အခန်း (၃၁) - ကပ်ဘေးပြီးနောက်

လီဗိုင်းအတွက်တော့ တစ်ခဏတာမျှ သူသေဆုံးသွားပြီဟု ထင်လိုက်မိသည်။

ပေါက်ကွဲမှု၏ ပြင်းအားက သူ့ကို လေထဲသို့ ပစ်လွှင့်လိုက်ပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံး မီးတောက်များနှင့် အမှောင်ထုတို့ ရောယှက်နေသော ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားချိန်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ လွင့်စဉ်သွားသည်။ မီးပူတောက်တောက် ထွက်ပေါ်လာသည့် လေလှိုင်းကြီးတစ်ခုက မမြင်နိုင်သော ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်၏ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သကဲ့သို့ သူ့ကျောပြင်ကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။ အပူရှိန်ကြောင့် သူ့တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံ တဖြည်းဖြည်း မီးလောင်ကျွမ်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သူ့အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများမှာ အတင်းအကျပ် နေရာရွေ့သွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

အချိန်ဆိုသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားသည်။ သူ လေထဲတွင် တစ်စက္ကန့်မျှ ရှိနေသည်လား သို့မဟုတ် တစ်ရာစုမျှ ရှိနေသည်လား မသိတော့ပေ။

ထို့နောက် သူ့ကျောပြင်က ပျော့ပျောင်းသော်လည်း အေးစက်စက် အရာတစ်ခုကို သွားထိမိသည်။ ထိုဒဏ်ကြောင့် အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားပြီး အသိစိတ်များ လွင့်ပါးသွားလုနီးပါး ဖြစ်ကာ မျက်စိရှေ့တွင် အမှောင်ဖုံးသွားသည်။

သူသည် အမှိုက်အိတ်တစ်အိတ်ကဲ့သို့ နှင်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာပြီး လူးလိမ့်ကာ ဒူးခေါင်းအထိ နက်သော နှင်းထုထဲတွင် အရှည်ကြီး တွင်းထိုးသွားပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

လီဗိုင်းသည် နှင်းပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်သားဖြင့် လုံးဝ မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။

သူ့အဆုတ်များမှာ ပြဲစုတ်နေသော လေမှုတ်တံတစ်ခုနှယ် ခံစားနေရပြီး အသက်ရှူတိုင်းတွင် ဓားဖြင့်ထိုးသကဲ့သို့ နာကျင်ကာ မီးလောင်နေသည့် အနံ့ဆိုးများ ရနေသည်။ နှင်းပွင့်များက ပူထူနေသော သူ့မျက်နှာပေါ် ကျရောက်ပြီး ချက်ချင်းအရည်ပျော်သွားသော်လည်း သူ အေးစက်မှုကို မခံစားရပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် အတွင်းပိုင်းမှစ၍ ပူလောင်နေပြီး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရထားသော ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို အသည်းအသန် ပြန်လည်ကုသနေသည့် အနာကျက်မြန်ခြင်း ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အပူဓာတ်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ့ဦးခေါင်းထဲတွင် အဆက်မပြတ် မြည်ဟီးနေသည်။ ပေါက်ကွဲမှုမှာ လူသားတို့၏ နားဖြင့် ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်နေပြီး သူ့ဦးခေါင်းခွံထဲတွင် ပိုးကောင်အကောင်ပေါင်း ထောင်ချီ အော်ဟစ်နေသကဲ့သို့ နားအူသံများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

စက္ကန့်အတော်ကြာမှ လီဗိုင်းသည် မေ့မျောလုနီးပါး အခြေအနေမှ ပြန်လည်ရုန်းထွက်လာသည်။ သူ လက်ချောင်းများကို စမ်းသပ် လှုပ်ရှားကြည့်သည်။ အနာကျက်စေသောစွမ်းအားက အလုပ်လုပ်ပြီးပြီဖြစ်၍ မည်သည့်အရိုးမျှ ကျိုးသွားပုံမပေါ်ပေ။

သူသည် တံတောင်ဆစ်ဖြင့် ထောက်ကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းက သူ့အသက်ကိုပင် ရှူရပ်သွားစေသည်။

အရင်က ခိုင်ခံ့လုံခြုံသော သံမဏိခံတပ်ကြီးမှာ ယခုအခါ ကြီးမားလှသော မီးတိုင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

