အခန်း (၃၉) - အကျဉ်းခန်း! နောက်ဆုံးခံတပ်!

ဗုန်း! ဗုန်း! ဗုန်း!

လေးလံသော စစ်ဖိနပ်များက မြေပြင်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်တိုင်း စစ်ပွဲဗုံသံများ မြည်ဟီးနေသကဲ့သို့ပင်။ မြေအောက်စင်္ကြံလမ်းရှည်ကြီးမှာ စက်ရုပ်စစ်သည်ကဲ့သို့သော သူရဲကောင်းသုံးဦး၏ ပြေးလွှားမှုအောက်တွင် တုန်ခါနေသည်။ နံရံများမှ ဖုန်မှုန့်များ၊ ကွန်ကရစ်အပိုင်းအစများမှာ တရွာရွာ ကြွေကျနေသည်။

အလင်းနှင့် အရိပ်တို့မှာ ပျက်စီးနေသော ရုပ်ရှင်ပရိုဂျက်တာတစ်ခုကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေပြီး ထိုသူသုံးဦး၏ အရိပ်များမှာ ငရဲခန်းထဲမှ ထွက်လာသော ရက်စက်သည့် မိစ္ဆာအရိပ်များကဲ့သို့ပင်။ လေထုထဲတွင် သံချေးနံ့၊ လျှပ်စစ်အနံ့နှင့် သွေးနံ့တို့ ရောထွေးနေသည်။

လီဗိုင်း ပင်ပန်းမှုဆိုသည်ကို မခံစားရပေ။ လုံးဝပင်။

စူပါစစ်သားဆေးရည်မှ ရရှိထားသော ပေါက်ကွဲအားမှာ သူ၏ ကြွက်သားမျှင်တိုင်းတွင် လှိုင်းထန်နေသည်။ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ဗုံတစ်လုံးကဲ့သို့ တဒုန်းဒုန်း ခုန်နေပြီး ပူနွေးသော သွေးများက ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ စီးဆင်းနေသည်။

တစ်ဖက်တွင် လိုဂန်၏ အနာကျက်စေသောစွမ်းအားမှာ မကုန်ခန်းနိုင်သော နျူကလီးယားမီးဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ အလုပ်လုပ်နေသည်။ ပျက်စီးခြင်းနှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း— တစ်ချိန်တည်းတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်။

လီဗိုင်း သည် ရှေ့မှ ပြေးနေသော အပြာရောင်အရိပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အရူး။"

စတိဗ်ရော့ဂျာ— ခင်ဗျားကတော့ ဝါဒဖြန့်ချိရေး စစ်ကားထဲကနေ တိုက်ရိုက် ထွက်လာတာပဲ။

စတိဗ်နှင့် ပခုံးချင်းယှဉ်၍ ပြေးနေသူမှာ လိုဂန်ဖြစ်သည်။ သူသည် ကြိုတင်သမိုင်းခေတ် တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာသော ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အပြည့်ဖြင့် ပြေးနေသည်။ သူ၏ အရိုးလက်သည်း သုံးချောင်းမှာ အမှောင်ထဲတွင် လင်းလက်နေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့သည် တံခါးပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

စတိဗ်သည် တုန်ခါသွားစေလောက်အောင် ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခွန်အားအကုန်သုံးကာ တံခါးကို ပခုံးဖြင့် အားကုန် ဆောင့်တိုက်လိုက်သည်။

ဗုန်း—!!!

ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ တံခါးပေါက်မှာ ဟိုက်ဒရောလစ် ဖိအားပေးစက်ဖြင့် အတိုက်ခံရသကဲ့သို့ အတွင်းသို့ ပုံစံပျက်သွားသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တံခါးတစ်ခုလုံးမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားပြီး အတွင်းသို့ လွင့်စဉ်သွားသည်။

တံခါး ပွင့်သွားပြီ။

သို့သော် အတွင်းဘက်မှ မြင်ကွင်းက သူတို့ကို ခြေလှမ်းရပ်သွားစေသည်။

လီဗိုင်၏ ဦးရေပြားပင် ထုံကျဉ်သွားသည်။

သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ အကျဉ်းထောင် မဟုတ်ပေ။ အသက်ဝင်နေသော အနက်ရောင် သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အပြင်တွင် မြင်ခဲ့ရသော စက်ရုပ်ပင့်ကူများမှာ ဤနေရာတွင် အများအပြား ရှိနေသည်။ ကြမ်းပြင်၊ နံရံ၊ မျက်နှာကျက်— အားလုံးမှာ အနက်ရောင်ပင့်ကူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

"ခြစ်... ခြစ်..."

