အခန်း (၃၃) - နောက်ဆုံးလက်နက်

ကျောက်တုံးကြီး တောင်ကမ်းပါးမှ လွတ်ထွက်သွားသည့် ထိုခဏတွင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

လီဗိုင်း ၏ မျက်ဆံများမှာ အပ်ဖျားသကဲ့သို့ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ စူပါစစ်သားဆေးရည်က သူ့အာရုံခံစားမှုများကို အဆုံးစွန်အထိ တွန်းပို့ထားရာ— ရေခဲနှင့် ပွတ်တိုက်နေသော ကျောက်တုံး၏ ကြိတ်ဝါးသံကို သူကြားနေရပြီး၊ သူ့ဖိနပ်အောက်မှ ရေခဲပြင်၏ သိမ်မွေ့သော မြည်ဟီးသံကို ခံစားနေရကာ၊ ဖုန်မှုန့်များနှင့် နှင်းများ ရောယှက်နေသော ဖိသိပ်ထားသည့် လေအေး၏ စူးရှသော အနံ့ကိုပင် ရနေသည်။

စူပါကွန်ပျူတာနှင့် တူသော သူ့ဦးနှောက်မှာ ရူးသွပ်လောက်အောင် မြန်ဆန်စွာ လည်ပတ်နေပြီး— တစ်ခုတည်းသော ကောက်ချက်တစ်ခုသို့သာ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူတို့ အဆုံးသတ်တော့မည်။

ကျောက်တုံးကြီးမှာ ထရပ်ကားတစ်စီးစာခန့် ရှိပြီး တောင်တစ်လုံး၏ မရပ်တန့်နိုင်သော အလေးချိန်ဖြင့် ပြုတ်ကျလာသည်။ စတိဗ်မှာမူ ထိုကြိုးဖြင့် ရေခဲနံရံတွင် ကပ်နေရသဖြင့် ရှောင်စရာ နေရာမရှိပေ။

လွတ်မြောက်စရာမရှိ၊ ခုခံစရာမရှိ။

ဒေါက်တာအာစကင်း ခေါ်ဆိုသည့် "ပြီးပြည့်စုံသော လူသား" ဟုဆိုသူပင် ထိုအရာနှင့် တည့်တည့်ထိမှန်ပါက ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် နီမြန်းသော အသားစများအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မည်။

"စတိဗ်!"

ဘေးဘက်မှ ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လိုဂန်၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများမှာ သေခြင်းတရားကို အာရုံခံနိုင်သည့် သားရဲတစ်ကောင်၏ ရိုင်းစိုင်းသော ဒေါသဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။ သူ တွေးမနေတော့ပေ။ သူ့ကြွက်သားများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ခုန်ချရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူတို့ကြားရှိ မီတာအနည်းငယ်မှာ မကျော်ဖြတ်နိုင်သော ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုပင်။ ဆွဲငင်အားထက် မြန်သောသူ မရှိပေ။

လီဗိုင်း ၏ အာရုံတွင် အချိန်မှာ အဆုံးမရှိ ဆန့်ထွက်သွားသည်။ ထိုအရိပ်မည်းကြီးက စတိဗ်ကို မြိုချလိုက်သည်ကို သူ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ထိုအခါ— အသက်နှင့်သေခြင်းကြားမှ ထိုစက္ကန့်ဝက်အတွင်း— စတိဗ်ရော့ဂျာသည် လီဗိုင်း တစ်သက်လုံး မမေ့နိုင်တော့မည့် အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

သူ မထိတ်လန့်ပေ။ သူ စိတ်မပျက်ပေ။ တစ်စက္ကန့်မျှပင် မဟုတ်။

သူသည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်ပြီး ကြည်လင်သော အပြာရောင်မျက်ဝန်းများမှာ အလင်းတောက်သွားသည်။ ကျောက်တုံးကို ကြည့်မည့်အစား သူ့အကြည့်မှာ အောက်ရှိ ရေခဲနံရံဆီသို့ ရောက်သွားပြီး အချက်အလက်များကို လူသားဆန်မှုမရှိသော အရှိန်ဖြင့် စီစစ်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်မှာ ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်ကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အသေးစိတ်အချက်အလက်ပေါင်းများစွာကို တွက်ချက်လိုက်သည်။

သူသည် သေရန် စောင့်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည့် တစ်သန်းမှာ တစ်ခုတည်းသော သော့ချက်ကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

တွေ့ပြီ။

"လိုဂန်!"

