အခန်း ၇ - ဒါ ဂျာမန်စစ်သားတွေ မဟုတ်ဘူး— ဒါ ဟိုက်ဒရာတွေ!*

ထိုအက်ကွဲသံ ကြားလိုက်ရပြီးနောက် တောအုပ်ထဲရှိ လေပြင်းပင်လျှင် ရပ်တန့်သွားသလို ဖြစ်သွားပါတယ်။

ကျန်ရှိနေသော တစ်ခုတည်းသော အသံမှာ လီဗိုင်း၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် အရူးအမူးခုန်နေသည့် နှလုံးခုန်သံသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအသံသည် သူ့အတွက်ပင် အလွန်ဆူညံနေသလို ခံစားရသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သူသည် အမ်1‌ေအ1 စက်သေနတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အေးစက်နေသော သေနတ်ဒင်ကို ပခုံးတွင် ဖိကပ်ထားသည်။ သေနတ်ပြောင်းကို အသံလာရာဘက်သို့ ချိန်ထားပြီး လက်ညှိုးကလည်း ခလုတ်ကို နှိပ်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။

သူငယ်ချင်းလား၊ ရန်သူလား?

ထိုအတွေးက သူ့စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သူ မလှုပ်ရှားရဲ၊ သာမန်အတိုင်း အသက်ပင် မရှူရဲပေ။ ဤပတ်ဝန်းကျင်တွင် အနည်းငယ်မျှသော ဆူညံသံက သူ့ကို မုဆိုးမှ သား‌ေကာင်ဖြစ်သွားစေနိုင်သည်။

နှင်းသည် အမှန်တရားကို အသိဆုံးသက်သေ ဖြစ်သည်။ ခြေရာတိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ပုန်းကွယ်ရန် ကြိုးစားသူတိုင်းကို ပေါ်လွင်စေသည်။

လီဗိုင်းသည် ခေါင်းကို စောင်းပြီး နားထောင်လိုက်သည်။ သူ၏ အနာကျက်မြန်ခြင်း ကြောင့် ရရှိထားသော ထူးကဲသည့် ကြားနိုင်စွမ်းဖြင့် သူသည် သာမန်လူတို့ မကြားနိုင်သော အသံများကို ဖမ်းယူနိုင်သည်။

"ချွတ်... ချွတ်..."

နှင်းထူထူထဲတွင် ခြေလှမ်းသံများ။ သတိကြီးကြီးထားသည်။ စည်းကမ်းရှိသည်။ တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်၊ အနည်းဆုံး သုံးယောက် သို့မဟုတ် လေးယောက်။ သူရှိရာဘက်သို့ ချဉ်းကပ်လာနေသည်။

လီဗိုင်း၏ နှလုံးသားမှာ နစ်ဝင်သွားသည်။

ဟောင်လင်းကွန်မန်ဒို အဖွဲ့သားများသည် စည်းကမ်းမဲ့သူများ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ တိတ်ဆိတ်စွာနှင့် စနစ်တကျ မလှုပ်ရှားတတ်ကြပေ။ အထူးသဖြင့် လိုဂန် - ထိုလူသွားလျှင် တစ်ကီလိုမီတာ အကွာအဝေးထိ ကြားရလောက်အောင် ဆူညံသည်။

ထို့ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုသာ ရှိသည်။

ရန်သူ။

"ကံမကောင်းလိုက်တာ" ဟု လီဗိုင်း စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ကောင်းကင်ကနေ ပြုတ်ကျလာပြီး အသက်တောင် ဝအောင် မရှူရသေးခင်မှာပဲ ကင်းလှည့်တပ်ကို တိုးမိသည်။

ဘာလုပ်ရမလဲ?