စွမ်းအင်ခန်းကို ဗဟိုပြု၍ ပေါက်ကွဲသွားခြင်းဖြစ်ပြီး ဖျက်ဆီးခြင်း၏ ကြာပန်းတစ်ပွင့်အလား ဖြာထွက်သွားကာ စက်ရုံ၏ အပေါ်တစ်ဝက်ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ လိမ်ဖဲ့နေသော မီးလောင်နေသည့် သံတန်းများနှင့် ကွန်ကရစ်တုံးများမှာ ရာပေါင်းများစွာသော မီတာအမြင့်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး မီးနှင့်မီးခိုးများ နောက်ယောင်ခံလျက် ကပ်ဘေးကဲ့သို့ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးအပေါ်သို့ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျရောက်လာသည်။

ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးမှာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် လိမ္မော်ရောင် လင်းထိန်နေသည်။ လိပ်ခဲတံလိမ့်တက်လာသော မီးခိုးတိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခုမှာ ညကောင်းကင်ကို တစ်ခုလုံး မြိုချတော့မည့်အလား ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်သွားသည်။ လေထဲတွင် ကတ္တရာစေးနံ့၊ အရည်ပျော်နေသော ဝိုင်ယာကြိုးနံ့၊ မီးလောင်နေသော ပလတ်စတစ်နံ့များ ရနေပြီး ထိုအရာအားလုံး၏ အောက်တွင် လီဗိုင် မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ရခဲ့သည့် စက်ဆုပ်ဖွယ် အနံ့ချိုချိုတစ်မျိုးကို သူ ရလိုက်သည်။

အသားဓာတ် လောင်ကျွမ်းသည့် အနံ့။

ထိုအရာဆီက ဖြစ်သည်။

'ဒါမျိုးကိုတော့ တကယ့် ရှိုးပွဲလို့ ခေါ်ရမှာပေါ့' ဟု လီဗိုင်း စိတ်မကြည်မလင် တွေးလိုက်သည်။

တောင်ကို တုန်ခါသွားစေလောက်သည့် ဤသဘာဝအတိုင်း ဖျက်ဆီးမှုနှင့် ယှဉ်လျှင် သူမြင်ဖူးသမျှ ရုပ်ရှင်အထူးပြုလုပ်ချက်များမှာ ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် အတုအယောင်များသာ ဖြစ်သည်။

"ချောင်းဆိုးလိုက်တာ… လူတွေ အသက်ရှင်သေးလား။"

အနီးအနားမှ စတိဗ်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် နှင်းပြင်ပေါ်မှ ထထိုင်ရင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချောင်းဆိုးနေသည်။ သူ၏ ပုံမှန်ဆိုလျှင် လတ်ဆတ်နေမည့် အပြာ၊ အဖြူ၊ အနီရောင် ဝတ်စုံမှာ ယခုအခါ ပြာမှုန်များဖြင့် ပေကျံနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း မီးခိုးခေါင်းတိုင် သန့်ရှင်းရေးသမားကဲ့သို့ မည်းနက်နေသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများကမူ မီးရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေဆဲဖြစ်သည်။

"မသေသေးဘူး" ဟု လီဗိုင်း အသံဝင်ဝင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်မှ လိုဂန်၏ ကြမ်းတမ်းသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် နှင်းထဲတွင် တစ်ပိုင်းတစ်စ မြုပ်နေသည်။ သူသည် မြေကြီးကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော်လည်း ဒေါသထွက်နေသည့် အသံဖြင့် ဟိန်းလိုက်သည်။

"ခွေးမသားတွေ… အဲဒါ ဘာကြီးလဲကွ!"

လီဗိုင်း သည် ထိုအသံထဲတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်နေမှုကို ကြားလိုက်ရသည်။ လိုဂန်ကဲ့သို့ အမဲလိုက်သတ္တဝါတစ်ကောင်အတွက် သူ့လက်သည်းဖြင့်ပင် မခြစ်နိုင်သော ရန်သူမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ ကျည်ဆန်ထိသည်ထက် ပို၍ ဆိုးရွားသည်။ ၎င်းက သူ၏ တည်ရှိမှုတစ်ခုလုံးကို စိန်ခေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

စတိဗ်က ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပေ။ သူသည် မီးလောင်နေသော အပျက်အစီးများကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့အမူအရာမှာ သက်သာရာရမှု၊ ဒေါသနှင့် လီဗိုင်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် အရာတစ်ခုတို့ ရောယှက်နေသည်။

နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်စိတ်။

"သွားကြမယ်။ အခုချက်ချင်း" ဟု စတိဗ်က နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ဘက် လှည့်ကာ ပြောသည်။ သူ့အသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း ပြတ်သားသည်။ "အဲဒီပေါက်ကွဲမှုက အချက်ပြသံတစ်ခုပဲ။ မိုင်ငါးဆယ်ပတ်လည်က ဟိုက်ဒရာတပ်ဖွဲ့တွေနဲ့ ဂျာမန်ကင်းလှည့်အဖွဲ့တွေ အကုန်လုံး ဒီကို လာကြတော့မှာ။ ဒူဂန်နဲ့ ချက်ချင်း သွားဆုံမယ်။"

