အခန်း ၆ - ခေါင်းနဲ့ အရင်စိုက်ဝင်ရတာတော့ သိပ်မပျော်စရာကောင်းဘူး

ပေါက်ကွဲသွားတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာတော့ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားပါသည်။

မျက်စိကျိန်းလောက်တဲ့ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ညဘက် ကောင်းကင်ယံတစ်ဝက်ကို မြိုချလိုက်ပြီးနောက် ကြီးမားတဲ့ မှိုပုံသဏ္ဌာန် မီးခိုးတန်းကြီးက လေထဲကို တက်သွားပါသည်။ မီးတောက်တွေက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိမ်တွေကို လိမ္မော်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေပါသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ အသက်ရှူရ ကြပ်လောက်တဲ့ ပေါက်ကွဲသံကြီးက ရောက်လာပြီး လီဗိုင်းရဲ့ ရင်ဘတ်ကို တုန်ခါသွားစေကာ ခေါင်းထဲမှာလည်း အူသွားပါသည်။

ပူပြင်းတဲ့ လေလှိုင်းတွေက အဝေးကြီးကနေ ရောက်လာပြီး သူ့မျက်နှာကို လာရိုက်ခတ်ပါသည်။ အအေးဒဏ်ကြောင့် ထုံကျဉ်နေတဲ့ သူ့အသားအရေအတွက်တော့ ဒီအပူဓာတ်က ထူးဆန်းစွာနဲ့ နွေးထွေးနေသလိုပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အံ့ဩမှုကနေ ချက်ချင်းပဲ အသက်ရှင်သန်လိုတဲ့ မူလတန်းကျ ကြောက်စိတ်ဆီကို ရောက်သွားပါတယ်။

ငါ ပြုတ်ကျနေတာပဲ။

ဒီအတွေးက ရေခဲလက်သီးချက်တစ်ခုလို သူ့ခေါင်းထဲကို ဝင်လာပါတယ်။

အဆုံးမရှိတဲ့ အလေးချိန်မဲ့မှု ခံစားချက်က သူ့ကို ဖက်တွယ်ထားပါသည်။ သူက လောက်လွှဲကနေ ပစ်လိုက်တဲ့ ကျောက်စရစ်ခဲလေးတစ်ခုလိုပဲ အောက်က အမိုက်မှောင်ထဲကို လွင့်စဉ်ကျသွားပါယသည်။

လေတိုက်နှုန်းက ဓားသွားထောင်ပေါင်းများစွာလိုပဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်တောက်နေပါသည်။

သူ အော်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ပါးစပ်ဟလိုက်တာနဲ့ လေတွေက အထဲကို တိုးဝင်လာပြီး အသံတွေကို ပိတ်ပင်လိုက်ပါသည်။

သူ မျက်လုံးကို ဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ဖိအားတွေက ပြင်းထန်လွန်းပါသည်။ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရအောင် စီးကျလာပြီး ကမ္ဘာကြီးကလည်း ဝါးတားတား အရိပ်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါသည်။

လက်စွပ်! လေထီးလက်စွပ်!

နောက်ဆုံးတော့ အရေးအကြီးဆုံး အချက်လေးက သူ့စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာသည်။

သူ့လက်အိတ်စွပ်ထားတဲ့ လက်တွေက ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဟိုရှာဒီရှာ လုပ်နေပါသည်။ အအေးဒဏ်ကြောင့် အထိအတွေ့တွေက မသိမသာ ဖြစ်နေပါပြီ။ ရင်ဘတ်၊ ဝမ်းဗိုက်၊ ပေါင်။ နေရာတိုင်းမှာ ပစ္စည်းအိတ်တွေနဲ့ ကြိုးတွေပဲ ရှိနေပါသည်။ သူ ထိမိတာကတော့ အေးစက်နေတဲ့ သတ္တုခေါက်တွေနဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ပိတ်စတွေပဲ။

"သေစမ်း! ဘယ်ရောက်နေတာလဲ!" လီဗိုင်း စိတ်ထဲကနေ အော်ဟစ်လိုက်ပါသည်။ သူ့နှလုံးခုန်သံက မြန်ဆန်လွန်းလို့ သူ့နားထဲမှာတောင် ကြားနေရပါသည်။