သူ့အသံမှာ တည်ငြိမ်မှုမရှိတော့ပေ— သံမဏိနှင့် အမိန့်တို့ဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသော မိုးချုန်းသံကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

"အပေါ်ဘက် ဘယ်ဘက်ထောင့်— သုံးနာရီအရပ်! အဲဒီ ထိုးထွက်နေတဲ့ ကျောက်မည်းကို မြင်လား? အဲဒါကို ထုလိုက်! မင်းမှာရှိတဲ့ ခွန်အားအကုန်သုံးပြီး ထုလိုက်!"

ဘာတဲ့လဲ? လီဗိုင်း ၏ စိတ်မှာ ဗလာဖြစ်သွားသည်။ အခုချိန်မှာလား? သူ လိုဂန်ကို… ကျောက်တုံးတစ်ခုကို ထုခိုင်းလိုက်တာလား? သူ အရူးဖြစ်သွားပြီလား?

သို့သော် လိုဂန် မတွန့်ဆုတ်ပေ။ တစ်စက္ကန့်၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံမျှပင် မဟုတ်။

အမိန့်ပေးသူမှာ စတိဗ်ရော့ဂျာ ဖြစ်နေသောကြောင့် သူ မေးခွန်းထုတ်မနေတော့ပေ။

ဒါက လုံလောက်သည်။

အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှု— ဥရောပတစ်ခွင် တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာတွင် မီးနှင့် သွေးတို့ဖြင့် ပုံသွင်းပြီး အရိုးစွဲနေအောင် ယုံကြည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဂါးးးး —!"

လိုဂန်၏ လည်ချောင်းထဲမှ ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဦးနှောက်က မတွေးရသေးခင်မှာပင် ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ့ခြေထောက်များမှာ ပေါက်ကွဲအားဖြင့် ရေခဲပြင်ကို ကွဲအက်သွားစေပြီး သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ကာ လက်သည်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကလန်း!

တောက်ပနေသော အရိုးလက်သည်း သုံးချောင်းသည် လက်သီးမှ ပေါက်ထွက်လာပြီး ရေခဲပြင်ကို ခြစ်ထုတ်ကာ မီးပွားများ လွင့်စင်လျက် ပစ်မှတ်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။

ကျောက်တုံးမှာ ဘတ်စကက်ဘောလုံးခန့်သာ ရှိပြီး သတိမထားမိလောက်ပေ။

သို့သော် လိုဂန်၏ လက်သည်းများ ထိုကျောက်တုံးထဲ စိုက်ဝင်သွားသည့်အခါ— လီဗိုင်၏ စူးရှသော အကြားအာရုံက တောင်တန်းကြီး၏ အတွင်းပိုင်းမှ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အက်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

အရေးပါသည့် တစ်စုံတစ်ခု ကျိုးပဲ့သွားပြီ။

ထိုသေးငယ်သော ကျောက်တုံးမှာ အပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးကြီးကို ထိန်းထားသည့် လျှို့ဝှက်သော အဓိက သော့ချက်ပင်။

ထိုသော့ချက် ကျိုးပဲ့သွားသည့်အခါ—

ကျောက်တုံးကြီး၏ လမ်းကြောင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ အနည်းငယ်မျှသာ။ လူမျက်စိဖြင့် သတိထားမိရန် ခက်ခဲသည်။

သို့သော် ထိုအနည်းငယ်သော အပြောင်းအလဲကပင် အသက်နှင့် သေခြင်းကို ပိုင်းခြားသွားစေသည်။

ကျောက်တုံးကြီးမှာ စတိဗ်ကို တည့်တည့်မပုတ်ခတ်တော့ဘဲ သူ့ညာဘက်မှ လက်မအနည်းငယ်အကွာတွင် လေကို ခွဲကာ ဖြတ်သွားသည်။ ထိုအသံကြောင့် လီဗိုင်း ၏ နှလုံးသားမှာပင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဗုန်း—!

အသံမှာ နောက်မှ ရောက်လာသည်။ ထိုထိခိုက်မှုမှာ တောင်တန်းတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ရေခဲစနှင့် ကျောက်စများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အောက်ရှိ မိစ္ဆာကြီးဆီသို့ နှင်းပြိုကျမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

စတိဗ်မှာ တည့်တည့်ထိမှန်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း ဖြတ်သွားသည့် လေလှိုင်းကြောင့် ကြီးမားသော လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"အူး!"

သူ ညည်းညူလိုက်သည်။ ကြိုးမှာ တင်းကျပ်သွားပြီး သူ့လက်မောင်းတွင် သွေးကြောများ ထောင်လာသည်။ သူ အပြင်ဘက်သို့ လွှဲယိမ်းသွားပြီး လက်ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရာ လီဗိုင်း ၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

သို့သော် စတိဗ်မှာ စတိဗ်ပင် ဖြစ်သည်။

"အားး—!"

ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ရင်း သူသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အားပြုကာ နံရံဆီသို့ ပြန်ဆွဲလိုက်ပြီး သံလိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ ရေခဲပြင်တွင် ကပ်သွားသည်။

သူတို့ ဘေးကင်းသွားပြီ။

လီဗိုင်း သည် ရေခဲပြင်တွင် မှီလျက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူသည် စတိဗ်ကို ကြည့်လိုက်၊ နေရာပြန်ယူနေသည့် လိုဂန်ကို ကြည့်လိုက်နှင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် စကားလုံးနှစ်လုံးသာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

နောက်ဆုံးလက်နက်။

စတိဗ်၏ လူသားထက်သာလွန်သော စစ်မြေပြင်အာရုံ၊ လိုဂန်၏ အကြွင်းမဲ့နာခံမှု— သူတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ ယုတ္တိကို ကျော်လွန်နေသည်။ သူတို့နှင့် ယှဉ်လျှင် လီဗိုင်း ၏ "သတိထား!" ဆိုသည့် အော်သံမှာ လုံးဝ တန်ဖိုးမရှိသလို ဖြစ်နေသည်။

"ထိုင်မနေနဲ့! ရွေ့!"

စတိဗ်၏ အသံက လီဗိုင်း ကို အသိစိတ် ပြန်ဝင်စေသည်။

အောက်တွင် မိစ္ဆာကြီးမှာ နှင်းပြိုကျမှုဒဏ်ကို အပြည့်ခံလိုက်ရသည်။ တန်ချိန်များစွာသော နှင်းနှင့် ကျောက်တုံးများက သူ့ကို ဖိထားသော်လည်း သူ့အတွက်မူ သံပေါ်သို့ မိုးရွာနေသည့်အလား ပေါ့ပါးနေပုံရသည်။

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး နှင်းများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူ့၏ တစ်ခုတည်းသော မီးတောက်နေသည့် မျက်လုံးမှာ သူတို့ကို ပြန်တွေ့သွားပြီး ဒေါသများဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။

ဗုန်း!

နောက်တစ်ချက် ထိုးသည်။ တောင်ကုန်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး အက်ကြောင်းသစ်များမှာ အနက်ရောင် လျှပ်စီးတန်းများအလား တောင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။ နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ်လောက်ဆိုလျှင် မိစ္ဆာကြီးမှာ တောင်ကမ်းပါးတစ်ခုလုံးကို ဖြိုချပစ်တော့မည်။

သူတို့သုံးယောက်သည် ဘဝတွင် အမြန်ဆုံး အပြေးမြန်ဆုံးဖြင့် အပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် စတိဗ် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်လာသည်။ သူသည် ချက်ချင်း လက်ဆန့်ထုတ်ကာ လိုဂန်ကို ဆွဲတင်ပြီး လီဗိုင်း ကို အပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သုံးယောက်သည် အလောင်းကောင်များပမာ နှင်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားပြီး အသက်ရှူကြသည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ။ ကပ်သီးကပ်သတ်။

လီဗိုင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ စတိဗ်က သူ့ဒိုင်းလွှားကို စစ်ဆေးနေသည်— ကျောက်တုံးပွတ်တိုက်သွားသဖြင့် အစွန်းတစ်နေရာတွင် ပဲ့နေသည်။ လိုဂန်သည် သူ့လက်ကို ဆန့်ကြည့်နေသည်၊ လက်သစ်ဆစ်များမှ သွေးများမှာ အနီရောင်နှင်းခဲများအဖြစ် ပြောင်းသွားပြီ။ သို့သော် သူ့မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်… ဤမိစ္ဆာကြီးနှစ်ကောင်နှင့် အသင်းဖော်လုပ်ရသည်မှာ မဆိုးလှပေ။

"အခု… ဘေးကင်းသွားပြီလား?" လီဗိုင်း အသက်ရှူမဝစွာ မေးလိုက်သည်။

စတိဗ်သည် အစွန်းဘက်သို့ သွားကြည့်လိုက်သည်။ မိစ္ဆာကြီးမှာ အောက်တွင် လမ်းလျှောက်နေပြီး သူ့လက်သည်းများဖြင့် နှင်းများကို ခြစ်ထုတ်နေသည်။ ထိုမျှ ကြီးမားသော ကိုယ်ထည်ဖြင့် မတ်စောက်သည့် တောင်ကမ်းပါးကို တက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လက်ရှိအချိန်တွင်— သူတို့ သူ့ဆီမှ လွတ်မြောက်သွားပြီဟု ထင်ရသည်။