မစ်ရှင်။

ထိုစကားလုံးက လီဗိုင်း ကို အသိစိတ်ပြန်ဝင်စေသည်။ သူတို့ ဒီကိုလာတာဟာ ပစ္စည်းတွေကို ဖောက်ခွဲဖို့သက်သက် မဟုတ်။ အကျဉ်းသားတွေကို ကယ်ထုတ်ဖို့ ဖြစ်သည်။

လီဗိုင်းသည် နားအူနေဆဲဖြစ်သော ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

"ဘယ်ဘက်ကိုသွားမှာလဲ၊ ကပ္ပတိန်။"

စတိဗ်သည် ပျက်စီးနေသော မြေပုံကို ဖြန့်ကြည့်ပြီး မီးရောင်ဖြင့် စစ်ဆေးကာ သူတို့နောက်ကွယ်ရှိ တောင်ကုန်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "စုရပ်နံပါတ် ၃။ ဒူဂန်က အကျဉ်းသားတွေကို အဲဒီကို ခေါ်သွားလိမ့်မယ်။"

"သွားမယ်" ဟု လိုဂန်က တိုတိုပြောကာ ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့လက်သည်းများ သံမဏိကို ထိမှန်ထားသည့် အဖြူရောင် အမှတ်အသားများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများမှာ တင်းမာနေလျက် စတိဗ်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

သူတို့သည် နှင်းထူထူထဲတွင် အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းဖြင့် လျှောက်သွားကြပြီး မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။ ထိုမိစ္ဆာ၏ အရိပ်မည်းက သူတို့အားလုံးအပေါ် ဖိစီးနေသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် သူတို့သည် တောင်ကုန်းတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်။ မီးရောင်များမှာ တောင်ကွယ်သို့ ရောက်သွားပြီး သူတို့ကို အမှောင်ထုထဲသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်လိုက်သည်။ စတိဗ်သည် သူတို့ကို ကျောက်ဆောင်တစ်ခုအောက်တွင် ခေတ္တရပ်နားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

သူသည် ကျောက်တုံးကိုမှီကာ ထိုင်ပြီး ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်သည်။

"အစီရင်ခံကြ" ဟု သူက ဆိုသည်။ "အဲဒီ… အရာအကြောင်း မင်းတို့ သတိထားမိသမျှ အကုန်ပြော။"

လိုဂန်က ဦးဆုံးစပြောသည်။ သူသည် ဆံပင်ကို လက်ဖြင့် သပ်လိုက်ရင်း "သူ့အရေပြား… သံချပ်ကာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရူးချင်စရာကောင်းတယ်။ ငါ့လက်သည်းနဲ့ ထိုးလိုက်တာ တင့်ကားတစ်စီးကို ခုတ်နေရသလိုပဲ။ မီးပွားတွေပဲ ထွက်လာတယ်" ဟု မျက်နှာရှုံ့မဲ့ကာ ပြောသည်။ "ပြီးတော့ သူက သန်မာတယ်။ ပြန်ခုန်ထွက်တဲ့ အရှိန်နဲ့တင် ငါ့လက်မောင်းကို ကျိုးလုနီးပါးပဲ။"

စတိဗ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး လီဗိုင်းဘက် လှည့်သည်။ "မင်း အသံအများဆုံး ကြားလိုက်ရတာ။ ထူးခြားတာ တစ်ခုခုရှိလား။"

လီဗိုင်း တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ "သူက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လွှတ်ပေးလိုက်တဲ့ပုံ မပေါက်ဘူး။ သိပ္ပံပညာရှင်တွေက ထိတ်လန့်နေကြတာ။ ငါတို့ထက်တောင် ပိုကြောက်နေကြတယ်။ သူတို့က ထွက်ပြေးဖို့ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တာ။ အဲဒီ အချိန်မှတ်ကောင်တာက ဆေးပေးတာ ဒါမှမဟုတ် သတ်ဖြတ်ဖို့ လုပ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲဒါက မအောင်မြင်ခဲ့တာ။"