ဒူဂန်က လေယာဉ်ပေါ်မှာ ပြခဲ့တုန်းက - ဒါပေမဲ့ တစ်နာရီတောင် မပြည့်ခင်မှာ ဒါကို လိုအပ်လာမယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ? လီဗိုင်း သူ့စိတ်ကို ပြန်စုစည်းပြီး အဲဒီ သင်ခန်းစာကို ပြန်တွေးကြည့်ပါသည်။ ညာဘက်ရင်ဘတ်။ အနီရောင်ဆေးခြယ်ထားတဲ့ တီ-ပုံစံ လက်စွပ်။ အမှောင်ထဲမှာ ရှာရလွယ်အောင် လုပ်ထားတာလေ။

ဒါပေမဲ့ သူက အခု လေထဲမှာ လည်ပတ်နေတာမို့ သူ့ညာဘက်လက် ဘယ်ရောက်နေမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး။

"တည်ငြိမ်! လီဗိုင်း၊ တည်ငြိမ်စမ်း!" သူ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အော်ပြောလိုက်ပါတယ်။

အရင်ဘဝတုန်းက သူက ပရိုဂရမ်မာ တစ်ယောက်ပါ။ စနစ်တစ်ခုလုံးကို ပျက်စီးစေတဲ့ ဘတ် တစ်ခုကို ရှာတာ သူ့အလုပ်ပဲလေ။ ဒါလည်း အတူတူပါပဲ။ သူ မသေခင်မှာ ဒီ "ခလုတ်" ကို ရှာကို ရှာရမယ်။

သူ မဂ္ဂဇင်းတစ်ခုမှာ ဖတ်ဖူးတာလေး တစ်ခုကို သတိရသွားပါတယ်။ ကြယ်တစ်ပွင့်လို ခြေလက်တွေကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရင် လေကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ပြုတ်ကျတဲ့ပုံစံ တည်ငြိမ်သွားမယ်ဆိုတာပဲ။

သူ့ခြေလက်တွေကို အားကုန် ဆန့်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။ ကြွက်သားတွေက လေပြင်းဒဏ်ကို အံတုနေရပါတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လည်ပတ်မှုတွေ ငြိမ်ကျသွားသည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ အောက်ကို မှောက်လျက်သား ပြုတ်ကျတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ တည်ငြိမ်သွားပါပြီ။

ကောင်းပြီ။ အခုတော့ အပေါ်အောက် ခွဲခြားလို့ ရသွားပြီ။

သူ့ဘယ်ဘက်လက်နဲ့ ရင်ဘတ်က သတ္တုခေါက်ကို ကိုင်ထားပြီး ညာဘက်လက်နဲ့ ညာဘက်ရင်ဘတ်ကို စမ်းကြည့်ပါတယ်။ သူ့လက်ချောင်းတွေက အမ် ဝမ်း  သေနတ်၊ ပြီးတော့ ကျည်အိတ်တွေကို ထိမိသည်

မရှိဘူး။ ဘာမှ မရှိဘူး။

ငါ မှတ်မိတာ မှားနေတာလား? ဒါမှမဟုတ် ဒီလေထီးက ပျက်နေတာလား?

စစ်မြေပြင်မှာတော့ ပစ္စည်းပျက်တာက အဆန်းမဟုတ်ပါဘူး။

သူ့စိတ်တွေ လေးလံသွားပါသည်။ ဒုတိယအကြိမ် သေရတော့မယ့်ပုံပါပဲ။ ပထမဘဝမှာ အလုပ်လုပ်ရင်း သေတယ်။ ဒုတိယဘဝမှာတော့ အရည်အသွေး မမီတဲ့ ပစ္စည်းကြောင့် သေရမယ်။

ဒါက အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ကံကြမ္မာပဲ…

စစ်လက်နက်တာဝန်ခံရဲ့ မိသားစုကို စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲနေတုန်းမှာပဲ သူ့လက်ချောင်းဖျားက တစ်ခုခုကို ထိမိသွားပါသည်။

အေးစက်သည်။ ချောမွေ့သည်။ သတ္တု။

လက်စွပ်တစ်ခု။

အဲဒါပဲ!

