အခန်း (၄၀) - တိုက်ပွဲ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခြင်း

လီဗိုင်း သည် သူ၏ မေးရိုးကို အားကုန် ဖိကိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ သွားများပင် ကျိုးပဲ့သွားတော့မလား ထင်ရသည်အထိပင်။

ဂရီ... ကရီခ်...!!!

နားစည်ကွဲမတတ် သတ္တုပွတ်တိုက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ အနီးအနားရှိ စစ်သားများပင် နားကို ပိတ်ထားလိုက်ရသည်။ အထူးသတ္တုစပ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ကွန်ကရစ်နံရံထဲတွင် အခိုင်အမာ တပ်ဆင်ထားသည့် ထိုတံခါးမှာ လီဗိုင်း ၏ မယုံနိုင်စရာ ခွန်အားအောက်တွင် တစ်လက်မချင်း ကွေးညွှတ်သွားသည်။

ကွန်ကရစ်အပိုင်းအစများမှာ ပြိုကျသွားသည်။ အတွင်းမှ စစ်သား၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်လုံးများရှေ့တွင် တံခါးမှာ လုံးဝ ပြုတ်ထွက်သွားသည်။

လီဗိုင်း သည် ထိုတံခါးကို ဘေးသို့ ပစ်မချဘဲ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးပွားများ ထွက်နေဆဲဖြစ်သော သံတံခါးကြီးဖြင့် သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသော စက်ရုပ်ပင့်ကူကို အားကုန် ဆောင့်ချလိုက်သည်။

ဗုန်း—!!!

ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပင့်ကူမှာ သံတံခါးအောက်တွင် ပြားချပ်သွားပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားသည်။ လီဗိုင်သည် တံခါးကို လက်နက်သဖွယ် ဆုပ်ကိုင်လျက် ရင်ဘတ်ကို မောဟိုက်စွာ ဖောင်းပွနေသည်။ သူသည် ငရဲခန်းထဲမှ တက်လာသည့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။

သူသည် အထဲမှ အံ့အားသင့်နေသော စစ်သားကို လှည့်ကြည့်ကာ သွေးစွန်းနေသော သွားများပေါ်အောင် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မကြောက်နဲ့၊" သူက အသံအက်အက်ဖြင့် ပြောသည်။ "ငါ ရောက်နေပြီ။"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် သံတံခါးကြီးကို ဒိုင်းလွှားသဖွယ် စိုက်ထူလိုက်သည်။ နောက်ထပ် ပြေးဝင်လာသော ပင့်ကူအုပ်စုကို တံခါးနှင့် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ဘန်း! ဘန်း! ဘန်း! တုန်ခါမှုကြောင့် သူ၏ လက်များပင် ထုံကျဉ်လာသည်။

"နောက်ဆုတ်ကြ!"

လီဗိုင်း သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ သံတံခါးကြီးကို လေထဲတွင် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ အရှိန်ပြင်းပြင်းနှင့် လည်ပတ်နေသော တံခါးကြီးမှာ လမ်းကြောင်းရှိ ပင့်ကူအားလုံးကို အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားစေသည်။ တစ်ချက်တည်းနှင့် ရှေ့ရှိ လမ်းကြောင်းမှာ ရှင်းလင်းသွားသည်။

မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးတယ်။

လီဗိုင်း ၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာသည်။ သူသည် အားကုန် သုံး၍ တိုက်ခိုက်နေသည်။ သို့သော် ပင့်ကူများမှာ အဆုံးမရှိ ပေါ်လာနေသည်။ လိုဂန်ကလည်း ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်နေသော်လည်း အရေအတွက်က များလွန်းသည်။

လူအင်အား လိုအပ်သည်။

"ဟေ့! ဒီမှာရှိတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ အသားစိုင်တွေ— နားထောင်စမ်း!" လီဗိုင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး သေချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒူးထောက်ပြီး အသက်ရှင်ချင်တာလား?!"