စတိဗ်သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

"ငါ သူ့ကို တည့်တည့် ပိတ်ဆို့ခဲ့တယ်" ဟု သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ "သူ့အရှိန်က တကယ့်ကို ပြင်းထန်တယ်။ အရှိန်အပြည့်နဲ့ ပြေးလာတဲ့ တိုက်ဂါးတင့်ကားနဲ့ တိုက်မိသလိုပဲ။ အကာအကွယ် ဒိုင်းမပါရင် ငါ့လက်မောင်း ပြတ်သွားမှာ" သူသည် မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်လျက် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်သည်။ "ပြီးတော့ သူက ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ ချက်ချင်း လိုက်လျောညီထွေ ပြောင်းလဲနိုင်တယ်။ ငါ့ကို စမ်းသပ်တယ်။ နည်းဗျူဟာတွေကို ပြောင်းလဲပစ်တယ်။"

လီဗိုင်း ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

အဆမတန် သန်မာမှု၊ မဖျက်ဆီးနိုင်လောက်သည့် ခုခံမှု၊  ဉာဏ်ရည်မြင့်စဥ်းစား‌ေတွး‌ေခါ်နိုင်စွမ်း ။

"ဟိုက်ဒရာက ဘာကို တည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ…?"

"အရေးမကြီးပါဘူး" ဟု လိုဂန်က တံတွေးထွေးလိုက်သည်။ "သူ့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ရင် ငါ့လက်နဲ့ သူ့နှလုံးသားကို ဆွဲထုတ်ပစ်မယ်။"

"နောက်တစ်ခါ ဆိုတာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု လီဗိုင်းက သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်စေရန်အတွက် အလိုအလျောက် ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီပေါက်ကွဲမှုအောက်မှာ ဘယ်အရာမှ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

စတိဗ်က ခေါင်းခါသည်။ "စစ်ပွဲမှာ ဘယ်တော့မှ မခန့်မှန်းနဲ့။ အလောင်းကို မမြင်ရသရွေ့ သူ အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ပဲ မှတ်ထားရမယ်။"

ထိုစကားက လေထုကို အေးစက်သွားစေသည်။

ထိုစဉ်—

"—ဘဇစ်— သန်းဒါးဘတ်… အီးဂဲလ်နက်စ်  ခေါ်နေတယ်…"

ဒူဂန်။

စတိဗ်သည် ရေဒီယိုကို ချက်ချင်း ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။ "အီးဂဲလ်နက်စ်၊ ဒီမှာ သန်းဒါးဘတ်! အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။"

"အောင်မြင်တယ်!" ဒူဂန်၏ ပင်ပန်းနေသော်လည်း ဝမ်းသာနေသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "အကျဉ်းသားတွေအားလုံး လွတ်မြောက်သွားပြီ။ ပြီးတော့ ဘုရားရေ စတိဗ်… မင်း ဘာကို ဖောက်ခွဲလိုက်တာလဲ။ တောင်ကြီးတောင် ပြိုကျသွားသလားလို့ ထင်လိုက်ရတယ်!"

စတိဗ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးလိုက်သည်။ "စုရပ်နံပါတ် ၃ ကို သွားလိုက်။ ငါတို့ အဲဒီကို သွားနေပြီ။"

ဆက်သွယ်မှု ပြတ်တောက်သွားသည်။

သူတို့အားလုံး စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။

"သွားကြမယ်" ဟု စတိဗ်က ဦးထုပ်ကို ပြန်ဆောင်းရင်း ပြောသည်။ "အားလုံးကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားမယ်။"

သူတို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာကြသည်။

သို့သော် လီဗိုင်းရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။

"လီဗိုင်း?" စတိဗ် လှည့်ကြည့်သည်။

လီဗိုင်း ပြန်မဖြေပေ။ သူသည် အဝေးရှိ အပျက်အစီးများဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး နားစွင့်လိုက်သည်။

လေတိုးသံအောက်မှာ။ မီးလောင်နေတဲ့ အသံတွေအောက်မှာ။

အသံတစ်ခု။

နှေးကွေးသည်။ လေးလံသည်။ စည်းချက်ညီသည်။

တပ်။

တပ်။

တပ်။

လီဗိုင်၏ သွေးများ အေးစက်သွားသည်။

ပဲ့တင်သံ မဟုတ်။

စိတ်ကူးယဉ်တာ မဟုတ်။

နှလုံးခုန်သံ။

သူ မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ကြားခဲ့ရသည့် ထိုနှလုံးခုန်သံကြီး။

အရင်ကထက် ပိုသန်မာနေသည်။

အသက်ရှင်နေသည်။

"သူ… အသက်ရှင်နေသေးတယ်" ဟု လီဗိုင်းသည် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် အသံတုန်ယင်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီမိစ္ဆာကြီး… မသေသွားဘူး။”