ပြေးမလား? မိုက်မဲလိုက်တာ။ နှင်းထဲတွင် ပြေးလျှင် မျက်မမြင်ပင် လိုက်နိုင်သော ခြေရာကို ချန်ထားခဲ့မိလိမ့်မည်။ ခဏအကြာတွင် သေနတ်သံများ ထွက်လာမည်ဖြစ်ပြီး အနာကျက်မြန်ခြင်း ရှိသော်လည်း ကျည်ဆန်ဒဏ်ကို ခံရလျှင် နာကျင်ရမည်မှာ အမှန်ပင်။

တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်မလား? သူတို့တွင် အရေအတွက် များပြားပြီး အလိုအလျောက် သေနတ်များ ရှိသည်။ သူသည် မည်မျှပင် ခံနိုင်ရည်ရှိပါစေ၊ သွေးသားဖြင့် ဖန်တီးထားသူ ဖြစ်သည်။ ခေါင်းကို တစ်ချက်ထိမှန်ရုံနှင့် ဇာတ်သိမ်းပြီ။

လီဗိုင်း၏ ဦးနှောက်သည် အလုပ်လုပ်နေသည်။ အရင်ဘဝက ကုတ် ရေးသလိုမျိုး ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အရာအားလုံးကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး အသက်ရှင်နိုင်မည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသည်။

သူသည် မြေပြင်အနေအထားကို လျင်မြန်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ပွင့်လင်းသော တောအုပ်နေရာတွင် ရှိနေပြီး ပုန်းကွယ်ရန် နေရာရှားသည်။ သူ့ဘယ်ဘက် ၁၅ မီတာခန့်အကွာတွင် လေနှင့် နှင်းကြောင့် လဲကျနေသော ထင်းရှူးပင်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။

အဲဒါပဲ။

သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ နှင်းထဲတွင် ဝပ်တွားကာ ထိုသစ်ပင်ကြီးဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ရွေ့လျားသွားသည်။ အသံမထွက်စေရန် သတိအလွန်ထားသည်။

၁၀ စက္ကန့်အတွင်း သူ ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားသည်။ သစ်ပင်စည်နောက်တွင် ပုန်းကွယ်ကာ ရှေ့ဘက်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် အမည်းရောင် ပုံရိပ်လေးခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူတို့သည် ဂျာမန် နှင်းဖုံးကွယ်ရေး ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမ်ပီ40 စက်သေနတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ကျွမ်းကျင်သော စစ်သားများ ဖြစ်သည်။

လီဗိုင်း၏ နှလုံးခုန်သံများ ပိုမြန်လာသည်။ သူ ပို၍ ဝပ်တွားလိုက်သည်။

သူတို့ နီးကပ်လာသောအခါ အေးစက်သော လေထုထဲတွင် သူတို့၏ အသက်ရှူသံများနှင့် ဂျာမန်ဘာသာစကားဖြင့် တိုးတိုးပြောဆိုသံများကို ကြားရသည်။ သူတို့သည် လေယာဉ်ပျက်ကျမှုမှ အသက်ရှင်သူများကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အခွင့်အရေး။

လီဗိုင်း၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

သူ အမြဲတမ်း ပုန်းနေ၍ မရ။ သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့ခြေရာကို သို့မဟုတ် သစ်ပင်တွင် ငြိနေသော လေထီးကို တွေ့လိမ့်မည်။ သူ အရင်တိုက်ခိုက်ရမည်။

ပုန်းတိုက်ခြင်း။

သူ့အကြည့်သည် အနောက်ဘက်ဆုံး စစ်သားဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

အနောက်ဘက်က စတင်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

သူသည် ကေ ဘား ဓားကို ထုတ်လိုက်သည်။ အေးစက်နေသော လက်ကိုင်က သူ့စိတ်ကို တည်ငြိမ်သွားစေသည်။

ကင်းလှည့်အဖွဲ့ လေးယောက်သည် သစ်ပင်ကို ကျော်သွားသည်။ ၅ မီတာခန့်အကွာတွင် လီဗိုင်းသည် သူတို့၏ သေနတ်ပြောင်းပေါ်ရှိ နှင်းခဲများနှင့် နှာခေါင်းနီရဲနေသော မျက်နှာများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။

နောက်ဆုံးလူသည် သူပုန်းနေသည့်နေရာကို ရောက်ခါနီးတွင် -

အခုပဲ။

လီဗိုင်းသည် လေးအိမ်က‌ေလးကို လွှတ်လိုက်သလိုမျိုး ရှေ့ကို ခုန်ထွက်လိုက်သည်။

စစ်သားက တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိပြီး လှည့်ကြည့်ရန် ပြင်သော်လည်း -

နောက်ကျသွားပြီ။

လီဗိုင်း၏ ဘယ်ဘက်လက်က လူ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ညာဘက်လက်ထဲရှိ ဓားသည် လူ၏ လည်ပင်းဘေးဘက်သို့ ထိုးစိုက်သွားသည်။

"အွန်း—!"