စစ်သားတိုင်း၏ နားထဲတွင် ထိုစကားမှာ ပေါက်ကွဲသံကဲ့သို့ပင်။

"မင်းတို့ကိုယ်ကို ကြည့်ကြစမ်း! ဒါကိုပဲ စစ်သားလို့ ခေါ်မှာလား? မင်းတို့ရဲ့ သတ္တိတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်လဲ?! ဂျာမန်တွေဆီမှာ သူတို့ရဲ့ အမှိုက်သရိုက်လို ဆက်ဆံတာ ခံပြီး အလုပ်လုပ်နေတာလား? မင်းတို့ မိသားစုတွေက အိမ်ပြန်ရောက်ဖို့ စောင့်နေကြတာကို ဒီမှာ ပင့်ကူစာ ဖြစ်ပြီး သေသွားမှာလား?!"

"အသက်ရှင်ချင်ရင် အခု ထကြ! ကိုင်စရာရှိတာ ကိုင်ထား! သံတိုင်တွေ၊ ကျောက်တုံးတွေ! မင်းတို့ရဲ့ သွားတွေကိုတောင် သုံးရမယ်!"

"ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့— တိုက်ခိုက်ပြီး ထွက်သွားကြမယ်!"

စကားလုံးတိုင်းက သူတို့မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုများ၊ အသက်ရှင်လိုသည့် ဆန္ဒများနှင့် လီဗိုင်း ၏ ဒေါသတို့ ပေါင်းစပ်သွားသည်။

"ခွေးလိုပဲ— လုပ်ကြတာပေါ့!"

သွေးစွန်းနေသော စစ်သားကြီးတစ်ယောက်က အိပ်ရာဘောင်မှ သံပိုက်ကို ဆွဲဖြုတ်ကာ ပထမဆုံး ပြေးထွက်လာသည်။

"ဒီသံဗူးတွေကို အကုန်ရှင်းပစ်မယ်!"

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်။ စစ်သားများမှာ မျက်လုံးများ ပြန်လည် တောက်ပလာသည်။ သူတို့သည် အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက် စုပေါင်းတိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

"ကောင်းပြီ!" လီဗိုင်း အော်သည်။ "အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့စီခွဲ! အကျဉ်းခန်းတွေကို ထိန်းထား! အထဲဝင်လာသမျှ ပင့်ကူတွေကို ရှင်းပစ်!"

"ဟုတ်ကဲ့!!"

စစ်သားများ၏ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ အကျဉ်းထောင်၏ ခုခံမှုမှာ တည်ငြိမ်သွားသည်။ လီဗိုင်း သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ သူ၏ ဦးနှောက်မှာ စူပါကွန်ပြူတာ တစ်ခုကဲ့သို့ အလုပ်လုပ်နေသည်။

တစ်စုံတစ်ခု လွဲနေသည်။

ပင့်ကူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန် စနစ်ကျသည်။ ဒါဟာ တိရစ္ဆာန် မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ စစ်တပ်တစ်ခုပဲ။

ခေါင်းဆောင်ကို ရှာရမယ်။

သူ၏ အကြားအာရုံကို အမြင့်ဆုံးသို့ မြှင့်တင်လိုက်သည်။ ရှုပ်ထွေးနေသော တိုက်ပွဲအကြားမှ ထူးခြားသည့် အသံလှိုင်းတစ်ခုကို သူ ဖမ်းမိလိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်မှာ သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမှောင်ထဲသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက်—

သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

အဲဒီမှာ!

ပင့်ကူအုပ်စု၏ အနောက်ဆုံးတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော ပင့်ကူတစ်ကောင် ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ အခြားပင့်ကူများထက် နှစ်ဆပိုကြီးပြီး ရွှေရောင် တောက်ပနေသည်။ ၎င်းမှာ မလှုပ်ရှားပေ။ သို့သော် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းရှိ အာရုံခံကိရိယာမှာ နီရဲသော အလင်းတန်းကို တုန်ခါလျက် ရှိသည်။

အဲဒါပဲ။

ထိုအချိန်တွင် လီဗိုင်း ၏ ကမ္ဘာထဲတွင် ထိုရွှေရောင်အရိပ်မှလွဲပြီး ဘာမှ မရှိတော့ပေ။ သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ရေခဲထက် ပိုအေးသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တွေ့ပြီ။”