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အဒရီနယ်လင်တွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာပါတယ်။ လီဗိုင်းက အဲဒီ လက်စွပ်ကို အားကုန် ဆွဲလိုက်ပါတယ်။

ရှီး—

သတ္တုတွေ ပွတ်တိုက်တဲ့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်မှာတော့ သူ့ကျောကို တစ်စုံတစ်ယောက်က အားနဲ့ ဆောင့်တိုက်လိုက်သလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရပါသည်။

လေထီးအိတ်ထဲကနေ ကြီးမားတဲ့ တွန်းအားတစ်ခုက သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို ရောက်လာပါသည်။ မမြင်ရတဲ့ လက်ကြီးတစ်ခုက သူ့ကို အပေါ်ကို ဆွဲမလိုက်သလိုမျိုးပါပဲ။

"အာ—!"

လီဗိုင်း အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။ အရှိန်ကို ရုတ်တရက် လျှော့ချလိုက်တဲ့ ဒဏ်ကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ပိုင်းကွဲသွားမတတ်ပါပဲ။ သူ့ပခုံးတွေ ပြုတ်ထွက်သွားသလို ခံစားရပြီး သူ့ပေါင်ကြားထဲက နာကျင်မှုကလည်း ပြောမပြနိုင်အောင်ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီ နာကျင်မှုကြားထဲမှာပဲ ရင်းနှီးတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။

အနာကျက်မြန်ခြင်း ။

ပြတ်သွားမတတ် ဖြစ်နေတဲ့ ကြွက်သားတွေကို သူ အမြန်ဆုံး အမြန်နှုန်းနဲ့ ပြန်ဆက်နေတာကို သူ ခံစားရပါသည်။

ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေတဲ့ နာကျင်မှုက ခဏလေးပဲ ကြာပါတယ်။ ပြီးတော့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ထုံကျဉ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။

သူ အခုထိတော့ ခံစားရခက်နေသေးပေမဲ့ ဘာမှ ပြတ်တောက်သွားတာမျိုး မရှိပါဘူး။ သူ အသက်ရှူလို့ ရသွားပါပြီ။

သူ့အပေါ်မှာတော့ ဧရာမ လေထီးကြီးက ညဘက် ကောင်းကင်မှာ ပွင့်နေတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်လို ဖြန့်ကားနေပါတယ်။ လေတိုက်သံတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့အသက်ရှူသံလောက်ပဲ ကြားရတဲ့ ငြိမ်သက်မှုက ရောက်လာပါသည် ။

သူ အသက်ရှင်နေပါပြီ။

လီဗိုင်းကတော့ လေထဲမှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ဝက်အူချောင်းလိုမျိုး လေတိုက်ရာကို ယိမ်းထိုးနေပါသည်။

သူ အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အောက်က အမိုက်မှောင်ထဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ အသက်ရှင်ရတာ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။

နောက်တစ်ခါ လေထီးခုန်တာ ပျော်စရာကောင်းတယ်လို့ ပြောမယ့်သူကိုသာ တွေ့ရင် အဲဒီလူကို အမြင့်ဆုံး အဆောက်အဦးပေါ်ကနေ လေထီးမပါဘဲ ပစ်ချလိုက်မယ်။

အသက်ရှူမှားသွားပြီးနောက် သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစစ်ပါတယ်။

ညဘက်ကောင်းကင်က အမိုက်မှောင်ပါပဲ။ လေယာဉ်ပျက်ကျတဲ့ မီးလုံးကလည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပါသည်။

အဲဒီ အလင်းရောင်မှိန်မှိန်လေးထဲမှာ တခြား အမည်းစက်လေးတွေကို သူ မြင်ရပါတယ်။

သူ့ရဲ့ အဖွဲ့သားတွေပဲ။

ကောင်းပြီ။ အားလုံး လွတ်သွားကြတယ်။

သူ လေထီးထိန်းကျောင်းပုံကို အမှတ်ရအောင် လုပ်ပြီး တခြားသူတွေ ရှိတဲ့နေရာကို သွားဖို့ ကြိုးစားပါသည်။ ဒါပေမဲ့ လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူ တခြားဘက်ကို လွင့်သွားပါသည်။

...ထားပါတော့။ လီဗိုင်း လက်လျှော့လိုက်ပါတယ်။ အခုတော့ ဘေးကင်းကင်း ဆင်းသက်နိုင်ဖို့ပဲ အရေးကြီးပါသည်။

ဒါပေမဲ့ အဖြစ်မှန်ကတော့ တခြားပါပဲ။

"သေစမ်း—!"