သံမဏိများ ပွတ်တိုက်သံနှင့် လျှပ်စစ်အနံ့တို့မှာ အသက်ရှူရခက်ခဲစေသည်။ တံခါးပွင့်သွားသည့်အခါ ပင့်ကူအုပ်စုမှာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက်—

ထောင်ပေါင်းများစွာသော အနီရောင်မျက်လုံးများမှာ သူတို့ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်လာသည်။

"ကယ်—ပါဦး!"

"ထွက်သွား! ဒီနားမလာနဲ့!"

ငရဲခန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သံတိုင်များနောက်တွင် ဖမ်းဆီးခံထားရသော စစ်သားများမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည်။ ပင့်ကူတစ်ကောင်က သံတိုင်ကို ကိုက်ဖြတ်ကာ ထောင့်တွင် ပုန်းနေသော စစ်သားငယ်လေးဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

အော်ဟစ်သံမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် ရပ်တန့်သွားသည်။

သံတိုင်များပေါ်တွင် အနီရောင်သွေးများ ပေကျံသွားသည်။ ပင့်ကူများမှာ သွေးနံ့ရ၍ ပိုမို တိုးဝင်လာကြသည်။

စတိဗ်၏ မျက်လုံးများ နီရဲသွားသည်။ ဒေါသအလွန်အကျွံကြောင့် သူ၏ မျက်လုံးသွေးကြောများပင် ပေါက်ထွက်မတတ် ဖြစ်နေသည်။

"မဟုတ်ဘူး!!!"

သူသည် ပင့်ကူအုပ်စုထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဝင်လိုက်သည်။

"အား—!"

လိုဂန်မှာလည်း နောက်မကျ။ သူသည်လည်း သတ်ဖြတ်ခြင်း၏ မုန်တိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဒါဟာ မကောင်းဘူး။

လီဗိုင်း ၏ နှလုံးသား ပျက်ကျသွားသည်။ ထိုသူနှစ်ယောက်မှာ စဉ်းစားဉာဏ်မဲ့စွာ တိုးဝင်သွားကြသည်။ သူကတော့ စတိဗ်ကဲ့သို့ စံပြစစ်သားမဟုတ်၊ လိုဂန်ကဲ့သို့ ရာစုနှစ်ချီ တိုက်ခိုက်နေသူလည်း မဟုတ်။ သူသည် မာဗယ်လောကကြီးတွင် အသက်ရှင်ချင်ရုံသာ ရှိသေးသူဖြစ်သည်။

သေစမ်း

ဒါဟာ တိုက်ပွဲမဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ ငရဲခန်းထဲက တာဝါကာကွယ်တဲ့ ဂိမ်းတစ်ခုပဲ။

"ကပ္ပတိန်! တံခါးကို ပိတ်ထား! အပြင်က ပင့်ကူတွေ ထပ်မဝင်လာစေနဲ့!" လီဗိုင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "လိုဂန်! ဘယ်ဘက်ကို ရှင်း! ညာဘက်က ငါ့တာဝန်!"

ထိုအော်သံက စတိဗ်ကို သတိပြန်ဝင်လာစေသည်။ သူသည် ဗိုင်ဘရေနီယမ် ဒိုင်းလွှားကို မြေပြင်တွင် စိုက်ကာ တံခါးကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ လိုဂန်က ဘယ်ဘက်ကို တိုးဝင်ရှင်းလင်းနေသည်။

လီဗိုင်း သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ညာဘက်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ပင့်ကူအုပ်စု ဖုံးလွှမ်းနေသော အကျဉ်းခန်းတစ်ခုထဲတွင် စစ်သားငယ်လေးတစ်ယောက် ကြောက်လန့်တကြား ပုန်းနေသည်။

အချိန်မရှိတော့ဘူး။

လီဗိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း အကျဉ်းခန်းရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။ ပင့်ကူများကို လျစ်လျူရှုကာ သံတိုင်များကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူ၏ ခြေထောက်များကို နံရံတွင် ကန်ထားလိုက်သည်။ ကြွက်သားများမှာ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖောင်းကြွလာသည်။

"ပွင့်—စမ်း!!!”