စစ်သား၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာသည်။ လီဗိုင်းက သူ့ကို နှင်းထဲသို့ ညင်သာစွာ ချလိုက်သည်။

အသံမထွက်။

တစ်ယောက် ရှင်းသွားပြီ။

သူ အနားယူရန် ပြင်တုန်းမှာပင် ရှေ့က စစ်သား သုံးယောက် ရပ်တန့်သွားသည်။

အမိခံလိုက်ရပြီလား?

လီဗိုင်း၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ရှားသွားသည်။

ရှေ့ဆုံးက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရပ်တန့်ရန် အချက်ပြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

"ဟန့်စ်?" ဟု ခေါင်းဆောင်က ဂျာမန်လို တိုးတိုးမေးသည်။

အဖြေမရှိ။ လေတိုက်သံသာ ရှိသည်။

ကျန်ရှိနေသော စစ်သား သုံးယောက်သည် နောက်ကျောချင်း ကပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေနတ်ဖြင့် ချိန်ထားသည်။

လီဗိုင်း သိလိုက်ပြီ။

သူ ပေါ်သွားပြီ။

အံ့အားသင့်စေမည့် အခွင့်အရေး မရှိတော့။ အားချင်း ယှဉ်တိုက်ရတော့မည်။

သူ တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ သစ်ပင်နောက်မှ ခုန်ထွက်ကာ အမ1‌ေအ1 စက်သေနတ်ကို ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

"ဒတ်ဒတ်ဒတ်ဒတ်ဒတ်ဒတ်!"

မီးတောက်များက မှောင်မိုက်နေသော တောအုပ်ကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

စစ်သားများသည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ပြီး ပြန်လည် ပစ်ခတ်ကြသည်။

"ဘရူး!"

သေနတ်သံများက လီဗိုင်း၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

လီဗိုင်းလည်း ပြန်ပစ်ပြီး သစ်ပင်နောက်သို့ ပြန်ဝင်လိုက်သည်။

ကျည်ဆန်တစ်ခုသည် သူ့လက်မောင်းကို ရှပ်ထိသွားပြီး သွေးများ ထွက်လာသည်။  အနာကျက်မြန်ခြင်းလက အလုပ်လုပ်သော်လည်း နာကျင်မှုကတော့ ရှိနေဆဲပင်။

"သေစမ်း" ဟု လီဗိုင်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သူတို့သည် သူ့ကို ဝိုင်းပတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ သူ တစ်ခုခု စဉ်းစားရမည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူသည် လက်ပစ်ဗုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ပင်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး နှစ်စက္ကန့် စောင့်ကာ ညာဘက်သို့ အဝေးကြီး ပစ်လိုက်သည်။

"ဘုန်း!"

ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး နှင်းများနှင့် မြေကြီးများ လွင့်စဉ်သွားသည်။ မီးတောက်များကြောင့် တောအုပ်တစ်ဝက် လင်းသွားသည်။

စစ်သားများသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး အာရုံလွဲသွားသည်။

ဒါပဲ။

လီဗိုင်းသည် သစ်ပင်၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ခုန်ထွက်ကာ ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

"ဒတ်ဒတ်!"

ဒီတစ်ခါတော့ စနစ်တကျ ပစ်ခတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

စစ်သားတစ်ယောက် ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်ပြီး လဲကျသွားသည်။ နောက်တစ်ယောက်က သေနတ်ကို ပြင်ချိန်တုန်းမှာပင် လီဗိုင်းက သူ့ဦးခေါင်းကို ချိန်ပြီး ပစ်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက် ရှင်းသွားပြီ။