လီဗိုင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သို့သော် စတိဗ်၏ အမူအရာမှာ တင်းမာနေဆဲဖြစ်သည်။

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေတယ်" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"ဘာမှားနေလို့လဲ?" လိုဂန်က သူ့သတ္တဝါအာရုံဖြင့် မေးသည်။

"သူ အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်နေတယ်" ဟု စတိဗ်က အေးစက်စွာ ပြောသည်။ "ငါတို့ကို ရှာမတွေ့တော့ရင် သူက ဟိုမြင်တာအကုန် ဖျက်ဆီးပစ်ရမှာ။ ဒါပေမဲ့ သူ မလုပ်ဘူး— သူ စောင့်နေတာ။"

စောင့်နေတာ?

လီဗိုင်း ၏ နှလုံးသားမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စီးဆင်းလာသည်။ သူသည် မျက်စိကို မှိတ်လိုက်ပြီး အကြားအာရုံကို အဆုံးစွန်အထိ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

နှလုံးခုန်သံ တည်ငြိမ်သည်။ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့— တစ်ခုခုတော့ ထူးခြားနေသည်။

ပျားအုံတစ်ခုက သူ့နားထဲတွင် တဝီဝီ မြည်နေသကဲ့သို့ စူးရှသော အသံတစ်ခု။ ပိုကျယ်လာသည်၊ ပိုစူးရှလာသည်။ သူ့ဦးခေါင်းဆီမှ ဖြစ်သည်။

ထိုတာဘိုင်။

"သေပြီ!" လီဗိုင်း ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ "တာဘိုင်က လည်နေပြီ! သူ စွမ်းအင်တွေ စုနေတာ!"

သူတို့အောက်တွင် မိစ္ဆာကြီးက သူ့ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်သို့ လှန်လိုက်သည်။ တာဘိုင်နှင့် ဦးခေါင်းခွံတစ်ဝက်မှာ ဝါးတားတား ဖြစ်သည်အထိ လည်ပတ်နေပြီး လေကို ခွဲထွက်သွားသကဲ့သို့ စူးရှစွာ မြည်ဟီးနေသည်။

သူ့ရှေ့တွင် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အနီရောင် စွမ်းအင်အဖြစ် စုစည်းသွားသည်။ ကြည့်ရုံမျှဖြင့် မျက်စိကိုပင် ထိခိုက်စေလောက်အောင် တောက်ပနေသည်။

အပူချိန်မှာ အဆမတန် တက်လာသည်။ တောင်ထိပ်ရှိ နှင်းများမှာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အရည်ပျော်သွားပြီး ရေနွေးငွေ့များ တက်လာသည်။

သူ တောင်ကို တက်ဖို့ လုပ်နေတာ မဟုတ်ပေ။

သူ တောင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည်။

"ဖြန့်ခွဲကြ!"

စတိဗ်သည် ထိုစကားကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဘေးသို့ ခုန်ရှောင်လိုက်သည်။

လီဗိုင်း နှင့် လိုဂန်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ခုန်ချလိုက်ကြသည်။

သူတို့ နေရာရွေ့လိုက်သည့် ထိုခဏတွင်—

မိစ္ဆာကြီး၏ ပါးစပ်မှ အနီရောင်စွမ်းအင်တန်းကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ လေကို ခွဲထွက်သွားသည်။

တောင်ထိပ်ကို တည့်တည့် ထိမှန်သည်။

ပေါက်ကွဲသံ မရှိပေ။ "ကျွီးစ်" ဟူသော ကြောက်စရာကောင်းသည့် အသံသာ ထွက်လာသည်။

လီဗိုင်း သည် ကျောက်ဆောင်များနှင့် ရေခဲများမှာ အရည်ပျော်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြောက်လန့်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ မကွဲအက်သွား၊ မလောင်ကျွမ်းသွား၊ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အချင်းဆယ်မီတာရှိပြီး အနီရောင် တောက်နေသော အပေါက်ကြီးတစ်ခုမှာ တောင်ထိပ်တွင် ပေါ်လာသည်။

လီဗိုင်သည် မီတာပေါင်းများစွာ အကွာတွင် မှောက်လျက်သားဖြင့် မြေပြင်မှ တက်လာသော အပူရှိန်ကို ခံစားနေရသည်။ လေထဲတွင် ကန့်နံ့များ ရနေသည်။ သူသည် ကမ္ဘာမြေတွင် ဖောက်ထားသော ထိုအပေါက်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ခဲဖျက် ဖြင့် ကမ္ဘာမြေကို ဖျက်ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးမိသည်မှာ—

ဒီလိုအရာမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရမှာလဲ?