည်။ ၎င်းမှာ ငွေအဆင့်အောက်ရှိသော ဆေးဆရာတိုင်းအတွက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာပင်။ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ နှမြောသဖြင့် မရောင်းဘဲ သိမ်းထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

​ရွှန်ဖန်းသည် သားဖြစ်သူ ဆေးဖော်စပ်နည်းကို လေ့လာချင်သဖြင့် ဝမ်းသာနေသော်လည်း ကျင့်စဉ်ကို ထိခိုက်မည်ကိုမူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိသည်။ သို့သော် သူ၏ အကောင်းဆုံးလက်ရာကို သားဖြစ်သူထံသို့ လက်လွှဲပေးလိုက်ပြီး -

"အဝတ်အစားတွေရယ်၊ ဒီအိုးရယ်ကလွဲရင် တခြားဘာမှ ယူသွားစရာ မလိုဘူး။ အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် အပြင်က ရထားလုံးဆီ လာခဲ့တော့" ဟု ပြောကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။

​ရွှန်အန်းမှာမူ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ စိတ်ပျော်နေသည်ကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာနေသော်လည်း၊ သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော သားလေးမှာ သူတို့နှင့် အကြာကြီး ခွဲခွာရတော့မည်ကို တွေးမိကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။

​ရွှန်လုံသည် မိခင်၏ ခံစားချက်ကို နားလည်သည်။ သားသမီးကို ခွဲခွာရသည်မှာ ခက်ခဲလှသော်လည်း သူ၏ ရည်မှန်းချက်များ ပြည့်မြောက်ရန်အတွက် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် စိတ်ကို ပိုင်းဖြတ်ထားရမည်။ သူသည် မိခင်အနားသို့ တိုးသွားကာ နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

​"သားက တစ်သက်လုံး သွားမှာမဟုတ်ပါဘူး အမေရဲ့။ နောက်နောင် သား အင်အားကြီးလာတဲ့အခါ ပြန်လာခဲ့မှာပေါ့။"

​ရွှန်အန်းက သားဖြစ်သူကို ဖက်ထားရင်း -

"နောက်တစ်ခါ ပြန်လာရင် သား အမေ့အတွက် ချွေးမတစ်ယောက် ခေါ်လာပေးရမယ်နော်" 

ဆိုကာ မျက်ရည်များကြားမှ ပြုံးလိုက်သည်။

 "အဲဒီ လင်းမိသားစုက ကောင်မလေးလို ရင်ဘတ်ပြားတဲ့သူမျိုးတော့ မဟုတ်စေနဲ့ဦး။ ကဲ... သွားတော့၊ သားအဖေ ရထားလုံးထဲမှာ စောင့်နေပြီ။"

​ရွှန်လုံသည် အဝတ်အစားအချို့နှင့် ဆေးဖော်အိုးကို သေတ္တာထဲသို့ ထည့်ကာ ရထားလုံးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အိမ်တော်တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ ပထမဆုံးသော အိမ်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

​ထို့နောက် ရွှန်လုံ၏ ချောမောသော မျက်နှာမှာ ပြတ်သားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ရထားလုံးဆရာကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"သွားကြစို့။"

​၁၀ မိနစ်ခန့်အကြာတွင် သူတို့သည် အပြာရောင်သစ်တောမြို့မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရွှန်လုံက ဖခင်ဖြစ်သူကို မေးလိုက်သည်။

"အဖေ... အချိန်တွေ အများကြီး ရှိသေးတာကို ဘာလို့ နန်းမြို့တော်ကို အစောကြီး သွားချင်နေရတာလဲ?"

​ရွှန်ဖန်းက သားဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ - "မင်း 'လွင့်မျောတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း' ရဲ့ စမ်းသပ်ပွဲအကြောင်း သိလား?" ဟု ပြန်မေးရာ ရွှန်လုံက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

​"တကယ်တော့ စမ်းသပ်ပွဲက အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်။ အသက် ၂၀ အောက်ဖြစ်ပြီး ချီစုစည်းမှု အဆင့် ၅ အထွတ်အထိပ် ရှိရင် ကျိန်းသေ အောင်ပါတယ်။ သားက အခု အဆင့် ၆ ရောက်နေပြီဆိုတော့ 'စမ်းသပ်ပွဲ' အတွက် စိုးရိမ်စရာမရှိဘူး။ သား တကယ် စိုးရိမ်ရမှာက စမ်းသပ်ပွဲအပြီးမှာ ဖြစ်လာမယ့်အရာတွေပဲ။"

​"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ အဖေ?"

​"အဖေကိုယ်တိုင်လည်း အသေးစိတ်တော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုကြားဖူးတာကတော့ ဂိုဏ်းထဲကို မရောက်ခင်မှာ မိတ်ဆွေဖွဲ့နိုင်လေ သားအတွက် ပိုကောင်းလေပဲတဲ့။ ငါတို့မြို့က ဆေးဆရာကြီး လုဝမ် လည်း ဒီတစ်ခါ စမ်းသပ်ပွဲကို ဝင်ဖြေလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဖြေရမှာက မြေကမ္ဘာအဆင့် အတွက် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဘာကြောင့် ဂိုဏ်းထဲမရောက်ခင် လူမှုဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ထားရသလဲဆိုတာကိုတော့ ဂိုဏ်းထဲရောက်မှပဲ သား သိရလိမ့်မယ် ထင်တယ်။"

​ခရီးစဉ်မှာ အဆင်ပြေချောမွေ့ခဲ့ပြီး နာရီအနည်းငယ်အကြာတွင် ရွှန်လုံတို့ သားအဖသည် အဝေးမှ လှမ်းမြင်နေရသော နန်းမြို့တော်  ဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။