ခေါင်းဆောင်သာ ကျန်တော့သည်။

ခေါင်းဆောင်သည် တည်ငြိမ်စွာပင် သစ်ပင်နောက် ပုန်းပြီး လီဗိုင်းကို ပစ်ခတ်နေသည်။

လီဗိုင်း၏ ကျည်အိမ် ကုန်သွားသည်။

သူ ပြန်ဝင်ပြီး ကျည်အိမ် လဲလိုက်သည်။ သုံးစက္ကန့်အတွင်း ပြီးဆုံးသည်။

တစ်ဖက်ကလည်း ကျည်ဖြည့်နေသည်။

အခွင့်အရေး။

လီဗိုင်း၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားသည်။

သူ မပစ်တော့။ တိုက်ရိုက် ပြေးသွားသည်။

သူသည် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးသွားသည်။

ခေါင်းဆောင်က သေနတ်ကို ပြန်ချိန်လိုက်သောအခါ -

 * သူ၏ ဝိညာဉ် ပျံလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

အမည်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ့ဆီသို့ အလွန်မြန်ဆန်စွာ ရောက်လာသည်။

သူ သေနတ်ကို မချိန်လိုက်နိုင်ခင်မှာပင် လီဗိုင်းက သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို အားနဲ့ ကန်လိုက်သည်။

"အက်!"

အရိုးကျိုးသွားသည်။ အမ်ပီ40 သေနတ်သည် လွင့်စင်သွားသည်။

လီဗိုင်းသည် သူ၏ တံတောင်ဆစ်ဖြင့် လူ၏ နားထွက်ကို အားနဲ့ ဆောင့်လိုက်သည်။

"ဒုန်း!"

ခေါင်းဆောင်၏ ခေါင်းသည် သစ်ပင်စည်ကို ဆောင့်မိသွားပြီး သတိလစ်သွားသည်။

တိတ်ဆိတ်မှု ပြန်ရောက်လာသည်။

တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည်။

တစ်မိနစ်အတွင်းမှာပင်။

လီဗိုင်းသည် အမောတကော အသက်ရှူရင်း တုန်ယင်နေသည်။ နှင်းတွေပေါ်တွင် လဲကျနေသော အလောင်းလေးလောင်းကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။

အောင်မြင်မှု မဟုတ်ပါ။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုသာ ရှိသည်။

သူ ခေါင်းဆောင်၏ အလောင်းဆီသို့ သွားပြီး ရှာဖွေသည်။ ကျည်ဆန်များ၊ လက်ပစ်ဗုံးများ။

အသုံးဝင်သည်။

ထို့နောက် -

သူ့အကြည့်သည် ထိုလူ၏ ကော်လာပေါ်ရှိ တံဆိပ်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။

အိုင်းရွန်း ခရော့ မဟုတ်ပါ။ အက်စ်အက်စ် ဦးခေါင်းခွံ မဟုတ်ပါ။

သေးငယ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တုတံဆိပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အနက်ရောင် ဦးခေါင်းခွံ - အောက်တွင် ရေဘဝဲ လက်တံကဲ့သို့ အကွေ့အကောက်များ။

လီဗိုင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူ့အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူသည် ထိုလူ၏ ကော်လာကို ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။

လည်ပင်းတွင်လည်း ထိုတံဆိပ်ပင် - ပိုကြီးပြီး ပိုရှင်းလင်းသည်။

"ဟိုက်ဒရာ…"

ထိုစကားလုံးသည် လီဗိုင်း၏ ပါးစပ်မှ အလိုလို ထွက်လာသည်။

သူ တခြားအလောင်းတွေကို စစ်ဆေးသည်။

အားလုံးတွင် တူညီသော တံဆိပ်။ တူညီသော တက်တူး။

အရာအားလုံးကို သူ နားလည်သွားသည်။

ဘာကြောင့် လေယာဉ် လမ်းကြောင်း လွဲသွားတာလဲ။ ဘာကြောင့် သူတို့ ကင်းလှည့်တပ်ကို တိုးမိတာလဲ။

ဒါက ရိုးရိုး ဂျာမန်နယ်မြေ မဟုတ်ပါ။

သူတို့ ခုန်ချမိသည့် နေရာမှာ ဟိုက်ဒရာ၏ နယ်မြေအတွင်း ဖြစ်သည်။

ဤတောအုပ်သည် -

ဟိုက်ဒရာ ၏ နယ်မြေ ဖြစ်သည်။