သတိပေးသံမပါဘဲ သူ့ခြေထောက်တွေ အောက်ကို ပြုတ်ကျသွားသည်။

သူ့လေထီးက ထင်းရှူးပင်ကြီးတစ်ခုရဲ့ အကိုင်းအခက်တွေကြားမှာ ငြိသွားပါသည်။

ဒုန်း!

သူ့ကျောက သစ်ပင်စည်ကို ဆောင့်မိသွားပြီး သူ့အရိုးတွေ တုန်ခါသွားကာ မျက်စိထဲမှာ ကြယ်တွေမြင်သွားပါသည်။ သူ့ကျောရိုးတောင် ကျိုးသွားသလိုပါပဲ။

"အဟွတ် - အဟွတ်.."

လီဗိုင်း ထင်းရှူးရွက်တွေကို ထွေးထုတ်လိုက်ပါသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက နာကျင်နေပါတယ်။

အနာကျက်မြန်ခြင်း  ကတော့ အလုပ်ပြန်လုပ်နေပါပြီ။

မိုက်လိုက်တာ။ ပထမဆုံး မစ်ရှင်မှာတင် လင်းနို့လိုမျိုး သစ်ပင်ပေါ်မှာ ချိတ်ဆွဲခံလိုက်ရပြီ။

သူ ဓားကို ထုတ်ပြီး ကြိုးတွေကို ဖြတ်လိုက်ပါသည်။

ဒုန်း။

သူ နှင်းပုံထဲကို ခေါင်းနဲ့ အရင် စိုက်ဝင်သွားပါသည်။

နောက်ဆုံးတော့ မြေပြင်ပေါ် ရောက်ပြီ။

သူ သူ့ရဲ့ ရေစိုခံအိမ်မြှားတံကို ထုတ်လိုက်ပါတယ်။ အပ်က မြောက်ဘက်ကို ပြနေပါသည်။

သူ အဝေးက တောင်တန်းပေါ်က အလင်းရောင်ကို ကြည့်လိုက်ပါသည်။ အရှေ့ဘက်။ စက်ရုံ။

သူ့အဖွဲ့သားတွေကို ရှာရမယ် - ဒါမှမဟုတ် ပုန်းခိုစရာ နေရာတစ်ခုပေါ့။ ရန်သူ့နယ်မြေထဲမှာ ညဘက်ကြီး တစ်ယောက်တည်း လျှောက်နေရတာကတော့ အသေခံတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

သူ နှစ်လှမ်း လျှောက်လိုက်ပါတယ်။

ပြီးတော့ -

အက်။

သိမ်မွေ့တဲ့ အသံတစ်ခု။ အရမ်းတိုးပါသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို တိတ်ဆိတ်တဲ့ တောအုပ်ထဲမှာတော့ အလွန်ကို ရှင်းလင်းနေပါသည်။

နှင်းတွေဖုံးနေတဲ့ အကိုင်းအခက်တစ်ခုကို နင်းမိသလိုမျိုးပါပဲ။

လီဗိုင်း ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပါသည်။

သူ့စက်သေနတ်ကို အလိုလိုပဲ အဲဒီအသံလာရာဘက်ကို ချိန်ထားလိုက်ပါတယ်။

သူ့နှလုံးသားက ရင်ဘတ်ထဲက ထွက်လာတော့မလိုပါပဲ။

အဖွဲ့သားလား...?

ဒါမှမဟုတ် ဂျာမန်စစ်သားလား?

ဒါမှမဟုတ် ဒီတောထဲမှာ ရှိနေတဲ့ တခြား တစ်စုံတစ်ယောက်လား?